[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 104 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.104 - คุณหมีทานแพนเค้ก


 

นี่ก็ผ่านมาสองสามวันแล้วนับจากวันที่ฉันกลับมาถึงคริโมเนีย

มายรีนซังกับคลิฟท์ยุ่งอยู่ตลอดเลย พวกเขาต้องร่วมมือกับกิลด์นักผจญภัยเพื่อปราบปรามมอนสเตอร์รอบอุโมงค์และต้องสร้างถนนผ่านทางนั้น แถมยังต้องหาซื้อและติดตั้งพวกสายเวทในอุโมงค์อีก อ้อ เพราะเรื่องสายเวททำให้คลิฟท์ต้องรีบออกเดินทางไปเมืองหลวงด้วย ครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นเขา ดูเหมือนเขาจะโทรมมากเลย แต่ทั้งหมดไม่ใช่ความผิดของฉันเลยนะ ฉันเชื่อว่าเป็นเพราะสวรรค์ลงโทษที่เขาอุตริไปตั้งชื่ออุโมงค์ว่า『อุโมงค์คุณหมี』ตะหาก

เอาเถอะ เรื่องของคลิฟท์ก็ไม่ได้น่าสนใจซักเท่าไหร่หรอก ที่ต้องสนตอนนี้คือฉันหิวแล้วมากกว่า ดังนั้นเลยตรงไปที่ร้าน『ที่พักผ่อนของคุณหมี』

เมื่อมาถึงที่ร้าน รูปปั้นคุณหมีที่น่ารักทั้งสองตัวก็ส่งยิ้มทั้งทายฉัน เร็วนี้ๆพวกหมีที่รูปร่างแปลกกว่าปกติเหล่านี้ก็เป็นประเด็นร้อนที่คนในเมืองคุยกันด้วยแหละ ฉันพอเข้าใจนะว่ารูปร่างหน้าตากึ่งๆการ์ตูนแบบนี้ มันไม่เหมือนหมีในโลกนี้

ขณะที่มองไปที่ร้าน ก็เห็นลูกค้าเดินเข้ามาเรื่อยๆ ดูเหมือนกิจการจะก้าวหน้าดีแฮะ ทั้งหมดเป็นเพราะขนมปังของเมอร์รินซังน่ะอร่อยมากๆเลย

เมื่อเร็วๆนี้ เมนูแพนเค้กราดน้ำผึ้งที่ฉันกับเมอร์รินซังช่วยกันคิดขึ้นมาก็เป็นที่นิยมมากเลย ถึงแม้ว่าถ้าเทียบกันแล้วแพนเค้กที่ญี่ปุ่นจะมีส่วนผสมที่ดีกว่า แต่พวกเราก็ช่วยปรับปรุงจนถึงจุดที่ถ้าพวกเขาได้มาลองกินของที่นี่ ฉันเชื่อว่าพวกเขาก็คงต้องบอกว่าอร่อยมากๆ

เป้าหมายวันนี้คือการได้หม่ำพวกแพนเค้กนั่น!

ฉันเดินเข้ามาในร้าน และมองไปรอบๆเห็นคุณหมีตัวน้อยๆ กำลังขยันทำงานกันอยู่ เมื่อพวกเขาสังเกตุเห็นฉันแล้วก็พากันเดินเข้ามาหา แต่ฉันก็บอกไปว่าอย่าสนใจฉันให้ทำงานของพวกเขาต่อไป

พวกเด็กๆพยักหน้ารับ แล้วกลับไปทำงานของตัวเอง

ตอนที่พวกเขาเดินออกไป ฉันสังเกตุเห็นหางที่ชุดหมีสั่นไปมา มันดูน่ารักจริงๆนะ ชุดพวกนี้เหมาะสมกับพวกเด็กๆมากเลย มันไม่เหมาะกับผู้ใหญ่แบบฉันหรอก

อย่างไรก็ตาม มันมีสิ่งที่ทำให้ลำบากใจเกิดขึ้นเร็วๆนี้ละ

เมื่อไม่กี่วันก่อนฉันเห็นพวกเด็กๆที่ใส่ชุดคุณหมี เดินกันในเมืองราวกับว่าทุกอย่างเป็นเรื่องปกติงั้นแหนะ

เมื่อลองสอบถามทางทีรูมิน่าซัง ก็ดูเหมือนว่าจะมีเด็กที่สวมชุดคุณหมีออกไปข้างนอกแม้ว่าจะเป็นวันหยุดของพวกเขา แล้วจำนวนเด็กที่ทำแบบนี้ก็ค่อยๆเพิ่มขึ้นด้วย ฉันพยายามเอาเงินให้พวกเขาไปซื้อชุดปกติมาใส่กัน แต่พวกเขาก็ดันตอบกลับมาว่า『พวกผม/หนูจะได้ช่วยโฆษณาร้านไปด้วย มันไม่ดีเหรอครับ/คะ?』.

มันก็ยังเร็วเกินไปนะ ที่คอสตูมแบบนี้จะกลายเป็นที่นิยมในโลกนี้อะ

ฉันขอให้ทีรูมิน่าซังช่วยบอกพวกเขาหน่อย ว่าให้หยุดแต่งตัวแบบนี้ แต่ไม่รู้ว่าจะช่วยได้ไหม

 

『พวกเขารักและอยากจะเป็นแบบเธอนะ ทำไมไม่ปล่อยให้พวกเขาทำสิ่งที่อยากทำละ』

 

ถึงเธอพูดไว้แบบนี้ แต่สัญชาตญาณบอกฉันว่านี่คือเส้นแบ่งเขตแดนที่ไม่ควรก้าวข้ามเข้าไป ฉันจินตนาการได้เลยว่าโลกนี้จะวุ่นวายแค่ไหนถ้าแฟชั่นชุดคอสตูมแบบนี้แพร่กระจายออกไป

นั่นเป็นการสนทนากับทีรูมิน่าซังครั้งสุดท้าย เท่าที่ฉันจำได้นะ

ขณะที่กำลังจะเดินเข้าไปห้องครัวที่อยู่ด้านหลัง ฉันได้เจอคนรู้จักพอดี

 

「รูริน่าซัง」

 

รูริน่าซังกำลังนั่งกินแพนเค้กอยู่

 

「อ้าว ยูนะจังไม่ได้เจอกันนานเลยนะ」

「รูริน่าซังไม่ได้ไปทำงานเหรอ?」

 

ฉันเข้าไปนั่งลงตรงข้ามกับรูริน่าซัง

 

「ฉันเพิ่งจัดการงานชิ้นล่าสุดเสร็จแล้วกลับมาเมื่อวานนี้เอง ช่วงนี้เลยว่าจะพักซักหน่อย แล้วยูนะจังละ?」

「ฉันมาหาอะไรกินนิดหน่อยน่ะ」

 

ฉันเรียกคุณหมีตัวน้อยมารับออเดอร์ แล้วสั่งแพนเค้กกับมันฝรั่งทอดไป คือปกติต้องเดินไปสั่งที่เคาเตอร์นะ แต่นี่เป็นสิทธิพิเศษของผู้จัดการอย่างฉัน

 

「ยูนะจังจะเป็นอะไรไหม ถ้าฉันอยากจะถามเธอซักเรื่องน่ะ?」

「เรื่องอะไรเหรอ?」

「เธอเกี่ยวข้องอะไรกับ『อุโมงค์คุณหมี』เหรอ?」

「…ทำไมคุณถึงคิดอย่างนั้นละ?」

 

ฉันพยายามสงบสติอารมณ์

 

「เธอก็รู้นิ ทั้งชื่อของอุโมงค์ แล้วก็รูปปั้นหน้าอุโมงค์นั่นก็คือคุมะคิวกับคุมะยุรุของเธอใช่ไหมละ?」

「คุณเห็นแล้วเหรอ?」

「ฉันพึ่งบอกใช่ไหมว่าพึ่งเสร็จงานน่ะ? งานที่ว่าก็คือจัดการมอนสเตอร์บริเวณรอบๆ『อุโมงค์คุณหมี』นะแหละ」

 

หืมม เรื่องการจัดการมอนสเตอร์ที่คริฟท์เคยพูดถึงนะเหรอ อย่างงี้ก็ไม่แปลกที่ทุกคนจะเห็นรูปปั้นนั่น

 

「ช่วยอย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องนี้ได้ไหม?」

「ก็ได้ แต่รู้ใช่ไหมว่าใครก็ตามที่รู้จักเธอก็คิดแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ」

 

แล้วตอนนี้มีกี่คนแล้วเนี่ย ที่รู้เรื่องคุมะคิวกับคุมะยุรุ?

คนที่เห็นจากระยะไกลน่าจะมีอยู่หลายคน แต่น่าจะมีไม่มากนักที่ได้มาเห็นใกล้ๆ ดังนั้นพวกเขาคงไม่รู้หรอกนะ ว่ารูปปั้นตรงนั้นคือคุมะคิวกับคุมะยุรุใช่ไหมอะ?

ฉันก็ได้แต่ภาวนาให้เรื่องเป็นแบบนั้น

ระหว่างที่กำลังคิดอยู่ แพนเค้กราดน้ำผึ้งกับมันฝรั่งทอดก็ถูกนำมาเสิร์ฟ

 

「ขอบใจนะ」

 

ฉันขอบคุณเด็กสาวที่นำอาหารมาเสิร์ฟ เธอยิ้มอย่างมีความสุขแล้วเดินกลับไปทำงานต่อ

ฉันเริ่มจัดการมันฝรั่งทอดและแพนเค้กที่ส่งกลิ่นหอมอยู่ตรงหน้า

 

「อาหารที่นี่อร่อยจังเลยเนอะ?」

 

รูริน่าเอื้อมมือมาฉกมันฝรั่งทอดของฉันไปกินบ้าง แต่ฉันไม่ได้ว่าอะไรเธอหรอกนะแล้วก็เพิ่งขอเรื่องบางเรื่องกับเธอไปด้วย ถ้ามันไม่พอเดี๋ยวค่อยสั่งใหม่ละกัน

ขณะที่ฉันกำลังดื่มด่ำไปกับรสชาติของความสุขตอนที่ได้กินแพนเค้ก ทีรูมิน่าซังก็เดินเข้ามาหา

 

「อ๊าา ยูนะจังอยู่นี่จริงๆด้วย!」

 

ทำไมละ มันมีปัญหาอะไรเรอะถ้าฉันอยู่ที่นี่?

 

「ดีเลย ฉันมีเรื่องอยากจะปรึกษากับเธออยู่พอดี」

「มีเรื่องอะไรเหรอ?」

「ก็เรื่องเกี่ยวกับร้านนี้นะจ้ะ」

 

ทีรูมิน่าซังมองไปรอบๆ

 

「มันเป็นเรื่องที่ไม่สมควรคุยกันตรงนี้เหรอ?」

「อืมม ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แต่ว่า…」

 

ดูเหมือนเธอจะกังวลอยู่นะ

 

「เอาละๆ พวกเราไปคุยก็ข้างในดีกว่า」

「รูริน่าซัง พวกมันฝรั่งทอดฉันยกให้นะ กินให้เต็มที่เลย」

 

ฉันตัดใจจากมันฝรั่งทอด แล้วหยิบไปแค่แพนเค้กที่กำลังกินค้างอยู่ พอพวกเราเขามาในห้องห้องพักพนักงานเธอก็เริ่มเล่าให้ฟัง

 

「ยูนะจัง ดูเหมือนว่าเราจะขายแพนเค้กแบบที่เธอกินอยู่อีกต่อไปไม่ได้แล้วละ」

 

มือของฉันที่กำลังตักแพนเค้กเข้าปาก หยุดชะงักกลางอากาศทันที

 

「ราคาของน้ำผึ้งมันพุ่งขึ้นสูงมากเลยน่ะสิ」

「ทำไมถึงเป็นแบบนั้นละ?」

 

เมื่อถึงพูดแพนเค้กมันก็ต้องคู่กับน้ำผึ้งอยู่แล้ว

ถึงจะใช้แยมหรือของอย่างอื่นแทนได้ก็เถอะ แต่ฉันจะไม่ปฏิเสธความจริงที่ว่า เมื่อฉันกินแพนเค้กต้องมีน้ำผึ้งด้วย

 

「ก็มันเป็นเรื่องปกติของฤดูนี่นะสิ พวกเขาไม่สามารถหาน้ำผึ้งมาเติมได้ ราคาในตลาดก็เลยสูงขึ้นเรื่อยๆ」

「แล้วทำไมฤดูนี้ถึงหาน้ำผึ้งมาไม่ได้ละ?」

「พวกพ่อค้าบอกว่ามันมีมอนสเตอร์บางชนิดปรากฏตัวบริเวณนั้น」

 

หืมม มีหมีสีเหลืองปรากฏตัวใกล้รังผึ้งรึไง?

 

(TL: เอ่ออออ ลองเดากันเองนะครับว่ายัยนู๋นี่กำลังนึกถึงริรัคคุมะหรือหมีพู)

「ก็ถ้าราคายังขึ้นไปเรื่อยๆแบบนี้เราจะรับมือไม่ไหวนะ แล้วเมนูแพนเค้กกับอาหารอื่นๆที่ใช้น้ำผึ้งก็จะต้องหยุดขายในร้านก่อน」

「ดังนั้นคุณเลยอยากให้ฉันไปจัดการมอนสเตอร์ตัวนั้น?」

「ไม่ใช่แบบนั้น! เรื่องมอนสเตอร์ก็ปล่อยให้กิลด์นักผจญภัยเขาจัดการไปสิ คงมีคำร้องออกมาเร็วๆนี้แหละ แต่ยูนะเป็นเจ้าของร้านนี้นะ เธอต้องให้ความสนใจเกี่ยวกับสินค้าในร้านบ้างสิ!」

 

นั่นก็เป็นเหตุผลที่ว่าทำไมฉันถึงคิดจะไปกำจัดมอนสเตอร์ตัวนั้น แล้วเอาน้ำผึ้งมาก็พอแล้วไง ปกติฉันก็ทำอะไรโดยไม่คิดเหมือนกัน แต่ในสถานการณ์แบบนี้ มันคงจะอันตรายถ้าแค่รีบจัดการตามปกติ

 

「ทางเลือกตอนนี้คือจะหยุดขายอาหารเกี่ยวกับน้ำผึ้ง หรือไม่ก็ขึ้นราคาสินค้าตามราคาน้ำผึ้งที่สูงขึ้นนะจ้ะ」

「หลังขึ้นราคาแล้วยังขายได้อยู่อีกเหรอ?」

「คนซื้ออาจจะน้อยลง แต่มันก็น่าจะยังขายได้อยู่ ถึงฉันไม่อยากขึ้นราคาเพราะว่าเมนูที่เกี่ยวกับน้ำผึ้งจะเป็นที่นิยมของพวกเด็กๆก็เถอะ」

「แล้วเราจะเลือกทางไหนดีละ?」

「ก็ฉันถึงถามเธออยู่นี่ไง!」

 

เธอพูดถูกนะ

ทั้งหมดมีสามทางที่เป็นไปได้ตอนนี้ คือหยุดขายทันที ขายราคาเดิมทั้งๆที่ต้องขาดทุน หรือไม่ก็ขึ้นราคาตามราคาน้ำผึ้งที่สูงขึ้น

 

「แล้วความเห็นของเมอร์รินซังละ?」

「เธอบอกว่าการคุยเรื่องเงินมีแต่ทำให้กังวลใจ เลยปล่อยเรื่องทั้งหมดให้ฉันจัดการ」

 

ความเห็นแบบนี้มันคืออะไรกัน เมอร์รินซังง

 

「เธอต้องการแค่ให้เราแจ้งล่วงหน้าหากน้ำผึ้งหมดสต๊อกแล้วก็พอ จะได้เปลี่ยนเมนูที่ทำได้」

「แล้วสต๊อกตอนนี้เหลือเท่าไหร่ละ?」

「ถ้าดูจากความเร็วในการขายตอนนี้ คาดว่าคงได้อีกแค่สองหรือสามวันเท่านั้น นี่เป็นเหตุที่ทำให้ฉันกังวลขนาดนี้」

 

อืมมม แล้วเราจะทำยังไงกันดีละ?

ฉันไม่แคร์หรอกนะถ้าขาดทุน มันน่าจะโอเคถ้าซื้อมาขายตามปกติ แต่….

 

「เมนูที่มีน้ำผึ้งเป็นที่นิยมมากใช่ไหม?」

「ต้องบอกให้เธอรู้ก่อนนะ ว่าทุกเมนูที่พวกเราขายเป็นที่นิยมทั้งหมด นั่นทำให้ยอดขายโดยรวมไม่น่าจะเปลี่ยนแปลงมากนัก หากแค่ไม่ขายเมนูเกี่ยวกับน้ำผึ้ง แต่ลูกค้าบางคนคงจะเศร้าน่าดูโดยเฉพาะพวกเด็กๆ」

 

คงจะดีกว่าถ้าปัญหาเรื่องขาดแคลนน้ำผึ้งได้รับการแก้ไขสินะ?

 

「เข้าใจแล้ว เดี๋ยวทานนี่เสร็จแล้วฉันจะไปที่กิลด์การค้านะ」

 

ฉันจัดการนำแพนเค้กที่ยังค้างกลางอากาศอยู่เข้าปากไป

 

「ทุกอย่างจะโอเคจริงๆเหรอจ๊ะ?」

「ฉันมักจะทิ้งทุกอย่างให้ทีรูมิน่าซังจัดการนะ ดังนั้นบางครั้งฉันก็ควรทำสิ่งที่เจ้าของร้านควรจะทำบ้าง」

 

ก็นะ ถึงฉันจะกลับมาใช้ชีวิตเหมือนNEETตั้งแต่กลับมาจากมิริร่าก็ตาม แต่ฉันก็ควรจะทำงานบ้างเป็นบางครั้ง ไม่งั้นฉันคงเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีให้กับเด็กๆที่อายุน้อยกว่าแน่ๆ

ฉันต้องรักษาความภาคภูมิใจในฐานะที่เป็นผู้ใหญ่!

นั่นเป็นเหตุผลให้ฉันไปที่กิลด์การค้า หลังฉันกินแพนเค้กเสร็จ

 

โน๊ตจากผู้แต่ง:

ถ้าเรื่องเกี่ยวกับน้ำผึ้ง ก็ต้องคิดถึงหมีกันสินะ

 




NEKOPOST.NET