[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 103 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.103 - คุณหมีกลับไปคริโมเนีย


 

TN: ช่วงนี้น่าจะเป็นเช้าวันเดินทางต่อจากตอนที่แล้ว

เรื่องของอันซุก็พักไว้ก่อนจนกว่าอุโมงค์จะเสร็จสมบูรณ์

เดก้าซังบอกว่ามีโอกาสสูงที่เธอจะตอบตกลง ดังนั้นฉันจะคอยเฝ้ารอคำตอบจากเธอ

ฉันบอกลาอันซุกับเดก้าซังแล้วออกจากโรงแรม อโทร่าซัง จูริโม่ซังกับพวกคุณปู่ก็มาหาเพื่อบอกลาพวกเราเหมือนกัน

 

「อโทร่าซัง ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ」

「พูดอะไรของเธออีกละเนี่ย! ฉันต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายกล่าวขอบคุณเธอ! เธออยู่ที่นี่ได้นานเท่าที่ต้องการเลยแต่เธอก็มีงานต้องทำใช่ไหมละ พวกเราต้อนรับเสมอดังนั้นช่วยแวะมาเยี่ยมพวกเราบ้างนะ ยูนะ」

「ฉันมีสร้างบ้านไว้ที่นี่แล้วดังนั้นไม่ต้องห่วง ฉันจะกลับมาแน่นอน อ้อ แล้วก็ฝากลากลุ่มของบลิซส์แทนฉันด้วยนะ」

 

ฉันคิดว่าพวกเขาคงกำลังกลับมานะ แต่ก็คงไม่ทัน

ยังดีว่าได้บอกลากันแล้วตอนที่พวกเขาออกเดินทาง

 

「ได้เลย ไว้จะบอกให้ แน่นอนว่าพวกเขาต้องตกใจมากแน่ๆตอนที่กลับมากัน」

 

อย่างไรก็เถอะ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพวกเขาจะทำใจเชื่อเรื่องพวกนี้ทั้งหมดได้ไหม

ฉันมองไปทางจูริโม่ซังที่กำลังคุยกับมายรีนซังอยู่ เขาสังเกตุเห็นว่าฉันกำลังมองอยู่เลยเดินเข้ามาหา

 

「จูริโม่ซัง เรื่องที่ฉันฝากรบกวนไว้ตั้งหลายเรื่องคงไม่เป็นอะไรนะ?」

「เรื่องทุกเรื่องที่สาวน้อยขอมา ผมจัดการให้ได้อยู่แล้ว」

 

ฉันขอให้จูริโม่ซังช่วยสต๊อกพวกข้าวกับโชยุให้หน่อย ถ้ามีเรือจากประเทศแห่งความสามัคคีและสันติภาพมา แล้วยังขอให้เขาช่วยดูและซื้อพวกของหายากอื่นๆที่ปกติหาซื้อไม่ได้ด้วย คราวหน้าที่ฉันมาอาจได้รับของบางอย่างที่น่าเหลือเชื่อก็ได้

แน่นอนว่าฉันมีฝากเงินให้เขาไว้ซื้อของด้วยนะ

อาาา ซักวันฉันอย่างเดินทางไปที่ประเทศแห่งความสามัคคีและสันติภาพจริงๆ

 

「แต่อย่าโกรธผมนะถ้าของที่ซื้อมามันไม่มีประโยชน์เลย ตกลงไหม?」

「ฉันไม่โกรธหรอก แค่คิดว่าเป็นค่าให้ปรึกษาเรื่องการเงินละกัน」

「นี่ เธอก็รู้ว่าผมเป็นแค่พนักงานกิลการค้านะ」

「คุณไม่ได้เป็นแค่พนักงานแต่เป็นหัวหน้ากิลด์นะ!」

「อุ อย่าพูดแบบนั้นสิ ผมคิดจริงๆนะว่าตำแหน่งหัวหน้ากิลด์การค้ามันยากเกินไปสำหรับผมน่ะ」

「นายต้องทำหน้าที่นี้ต่อไปนะ อย่าทำให้พวกเราลำบากใจเลย」

 

มายรีนซังที่ได้ยินพวกเราคุยกัน เข้ามาพูดสนับสนุนเขา

 

「ครับ! ผมจะทำให้ดีที่สุดครับ」

 

จูริโม่ซังโค้งตัวตอบกลับ

ดูเหมือนเขาจะมีความรู้สึกบางอย่างกับมายรีนซังนะ แต่ฝ่ายมายรีนซังนี่สิ……

ช่างเถอะ ฉันไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับความรักมากนัก ดังนั้นฉันไม่ยุ่งเรื่องนี้ดีกว่า

 

「แล้วก็ ถ้าพวกเขาบอกคุณเรื่องที่ตั้งของประเทศแห่งความสามัคคีและสันติภาพ อย่าลืมบันทึกไว้ด้วยนะ」

 

ก็นะ ที่เมืองนี้ไม่มีใครรู้เลยว่าประเทศแห่งความสามัคคีและสันติภาพอยู่ที่ไหน

และแน่นอนว่าที่นี่ไม่มีแผนที่เดินทะเลกับเข็มทิศ พวกเขาแค่ทำการค้ากับเรือทุกลำที่แวะมาจอดก็เท่านั้น

ฉันคงเข้าไปเจรจาเองแล้วถ้ารู้ว่าพวกเขาจะมาตอนไหน แต่เพราะพวกเขาไม่มีกำหนดการมาที่แน่นอนเลยช่วยไม่ได้จริงๆ แถมยังไม่รวมปัญหาเรื่องเจ้าคราเคนอีกนะ ขนาดจูริโม่ซังยังบอกเลยว่าอาจเป็นไปได้ที่พวกเขาจะไม่แวะมาที่เมืองนี้อีกเลย

ถ้าเรื่องเป็นแบบนั้น ฉันคงต้องมาจัดการด้วยตัวเอง

พระราชาจะรู้เรื่องประเทศนี้บ้างไหมน้าา?

หัวหน้ากิลด์การค้าคนเก่าน่าจะรู้เรื่องนี้นะ แต่ฉันไม่อยากไปยุ่งกับคนที่กำลังจะถูกประหารแบบนี้หรอก

ฉันตัดสินใจทิ้งเรื่องนี้ไว้ก่อน พวกเราออกเดินทางหลังจากบอกลาพวกคุณปู่แล้ว

พอออกจากเมือง ฉันก็เรียกคุมะคิวและคุมะยุรุออกมาจากนั้นก็มุ่งตรงไปยังอุโมงค์

ระหว่างทางพวกเราก็ได้เห็นรั้วที่ล้อมรอบบ้านคุณหมีสไตล์เรียวกังอีกด้วย

 

「เมื่อวานฉันตกใจจริงๆนะ ที่มาเจอสิ่งก่อสร้างใหญ่โตแบบนี้ ตอนที่กลับมาอุโมงค์อีกรอบ」

 

ดูเหมือนพวกเขาจะเห็นตอนพาพวกชาวเมืองไปดูอุโมงค์ที่สร้างไว้ พวกเขาตกใจจริงๆตอนได้เห็นสิ่งเหล่านี้

 

「ฉันว่าฉันมีบอกไว้แล้วนะ?」

「ก็ไม่คิดว่ามันจะใหญ่โตมโหฬารแบบนี้นี่นา!」

「ที่ฉันต้องสร้างให้โหญ่โตแบบนี้ก็เพราะ อยากพาเด็กๆจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาเที่ยวที่นี่ด้วย」

「ยูนะจังให้ฉันมาพักที่นี่ด้วยตอนมาครั้งหน้า ตกลงนะ?」

 

มายรีนซังที่กำลังนั่งซ้อนท้ายฉันบนคุมะยุรุพูดขึ้นมา แน่นอนว่าฉันต้องตอบตกลง

เมื่อกลุ่มขี่หมีของเราเดินทางมาถึงอุโมงค์ ก็เห็นอนุสาวรีย์คุณหมีตั้งอยู่ตรงที่หน้าทางเข้า เอ่อ ถึงจะสายไปซักหน่อยที่จะพูดถึงเรื่องนี้ แต่นักเดินทางทั่วไปคงมองเห็นเป็นรูปปั้นหมีธรรมดาใช่ไหมละ? คงไม่มีใครเชื่อมโยงฉันกับรูปปั้นพวกนี้ได้หรอกมั้ง?ขอให้เรื่องนี้มันเป็นแบบที่ฉันหวังไว้เถอะ

ฉันเรียกแสงคุณหมีออกมา แล้วตรงเข้าไปที่อุโมงค์

แสงคุณหมีช่วยส่องให้ภายในอุโมงค์สว่างขึ้น แล้วคุมะคิวกับคุมะยุรุก็วิ่งตรงไปยังทางออก

พวกเรามีเจอก๊อบลินข้างในนี้ด้วย แต่ฉันก็จัดการพวกมันอย่างรวดเร็ว แล้วเราก็ออกจากอุโมงค์มา

 

「หืมม พวกเราแค่ไม่ได้อยู่ที่นั้นไม่นานนะ ทำไมมีมอนสเตอร์มาอยู่ในนี้เร็วจัง」

「อุโมงค์นี้ก็เหมือนถ้ำขนาดใหญ่แหละ มันเลยเป็นสวรรค์ของพวกมอนสเตอร์เลย」

「พวกเราต้องจ้างนักผจญภัยมากำจัดมอนสเตอร์รอบๆนี้ก่อนแหละ ไม่งั้นคงอันตรายเกินไปสำหรับคนที่มาทำงานที่นี่」

「แล้วต้องสำรวจชนิดของมอนสเตอร์รอบๆนี้ก่อนส่งคำร้องไปกิลด์นักผจญภัยไหมละ?」

「ค่อยถามพวกเขาตอนถึงกิลด์นักผจญภัยละกัน」

 

เขาพูดถูก กิลด์นักผจญภัยน่าจะมีข้อมูลมอนสเตอร์บริเวณนี้อยู่แล้ว

ฉันเผาศพก๊อบลินเพื่อไม่ให้มอนสเตอร์ตัวอื่นตามเข้าไปกินศพในอุโมงค์ เอาละฉันอยากรีบเผ่นกลับคริโมเนียแล้ว แต่คลิฟท์หยุดฉันไว้ก่อน

 

「ยูน้าาา เธอยังไม่ลืมใช่ไหมเอ่ย?」

 

รอยยิ้มของเขานี่มันน่ารังเกียจจริงๆ

มันก็จริงอยู่ที่ฉันไม่ได้ลืม แต่ฉันก็อยากรีบกลับเมืองมากกว่า

 

「สร้างอนุสาวรีย์ที่นี่ก่อน แล้วพวกเราค่อยกลับคริโมเนียกัน」

「ให้ฉันมาสร้างทีหลังดีกว่าไหม?」

「เหรอ แล้วตอนไหนละ? ฉันพนันได้เลยว่าเธอไม่มีแผนจะมาสร้างมันหรอก」

「นั่นมันไม่…」

 

ฉันหวังไว้ว่าเขาจะลืมมันแท้ๆ แต่ดันจำได้ซะนี่…

 

「รู้ไหมว่าตาของเธอมันกรอกไปมาอยู่นะ! ที่นี่ถูกตั้งชื่ออย่างเป็นทางการแล้วว่าอุโมงค์คุณหมี ดังนั้นก็ต้องมีรูปปั้นหมีตรงนี้ ไม่อย่างนั้นถ้าเธอต้องการละก็ ฉันจะสร้างรูปปั้นเธอตรงนี้แทนเลยเอาไหมละ」

「ยูนะจังน่าจะยอมแพ้ได้แล้วนะ ตอนคลิฟท์เป็นแบบนี้ เขาจะกัดไม่ปล่อยเลย แต่ฉันก็อยากเห็นอนุสาวรีย์ยูนะจังเหมือนกันนะ」

「มายรีนซัง…」

 

พอพวกเขาพูดกันแบบนี้ ฉันคงไม่มีทางหนีแล้ว

ในเมื่อไม่มีทางเลือก ฉันเลยลงจากคุมะยุรุ แล้วเริ่มสร้างรูปปั้นคุมะคิวกับคุมะยุรุหน้าทางเข้าฝั่งนี้ สิ่งเดียวที่ยังเยียวยาจิตใจของฉันได้คือ โชคดีที่มันไม่ได้เป็นรูปปั้นตัวฉัน ถ้าเกิดคลิฟท์ตัดสินใจสร้างรูปปั้นตัวฉันขึ้นมาละก็ ฉันคงไม่มีทางใช้อุโมงค์นี้ แล้วก็จะไม่มีทางไปที่มิริร่าแน่นอน

ตอนที่ฉันสร้างรูปปั้นอยู่นั้น ก็เหลือบไปเห็นคุมะคิวกับคุมะยุรุดูกำลังมีความสุขอยู่ นี่พวกนายมีความสุขเหรอ? ที่รูปปั้นตัวเองถูกสร้างขึ้นมาน่ะ?

หลังจากที่ฉันรีบสร้างจนเสร็จ พวกเราก็ได้ออกเดินทางกลับคริโมเนียกันซักที

เมื่อมาถึงเมืองพวกเขาก็แยกย้ายกันไปตามที่ทำงานของตัวเอง คลิฟท์กลับไปที่คฤหาสน์เจ้าเมือง ส่วนมายรีนซังกลับไปที่กิลด์การค้า

ส่วนฉันก็ตรงไปหาของกินที่ร้าน『ที่พักผ่อนของคุณหมี』

ฉันเป็นคนเดียวที่ไม่มีงานทำดังนั้นเลยทำตัวสบายๆได้…. เอาละๆที่จริงก็มีงานต้องทำ แต่มันก็ไม่ได้เร่งรีบมากนักนิ ฉะนั้นฉันจะเริ่มทำมันวันพรุ่งนี้

ฉันพูดเหมือนพวกที่ไร้แรงกระตุ้นชอบพูดกัน

ฉันจะทำแน่วันพรุ่งนี้ ฉันจะทำให้ดีที่สุดในวันพรุ่งนี้

คำพูดเหล่านี้ช่างฟังดูสวยงาม

ฉันเชื่อว่าถ้าตั้งใจจะทำมันในวันพรุ่งนี้ ก็ควรจะทำมันในวันพรุ่งนี้

ฉันไม่อยากบังคับตัวเองให้ทำมันวันนี้นิ

ฉันย้ำความคิดนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อไม่ให้รู้สึกผิดในขณะเดินไปที่ร้าน『ที่พักผ่อนของคุณหมี』

วันต่อมาฉันมาที่กิลด์การค้าเพื่อหามายรีนซัง แต่ไม่เจอเธอเลย

 

「มีอะไรให้ช่วยไหมค่ะ คุณหมี(คุมะซัง)?」

「คุณหมี?」

 

เมื่อฉันหันไปมองตามเสียงที่พูดออกมาก็พบกับ พนักงานผู้หญิงที่ดูอายุไม่มากนัก

 

「เปล่าคะๆ ยูนะซังกำลังมองหาหัวหน้ากิลด์ มายรีนซังใช่ไหมคะ?」

 

ตะกี้เธอเพิ่งเรียกฉันว่าคุณหมีใช่ไหม? แต่ฉันก็ไม่สามารถพูดเรื่องนี้ได้ เลยได้แต่ตอบเธอกลับไปว่า…

 

「ใช่ เธออยู่ไหม?」

「เธอไม่อยู่ค่ะ ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยสบาย เมื่อวานเธอไม่ได้นอนเลยทั้งคืนมัวแต่ขังตัวเองอยู่ในห้องทำงาน」

 

นั่นหมายความว่าเธอนั่งทำงานตลอดตั้งแต่ตอนกลับมาเมื่อวานสินะ

เธอคงลำบากน่าดู แต่ฉันนอนหลับสนิทเลยแข็งแรงดีไม่มีปัญหาอะไร

 

「คือฉันอยากมาคุยกับเธอเรื่องที่ดินหน่อยน่ะ」

「เรื่องที่ดินเหรอคะ? ถ้าไม่ว่าอะไรคุณให้ฉันจัดการเรื่องนี้ให้ไหมค่ะ」

 

อืมม ฉันจะทำยังไงดีละนิ?

พนักงานคนอื่นก็โอเคนะ แต่…

 

「ยูนะจังมีอะไรเหรอ?」

「หัวหน้า!?」

 

มายรีนซังเดินเข้ามาหาพวกเรา

 

「ฉันมีเรื่องอยากขอให้มายรีนซังช่วยหน่อยน่ะ」

「ฉันเหรอ?」

「คุณรู้ใช่ไหมว่าตอนนี้ฉันเปิดร้านอยู่」

「รู้สิ 『ที่พักผ่อนของคุณหมี』ใช่ไหม?」

「ฉันอยากได้ที่ดินบริเวณนั้นเพิ่มอีกน่ะ」

「อ้อ สำหรับขายพวกปลาใช่ไหม?」

「ก็ยังไม่แน่นอนหรอกนะ แต่…」

「ถ้าฉันจำไม่ผิด ก็พอมีที่ดินกับบ้านบริเวณนั้นที่ให้ซื้อได้หรอกนะ แต่เธอจะทำจริงๆเหรอ?」

「ก็ถ้าอันซุตัดสินใจไม่มาที่นี่ เดก้าซังเขาสัญญาไว้แล้วว่าจะหากุ๊กคนอื่นให้ฉันแทน」

「อืมม เธอซื้อที่ตรงนั้นได้นะ แต่ยูนะจัง เธอเข้าใจจริงๆใช่ไหม? ว่าคนที่มีความสามารถทั่วไปเขาไม่ทำงานให้ใครฟรีๆหรอกนะ」

 

คือ ที่ฉันทำไปก็ไม่ใช่การทำงานฟรีๆซักหน่อย

ที่ฉันสร้างอุโมงค์ก็เพื่อจะได้มีอาหารทะเลส่งมาคริโมเนีย แล้วที่สร้างร้านอาหารก็เพื่อจะได้มีอาหารทะเลกินทุกครั้งที่ต้องการ ทั้งหมดที่ทำก็เพื่อผลประโยชน์ของฉันเองทั้งนั้น

 

「เรียน่า ช่วยจัดการขายที่ดินใกล้ๆร้าน『ที่พักผ่อนของคุณหมี』ให้เธอในราคาครึ่งเดียวด้วย」

 

มายรีนซังพูดบางสิ่งที่น่าเหลือเชื่อออกมา

 

「หัวหน้า! คุณแน่ใจเหรอคะ?」

「คุณแน่ใจเหรอ?」

 

พนักงานกับฉันถามเธอแบบเดียวกัน

 

「เมื่อเทียบกับผลประโยชน์ที่ยูนะจังทำให้เมืองคริโมเนียแล้ว แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ ถึงยูนะจังจะมองแต่เรื่องของอาหารทะเลก็เถอะ แต่เธอรู้ไหมว่า คลิฟท์กับฉันเชื่อว่าสิ่งสำคัญที่สุดที่จะถูกนำมาก็คือเกลือ」

「เกลือเหรอ?」

「แต่ก่อนที่พวกเราหาซื้อได้มีแต่เกลือหิน แต่ตอนนี้ทะเลอยู่ใกล้มาก พวกเราสามารถหาซื้อเกลือที่ปริมาณมากและยังราคาถูกอีกด้วย นอกจากนี้ยังส่งไปขายให้กับหมู่บ้านหรือเมืองอื่นๆได้อีก เห็นไหมว่าอุโมงค์ที่เธอสร้างน่ะมีประโยชน์มากกว่าที่เธอคิดเยอะนัก นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงไม่ต้องคิดมากเรื่องที่ดินนี้ ต่อให้พวกเราให้เธอฟรีๆ เราก็ยังได้กำไรเยอะกว่าอยู่ดีนะแหละ」

 

มายรีนซังดูเหนื่อยมาก แต่รอยยิ้มก็ยังเต็มบนใบหน้าของเธอ

แน่นอนว่าเกลือเป็นทรัพยากรที่สำคัญมากๆบนโลกใบนี้ มันมีค่ามากกว่าน้ำตาลซะอีก

ฉันไม่ได้เอะใจเรื่องนี้มาก่อน เพราะปกติฉันก็ซื้อเกลือทั่วไปตามตลาด สมกับที่เป็นเจ้าเมืองและหัวหน้ากิลด์การค้า พวกเขามีมุมมองที่แตกต่างจากคนอย่างฉันจริงๆ

ฉันแค่ทำทุกอย่างที่ต้องการ แต่ทุกการกระทำของพวกเขาต่างคิดถึงแต่ผลประโยชน์ของเมืองนี้

 

「ที่เหลือฝากเธอด้วยนะเรียน่า」

「แล้วหัวหน้ากิลด์จะไปไหนละคะ?」

「ท้องฉันหิวมากเลย ดังนั้นคงต้องไปหาอะไรทานหน่อย ที่ร้าน『ที่พักผ่อนของคุณหมี』」

 

เธอโบกมือให้และเดินออกจากกิลด์ไป

 

「ยูนะซังรบกวนตามมาทางนี้ด้วยค่ะ」

 

เรียน่าให้ฉันดูที่ดินรอบๆร้าน『ที่พักผ่อนของคุณหมี』และฉันตัดสินใจว่าจะซื้อที่ดินทั้งหมด มันจะดีจริงๆเหรอที่จะซื้อได้ในราคาถูกขนาดนี้น่ะ?

เอาเถอะ ถ้ามันไม่เหมาะเดี๋ยวฉันค่อยคืนให้ละกัน

 

「ทั้งหมดเลยเหรอค่ะ!?」

「ใช่ มันน่ารำคาญน่ะที่ต้องมาคอยนั่งซื้อที่ละส่วนๆ และก็ไม่อยากให้ใครมาซื้อตัดหน้าไปก่อน อ้อ แล้วฉันอยากจะขายที่ดินตรงบ้านของฉันด้วยได้ไหม?」

「คุณจะย้ายบ้านเหรอคะ?」

「ฉันวางแผนว่าจะสร้างบ้านใกล้ๆร้านน่ะ จะได้เดินทางสะดวกหน่อย」

「ทราบแล้วค่ะ เดี๋ยวทางเราจะรับซื้อที่ดินที่ยูนะซังอาศัยอยู่เอง กรุณาช่วยทำการย้ายออกก่อนสิ้นเดือนนี้นะค่ะ」

「โอเค」

 

ฉันซื้อที่ดินเสร็จแล้วเดินออกจากกิลด์

ฉันมาสำรวจที่ดินใกล้ๆ ร้าน『ที่พักผ่อนของคุณหมี』

มีบ้านว่างขนาดใหญ่อยู่ติดกับร้านทางขวามือ หลังเล็กกว่าร้านนิดเดียว

อืมม นี่ฉันต้องปรับปรุงใหม่สินะ?

ที่ชั้นแรกฉันเอาพวกกำแพงข้างในออกไปเพื่อรวมให้เป็นห้องใหญ่ห้องเดียว ห้องครัวก็เล็กไปหน่อยเลยต้องขยายให้ใหญ่ขึ้น  ที่เก็บวัตถุดิบอยู่ติดกับห้องครัว ขนาดมันตอนนี้น่าจะพอแล้วมั้ง? ถ้าไม่พอค่อยมาขยายเพิ่มทีหลังละกัน

ไว้ฉันค่อยหารือกับอันซุเกี่ยวกับพวกโต๊ะกับการตกแต่งภายใน ตอนที่เธอมาละกัน แล้วก็น่าจะปรึกษามายรีนซังด้วยดีกว่าตอนที่งานเธอยุ่งน้อยกว่า

ฉันปล่อยชั้นสองไว้แบบเดิมก่อน แล้วออกมานอกบ้าน

ถ้าอันซุไม่มาอาศัยที่นี่ ฉันค่อยมาทำเป็นห้องพักทีหลังแทน

 

ไม่มีคนอาศัยอยู่ที่นี่นานแล้ว สภาพมันเลยดูน่ากลัวไปหน่อย

เหมือนที่เคยทำคราวที่แล้ว ฉันทำความสะอาดด้วยเวทมนต์ จัดการซ่อมพวกกำแพงที่แตก ตอนนี้เลยดูสภาพดีและสะอาดสะอ้าน ในที่สุดร้านอาหารที่แสนสำคัญก็เสร็จสมบูรณ์

ในที่สุดงานของฉันก็เสร็จ

แต่ทำไมร้านอาหารนี้มันดูโดดเดี่ยวพิกลจัง?

ฉันมองไปที่ร้าน『ที่พักผ่อนของคุณหมี』 ที่นั่นมีคุณหมีเต็มไปหมด

พอหันกลับมาดูร้านอาหาร ที่นี่ไม่มีคุณหมีซักตัว

ใครจะรู้ละ อันซุอาจจะไม่ชอบคุณหมีก็ได้

ฉันตั้งใจจะทำร้านนี้ตามความปรารถนาของเธอ ดังนั้นเลยตัดสินใจยังไม่สร้างพวกคุณหมีที่นี่

 




NEKOPOST.NET