NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.106 - คุณหมีไปที่ต้นไม้ผึ้ง


ฉันขี่คุมะยุรุจนมาถึงบริเวณที่อยู่ของต้นไม้ผึ้ง ตามที่เฮเลนซังเล่าให้ฟังคือต้นไม้นี้จะอยู่กลางป่า ถ้าฉันได้เห็นแล้วจะรู้เองว่าต้นไม้นี้แหละเป็นต้นไม้ผึ้ง เธอบอกว่ามันน่ามหัศจรรย์และสวยงามมากๆ แล้วมันหมายความว่าอะไรละนั่น?

ฉันคิดว่ารังผึ้งขนาดใหญ่มากๆ มันน่าจะเป็นอะไรที่น่าขยะแขยงมากกว่าจะเรียกว่าสวยงามนะ

ฉันใช้เวทค้นหาเพื่อตรวจสอบมอนสเตอร์ก่อนเข้าไปในป่า พบว่ามีอ๊อคประมาณ15ตัว แล้วก็มีสัญญาณของพวกก๊อบลินอีกจำนวนหนึ่งอยู่ในนั้น  ดูเหมือนข้อมูลในคำร้องจะผิดพลาดจริงๆ

ฉันพุ่งตรงไปยังบริเวณที่ตรวจพบอ๊อค และคิดว่าต้นไม้ผึ้งน่าจะอยู่บริเวณนั้น

เวลาผ่านไปซักพักหลังจากฉันขี่คุมะยุรุพุ่งเข้าไปในป่า ก็เริ่มมีกลิ่นหอมและกลีบของดอกไม้ปลิวมาตามสายลมพัดผ่านตัวฉันไป แสงสว่างที่ส่องออกมาเมื่อทะลุออกจากบริเวณป่าทึบ แสดงให้เห็นทุ่งดอกไม้หลากสีสันสุดลูกหูลูกตา

ความงดงามที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้ฉันแทบลืมหายใจ ดอกไม้หลากหลายสีทั้ง แดง น้ำเงิน เหลือง ส้ม และสีอื่นๆอีก พวกมันบานสะพรั่งอยู่รอบๆตัวฉัน

ทุ่งดอกไม้ทอดยาวไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เหล่าดอกไม้บานอยู่ทั่วจนมองแทบไม่เห็นพื้นดินเลย นี่เป็นทิวทัศน์ที่ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าจะพบได้ในป่ามาก่อน และต้นไม้ต้นใหญ่ก็ตั้งสูงตระหง่านอยู่ท่ามกลางทิวทัศน์นี้

นั่นคือต้นไม้ผึ้งเหรอ?

「ขนาดมันใหญ่มากเลย….」

แต่ตรงนั้นก็ยังมีสิ่งที่ทำลายทิวทัศน์อันสวยงามนี้ นั่นคือกลุ่มพวกอ๊อค ใบหน้าอันน่าเกลียดของพวกมันที่เต็มไปด้วยน้ำผึ้งที่กำลังหยดลงมาทำให้ฉันรู้สึกหดหู่

เจ้าพวกสารเลว! กล้าดียังไงมากินน้ำผึ้งของฉัน!

ขณะที่กำลังคิดจะกำจัดพวกอ๊อคให้หมดป่าอยู่นั้น กลุ่มก๊อบลินก็วิ่งออกมาแล้วพยายามโจมตีพวกอ๊อคด้วยมีดและกระบองไม้

หรือว่านี่คือสงครามแย่งพื้นที่กัน?

เอาเถอะถึงตอนแรกที่ใช้เวทค้นหาพวกมันเจอ ก็ตั้งใจว่าจะจัดการทิ้งทั้งสองกลุ่มเลยหรอกนะ แต่พอเป็นแบบนี้แล้วก็ถือว่าช่วยฉันได้หน่อย

พวกก๊อบลินตายอย่างง่ายดายเพียงแค่โดนพวกอ๊อคชกแรงๆ พละกำลังมันต่างกันค่อนข้างเยอะอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็มีจำนวนก๊อบลินมากกว่าพวกอ๊อคหลายเท่านัก นี่เป็นการต่อสู้ที่ทำให้ฉันแปลกใจจริงๆ

ตอนแรกก็คิดจะนั่งดูเพื่อรอคอยจัดการกับพวกที่ชนะอยู่หรอก แต่แค่แป๊บเดียวฉันก็ฟิวส์ขาด เจ้าพวกอ๊อคและก๊อบลินนั่นเหยียบย่ำทำลายดอกไม้บริเวณที่มันสู้กัน บริเวณที่ฉันจะมาเก็บน้ำผึ้ง…. ถ้าเป็นแบบนี้กว่าพวกมันจะสู้กันจบสวนดอกไม้แห่งนี้คงย่อยยับแน่!!!

ขณะที่ฉันกำลังจะเข้าไปลุย คุมะยุรุก็หยุดฉันไว้ก่อน มีสิ่งมีชีวิตรูปร่างสีดำสองตัวพุ่งออกมาจากป่าทางด้านซ้ายมือของฉัน ทั้งสองตัวนั้นตรงเข้าไปจัดการพวกอ๊อคและก๊อบลิน

รูปร่างแบบนั้น ไม่ต้องสงสัยเลย…

「หมี!?」

ใช่แน่! เจ้าสองตัวที่เข้าไปสู้เป็นหมีแน่นอน

หมีตัวใหญ่ตัวหนึ่งกับตัวที่เล็กกว่าอีกตัว

พวกอ๊อคและก๊อบลินกำลังสับสนกับการโจมตีที่คาดไม่ถึงของหมีสองตัวนี้

พวกก๊อบลินตัดสินใจหนีไป เมื่อเห็นว่าจำนวนศัตรูที่ต้องสู้มีมากขึ้น เมื่อพวกอ๊อคเห็นแบบนั้นเลยเปลี่ยนเป้าหมายที่ต้องจัดการแล้วเริ่มสู้กับพวกหมี

พวกอ๊อคมี15ตัว ในขณที่หมีมีแค่2ตัว จำนวนมันต่างกันมากเกินไป

เมื่อหมีตัวนึงกำลังโจมตี ก็มีอ๊อคอีกตัวเข้ามาด้านข้างหมีตัวนั้นแล้วหวดด้วยกระบอง ทำให้หมีไม่สามารถป้องกันได้และต้องรับการโจมตีเข้าไปเต็มๆ ที่จริงฉันก็ไม่ได้อยากยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือพวกหมีนะ แต่พวกอ๊อคมันเยอะเกินไป

「อืมม แล้วฉันจะทำไงดีละนิ?」

ในกรณีนี้มีสามกลุ่มที่ต้องการน้ำผึ้ง

ถึงจะไม่รู้ว่ากลุ่มไหนมาถึงก่อนก็เถอะนะ

แล้วฉันจะทำยังไงต่อละ?

ถึงจะไม่มีปัญหาถ้าต้องจัดการพวกก๊อบลิน อ๊อค หมี ไปพร้อมๆกันก็เถอะนะ

อาจจะลังเลนิดหน่อยถ้าจะต้องฆ่าหมี ไม่สิ... คงเป็นไปไม่ได้ที่จะฆ่าพวกเขา มันเหมือนฉันกำลังจะฆ่าพวกเพื่อนของคุมะคิวกับคุมะยุรุเลย

ขณะที่ฉันคิดว่าจะทำอะไรดี สถานการณ์ของพวกหมีก็เริ่มจะดูแย่ลง ถึงจะยังไม่แพ้แต่หมีตัวหนึ่งก็ล้มลงไปกับอ๊อคและกัดเข้าที่คอของมัน

หมีพวกนั้นที่จริงแข็งแกร่งมาก

พวกหมีคงไม่แพ้อ๊อคหรอกถ้าเป็นการสู้แบบ1ต่อ1 แต่ถึงอย่างนั้นพวกอ๊อคก็มีจำนวนมากเกินไป

หมีอีกตัวนั้นกำลังหาเป้าหมายที่จะจัดการ ทันใดนั้นการเคลื่อนไหวก็หยุดชะงักไป มีอ๊อคตัวสีแดงปรากฏตัวที่บริเวณต้นไม้ยักษ์ ถ้าตามในเกมอ๊อคที่มีสีต่างจากอ๊อคทั่วไปจะเป็นตัวพิเศษที่มีความแข็งแกร่งกับความอึดมากกว่าปกติ

หมีตัวใหญ่พุ่งเข้าไปโจมตีอ๊อคตัวนั้น แต่เจ้าเรดอ๊อคกลับหยุดไว้ได้ด้วยการฟาดกระบองลงมาทำให้หมีล้มลง โชคดีว่ามันไม่ใช่ดาบไม่งั้นหมีตัวนั้นคงตายเพราะการโจมตีนี้ไปแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นสถานการณ์ฝั่งหมีก็ดูอันตรายแล้ว

หมีตัวเล็กก็พุ่งเข้าไปชน แต่เจ้าเรดอ๊อคก็ไม่สะดุ้งสะเทือนเลย มันจับตัวหมีไว้และกำลังจะเชือดทิ้ง ในขณะนั้นเองฉันก็เข้าร่วมการต่อสู้นี้

ฉันยิงเจ้าเรดอ๊อคจากระยะไกลด้วยกระสุนเวทน้ำ และโดนตัวมันเข้าอย่างจังจนทำให้มันเซไปมาเลย

หมีตัวเล็กหลุดจากการจับกุมของเจ้าอ๊อคและวิ่งหนีเข้าไปในป่า หมีอีกตัวก็ไล่ตามไป

ตอนนี้เหลือเจ้าเรดอ๊อคอยู่ตัวเดียวแล้ว แถมมันก็ไม่ได้สังเกตุเห็นด้วยว่าการโจมตีนั้นมาจากทางฉัน ท่าทางมันอารมณ์เสียมากเลยระบายด้วยการหวดกระบองใส่พวกอ๊อคที่เหลือ

ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก เลยขี่คุมะยุรุออกไป

พวกหมีจะเป็นอะไรไหมนะ?

มีตัวนึงถูกทุบด้วยกระบองอย่างแรง ความแรงนั้นพอจะฆ่าอ๊อคธรรมดาได้สบายๆเลย

ความกังวลของฉันมากขึ้นเรื่อยๆ

โดยไม่ต้องพูดอะไร คุมะยุรุก็พาฉันมาเจอกับหมีทั้งสองตัวนั้น... ไม่สิจำนวนมันไม่ถูก พวกเขามีทั้งหมดสี่ตัว!! อ่าา ถ้าพวกเขาเป็นครอบครัวกัน ก็ต้องมีคู่สามีภรรยาใช่ไหม?

ตัวที่ใหญ่สุดน่าจะเป็นพ่อหมีนะ ตัวรองลงมาก็คงเป็นแม่หมี

หมีตัวใหญ่ทรุดลงบนพื้นดิน ในขณะที่อีกตัวมองมาทางพวกเราแล้วก็เริ่มส่งเสียงขู่

คุมะยุรุส่งสัญญาณให้ฉันลงก่อน แล้วเดินไปทางพวกหมี

พวกเขาคงคุยกันรู้เรื่อง...สินะ?

ขณะที่กำลังคิดเรื่องนั้นอยู่ พวกเขาทั้งคู่ก็พยักหน้าเหมือนรับรู้เรื่องราวบางอย่าง ดูท่าทางพวกเขาจะสื่อสารกันรู้เรื่องนะ

แล้ว..ตกลงว่าคุยเรื่องอะไรกันละ?

คุมะยุรุกลับมาหาแล้วใช้จมูกดันหลังฉันให้เดินไปทางหมีที่บาดเจ็บ

「นายกำลังบอกให้ฉันช่วยรักษาเขาใช่ไหม?」

คุมะยุรุทำหน้าเหมือนกำลังจะร้องไห้

「เข้าใจแล้วๆ!」

ในเมื่อเป็นคำขอของคุมะยุรุ ฉันก็ไม่มีทางปฏิเสธอยู่แล้ว แล้วฉันก็ไม่อยากทิ้งหมีที่กำลังบาดเจ็บไว้หรอก

ฉันใช้เวทรักษาหมีตัวที่กำลังบาดเจ็บอยู่ ซักพักหมีตัวนั้นก็ค่อยๆลุกขึ้นอย่างช้าๆ หมีตัวอื่นๆที่เห็นแบบนั้นก็ท่าทางดีใจและเอาตัวเข้าไปถูกับคุณพ่อหมี

อาา หลังจากได้เห็นแบบนี้แล้ว ฉังคงทำใจไม่ได้ที่จะจัดการพวกครอบครัวหมี แล้วนั่นก็หมายถึงคงไม่มีทางเอาน้ำผึ้งไปได้แล้วละ

คุมะยุรุเดินเข้าไปในกลุ่มพวกหมี และดูเหมือนจะเริ่มพูดคุยอะไรบางอย่างอีก

แน่นอนอยู่แล้วว่าฉันพูดภาษาหมีไม่ได้นะ!! ฉันไม่เข้าใจหรอกว่าพวกเขาคุยอะไรกัน พวกหมีพูดคุยกันอย่างเป็นมิตรใช่ไหมละนั่น? แต่ดูเหมือนคุมะยุระดูจะเป็นเด็กขี้อายอยู่หน่อยๆนะ ฉันเลยเรียกคุมะคิวให้ออกมาช่วย

พอถูกเรียกออกมา คุมะคิวก็เข้าไปร่วมวงสนทนาด้วยทันที

หลังจากที่การสนทนาของพวกเขาจบลง คุมะคิวกับคุมะยุรุก็เดินกลับมาหาฉัน ในขณะที่ทำท่าร้องไห้และส่งเสียงเล็กๆน่ารัก ราวกับว่าพวกเขาต้องการที่จะขออะไรบางอย่าง

 

「มะมะ มีอะไรเหรอ? พวกเธออยากให้ฉันช่วยจัดการเจ้าเรดอ๊อคเหรอ?」

พวกเขาส่งเสียงร้องกลับมาว่า  [คุน~นน]

ที่จริงการกำจัดเจ้าเรดอ๊อคก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอกนะ แต่ปัญหามันอยู่ที่ต่อให้กำจัดไปแล้ว คนก็ยังเข้ามาเก็บน้ำผึ้งไม่ได้เพราะมีพวกหมีอยู่ที่นี่ใช่ไหมละ?

พวกคุณพ่อแม่หมีเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง โดยปล่อยให้พวกตัวเล็กไปหาที่ซ่อน

นี่พวกเขาจะกลับไปสู้กับเจ้าเรดอ๊อคอีกแล้วเหรอ?

ขณะที่ฉันมัวแต่คิดว่าจะทำอะไร คุมะคิวกับคุมะยุรุก็เข้ามาไถตัวฉันเบาๆ

「อ๊า!! เข้าใจแล้วๆ!! เรื่องอื่นไว้ค่อยคิดทีหลังละกัน ตอนนี้ต้องไปกำจัดเจ้าเรดอ๊อคนั่นก่อน」

คุมะคิวกับคุมะยุรุส่งเสียงร้องออกมาอย่างมีความสุข พวกเขาดีใจกับคำตอบของฉันสินะ?

พวกเราวิ่งตามคุณพ่อคุณแม่หมีไปติดๆ แล้วออกจากป่าไปยังบริเวณทุ่งดอกไม้และต้นไม้ผึ้ง

พวกอ๊อคตั้งค่ายอยู่รอบๆต้นไม้ผึ้ง โดยมีเจ้าเรดอ๊อคอยู่ท่ามกลางพวกมัน

พวกหมีค่อยๆเดินเข้าไปหาพวกอ๊อค พอพวกมันสังเกตุเห็นก็หยิบอาวุธขึ้นมาแล้วจ้องมาทางพวกเรา

เสียงดังจนหูฉันแทบอื้อ เมื่อเจ้าเรดอ๊อคคำรามออกมา จากนั้นพวกอ๊อคก็พุ่งตรงมาหาพวกเรา

พวกหมียืนขึ้น ตั้งท่าคล้ายกับเตรียมพร้อมจะปะทะกับศัตรู

อืมม ถึงดูเหมือนว่าพวกเขาต้องการจะจัดการมันเอง แต่คงไม่เป็นไรใช่ไหมอะ?ถ้าฉันเป็นคนจัดการพวกอ๊อคทิ้งทั้งหมด

ฉันยิงเวทแบร์คัตเตอร์ออกไปตัดหัวพวกอ๊อคที่วิ่งเข้ามาใกล้ เมื่อเจ้าเรดอ๊อคเห็นดังนั้นเลยคำรามออกมาด้วยเสียงอันดัง

「หนวกหูย่ะ!」

ฉันสะดุ้งโดยไม่ตั้งใจเพราะเสียงคำรามนั่น เจ้าเรดอ๊อคและพวกอ๊อคแดงก็รีบวิ่งเข้ามาทันที

พวกหมี คุมะคิว คุมะยุรุ ก็เริ่มเคลื่อนไหวกัน

อ๊ะ เดี๋ยวก่อนสิ แล้วฉันละ?

เฮ้อ.. ดูเหมือนพวกเขายังไม่ได้เลิกเป็นบอร์ดี้การ์ดให้ฉันนะ พวกเขาแค่พุ่งเข้าไปจัดการพวกอ๊อคที่วิ่งมาทางฉัน แต่ปัญหาท่าทางจะอยู่ที่เจ้าเรดอ๊อคนั่นที่กำลังตรงไปยังคุณพ่อหมี

มันทุบคุณพ่อหมีด้วยกระบอง แล้วคุณแม่หมีก็พุ่งชนด้านข้างเจ้าเรดอ๊อคนั่น กลายเป็นการสู้แบบตะลุมบอล ดังนั้นฉันเลยยิงเวทเข้าไปไม่ได้

คุณพ่อหมีหลบกระบองที่หวดลงมา

กระบองได้ถูกทุบลงบนพื้นดิน พวกดอกไม้บนพื้นปลิวกระจัดกระจาย คุณแม่หมีพุ่งเข้าไปโจมตีเจ้าเรดอ๊อคอีกครั้งจากทางด้านข้าง แต่เจ้าเรดอ๊อคแทบไม่รู้สึกอะไร มันยกกระบองขึ้นมาอีกครั้งเพื่อทุบคุณแม่หมี คุณพ่อหมีเลยพุ่งเข้าไปโจมตีเพื่อเปลี่ยนเป้าหมายของมัน แต่ก่อนจะได้โจมตีกระบองก็ถูกฟาดลงบนหลังคุณแม่หมีแล้ว

*ปื๊ด*

คุณแม่หมีส่งเสียงร้องออกมาแล้วล้มลงไป ในตอนนั้นคุณพ่อหมีก็ตะปบไปที่เจ้าเรดอ๊อค แต่มันก็หวดกระบองเข้าไปที่สีข้างของคุณพ่อหมีพอดี

*ปื๊ด* *ปื๊ด* เสียงเหมือนอะไรบางอย่างในหัวของฉันฉีกขาด

พวกหมีทรุดตัวลงที่เท้าของเจ้าเรดอ๊อคนั่นพร้อมส่งเสียงครวญคราง

เจ้าเรดอ๊อคน้ำลายไหลเยิ้ม ขณะที่กำลังจะจัดการฆ่าพวกหมี

ในตอนที่มันจะยกกระบองขึ้นนั่นเอง ฉันก็พุ่งเข้าไปจัดการมัน

ฉันต่อยหมัดคุณหมีไปที่สีข้างของมันอย่างเต็มแรง เจ้าอ๊อคลงไปนอนกลิ้งกับพื้นร้องเสียงโอดโอย

ฉันไม่ได้ต่อยเต็มแรงแบบนี้มาตั้งนานแล้วนะ

อารมณ์ของฉันไม่ดีเอามากๆเมื่อเห็นพวกหมีถูกตีด้วยกระบอง

เป็นธรรมดาที่พวกหมีกินเนื้อนิสัยดุร้ายจะเข้าโจมตีผู้คน ถ้าฉันเจอก็คงสู้กับพวกมันนะ

แต่ถึงอย่างนั้นในตอนนี้ฉันก็อยากปกป้องพวกหมีเหล่านี้

ถึงเป็นไปได้ว่าในอนาคตหมีพวกนี้จะเข้าโจมตีผู้คน แต่ฉันก็ยังอยากปกป้องพวกเขา ฉันไม่รู้หรอกว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น แต่ขณะนี้ เวลานี้ อารมณ์ที่รุนแรงของฉันสั่งการว่าให้ฆ่าเจ้าเรดอ๊อคนี่เท่านั้น

เจ้าเรดอ๊อคลุกขึ้นมาและมองมาที่ฉัน

ฉันเข้ามาสู้แทนพวกหมีเหล่านั้น ฉันจะจัดการแกให้เจ็บปวดทรมาณแบบที่พวกหมีรู้สึก!!

ฉันพุ่งเข้าไปหาเจ้าเรดอ๊อคอย่างรวดเร็ว มันเลยรีบหวดกระบองออกมา

หืม อยากลองกำลังกันใช่ไหม ได้เลย!!

ฉันจับกระบองไว้ด้วยถุงมือคุณหมีสีขาว เจ้าอ๊อคตกใจมากที่ฉันสามารถหยุดไว้ได้อย่างง่ายดาย

ฉันชกสีข้างที่ไร้การป้องกันของมันด้วยหมัดคุณหมีสีดำ หมัดนี้สำหรับคุณแม่หมี!! เจ้าอ๊อคจุกจนปล่อยกระบองที่ถือไว้ จากนั้นฉันก็เอามาถือไว้ฝั่งถุงมือคุณหมีสีดำ

เจ้าเรดอ๊อคพยายามจะฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บ และจ้องมองมาทางฉันอย่างจริงจัง รู้สึกได้ว่ามันไม่ได้มองฉันเป็นอาหารอีกต่อไปแล้ว แต่มองเป็นศัตรูที่ต้องกำจัด

มันสายไปแล้วที่แกพึ่งจะมองฉันแบบนี้

ฉันจะแสดงให้เห็นเองว่าใครที่อยู่เหนือกว่ากัน แล้วแกจะได้รับรู้ยามเมื่อแกตาย!!

ฉันหยิบกระบองขึ้นมาฟาดไปที่เจ้าเรดอ๊อค มันก็พยายามจะจับกระบองไว้แบบที่ฉันทำตะกี้

นี่แกคิดว่าทำได้ทุกอย่างเหมือนที่ฉันทำเรอะ?

ด้วยความแรงที่ต่างกันแขนของเจ้าเรดอ๊อคถูกบดขยี้

นี่สำหรับคุณพ่อหมี!!

เจ้าเรดอ๊อคส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวด

โดนแค่ครั้งเดียวไม่ต้องทำมาเป็นร้อง แกก็เคยทำแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วนแล้วนิ

เจ้าเรดอ๊อคพยายามหันหลังเพื่อจะวิ่งหนี

ไม่มีทางที่ฉันจะปล่อยให้มันหนีไป ด้วยเวทดินฉันสร้างกำแพงเพื่อปิดกั้นไม่ให้มันหนีไปได้ เจ้าเรดอ๊อคมันหันกลับมาที่ฉัน มันไม่เหลือความต้องการที่จะสู้อีกแล้ว แววตาของมันเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แล้วการต่อสู้ก็จบลงเมื่อฉันตัดหัวมันทิ้ง

หลังจากนั้นเมื่อฉันมองไปรอบๆ คุมะคิวกับคุมะยุรุก็จัดการกับพวกอ๊อคที่เหลือหมดแล้ว ฉันเดินเข้าไปใกล้พวกหมีที่บาดเจ็บแล้วช่วยรักษาพวกเขา เฮ้อ...มันไม่ทางที่ฉันจะทำใจแข็งกำจัดพวกหมีเหล่านี้แล้วสินะ

พวกหมีหายดีและลุกขึ้นเอาตัวมาคลอเคลียกับฉัน หรือว่าพวกเขากำลังขอบคุณอยู่เหรอ?

「นี่ พวกเธอได้โปรดอย่าทำร้ายมนุษย์ที่เข้ามาเก็บพวกน้ำผึ้งเลยนะ?」

ฉันพูดออกไป แม้ว่าจะไม่รู้ว่าพวกเขาจะเข้าใจไหม ฉันไม่เคยรู้สึกอยากเข้าใจภาษาหมีมากเท่าวันนี้มาก่อนเลย

อืมม ไม่มีทางอื่นเลยเหรอ หรือจะย้ายพวกเขาไปที่ปลอดภัยดี

ขณะที่ฉันกำลังใช้ความคิด คุมะคิวกับคุมะยุรุก็เดินเข้าไปเจรจากับพวกหมี

พวกหมีเดินมารอบๆแล้วดันฉันให้ตรงไปที่ต้นไม้ผึ้ง

「นี่พวกเธอกำลังบอกให้ฉันเข้าไปเก็บน้ำผึ้งเหรอ?」

คุมะยุรุผงกหัวตอบคำถามแทนพวกเขา

ฉันเข้าไปใกล้ต้นไม้ผึ้ง พวกผึ้งบินอยู่แค่รอบๆไม่เข้ามาทำอันตรายฉัน จากนั้นฉันก็เอาไหออกมาจากกระเป๋าคุณหมีแล้วเริ่มเก็บน้ำผึ้งใส่ไห

…………………………………………………………………….

 

โน๊ตของผู้แต่ง:

ที่ใดมีน้ำผึ้ง ที่นั่นหมีย่อมปรากฏ




NEKOPOST.NET