[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 102 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.102 - คุณหมีจัดการเรื่องต่างๆก่อนกลับ


 

 

 

ในเมื่อพวกเขาวางแผนจะกลับพรุ่งนี้แล้ว วันนี้ฉันเลยออกจากโรงแรมแต่เช้า

ตั้งใจว่าจะไปพบรันย่าซังกับเดม่อนซังก่อน เลยรีบตรงไปที่ท่าเรือ

พอมาถึงท่าเรือแล้ว แต่ฉันยังไม่เห็นเรือกลับมาซักลำ

นี่มาเช้าเกินไปเหรอ?

ฉันอยากจะถามพวกเขาเกี่ยวกับเรื่องอาหารทะเล ตอนแรกก็ว่าจะถามพวกคุณปู่นะ แต่พอฟังคลิฟท์เล่าเมื่อวานแล้ว คิดว่าพวกเขาคงกำลังยุ่งอยู่

ขณะมองไปที่ทะเลแล้วกำลังคิดว่าจะทำยังไงต่อดี ทันใดนั้นก็เห็นเรือหลายลำกำลังค่อยๆกลับมาเทียบท่า

ดูเหมือนฉันจะกะเวลาได้พอดีเป๊ะเลย

เรือลำเล็ก ลำใหญ่ค่อยๆเข้ามาเทียบท่า ขณะที่ฉันกำลังพยายามมองหาพวกเขาอยู่นั้นเอง ก็มีชาวประมงคนหนึ่งเข้ามาทัก

 

「สาวน้อยหมี เธอมาทำอะไรที่ท่าเรือนี้แต่เช้าละ?」

「พอดีฉันจะกลับคริโมเนียพรุ่งนี้น่ะ เลยอยากมาลา รันย่าซังกับเดม่อนซังซักหน่อย แล้วว่าจะซื้อพวกอาหารทะเลกลับไปด้วย」

「อ้าว นี่เธอจะกลับแล้วเหรอ…」

 

ชาวประมงคนนี้ทำท่าเศร้ามากเลย

 

「ไม่ต้องห่วง ไว้ฉันจะกลับมาซื้อปลาที่เมืองนี้อีก」

「เข้าใจแล้ว ถ้างั้นเพื่อเป็นการขอบคุณ เธอเอาปลาพวกนี้ไปได้ตามที่ต้องการเลยนะ ฉันเพิ่งจับมาสดๆตะกี้เอง」

พวกเราคุยกันเสียงดังพอที่คนอื่นๆจะได้ยิน ดังนั้นพวกชาวประมงรอบๆที่ได้ยิน ก็พากันเอาปลาที่พวกเขาเพิ่งจับมาให้กับฉัน

ถึงฉันจะมีความสุขก็เถอะ แต่แบบนี้มันจะไม่เป็นไรจริงๆเหรอ?

「เกิดอะไรขึ้นเหรอยูนะจัง?」

 

รันย่าซังกับเดม่อนซังเดินเข้ามาหาพอดี

 

「พอดีฉันจะกลับคริโมเนียพรุ่งนี้น่ะ เลยว่าจะมาบอกลา แล้วกะว่าจะซื้อพวกอาหารทะเลกลับไปด้วย」

「ถ้างั้นเธอเอาพวกปลาที่ฉันจับไปได้เลย หลังจากที่เธอช่วยเหลือพวกเราตั้งหลายครั้งแล้ว ฉันไม่คิดจะเก็บเงินเธอหรอก」

 

ชาวประมงรอบๆตัวฉันก็เริ่มโต้แย้งกับเดม่อนซัง

 

「เฮ้ย! เดม่อน! นายมาพูดแบบนี้ก็ไม่ถูก นายมาทีหลังนา พวกเราก็อยากให้สาวน้อยหมีเอาปลาของเรากลับไปเหมือนกัน นายไม่ได้เป็นคนเดียวหรอกที่สำนึกบุญคุณเธอ พวกเราทุกคนรู้สึกขอบคุณเธอเสมอที่ทำให้สามารถออกทะเลได้อีกครั้ง นี่เป็นโอกาสที่จะได้ตอบแทนแล้ว ถึงจะแค่เล็กน้อยแต่ก็ยังดี นายเข้าใจไหม! 」

「ใช่ๆ นายรู้ไหมว่าปกติเราไม่ค่อยได้เข้าใกล้เธอเลย เพราะพวกคุณปู่บอกว่ามันจะเป็นการรบกวนเธอ」

 

หืมม พวกคุณปู่มีบอกพวกเขาไว้แบบนี้ด้วยเหรอ

 

「แต่…พวกเราถูกเธอช่วยบนภูเขาหิมะด้วยนะ」

「นั่นมันไม่เกี่ยวกันเฟ้ย」

「ใช่ๆ นายไม่ได้เป็นคนเดียวนะเฟ้ย ที่อยากแสดงความขอบคุณน่ะ!!」

 

เอ่อ รู้สึกเหตุการณ์จะเริ่มปานปลายแล้วละสิ

ในสถานการณ์แบบนี้ ฉันต้องพูดประมาณว่า 『หยุดเถอะ! ได้โปรดอย่าต่อสู้กันเพื่อฉันอีกเลย!』ใช่ไหมอะ?

 

「ทุกคนใจเย็นๆลงก่อน ฉันจะจ่ายเงินซื้อปลาพวกนี้อย่างเหมาะสมเอง」

「เราไม่อยากได้เงินจากเธอเลยนะสาวน้อยหมี」

「ใช่เลย ถ้าทำแบบนั้นพวกเราก็ไม่ได้ตอบแทนเธอน่ะสิ!」

「มันไม่ดีหรอก พวกคุณก็ต้องทำธุรกิจของคุณ แล้วฉันก็จะลำบากใจถ้าต้องกลับมาซื้อปลาวันหลังอีก」

「จะให้อีกกี่ครั้งฉันก็ไม่แคร์หรอกถ้าเป็นสาวน้อยหมี」

「แต่ฉันมีร้านอาหารที่คริโมเนีย ดังนั้นเลยจำเป็นที่ต้องมาซื้อของเข้าร้านเป็นประจำนะ」

「…เราเข้าใจแล้ว แต่ครั้งหน้าเธอค่อยจ่ายเงินก็ได้ แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวได้โปรดรับไว้เถอะนะ」

「อืมม ก็ได้ แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ」

หลังจากตกลงกันได้ พวกเขาก็สงบลง

「แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นขอให้บอกพวกเรานะ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม พวกเราจะช่วยเหลือเธออย่างเต็มที่เลย」

 

พวกชาวประมงรอบๆต่างก็พยักหน้าแบบเดียวกัน

 

「ถ้างั้นฉันขอเรื่องนึงได้ไหม?」

「เรื่องอะไรเหรอ?」

「ตอนนี้เจ้าเมืองคริโมเนียกำลังคุยกับพวกคุณปู่เรื่องอนาคตของเมืองนี้อยู่ ฉันอยากให้พวกคุณช่วยกันยอมรับเรื่องนี้โดนไม่ก่อความวุ่นวายน่ะ」

「ไม่ต้องห่วง แต่แรกพวกเราก็ไม่เข้าไปยุ่งเรื่องที่พวกคุณปู่ตัดสินใจกันอยู่แล้ว ยิ่งสาวน้อยขอมาแบบนี้ พวกเรายิ่งไม่ปฏิเสธเด็ดขาด」

 

ชาวประมงที่เหลือก็พยักหน้ารับ

ก่อนที่จะเปิดเผยเรื่องที่จะรวมกับคริโมเนีย มันเป็นการดีกว่าที่จะให้พวกเขาเตรียมพร้อมไว้ก่อนเรื่องจะได้ราบรื่น

ฉันรับพวกปลามาแล้วก็เดินออกจากท่าเรือ

แน่นอนว่าฉันให้พวกเขาฆ่าปลาแล้วรีดเลือดออกก่อน ถึงจะทำให้ความสดลดลงนิดหน่อยก็เถอะ แต่มันไม่สะดวกนิหน่าที่จะเอาไปแบบเป็นๆ แล้วของที่ยังมีชีวิตก็เอาใส่กระเป๋าคุณหมีไม่ได้ด้วย

แล้วกระเป๋าก็ยังช่วยฉันได้อีกด้วยเพราะมันแช่แข็งพวกปลา ปลาหมึกได้ แต่ฉันไม่เคยได้ยินเรื่องแช่แข็งหอยมาก่อนนะ ถ้าจะสต๊อกพวกนี้กรณีที่แย่สุดก็คือใส่ไว้กระเป๋าคุณหมี แล้วพอจะใช้ก็ค่อยนำออกมา

แต่ถึงจะเอาสิ่งมีชีวิตใส่ในกระเป๋าคุณหมีได้ก็เถอะ ฉันก็ไม่อยากทำเรื่องน่าสยดสยองแบบนั้นหรอก

ถ้าฉันใส่สิ่งมีชีวิตลงไปได้ ก็น่าจะทำให้พวกมันหลับและเหมือนถูกหยุดเวลาไว้ในกระเป๋าใช่ไหมละ ดังนั้นฉันก็ไม่จำเป็นต้องฆ่าพวกมอนสเตอร์ ฉันก็แค่จับยัดใส่กระเป๋า พอจะฆ่าก็แค่โยนพวกมันลงหน้าผา ไม่ก็โยนใส่ภูเขาไฟ ถ้าไม่ต้องการวัตถุดิบจากพวกมันอะนะ

กระเป๋าคุณหมีคงกลายเป็นอาวุธที่ดีที่สุดในการกำจัดปีศาจ ถ้าแค่ยัดใส่สิ่งมีชีวิตลงไปแล้วทำให้หัวใจพวกมันหยุดเต้นได้

ฉันคิดเรื่อยเปื่อยแล้วเดินออกมาจากท่าเรือ

เป้าหมายต่อไป บ้านคุณหมีสไตล์เรียวกัง

ฉันเริ่มทำงานต่อจากที่ทิ้งไว้เมื่อวานนี้

ฉันตั้งใจว่าจะสร้างสวนไว้บริเวณริมทางก่อนเข้าบ้าน

อันดับแรกเลยก็แบ่งพื้นที่สร้างที่จอดรถม้าก่อน โดยสร้างเป็นโรงเก็บรถกับคอกม้า จากนั้นก็ใช้พื้นที่ ที่เหลือเพื่อทำสวน

ฉันทำรั้วล้อมบ้านสูงสองเมตร สร้างประตูทางเข้าจากไม้ที่ขัดด้วยเวทลม สุดท้ายแทนที่จะเป็นรูปปั้นโอกินาว่าซีซ่า ฉันปั้นเป็นรูปลูกหมีแทนแล้วติดไว้ด้านบนประตู เท่านี้ด้านนอกก็เสร็จเรียบร้อย

(TL note โอกินาว่าซีซ่า : รูปปั้นสิงโตโอกินาว่า ถูกวางไว้เป็นเครื่องรางป้องกันสิ่งชั่วร้ายที่ทางเข้าและบนหลังคา).

 

จากนั้นก็เข้ามาในบ้านแล้วเริ่มงานที่ชั้น 1 ฉันใช้เวทลมสร้างโต๊ะ เก้าอี้จากไม้ให้พอสำหรับคนประมาณ 40 คน

ในห้องครัวก็วางจานและถ้วยที่ทำจากเวทดินกับเวทไฟลงบนชั้นวางที่สร้างไว้ แน่นอนว่าฉันไม่ลืมเรื่องช้อนส้อมหรอกนะ

พอเสร็จชั้น 1 ก็ขึ้นไปชั้น 2  คงไม่มีอะไรที่ลืมหรอกนะ ถ้ามีเดี๋ยวค่อยไปหาซื้อที่ร้านเอาละกัน

ถึงชั้น 2 จะมีแค่เตียงในห้องของพวกเด็กๆก็เถอะ แต่มันไม่ได้มีของที่ต้องรีบใช้ ดังนั้นเลยข้ามไปจัดการชั้น 3 แทน  

ห้องของฉันในชั้นนี้ก็ไม่มีอะไรเลย ที่จริงมีแค่เตียงก็คงพอแล้วละ ฉันเลยสร้างเตียงให้มันใหญ่หน่อยเผื่อให้คุมะคิวกับคุมะยุรุแบบลูกหมีขึ้นมานอนด้วย แล้วก็ไปเพิ่มพวกพวกโต๊ะ เก้าอี้ ในห้องนอนของแขก

ฉันขึ้นมาชั้น 4  เพื่อจัดการห้องอาบน้ำ ฉันสร้างเก้าอี้และถังไว้ตรงบริเวณที่ล้างตัว แล้วก็ทำชั้นวางไว้วางเสื้อผ้าตรงห้องเปลี่ยนชุด

หลังจากเพิ่มของพวกนี้เข้าไปมันก็เหมือนกับห้องอาบน้ำสาธารณะเลยอะ

ฉันควรวาดรูปภูเขาฟูจิลงบนกำแพงด้วยดีไหม?

หลังจากฉันสร้างของใช้ที่จำเป็นแล้ว บ้านคุณหมีสไตล์เรียวกังก็เสร็จสมบูรณ์

เพราะลักษณะบ้านจะยาวมากกว่าความกว้าง ฉันเลยสร้างให้เหมือนหมีกำลังนอนเหยียด และทางเข้าก็อยู่ที่ด้านหน้าหมี ถ้ามองจากข้างหน้าจะเหมือนว่าหมีตัวนี้กำลังมองท้องทะเลอยู่

ในที่สุดบ้านคุณหมีหลังที่ห้าก็เสร็จซักที

หลังแรกอยู่ที่คริโมเนีย หลังที่สองอยู่ในถ้ำใกล้ๆกับหมู่บ้านค๊อกเกอร์ หลังที่สามอยู่ในกระเป๋าคุณหมีไว้ใช้ตอนเดินทางไกล หลังที่สี่อยู่ในเมืองหลวง ดังนั้นนี่เลยเป็นหลังที่ห้านั่นเอง

ที่ฉันสร้างให้รูปร่างเหมือนหมีก็เพราะว่าบ้านจะออกมาแข็งแรงคงทนมากกว่า แล้วยังสามารถติดตั้งเวทมนต์เพื่อป้องกันคนที่ไม่ได้รับอนุญาติจากฉัน ไม่ให้เข้ามาในบ้านได้ด้วย เพื่อป้องกันพวกหัวขโมย

เอาเถอะ ต่อให้ฉันไม่ติดตั้งระบบแบบนี้ ก็คงไม่มีใครคิดจะเข้ามาหรอกมั้ง แน่นอนว่าถึงจะแอบเข้ามาได้ก็ไม่มีอะไรให้ขโมยอยู่ดี  

หลังสร้างบ้านคุณหมีเสร็จฉันก็ตรงกลับไปที่โรงแรม ก็นี่มันได้แล้วอาหารเที่ยงแล้วนิ

เมื่อเข้าไปในโรงแรมเดก้าซังก็เดินมาหาฉัน

 

「เดก้าซัง! ขอข้าวเที่ยงด้วย」

 

ฉันถามหามื้อเที่ยง แล้วไปนั่งรอที่โต๊ะประจำของฉัน

 

「สาวน้อย นี่มันเป็นเรื่องจริงเหรอ?」

 

เดก้าซังตบมือของเขาลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดัง ปั๊ง

 

「มะ.... มีเรื่องอะไรเหรอ?」

 

ฉันสับสนมาก และไม่รู้ว่าเขากำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่

 

「ก็ทั้งหมดนั่นแหละ! ฉันได้ยินมาว่า เธอกลับไปที่คริโมเนียแล้วพาเจ้าเมืองกับหัวหน้ากิลด์การค้ามาที่นี่ แล้วดูเหมือนว่าทั้งคู่จะคือสองคนที่พักอยู่ที่นี่น่ะสิ!」

「โอ๊ะ เรื่องนั้นเองเหรอ คลิฟท์เป็นเจ้าเมือง ส่วนมายรีนซังเป็นหัวหน้ากิลด์การค้านะ」

「แล้วทำไมไม่บอกฉันแต่แรกเล่า! ถ้าฉันรู้ว่าพวกเขาคือเจ้าเมืองกับหัวหน้ากิลด์การค้าละก็ฉันคงทำอาหารที่ดีและอร่อยกว่านี้ให้แล้ว…」

「แต่คลิฟท์กับมายรีนซังก็บอกนะว่าอาหารที่คุณทำอร่อยมากเลย」

「ถึงอย่างนั้นก็เถอะ พวกเขามาเพื่อผลประโยชน์ของเมืองนี้นะ… ถ้าเกิดมีปัญหาขึ้นมาแค่เพราะอาหารของฉันละก็…」

「คุณอย่ากังวลมากนักเลย อาหารพวกนั้นอร่อยมากพออยู่แล้ว」

 

ฉันพยายามกล่อมให้เขาใจเย็นลงหน่อย

 

「เธอแน่ใจนะ?」

「พวกเราไม่กินหรอกถ้ามันไม่ดีพอน่ะ」

「ก็ได้ถ้าเธอพูดแบบนั้น….โอเค…ฉันไม่เป็นไรแล้ว เอาละสาวน้อยฉันจะไปทำอาหารอร่อยๆมาให้เธอนะ」

 

เดก้าซังดูอาการดีขึ้นแล้วตอนเดินไปที่ห้องครัว

กลิ่นหอมๆของอาหารค่อยๆลอยออกมาจากห้องครัว

หลังจากนั้นไม่นาน อาหารร้อนๆกลิ่นหอมฉุย ก็มาเสิร์ฟบนโต๊ะฉัน พวกมันดูน่ากินมากๆเลย

 

「ที่เขาลือกันข้างนอกนั่น เรื่องจริงเหรอที่เธอเป็นคนสร้างอุโมงค์น่ะ?」

「คุณรู้แล้วเหรอ?」

「ใช่ ก่อนเธอกลับมาไม่นานเอง」

 

ไม่รู้ว่าเรื่องมันแพร่กระจายไปได้ยังไง แต่อย่างที่คิดไว้ พวกเขารู้ว่าเป็นฝีมือฉัน

 

「นอกจากช่วยกำจัดคราเคนแล้ว เธอยังสร้างอุโมงค์ให้พวกเราอีกด้วยเหรอ?」

「มันก็ไม่ได้ลำบากมากมายอะไรหรอก แล้วฉันทำเพื่ออันซุด้วย」

「เพื่ออันซุ?」

「ฉันขอให้อันซุไปที่คริโมเนียน่ะ ฉันอยากให้เธอไปช่วยงานที่ร้านของฉัน」

「ไปคริโมเนีย…」

「เธอตอบปฏิเสธเพราะว่าระยะทางมันไกลเกินไป แต่ถ้าฉันสร้างอุโมงค์ขึ้นมาระยะทางมันก็จะใกล้มากเลยใช่ไหมละ เลยคิดว่าตอนนี้เธอน่าจะตอบตกลงได้แล้ว」

「เดี๋ยวๆ คือสรุปว่า เธอสร้างอุโมงค์เพื่อดึงตัวอันซุไปคริโมเนียเหรอ?」

「ตอนแรกฉันก็แค่หาทางขนส่งอาหารทะเลไปที่คริโมเนีย แต่ตัดสินใจสร้างมันจริงๆหลังจากได้คุยกับอันซุแหละ  แล้วบังเอิญเรื่องที่มิริร่าจะรวมเข้ากับคริโมเนียก็ช่วยได้พอดี」

「เธอบอกจะให้อันซุทำงานในคริโมเนีย แล้วร้านอาหารของเธอละไม่ทำต่อเรอะ?」

「ฉันจะทำทั้งหมดแหละ ตอนนี้ฉันมีร้านขนมปัง กับคาเฟ่แล้ว ดังนั้นฉันจะสร้างร้านของอันซุให้อยู่ติดกันอีกร้าน」

「เธอพูดอย่างกับเรื่องมันทำได้ง่ายๆงั้นแหละ… รู้ไหมว่าจะสร้างร้านแต่ละร้านมันใช้เงินเท่าไหร่กัน?」

「ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก เดี๋ยวฉันจัดการให้ทุกอย่างเอง ฉันแค่อยากให้อันซุมาช่วยทำอาหารให้ แน่นอนว่าเธอจะได้ค่าจ้าง และสามารถกลับมาเยี่ยมบ้านเมื่อไหร่ก็ได้ที่เธอต้องการด้วย」

「ข้อตกลงที่ดีขนาดนี้มันเยอะเกินไปนะ แล้วเธอจะได้ประโยชน์อะไรละสาวน้อย?」

「ฉันสามารถกินอาหารทะเลฝีมืออันซุที่เรียนรู้มาจากคุณได้ตลอดเวลา แค่นั้นก็มากพอแล้ว ที่จริงฉันอยากให้คุณไปแทนด้วยซ้ำ แต่มันเป็นไปไม่ได้ใช่ไหมละ?」

「นี่เธอต้องล้อฉันเล่นแน่ๆใช่ไหม?」

 

เขาถามอย่างจริงจังมาก ฉันเลยตั้งใจตอบกลับไปว่า

 

「มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ และจะไม่บังคับเธอด้วย ฉันจะยอมแพ้เรื่องนี้ถ้าเธอไม่ต้องการจะไป」

ถ้าเธอทำอาหารด้วยความไม่เต็มใจ มันคงออกมาไม่อร่อยนักหรอก ถ้าอยากให้งานนี้ออกมาดี ก็ต้องทำให้ทุกฝั่งสบายใจและเต็มใจจะทำ

「…อันซุ! มาตรงนี้ซักแป๊บซิ!」

เขาตะโกนไปทางด้านหลัง

「มีอะไรเหรอพ่อ?」

 

อันซุมองออกมาจากห้องที่อยู่ด้านหลัง

 

「ลูกอยากไปคริโมเนียไหม?」

「ถึงหนูจะอยากไปแต่มันก็ไม่ง่ายเลย หนูคงเสียใจมากถ้าต้องจากพ่อกับแม่ไป 」

「แล้วถ้าคริโมเนียมันอยู่ใกล้ๆละ? ถ้าเดินทางไม่กี่วันก็ถึง?」

「ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริง หนูก็อยากลองไปดู」

 

ที่เธอพูดแบบนี้ทำให้ฉันมีความสุขมากเลยนะเนี่ย

 

「ดูเหมือนสาวน้อยที่นั่งอยู่ตรงนี้จะสร้างอุโมงค์ที่ทะลุไปคริโมเนียแล้วน่ะ」

「พูดอะไรของพ่อละนั่น? มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะสร้างอุโมงค์เสร็จในวัน-สองวันนะ」

 

อันซุหัวเราะแล้วตบหลังเดก้าซัง

 

「พ่อก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่พวกคุณปู่ได้ประกาศเรื่องนี้ออกมาอย่างเป็นทางการแล้ว แถมคนที่สร้างยังเป็นสาวน้อยคนนี้ด้วย」

「ระ เรื่องจริงเหรอ?」

「ใช่น่ะสิ แล้วดูเหมือนเธอจะสร้างเพราะต้องการจะพาลูกไปคริโมเนียด้วย」

「นี่ล้อหนูเล่นใช่ไหมนิ?」

「ถึงจะไม่ใช่ทั้งหมดก็เถอะ แต่เท่าที่ดูเหตุผลแรกก็เพราะเธออยากกินอาหารทะเลที่คริโมเนีย เหตุผลที่สองก็พวกคุณปู่กับอโทร่าซังอยากรวมเมืองของเราเข้ากับคริโมเนีย เหตุผลที่สามก็เพราะลูกบอกว่าจะไปคริโมเนียถ้าระยะทางมันสั้นลงนะแหละ  」

「นี่หนูไปรวมอยู่ในต้นเหตุสำคัญแบบนั้นจริงๆเหรอ?」

「แต่ก็ทำให้เรื่องทุกอย่างมันลงตัวใช่ไหมละ?」

「…คุณพ่อ」

 

อันซุมองที่เดก้าซัง

 

「สาวน้อย เธอคิดว่าลูกสาวฉันจะพอไหวเหรอ?ถ้าต้องการละก็ ฉันแนะนำพ่อครัวเก่งๆคนอื่นให้ได้นะ」

「ฉันดีใจนะที่คุณจะแนะนำคนอื่นให้ แต่ฉันชอบอาหารของคุณ ดังนั้นมันคงดีที่สุดถ้าเป็นอันซุคนนี้ที่เรียนรู้ทุกอย่างมาจากคุณ」

「…อันซุ ลูกต้องตัดสินใจเรื่องนี้ด้วยตัวเอง มันเป็นอนาคตของลูก แล้วพ่อก็รู้ว่าลูกอยากมีร้านอาหารเป็นของตัวเองมาตั้งนานแล้ว」

「คะ คุณพ่อ…」

「เธอไม่ต้องรีบตัดสินใจก็ได้ ช่วงนี้อุโมงค์ยังไม่เปิดให้คนทั่วไปใช้งาน ดังนั้นต่อให้ฉันพาเธอไปตอนนี้ มันก็ไม่มีพวกปลาให้เธอจัดการอยู่ดี 」

「โอเค ฉันเข้าใจแล้ว ขอเวลาให้ฉันคิดเรื่องนี้ซักหน่อยนะ」

อันซุเดินกลับเข้าไปในห้องด้านหลัง

「อ๊าา ฉันไม่คิดมาก่อนเลย ว่าลูกจะจากฉันไปก่อนจะแต่งงานแบบเนี่ย」

「เธอยังไม่ได้ตัดสินใจเลยนิ? ว่าจะมาที่คริโมเนียไหม?」

「เธอไปแน่ เธอมีความสุขจริงๆนะถึงจะไม่แสดงออกมา ลองคิดดูสิถึงไม่ใช่เหตุผลทั้งหมดก็เถอะ แต่สาวน้อยมาบอกว่าสร้างอุโมงเพราะอยากได้ฝีมือทำอาหารของเธอ แค่นี้ก็เหลือเชื่อแล้ว ถ้าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับฉัน ฉันคงมีความสุขมากแล้วรีบตามไปทันที แล้วเธอก็เป็นลูกสาวฉันดังนั้นเธอคงทำแบบเดียวกัน」

「ถ้างั้นพวกคุณอยากย้ายมาทั้งครอบครัวไหมละ? ฉันสร้างโรงแรมแบบนี้ให้พวกคุณทั้งหมดมาอยู่ได้นะ」

ใช่ไหมละ นี่เป็นความคิดที่เยี่ยมไปเลยนะ

「ขอบคุณที่เชิญนะ มันทำให้ฉันมีความสุขมาก แต่คงต้องขอปฏิเสธ ฉันเกิดและเติบโตขึ้นมาที่เมืองนี้ และตั้งใจว่าจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ไปจนแก่ตาย」

「ถ้าอันซุยอมไปคริโมเนีย คุณก็แวะมาเยี่ยมบ้างสิ ฉันจะคอยต้อนรับคุณเอง ตกลงนะ?」

「ได้สิ ไว้ฉันจะหาเวลาไป」

เอาละที่เหลือก็ได้แต่ภาวนาว่าอันซุจะยอมมา

 

 




NEKOPOST.NET