[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์ ตอนที่ 100 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] คุมะ คุมะ คุมะ แบร์

Ch.100 - คุณหมีสร้างอนุสาวรีย์


พวกเราทานอาหารเที่ยงที่อโทร่าซังจัดเตรียมไว้ให้
ถึงมันจะเป็นอาหารธรรมดาที่ทำจากปลาแต่คลิฟท์ก็ไม่ได้บ่นอะไร สิ่งที่ตลกกว่านั้นคือใบหน้าของอโทร่าซังที่คอยกังวลเวลาดูเขาทานมัน

「นี่ก็สมควรแก่เวลาที่จะเดินทางไปอุโมงค์กันแล้ว ฉันให้รถม้ามารอพร้อมที่ข้างนอกแล้วค่ะ」

เธอบอกหลังจากพวกเราทานอาหารกันเสร็จ
ดูเหมือนว่าเธอจะจัดเตรียมทุกสิ่งทุกอย่างระหว่างที่พวกเรากำลังทานกันอยู่นะ
พอพวกเราเดินออกมาข้างนอก ก็พบกับรถม้าแบบที่มีหลังคากำลังจอดรอพวกเราอยู่

「เชิญค่ะ ท่านคลิฟท์ ท่านมายรีน โปรดอภัยให้ด้วยที่ทางเรามีเพียงแค่รถม้าคันเล็กแบบนี้」
เธอพูดถูก รถม้าคันนี้ดูเล็กไปเลยเมื่อเทียบกับคันที่แกรนซังนั่งไปเมืองหลวง
แต่เอาเถอะ ก็ที่มิริร่านี้ไม่มีขุนนางเลยซักคน และรถม้านี้ก็คงเป็นคันที่ดีที่สุดเท่าที่พวกเขาจะหามาได้แล้วละนะ 
คลิฟท์เข้าใจถึงเรื่องนี้ดี เลยไม่ได้ว่าอะไร
「คุณอย่ากังวลไปเลย ผมไม่ใส่ใจเรื่องแบบนี้หรอก 」

ข้างในรถม้าแบ่งเป็นสองฝั่ง นั่งได้ฝั่งละสามคนน่าจะแบ่งเป็นฝั่งของ คลิฟท์ มายรีนซัง อโทร่าซัง และอีกฝั่งคือคุณปู่สามคน
จูริโม่ซังก็คงนั่งที่ด้านหน้า ตรงที่นั่งคนขับรถม้า
แล้วจะให้ฉันนั่งตรงไหนละ?
อย่าบอกนะว่า บนหลังคาอะ?
โชคดีที่ไม่เป็นแบบนั้น เพราะดูเหมือนจูริโม่ซังกับอโทร่าซังจะไปนั่งกันตรงที่นั่งคนขับรถม้า
ด้วยการขับรถม้าของจูริโม่ซัง พวกเราก็เริ่มออกเดินทาง

「ขอบคุณมากๆเลยนะ สาวน้อย」
คุณปู่คุโระที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับฉัน กล่าวคำขอบคุณออกมา
「ทั้งๆที่ระยะทางมันไกลมาก แต่เธอก็ยังอุตส่าช่วยพาท่านเจ้าเมืองครีโมเนียมาหาพวกเรา」
「พวกเราไม่รู้จะสรรหาคำพูดใดๆมาขอบคุณเธอได้เลย สาวน้อย」
「นั่นยังไม่รวมถึงอุโมงค์ที่เธอสร้างเพื่อพวกเราด้วยนะ」

คุณปู่ทั้งสามกล่าวขอบคุณ
บอกตรงๆนะ การที่พวกเขาพูดแบบนี้ต่อหน้า มันทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดจริงๆ

「พวกคุณไม่ต้องใส่ใจมันมากนักหรอก ฉันก็แค่สร้างมันขึ้นมาตามอำเภอใจก็เท่านั้น 」「เธอพูดออกมาได้ไงว่าแค่สร้างขึ้นมาตามอำเภอใจ หา? ถ้าพวกคนที่ทำงานด้านนี้มาได้ยินที่เธอพูดพวกเขาต้องโมโหมากแน่ๆ」

คนที่แย้งออกมาคือ คนที่นั่งอยู่ติดกันฉัน คลิฟท์นั่นเอง
นี่! ถึงฉันจะบอกว่าสร้างขึ้นมาตามอำเภอใจ แต่ฉันก็ตั้งใจสร้างอย่างละเอียดรอบคอบนะ ….ถึงฉันจะเริ่มเบื่อตอนสร้างไปได้ครึ่งทางจนต้องฮัมเพลงไปด้วยทำงานไปด้วยก็เถอะ
แต่สิ่งที่ฉันอุตส่าคิดอย่างละเอียดรอบคอบก็มีนะ อย่างเรื่องระดับความสูงของทาง ความแข็งแรงของผนัง การไหลของน้ำบาดาล
ฉันพยายามสร้างทางให้ใหญ่พอเพื่อให้รถม้าสองคันสามารถแล่นสวนกันได้ แต่ฉันแค่ลืมนิดหน่อยเอง ว่ารถม้าแต่ละคันขนาดมันไม่เท่ากัน... 

รถม้าเริ่มกระเทือนเล็กน้อย และพวกเราก็ใกล้จะถึงอุโมงค์แล้ว 
คลิฟท์บอกให้รถม้าหยุดแล้วให้พวกเราลงจากรถ

「จากตรงนี้ไปพวกเราต้องเดินกันเองแล้ว」

แล้วไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไร คลิฟท์ก็ออกเดินนำ
ถึงในกลุ่มเราจะมีแค่สามคนที่รู้ทางก็เถอะ แต่ให้ขุนนางเดินนำขบวนเข้าไปในป่าเนี่ยนะ มันไม่อันตรายไปหน่อยเหรอ!?
เอาเถอะ ช่วยไม่ได้ ฉันเลยต้องคอยใช้เวทค้นหาตรวจดูเผื่อเจอพวกโจรหรือมอนสเตอร์
ถึงอย่างนั้นอุโมงค์ก็อยู่ไม่ไกลจากถนนมากนัก
เมื่อพวกเรามาถึงอุโมงค์ อโทร่าซังตกใจจนแทบจะหยุดหายใจ

「อะ อุโมงค์นี้ยาวไปถึงครีโมเนียเลยเหรอ?」

อโทร่าซังถามตอนที่มองเข้าไปในอุโมงค์นั่น

「แน่นอนสิ มันทะลุไปถึงถนนทางเข้าเมืองครีโมเนียพอดีเลยนะ」
「ข้างในมันมืดมากเลย」
「พวกเราตั้งใจจะติดตั้งสายเวทแสงกับลมข้างในนั้นน่ะ…. อ้อ ไม่ต้องกังวลไปนะ พวกค่าใช้จ่ายเดี๋ยวทางเราจะออกให้เอง」
ทั้งห้าคนจากมิริร่าหน้าซีดทันที ตอนที่คลิฟท์พูดถึงเรื่องการติดตั้งสายเวท เขาก็สังเกตุเห็นเลยต้องอธิบายให้ฟัง
「มันไม่เป็นไรแน่หรือครับ? ถึงตอนนี้ทางเราจะไม่สามารถจ่ายได้ก็เถอะ แต่ถ้า…」
「ทางเราจะออกค่าใช้จ่ายให้เอง เพราะตั้งใจว่าจะเก็บค่าผ่านทางด้วยน่ะ ดังนั้นไม่ต้องกังวลไปหรอก」
「คุณบอกว่าเก็บค่าผ่านทาง?」
「ด้วยอุโมงค์นี้ อาหารทะเลก็สามารถขนส่งไปขายที่ครีโมเนียได้ แถมพวกเขายังซื้อของกลับมาขายที่มิริร่าได้อีก แล้วยังมีผู้คนที่ต้องการมาเที่ยวทะเลอีก กำไรมันก็จะมากขึ้นตามจำนวนคนที่ใช้เส้นทางนี้」
「มาเที่ยวทะเล?」

ดูเหมือนคนที่เกิดในเมืองมิริร่าจะไม่เข้าใจ ว่าทำไมคนจากที่อื่นถึงต้องการมาเที่ยวทะเล
เอาเถอะ ก็พวกเขาเกิดและโตมาพร้อมกับทิวทัศน์ที่นี่จนมองเป็นเรื่องปกติไปแล้วนิ เลยไม่สามารถเข้าใจได้ว่าทำไมคนอื่นถึงต้องเดินทางมาตั้งไกลเพื่อมาเที่ยวชมบรรยากาศแบบนี้ 

「ถึงผู้คนที่เกิดและเติบโตที่นี่จะไม่เข้าใจก็เถอะ แต่…สำหรับคนที่เกิดมาไม่เคยเห็นทะเลมาก่อนน่ะ แค่ได้เดินทางมาเห็นก็คุ้มค่าแล้ว」
「เป็นความจริงเหรอครับ?」
พวกคุณปู่ดูสับสน เหมือนพวกเขายังไม่ค่อยมั่นใจในเรื่องนี้
「พวกคุณไม่เคยคิด อยากไปเห็นเมืองครีโมเนียบ้างเหรอ?」
「ผมอยาก」
「นั่นมัน…」
「ผมก็อยากไปซักครั้งเหมือนกัน」
「นั่นก็เหมือนกันใช่ไหมละ และนี่เป็นเหตุผลที่คุณต้องเตรียมพร้อมรับมือกับผู้คนที่แห่กันมาที่มิริร่า พวกเขาอาจจะเปลี่ยนเมืองที่เงียบสงบเมืองนี้ให้ดูวุ่นวายไปเลยก็ได้  บางทีอาจจะมีพวกอันธพาลปะปนมาด้วย ในทางกลับกันที่ทางคุณได้รับหลายๆอย่าง คุณก็ต้องเตรียมพร้อมที่จะสูญเสียบางสิ่งบางอย่างไปด้วย นั่นเป็นเหตุผลที่ผมจะทำให้ดีที่สุดเพื่อทำให้พวกคุณไม่เสียใจที่เลือกผม แต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นหน้าที่พวกคุณด้วยที่ต้องพยายามเพื่อเมืองนี้」
「ท่านคลิฟท์…」
「ผู้คนคงจะแห่กันมาเมื่ออุโมงค์นี้เสร็จสมบูรณ์  ในระหว่างนี้พวกคุณก็ควรจะเพิ่มมาตรฐานการรักษาความปลอดภัยของเมืองนี้ อย่างการจ้างทหารและนักผจญภัยเพิ่ม แน่นอนว่าทางผมจะส่งคนมาช่วยเหลือเรื่องนี้ด้วย」
「จะมีคนมากันจริงๆเหรอครับ?」
「มีแน่นอน! ผมก็จะโฆษณาที่เมืองด้วย เพราะหลังจากการจัดการทั้งหมดผมคงทุกข์ใจมากถ้าไม่มีคนมาใช้อุโมงค์นี้เลย」

พวกคุณปู่ทำหน้าอย่างกับไม่เชื่อว่าเรื่องนี้จะเป็นความจริงได้
ฉันก็โหวตให้ความคิดของคลิฟท์เหมือนกัน
ถึงฉันจะสร้างอุโมงค์นี้ขึ้นมาตามอำเภอใจ แต่ก็พอเข้าใจว่ามันจะทำให้เกิดปัญหาสำหรับเมืองนี้บ้าง

「เอาละตอนนี้ ผมจะบอกถึงเรื่องที่ฝั่งผมช่วยกันคิดขึ้นมาก่อน แล้วเราจะหารือกันว่าแต่ละเรื่องสามารถดำเนินการได้ไหม」
「ได้ครับ」

พวกคุณปู่พยักหน้า
มันจะโอเคเหรอ?
กลายเป็นฉันไม่สบายใจแทนเมื่อเห็นท่าทางของพวกคุณปู่

「เรื่องแรกเลย เราต้องขยายเมืองมาทางอุโมงค์นี้」
「ขยายเมือง?」
「ตัวเมืองไม่ได้ไกลจากที่นี่มากนัก พวกเราแค่ต้องตัดต้นไม้บริเวณรอบๆนี้และสร้างค่ายทหาร ถ้าทำแบบนี้ก็สามารถที่จะตรวจสอบคนที่ผ่านเข้ามาในอุโมงค์และถนนเลียบชายฝั่งในเวลาเดียวกัน การสร้างจุดตรวจสองที่มันไร้ประโยชน์เกินไป」
「นั่นคือสิ่งที่เราต้องทำหลังจากตัดต้นไม้รอบๆนี้ใช่ไหมครับ? แต่เราไม่เห็นต้องขยายพื้นที่เพิ่มขึ้นเลย?」
「พวกคุณมีที่พัก โรงแรมกี่ที่ละในเมืองนี้? จะพื้นที่จอดพอไหมถ้ามีรถม้าจำนวนสิบหรืออาจจะถึงร้อยคันมาที่นี่? มีร้านอาหารที่รองรับนักเดินทางพอไหม? ถ้ามีคนต้องการสร้างบ้านที่นี่ละ? มันมีทางเลือกในการใช้สอยพื้นที่มากมาย」
「จะมีผู้คนมากมายมาที่นี่จริงๆเหรอครับ?」

นี่คุณถามเรื่องนี้กี่รอบแล้วเนี่ย? คุณปู่คุโระ

「พวกเขามาแน่! ผมรับรองได้เลย แล้วเมืองนี้ก็จะไม่เงียบสงบอีกต่อไป ถ้าพวกคุณต้องการหาคนรับผิดชอบเรื่องนี้ละก็ โน่น ไปบอกคนที่สร้างอุโมงค์เลย」

เขามองมาที่ฉันตอนที่พูด

「เอาเถอะ ส่วนตัวผมคิดว่าเมื่อมองถึงอนาคตแล้ว เรื่องนี้ก็คงไม่แย่เท่าไหร่นักหรอก」
ฉันมั่นใจว่า ภาพรวมอนาคตของเมืองครีโมเนียและมิริร่าได้อยู่ในความคิดของคลิฟท์แล้ว และมั่นใจยิ่งกว่าว่าอนาคตของสองเมืองนี้จะเป็นไปในทางที่ดี
「คุณพูดถูก」

อโทร่าซังพยักหน้าตาม

「ถูกต้อง เราไม่สามารถก้าวไปข้างหน้าได้ถ้าเราไม่ยอมเปลี่ยนแปลงอะไรเลย การยึดติดกับความคิดรูปแบบเดิมๆเป็นเรื่องที่ไม่สมควรทำ」
「มันต้องมีทั้งส่วนที่ดีและไม่ดี แต่อย่างน้อยเราควรจะขอบคุณที่มีทางให้เลือก」
และในช่วงเวลาแบบนี้ พวกเขาทั้งหมดก็มองมาที่ฉัน...
「เอาละ ตอนนี้เราควรจะพูดถึงเรื่องเส้นทางในอุโมงค์ ถึงมันจะใหญ่พอให้รถม้าสวนกันได้ก็จริง แต่เราสมควรเปิดเป็นทางวันเวย์แล้วค่อยสลับวันเพื่อเปลี่ยนฝั่งเข้าออก เพราะถ้ามีรถม้าคันใหญ่ผ่านเข้าไป มันอาจจะเกิดปัญหาไปติดกันภายในอุโมงค์นั่น ฝั่งคุณต้องคอยดูแลเรื่องนี้ด้วย」

อโทร่าซังและผู้แทนที่เหลือพยักหน้าตาม

「แต่ทุกอย่างก็ยังเป็นเรื่องของอนาคต ก่อนอื่นเลยเราต้องติดตั้งสายเวทข้างในให้เรียบร้อยซะก่อน」
การพูดคุยยังดำเนินต่อไป.

คลิฟท์สาธยายความคิดของเขาออกมาเรื่อยๆ จนดูเหมือนว่าเป็นการพูดฝั่งเดียวของคลิฟท์ซะมากกว่าจนจบ 
หลังจากพูดคุยเสร็จ คุณปู่ทั้งสามก็เดินเข้ามาหาฉัน

「สาวน้อย พวกเราไม่รู้จะตอบแทนเธอยังไงดีสำหรับอุโมงค์ที่แสนวิเศษที่เธอเป็นคนสร้างให้นี้ พวกเราขอบคุณเธอมากจริงๆ」
「ต่อให้พวกเราขอบคุณอีกกี่ครั้งก็คงไม่เพียงพอกับสิ่งที่เธอทำ ทั้งปราบปรามพวกโจร ฆ่าเจ้าคราเคนนั่น แล้วยังสร้างอุโมงค์ที่มหัศจรรย์นี้เพื่อผลประโยชน์ของเมืองเราอีก」
「สาวน้อย เธอได้ช่วยเหลือพวกเรามากมายเหลือเกิน จนไม่ว่าพวกเราจะตอบแทนเท่าไหร่ก็คงไม่เพียงพอ」

คือ.… ฉันสร้างอุโมงค์เพื่อที่จะสามารถส่งอาหารทะเลไปเมืองที่ฉันอยู่ได้น่ะ
เอาเถอะ ทุกอย่างมันคงไม่มีปัญหาอะไร ในเมื่อฉันก็มีความสุข คุณปู่ทั้งสามคนก็มีความสุข

「มีเรื่องที่พวกเราอยากจะขอร้องเธอหน่อย เธอช่วยสร้างรูปปั้นหมีซักตัวไว้ที่ทางเข้าอุโมงค์ได้ไหม?」
「รูปปั้นหมี?」
「มันจะดีมากเลย ถ้าเธอแค่สร้างออกมาให้คล้ายๆกับบริเวณที่เธอกำจัดเจ้าคราเคนนั่น ด้วยสิ่งนี้พวกเราจะไม่ลืมเลือนความรู้สึกขอบคุณ ที่มีต่อเธอที่ช่วยสร้างอุโมงค์นี้ให้ ถึงฉันจะอยู่ได้อีกไม่นาน แต่เมืองนี้ต้องไม่ลืมเรื่องราวเหล่านี้ ดังนั้นได้โปรดช่วยสร้างให้พวกเราได้ไหม?」

หืมม นั่นหมายความว่าฉันต้องสร้างอนุสาวรีย์คุณหมีด้วยตัวฉันเอง?
นี่มันเกมลงโทษแบบไหนกันเนี่ย.…

「ใช่เลย! นั่นเป็นความคิดที่ดีนะ」

พอได้ยินเรื่องที่เราคุยกัน คลิฟท์ก็พูดออกมา
เขายิ้มกว้าง ท่าทางคงคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องสนุกแน่ๆ

「ฉันอยากให้เธอสร้างยูนะตัวอื่นที่อีกฝั่งเหมือนกัน อ๊ะ โทษๆ ฉันหมายถึงคุมะ(หมี)น่ะ」
[ TL/ ตรงนี้คนแต่งเล่นคำ ยูนะกับคุมะที่แปลว่าหมีครับ]
ฉันได้ยินจริงๆใช่ไหมนิ คงไม่ได้จินตนาการไปเองหรอกนะ?
「นี่แค่ล้อเล่นกันใช่ไหม?」

พวกคุณปู่ทำสีหน้าจริงจัง ทำให้ฉันไม่สามารถที่จะปฏิเสธได้เลย

「อุโมงค์นี้ก็ต้องมีชื่อเช่นกัน ดังนั้นฉันจะตั้งชื่อให้นะ ในเมื่อเธอเป็นคนสร้างก็…..」

คลิฟท์ยิ้มกว้างขึ้นไปอีก
ฉันรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลยเกี่ยวกับเรื่องนี้

「…………」
「อุโมงค์คุณหมีละเป็นไง?」
「……」

ฉันมองไปที่เขาด้วยความหวาดผวา

「นั่นเป็นชื่อที่ดีมาก」
「วิเศษไปเลย」
「เมื่อพวกเราผ่านอุโมงค์นี้ เราก็จะรู้สึกขอบคุณสาวน้อยไปด้วย」
「ชื่อนี้จะต้องสืบทอดต่อไปสู่รุ่นลูกรุ่นหลาน」
「ชื่อนี้จะทำให้ทุกคนในเมืองไม่ลืมเลือนผู้มีพระคุณ」

ทุกคนอยากให้ตั้งชื่อนี้

「หยุดก่อนเลย!!!」

ฉันตะโกน แต่ไม่มีใครสนใจฉันเลย
จากนั้นทุกอย่างก็ถูกตัดสิน โดยให้ฉันสร้างอนุสาวรีย์คุมะคิว กับคุมะยุรุ ที่เปรียบเสมือนตัวแทนของฉัน
นี่มันเรื่องน่าอับอายอะไรขนาดนี้เนี่ย?!
นี่มันน่าอายเกินไปแล้ว ฉันเป็นเจ้าสาวไม่ได้แล้ว ถึงแม้ฉันไม่มีแผนที่จะแต่งงานก็เถอะ

[TL/เป็นมุกทั่วไปของคนญี่ปุ่นครับ เวลาทำเรื่องน่าอายก็จะบอกว่าเป็นเจ้าสาว/เจ้าบ่าวไม่ได้แล้ว ประมาณน่าอายเกินกว่าจะมีคนแต่งงานด้วย]
………………………………………………...
โน๊ตจากผู้แต่ง:
ขอบคุณทุกคน ในที่สุดก็มาถึงตอนที่100จนได้
ขอบคุณทั้งคนที่ตามอ่านตั้งแต่ต้น และคนที่เพิ่งมาเริ่มอ่าน ฉันมาถึงตรงนี้ได้เพราะพวกคุณทุกคน




NEKOPOST.NET