[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 101 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.101 - คุณหมีสร้างบ้านคุณหมีที่เมืองแห่งทะเล


 

หลังจากที่ต้องอดทนกับความน่าอับอายนี้ ในที่สุดฉันก็สร้างอนุสาวรีย์คุมะคิวและคุมะยุรุเสร็จจนได้ จากนั้นพวกเราก็พากันกลับเมือง

「คือ..อโทร่าซังเรื่องที่ดินที่ฉันขอไว้มีความคืบหน้าบ้างไหมอะ?」

「ฉันมีดูที่ดีๆให้บางที่แล้วแหละ แต่คิดว่าเธอควรจะเลือกที่ๆเธอชอบที่สุดมากกว่านะ」

「ถ้างั้นคุณคิดว่าไง? ถ้าฉันจะสร้างบ้านตรงพื้นที่ระหว่างเมืองกับทางเข้าอุโมงค์แบบที่คลิฟท์บอกอะ」

「ไม่มีปัญหาหรอก แต่เธอจะสร้างเองไหวเหรอ? ไม่สิ….ถ้าเป็นยูนะ ฉันว่าคงเป็นไปได้อยู่?」

หลักจากอโทร่าซังเห็นฉันสร้างอนุสาวรีย์แล้ว ก็คิดว่าคงไม่เป็นปัญหาหรอกถ้าฉันจะสร้างบ้านซักหลัง

「ระวังละ คุณจะสูญเสียสามัญสำนึกไปเลย ถ้าเริ่มมองเรื่องที่เธอทำเป็นเรื่องปกติ  ในเมืองครีโมเนีย เธอใช้เวลาไม่ถึงวันก็สร้างบ้านเสร็จทั้งหลัง แถมบ้านนั้นยังดูเหมือนหมีอีก ทำเอาผู้คนตกใจกันใหญ่」

「บ้านที่ดูเหมือนหมี?」

「บ้านทุกหลังที่เด็กคนนี้สร้างเป็นบ้านหมีทั้งหมดแหละ แล้วจะบอกให้ เธอยังไปสร้างทิ้งไว้อีกหลังนึงในเมืองหลวงด้วย」

「ขนาดในเมืองหลวงเธอยังสร้างไว้ได้เหรอ!?」

แล้วไงละ ที่ฉันสร้างไว้ก็แค่เพราต้องติดตั้งเกตเคลื่อนย้ายก็แค่นั้น

「คลิฟท์」

「มีไร?」

「มันมีปัญหาไรไหมถ้าฉันจะสร้างบ้านไว้ที่นี่? ถ้าคุณมีแผนการจะจัดการที่ดินที่นี่ก็บอกได้นะ ฉันจะได้ย้ายที่」

「ฉันไม่ได้มีแผนการอะไรเป็นพิเศษ ที่พูดๆไว้ก่อนหน้านั้นก็แค่ตัวอย่างเฉยๆ ทั้งหมดยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะสร้างขึ้นมา ดังนั้นเธอจะสร้างบ้านของเธอตรงไหนก็ได้ที่เธอต้องการเลย」

เอาละ ในเมื่อคลิฟท์และอโทร่าซังก็อนุญาติแล้ว ฉันสร้างบ้านคุณหมีเลยดีกว่า

ฉันตัดสินใจไม่ขึ้นรถม้าและจะให้พวกเขากลับไปก่อน

แต่ก่อนที่พวกเขาจะไป ฉันก็พึมพำออกมา 『แต่หน้าที่ของฉัน ที่ต้องมาด้วย…』

พวกเขาเคยพูดไว้ว่าที่อยากให้ฉันมาด้วย เพราะไม่รู้จักนิสัยใจคอของคนที่นี่

แต่คลิฟท์ก็พูดขึ้นมาว่า

「ไม่ต้องห่วง แค่ที่ท่าทางที่เธอแสดงออกมา ก็ทำให้เรารู้แล้วว่าคนกลุ่มนี้ไว้ใจได้」

คุณปู่คุโระยังพูดสมทบอีกว่า

「เป็นเพราะสาวน้อยเชื่อใจเขา พวกเราเลยเชื่อว่าสามารถไว้ใจท่านคลิฟท์ได้ 」

แต่ฉันไม่มั่นใจนะ ว่าฉันเชื่อใจพวกคุณทั้งหมดเนี่ย

ตอนนี้คลิฟท์จะกลับไปที่กิลด์นักผจญภัยกับอโทร่าซังและพวกคุณปู่ เพื่อหารือเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องอุโมงค์อีกหน่อย ส่วนมายรีนซังและจูริโม่ซังจะกลับไปที่กิลด์การค้า เพื่อพิจารณาเกี่ยวกับแนวทางของกิล์ดหลังอุโมงค์เปิดใช้งาน

เอาละ ตอนนี้ก็เหลือฉันคนเดียวแล้ว ฉันเลยเดินไปที่จุดที่เล็งไว้ว่าจะสร้างบ้านตรงนั้น

แน่นอนว่าจุดที่ฉันเล็งไว้ว่าจะสร้างบ้านคุณหมีต้องอยู่ใกล้ๆหาดทราย

วิวที่นี่ก็สวยงาม แค่สร้างระเบียงดาดฟ้าเพิ่ม ติดร่มกันแดดซักคัน ก็จะได้สถานที่ๆสมบูรณ์แบบ ที่เหมาะสำหรับการนอนกลางวัน

ฉันยังมั่นใจอีกว่า พอตกกลางคืนที่นี่จะสามารถมองเห็นดวงดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้า

เฮ้อ ตอนอยู่ญี่ปุ่น ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยจริงๆว่าซักวันหนึ่งจะได้มาสร้างบ้านอยู่ริมทะเลแบบนี้

สำหรับการสร้างบ้าน ขั้นแรกเลยฉันต้องปรับพื้นที่ก่อน ฉันอยากจะยกที่ดินให้สูงขึ้นมาซักหน่อย แต่ไม่รู้ว่าต้องใช้พลังเวทเท่าไหร่ ดังนั้นสิ่งที่ฉันสร้างอย่างแรกเลยกลายเป็นห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าแบบง่ายๆแทนซะงั้น แล้วฉันก็เปลี่ยนเป็นชุดคุณหมีสีขาว

ฉันไม่ได้คิดจะใช้พลังเวทมากมายอะไรขนาดนั้นหรอก เพียงแต่ครั้งนี้ฉันต้องใช้แค่พลังเวท ยังไงซะตอนเปลี่ยนเป็นชุดคุณหมีสีขาว พลังเวทหลังเสร็จงานก็จะเหลือเยอะกว่าตอนไม่ใส่อยู่แล้ว เหมือนตอนที่ขุดอุโมงค์นั่น

หลังจากเปลี่ยนเสร็จแล้ว ฉันก็ตัดต้นไม้ที่อยู่รอบๆแล้วก็ทำการปรับพื้นที่

ฉันตัดต้นไม้ ริดพวกกิ่งไม้ออกด้วยเวทลม แล้วก็เก็บใส่กระเป๋าคุณหมี จากนั้นก็ขุดพวกรากไม้ออกมาด้วยเวทดิน

ความกว้างของพื้นที่ ที่ฉันเคลียไว้ก็ประมาณ 2500ตารางเมตร

「นี่ฉันเคลียพื้นที่มากไปหน่อยไหมนิ?」

ฉันแค่ตื่นเต้นนิดหน่อยเองตอนทำมัน สุดท้ายเลยกลายเป็นหยั่งกะลานกว้างของโรงเรียนเลย

เอาเถอะ ที่จริงฉันก็ไม่ได้กังวลเรื่องนี้เท่าไหร่ แค่ไม่ต้องใช้พื้นที่ให้หมดก็คงไม่เป็นไร

ฉันเพิ่มหน้าดินลงไปเพื่อทำให้พื้นที่มันสูงขึ้น ทำให้มันดูคล้ายๆบ้านคุณหมีบนเนิน ฉันตั้งใจจะสร้างให้ใหญ่กว่าที่ครีโมเนียนิดหน่อย

ที่สร้างแบบนี้ก็เพราะหน้าร้อนนี้ฉันวางแผนจะพาทุกคนมาเที่ยวที่นี่ด้วย ทั้งโมรินซัง คารินซัง เด็กๆที่ทำงานที่ร้าน เด็กๆที่ช่วยดูแลค๊อกเกอร์รวมทั้ง ผ.อ.ด้วย มันคงดีกว่าถ้าพวกเขามาพักที่นี่ เพราะถ้าไปพักที่โรงแรมเด็กๆคงทำเสียงดังรบกวนคนอื่น

พอคิดถึงเรื่องนี้ฉันก็นึกขึ้นได้

ตอนนี้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามีเด็กทั้งหมดกี่คนแล้วละ?

รู้สึกว่าเร็วๆนี้จำนวนเด็กจะมากขึ้นเรื่อยๆนะ

ถ้าฉันจำไม่ผิดตอนแรกพวกเขามีประมาณ 30 คนได้นะ เพราะจำได้ว่าให้หนังวูล์ฟไป 30 ผืน ถึงจะไม่ได้นับอย่างชัดเจนก็เถอะ แต่หลังจากนั้นจำนวนเด็กก็ค่อยๆมากขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ฉันเลยไม่รู้เลยจริงๆว่ามีกี่คนแล้ว

คงไม่ใช่เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวแล้วหรอกนะ?

และเวลาแบบนี้ก็เป็นหน้าที่ของ โทรศัพท์คุณหมี

ฉันใช้โทรศัพท์คุณหมีเพื่อโทรถามฟีน่า

『พี่สาวยูนะเหรอคะ?』

「ฟีน่าว่างอยู่ไหม พอดีฉันมีเรื่องอยากจะถามหน่อย?」

『ว่างอยู่ค่ะ』

「ตอนนี้ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามีเด็กทั้งหมดกี่คนแล้วละ?」

『กี่คนหรือคะ? ถ้าหนูจำไม่ผิดน่าจะประมาณ 60 คนนะค่ะ』

อะไรนะ! ก่อนที่ฉันจะรู้สึกตัว จำนวนเด็กก็เพิ่มเป็นสองเท่าแล้วเหรอ

แล้วคนดูแลก็มีแค่ผอ. กับ ริส พวกเขาสองคนดูแลไหวเหรอนั่น?

นี่ยังไม่รวมที่ฉันขอให้รีสช่วยจัดการค๊อกเกอร์ให้ด้วยนะนิ

อืมม สงสัยคราวหน้าที่เจอกัน ฉันต้องคุยเรื่องการเพิ่มคนดูแลแล้วแหละ

「แค่นี้ก่อนละกัน ขอบใจนะฟีน่า」

ฉันวางสาย

60 คน อืมม มากกว่าที่คาดไว้ซะอีก

ถึงฉันจะรวมทุกห้องบนชั้น 2 ให้กลายเป็นห้องใหญ่แต่มันก็จุได้แค่ประมาณ 30 คนเอง  ความคิดชั่ววูบทำให้ฉันคิดว่าจะไม่พาพวกเขามาเที่ยวทะเลแล้ว  แต่พวกเขาเป็นเด็กดีตั้งใจทำงานกันเต็มที่เลยนะ ฉันทำแบบนั้นไม่ได้หรอก

ฉันตัดสินใจแล้ว! ต้องสร้างบ้านที่ใหญ่กว่านี้อีก! ดังนั้นเลยเรียกคุมะคิวกับคุมะยุรุออกมา

ฉันสร้างฐานของบ้านด้วยเวทดิน จากนั้นก็ใช้เวทลมแต่งพวกไม้ที่ตัดไว้แล้วให้เรียบ แล้วให้คุมะคิวกับคุมะยุรุยกไปตั้งเพื่อทำเป็นเสาหลักของบ้าน จากนั้นก็ใช้เวทดินช่วยปรับความมั่นคงของเสาอีกที เพื่อความปลอดภัย

บ้านไม้ทั้งหลังเหรอ? ไม่มีทางหรอก ฉันไม่ใช่ช่างไม้นะ

วิธีการของฉันคือใช้เวทลมช่วยจัดการทำเสาไม้ ให้คุมะคิวกับคุมะยุรุช่วยจับ แล้วใช้เวทดินเชื่อมพวกรอยต่อเพื่อความปลอดภัย

เมื่อฐานและโครงสร้างเรียบร้อยแล้ว ฉันก็แค่ต้องจิตนาการแล้วใช้เวทดิน

เพื่อให้มันแข็งแกร่ง ฉันต้องจินตนาการเป็นรูปคุณหมี

ฉันสร้างห้องที่เหลือด้วยความช่วยเหลือของคุมะคิวกับคุมะยุรุ

(ED: ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมคนแต่งเขียนประโยคซ้ำๆ…แต่ต้นฉบับมันมาแบบเนี้ย)

 

ฉันสร้างห้องอาหารที่ใหญ่มาก ห้องครัว และห้องนั่งเล่นที่ชั้น 1 แล้วสร้างห้องนอนที่ชั้น 2 ฉันสร้างห้องนอนที่จุคนได้ 6 คน ทั้งหมด 6 ห้อง แล้วยังสร้างเตียงสองชั้นสามตัวในแต่ละห้อง เพื่อให้มีที่ว่างเหลือในห้องเพื่อใช้สอยอย่างอื่น

เอาละ ทีนี้บ้านนี้ก็รองรับคนมาได้ทั้งหมด 36 คน ถ้าแบ่งพวกเด็กๆ ให้มาเที่ยวเป็นสองกลุ่มก็น่าจะพอดี……. ถ้าจำนวนเด็กไม่เพิ่มไปกว่านี้นะ

แต่ฉันก็รู้จักนิสัยของคุณ ผ.อ.ดีนะ ถ้าเธอพบเด็กกำพร้าละก็คงพากลับมาด้วยแน่ๆ ดังนั้นฉันน่าจะเตรียมพร้อมไว้ว่าจำนวนเด็กจะมากขึ้นอีกดีกว่า

ฉันสร้างห้องพักของคนรู้จักไว้ที่ชั้น 3 แล้วก็ห้องใหญ่ที่มีระเบียงไว้สำหรับฉันเอง ภาพทะเลที่มองเห็นได้จากระเบียงห้องมันสวยงามมากๆเลย แล้วฉันก็ติดตั้งเกตเคลื่อนย้ายไว้ในห้องนอนฉันด้วย

ฉันสร้างอ่างอาบน้ำคุณหมีที่ชั้น 4 ให้สามารถมองเห็นวิวทะเลได้ อ้อ ฉันไม่ได้ลืมที่จะสร้างแยกเป็นฝั่ง ชาย-หญิงนะ

อืมม หลังจากทำมาขนาดนี้ฉันพึ่งนึกขึ้นได้ นี่มันไม่ใช่บ้านแล้ว นี่มันเรียวกังใช่ไหมนิ?

มันสายเกินไปที่จะแก้แล้ว.…

(TN: เรียวกัง:โรงแรมแบบญี่ปุ่น)

เมื่อแต่งห้องเสร็จเรียบร้อย ฉันก็เริ่มติดตั้งพวกหินเวทมนต์ เดินพวกสายเวทเชื่อมต่อกับหินเวทมนต์ที่ให้แสงสว่างบนเพดานทุกๆห้อง มันเสียเวลาสักหน่อยเพราะต้องหินตั้งหินเวทมนต์เองทุกก้อน จากนั้นก็ไปติดตั้งหินเวทมนต์น้ำกับไฟที่ห้องอาบน้ำ เพื่อควบคุมความร้อนของน้ำ

หลังจากติดตั้งหินเวทมนต์เสร็จครบทุกห้องแล้ว พระอาทิตย์ก็กำลังตกลงที่สุดขอบทะเล  ฉันว่าต้องกลับไปที่โรงแรมแล้วละ ถึงบ้านนี้ยังไม่เสร็จดีก็เถอะ

เมื่อฉันกลับมาที่เมือง ยามที่หน้าประตูทำหน้าอย่างกับเพิ่งเห็นอะไรที่แปลกประหลาดมาหยั่งงั้นแนะ ฉันโชว์กิลด์การ์ดให้เขาดูแล้วเดินเข้าเมืองมา

ถึงเขาจะไม่ใช่คนที่ฉันเคยเจอก็เถอะ แต่นี่เขาเพิ่งเคยเห็นฉันเป็นครั้งแรกงั้นเหรอ?

เมื่อฉันกำลังเดินไปที่โรงแรม ผู้คนมองมาที่ฉันแล้วทำตัวแปลกๆกัน แต่ไม่มีซักคนที่เข้ามาทักฉันเลย

บรรยากาศในเมืองดูแปลกๆไป

ปกติพวกเขาจะเข้ามาทักทายฉันนิ

มันมีอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอ?

ฉันรีบวิ่งตรงกลับไปที่โรงแรม

เมื่อฉันมาถึงโรงแรมก็พบคลิฟท์กำลังนั่งกินข้าวอยู่

「คลิฟท์ทำไมในเมืองดูแปลกๆไปละ มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ!?」

「มันมีบางอย่างเกิดขึ้นน่ะสิ」

ฉันรู้แล้ว แต่ฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่างหาก

「ก็แล้วมันเกิดอะไรขึ้นละ!?」

「ก็หมีสีดำอยู่ๆมันก็กลายเป็นหมีสีขาวนะสิ」

เขาพูดอย่างจริงจัง

ฉันเพิ่งสังเกตุถึงชุดที่ฉันใส่….

「นี่เธอมีชุดหมีสีขาวด้วยเรอะ」

ฉันรีบกลับไปบนห้องแล้วเปลี่ยนกลับเป็นชุดคุณหมีสีดำทันที

ถึงจะแค่เปลี่ยนสีก็เถอะ แต่มันทำให้ฉันอายจริงๆนะ

ถึงมันจะไม่ใช่ว่าฉันไปถอดชุดเปลี่ยนต่อหน้าพวกเขาก็เถอะ แต่มันก็รู้สึกคล้ายๆกันนะมันเลยทำให้ฉันอายจริงๆ

และความจริงที่ว่าแค่สีชุดเปลี่ยน คนรอบๆฉันก็มองแปลกไป ดังนั้นเลยสรุปได้ว่า สำหรับในเมืองนี้ทุกคนเข้าใจไปแล้วว่า『ฉัน=หมีสีดำ』เลยเป็นเหตุให้พอพวกเขาเห็นฉันใส่ชุดคุณหมีสีขาวทุกคนก็ตกใจ

ฉันเดินลงมาทำท่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วก็เข้าไปถามคลิฟท์

「ทำไมมีแค่คุณ? มายรีนซังไปไหนละ?」

「ยังไม่กลับมาตอนนี้หรอก แล้วบ้านของเธอละ สร้างไปถึงไหนแล้ว?」

「ก็ไม่เลวนัก คิดว่าพรุ่งนี้น่าจะเสร็จเรียบร้อยน่ะ」

「นี่เธอเข้าใจไหมว่า บ้านน่ะมันไม่ใช่ของที่จะสร้างเสร็จกันภายในวันหรือสองวันนะ」

คลิฟท์ตอบกลับมา แต่ฉันทำเป็นไม่สนใจปฏิกิริยาของเขาแล้วหันไปถามเดก้าซังเรื่องอาหารของฉัน

「ถ้างั้นทางฝั่งคุณเป็นไงบ้างละ?」

「เราจะประกาศเรื่องอุโมงค์ในวันพรุ่งนี้ แล้วก็จะเริ่มประกาศรับคนไปปรับพื้นที่บริเวณนั้น พวกเราปรึกษากันเรื่องค่าจ้างอยู่นาน เพราะถ้าค่าจ้างต่ำไปก็จะไม่มีคนไปทำ แต่ถ้าสูงไปก็จะมีปัญหาเรื่องสภาวะการเงินอีก」

ก็อย่างที่คิดไว้ ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องที่พวกเขาปรึกษากันเท่าไหร่ มันช่วยไม่ได้จริงๆเพราะฉันไม่ได้รู้เรื่องราคาค่าจ้างพื้นฐานของที่นี่ตั้งแต่แรกอยู่แล้วนิ .

「แต่สุดท้ายเรื่องมันก็จบลงได้ เพราะเรายังมีวัตถุดิบที่ได้จากคราเคนเหลืออยู่」

「คราเคนเกี่ยวอะไรด้วยละ?」

「เธอบริจาควัตถุดิบทั้งหมดที่ได้จากคราเคนให้เมืองนี้ใช่ไหมละ?」

「ก็ฉันไม่ต้องการมันแล้วนิ」

「เธอนี่มัน….เข้าใจบ้างไหมว่าวัตถุดิบพวกนั้นมันมีค่าเท่าไหร่กัน?」

ตอนเขาพูดดูเหมือนจะอารมณ์เสียนะ แต่ฉันจะไปรู้เรื่องนั้นได้ยังไงเล่า

「หนังคราเคนน่ะมันกันน้ำได้เลยเอาไปใช้สร้างพวกที่กันฝน ชุดกันน้ำได้ และมีคนมากมายที่อยากซื้อมัน ฟันก็เอาไปขายได้ราคาแพง เธอเข้าใจไหมเนี่ยว่านี่มันลาภก้อนโตชัดๆ!」

「ก็ดีแล้วนิถ้ามันช่วยฟื้นฟูเมืองนี้ได้」

「เธอนี่มันประหลาดจริงๆเลย」

เขาถอนหายใจ แต่ดูเหมือนเขาจะยิ้มนะ

มายรีนซังกลับมาพอดี ตอนที่ฉันกำลังทานอาหารอยู่

「อ๊ะ ยูนะจังกำลังทานอาหารอยู่เหรอ แล้วคลิฟท์นายทานยังละ?」

「เพิ่งเสร็จไปตะกี้」

「เหรอ? งั้นฉันก็เป็นคนสุดท้ายสินะ?」

มายรีนซังเดินเข้าไปข้างหลังเพื่อบอกให้เดก้าซังทำอาหารให้

「แล้วทางเธอเป็นยังไงบ้างละ?」

「แต่เดิมมันเป็นกิลด์การค้าที่มีคนอยู่แค่ไม่กี่คนอยู่แล้ว พอพวกระดับสูงสี่คนถูกจับ ก็ทำให้คนยิ่งน้อยลงไปอีก เมื่อคิดถึงอนาคตแล้วคนแค่นี้ไม่พอหรอกยังไงก็ต้องหาเพิ่ม」

「นั่นปัญหาเดียวกับทางฉันเลย เรายังไม่ได้ตัดสินใจเลยว่านายกเทศมนตรีจะเป็นใคร แถมต้องเลือกคนมาเป็นผู้ช่วยงานเขาอีก」

「แล้วผู้ช่วยคนเก่าของนายกเทศมนตรีที่หนีไปละ?」

「ดูเหมือนจะเป็นคนในครอบครัวของนายกคนนั้นน่ะสิ」

อ๊ะ นี่เป็นปัญหาทั่วไปของการทำธุรกิจแบบครอบครัวเลยนะ

ถึงรุ่นแรกๆจะออกมายอดเยี่ยมก็เถอะ แต่พอต่อมารุ่นสอง รุ่นสามมันก็ค่อยๆแย่ลงเรื่อยๆ

「นอกจากนี้ พวกเขายังขนสมบัติทั้งหมดไปด้วยตอนที่หนีไป」

「ของเธอยังดีที่มีคนเหลืออยู่บ้าง แต่ทางฝั่งฉันนี่มีอะไรก็ถามได้แค่คุณปู่ทั้งสามคนนั้นน่ะสิ」

「นั่นมันแย่มากๆเลยนะ」

「ที่จริงฉันก็มีความคิดที่จะให้อโทร่าซังเป็นนายกเทศมนตรีหรอกนะ แต่ถ้าทำแบบนั้นกิลด์นักผจญภัยก็จะเสียผู้นำไป เรื่องนี้เราเลยต้องไปปรึกษากับทางกิลด์นักผจญภัยที่ครีโมเนียก่อน」

「ฉันเข้าใจ เราคงต้องรีบพาคนจากครีโมเนียมาช่วยฝั่งนี้ให้เร็วที่สุดแล้วละ」

「แล้วเราก็ต้องฝึกคนที่มีความสามารถของฝั่งนี้ไปพร้อมๆกันด้วย」

พวกเขาสองคนนี่เจอแต่เรื่องลำบากจริงๆ

ฉันทานข้าวแล้วฟังพวกเขาสองคนสนทนาไปเรื่อยๆ เหมือนกับว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉันเลย

「ดังนั้นนะคลิฟท์ นายจะกลับไปครีโมเนียเมื่อไหร่ละ? ฉันต้องการกลับไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้เลย 」

「ฉันมีเรื่องต้องทำต่อพรุ่งนี้น่ะสิ คงได้กลับวันมะรืน」

「ถ้างั้นก็กลับกันวันมะรืน งานของฉันมันจะไม่คืบหน้าเลยถ้าไม่กลับไปที่ครีโมเนียก่อน」

「มันก็เหมือนกับทางฝั่งฉันนะแหละ」

ดูเหมือนจะตัดสินใจได้แล้วว่าพวกเราจะกลับครีโมเนียเช้าวันมะรืนนี้

 




NEKOPOST.NET