[Juti: Cheaters Party] ชีวิตบัดซบเพราะถูกส่งมาต่างโลก เลยสร้างปาร์ตี้สุดโหดไปตบเกรียนพระเจ้ามันซะเลย ตอนที่ 131 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[Juti: Cheaters Party] ชีวิตบัดซบเพราะถูกส่งมาต่างโลก เลยสร้างปาร์ตี้สุดโหดไปตบเกรียนพระเจ้ามันซะเลย

Ch.131 - ความสนิทสนมเป็นเรื่องของเวลา


ตอนที่ 131 : ความสนิทสนมเป็นเรื่องของเวลา

 

 

หลังจากที่ฉัน รินกับอลิซ ทะเลาะกัน เราก็ปรับความเข้าใจกันได้

และสุดท้ายก็คบกับทั้งสองคน แถมยังแต่งงงานกันด้วยอีกต่างหาก

 

น่าดีใจจริงๆ... ความรู้สึกที่ฉันมีให้กับพวกเธอมานานกว่า 10 ปีมันไม่สูญเปล่า

จากแต่เดิมที่ฉันอยากให้พวกเธอมีความสุขมากกว่านี้ โดยที่ไม่มายุ่งกับคนอย่างฉันเพราะมีจะทุกข์ใจ

 

ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณมีอากับเมอร์ลินที่บอกให้เราซื่อตรงกับความรู้สึกของตัวเอง

นี่คือนิสัยเสียของเราเลยหล่ะนะที่แก้ยังไงก็ไม่หาย ก็แหม... พอมาคิดดูสำหรับเราการคิดถึงความรู้สึกตัวเองก่อนคนที่รักนี่มันก็ไม่ใช่เราหล่ะนะ ว่าไปนั่น

 

แต่ก็เพราะซื่อตรงกับตัวเอง ผลลัพธ์เลยจบลงตามที่หวัง และแน่นอน ตามที่รินและอลิซหวังด้วย

 

รินกับอลิซที่โล่งใจก็สลึมสลือ ก็นะ จะว่าไปนี่มันก็หลังสงครามใหญ่ผ่านไปยังไม่ถึงครึ่งวันด้วยซ้ำ

บวกกับปัญหาของเรา พวกเธอจะเหนื่อยก็ไม่แปลกเลย...

 

เพราะงั้นพวกเธอเลยของีบกันซักหน่อย ก็กะจะออกไปข้างนอกแหล่ะนะ แต่ทั้งคู่ดันบอกว่าอยากจะนอนด้วยเหมือนตอนเด็กๆซะงั้น

อืม... ไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธเหมือนเคย ทั้งสองคนเปลี่ยนชุดเสร็จ(เปลี่ยนในห้องน้ำนะ ตูไม่ได้แอบดูด้วย)พวกเธอก็นอนขนาบข้างฉันที่เอาหลังพิงหัวเตียง

 

แน่นอนว่าฉันไม่หลับหรอก ที่ฉันทำแค่ปลอบโยนทั้งสองคนให้ค่อยๆหลับเท่านั้น

เจ้าพวกชาญที่เป็นห่วง... พวกมีอาเองก็ด้วย ทุกคนขึ้นมาแอบแง้มประตูดูนิดหน่อยว่าผลเป็นยังไงกันบ้าง (ฉันไม่ล็อคประตูเพราะแบบนี้แหล่ะ)

 

ฉันยิ้มให้ทุกคนพร้อมกับทำเสียงชู่และเอานิ้วชี้แนบปาก ทุกคนที่มองเข้ามาแล้วเห็นว่ารินกับอลิซหลับปุ๋ยอยู่ข้างๆกรก็เข้าใจได้ทันทีว่าทุกอย่างไปได้สวย ทุกคนเลยยิ้มให้ลงไปรอข้างล่างแทน

แล้วกว่าที่สองคนนี้จะตื่นก็ปาเข้าไปเกือบ 1 ทุ่มแล้วหล่ะนะ...

 

❖❖❖❖❖

 

          ผ่านไปราวครึ่งวันหลังจากที่สงครามสิ้นสุด เหล่าชาวบ้านที่ทำการอพยพก็กลับมาครบพอดิบพอดี และเมื่อเป็นช่วงค่ำทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะจัดงานฉลอง เพราะนอกจากสงครามนี้อาณาจักรอาลันจะเป็นฝ่ายชนะแล้ว ยังถือเป็นชัยชนะครั้งแรกของเผ่าพันธ์มนุษย์ที่เอาชนะเผ่าปีศาจได้อีกด้วย

          นั่นคือสาเหตุที่แสงไฟยามค่ำคืนหลากสีถูกจุดขึ้นทั่วทั้งท้องถนน ทั้งยังคับคั่งไปด้วยผู้คน บ้างก็ถือขวดเบียร์กอดคอกับเพื่อน บ้างก็กินลมชมวิวสบายใจเฉิบในร้านบาร์ มิเช่นนั้นก็ฉลองด้วยมื้ออาหารเล็กๆในบ้านกับครอบครัว ทุกคนฉลองโดยไม่ถือตัวไม่ว่าจะเป็นทหารรักษาการณ์ อัศวินหรือชาวบ้าน ต่างนั่งกินข้าว ดื่มเหล่าร่วมโต๊ะเดียวกัน

 

          แม้จะต่างกันเช่นไร ทว่าจุดร่วมก็ยังมีอยู่ คือพวกเขาฉลองเพื่อเป็นการสรรเสริญชายผู้ซึ่งเป็นผู้ปกป้องอาณาจักรแห่งนี้เอาไว้ ทุกคนต่างรู้ดีทั้งเพราะเห็นกับตาบ้าง ปากต่อปากบ้าง และแน่นอนว่าส่วนใหญ่เป็นอย่างแรก

          พวกกรจึงได้กลายเป็นหัวข้อสนทนาไปเสียอย่างช่วยไม่ได้ ฉายาต่างๆมากมายถูกตั้งให้กับพวกกร ทั้งด้วยความหวาดระแวง ชื่นชมและปลาบปลื้ม อาทิเช่น 『เทพมารอุษณกร』『โรสเบริลแฟลช ( Rose Beryl Flash )』『เลซี่เบอเซิร์กเกอร์』『แบล็คเบิร์ส ( Black Burst )』 เป็นต้น แต่แน่นอนว่านั่นเป็นเรื่องที่กรและพรรคพวกยังไม่รู้

 

          และในขณะที่เหล่าชาวบ้านฉลองชัยกันอยู่ พวกเราเองก็ฉลองคืนเหย้า ไม่สิ แค่เพื่อนกลับมาเจอกัน เลยฉลองการกลับมาของเราเฉยๆต่างหาก

 

〝 แต่ฉลองที่ฉันกลับมาทั้งที่ ดันมีแต่ตัวผู้ซะงั้น... 〞

〝 ไม่พอใจไรวะเอง... 〞

〝 นั่นสินะ... ไม่เห็นเกี่ยวตรงไหนเลยว่าเป็นผู้ชายมาฉลองกันแล้วไม่ดี 〞

          กรพูดขึ้นแบบนั้นอย่างไม่สบอารมณ์ โชตและชาตก็ตอบกลับมาแบบเดียวกัน

          อนึ่ง ตอนนี้ทั้งสามคนนั่งกินอยู่ที่บาร์ของร้านใต้โรงแรมที่เดิมนั่นแหล่ะ และอย่างที่กล่าวไว้ข้างต้นว่าทุกท้องที่เต็มไปด้วยงานฉลอง เพราะเหตุนั้นร้านนี้เองก็คนแน่นร้านเช่นกัน แม้แต่เคลเบรอสที่อยู่ในร่างมนุษย์ ก็มาร่วมฉลองด้วย แม้เขาจะเข้าไปดวดเหล้าแข่งกับชาวบ้านโดยไม่สนพวกกรเลยก็ตาม

          พวกที่เห็นกรแล้วสนใจอยากจะเข้ามาทำความรู้จักเองก็มี แต่ส่วนใหญ่ก็ถูกออร่าไม่เป็นมิตรของกร(ซึ่งจงใจปล่อยออกมา)ขับไล่ไปจนไม่กล้าเข้าใกล้ เลยทำให้กลุ่มที่นั่งบาร์มีแค่พวกกรสามคนเท่านั้น

 

〝 เข้าใจอยู่หรอกนะว่าเป็นห่วง... แต่ดูทรงแล้วไม่น่ามีไรมั้ง... 〞ชาญว่าก่อนที่จะดื่มน้ำผลไม้ในแก้วจนหมด

〝 เป็นอย่างงั้นก็ดีสิ... 〞กรว่าแล้วก็ดื่มน้ำผลไม้จนหมด

〝 ก็นะ ทั้งหมดมันเป็นเพราะเอ็งดันไปมีแฟนหลายคนนั่นแหล่ะ... 〞โชตว่าแล้วก็ดื่มน้ำผลไม้ในแก้วจนหมดอีกคน

ฟู่————

          ทั้งสามวางแก้วกับโต๊ะแล้วถอนหายใจออกมาอย่างสบายใจพร้อมกัน แล้วน้ำผลไม้ก็ถูกเติมในทันที พร้อมกับการเสิร์ฟของว่างด้วยรอยยิ้มของสาวเสิร์ฟและเจ้าของร้านที่อยู่ตรงบาร์ เห็นได้ชัดว่าไม่ว่าใครก็รู้สึกขอบคุณกรทั้งนั้น อาหารและเครื่องดื่มมื้อนี้เองเจ้าของร้านก็กะจะเลี้ยงพวกกรทั้งคืนเลยด้วย

 

〝 ก็นะ... ตอนแรกคบกับแค่มีอาก็จริง แต่เพราะเกิดอะไรหลายๆเรื่อง เลยกลายเป็นคบกับเมอร์ลินด้วย จากนั้นทุกๆคนก็มาขอคบอีก ตอนนั้นโคตรลำบากเลยนะเฮ้ย 〞กรเล่าอย่างออกรสในขณะดื่มน้ำผลไม้

〝 นั่นสิว้า... เห็นแล้วตูอิจฉาเลยนะเนี่ย หะหะห้า! 〞โชตหัวเราะอย่างสบายใจพร้อมกับตบไหล่กรแปะๆ

〝 ผมมองว่าสุดยอดมากกว่าที่พวกเธออยู่ด้วยกันอย่างสงบสุขได้... 〞

          ชาญว่าไปพลางดื่มน้ำผลไม้ไปพลาง ก่อนจะหยิบอาหารที่เหมือนกับน่องไก่มากินเล่น กรเองก็หยิบมากินชิ้นนึงเช่นกัน

 

〝 ก็นะ... เป็นเพราะพวกเธอคุยกันแบบไม่ปิดบังอะไรกัน โกรธหรือไม่พอใจอะไรกันก็ทะเลาะกันและก็คืนดีกัน นอนด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างใกล้ชิด คงแบบนั้นแหล่ะมั้งถึงสนิทกันเร็ว ผู้หญิงเนี่ยพิศวงชะมัดเลย... 〞กรพูดไปแบบนั้นพลางเคี้ยวน่องไก่?ไป พร้อมกับแหงนหน้ามองขึ้นข้างบน

 

ใช่เลย... และตอนนี้ รินกับอลิซก็กำลังทำแบบเดียวกันอยู่

 

ก็จริงที่ถึงแม้รินกับอลิซจะรู้จักกับฉันมาก่อนและเป็นรักแรกของฉัน พวกมีอาเองก็รู้ดี

แต่สำหรับชีวิตฉันสามี-ภรรยา รินกับอลิซนั้นมาทีหลัง

 

นั่นเป็นเหตุผลที่พวกนั้นไล่ฉันลงมากินอาหารข้างล่างกับเจ้าพวกนี้หลังจากที่เช่าห้องใหญ่สุดของโรงแรมไว้

แล้วจากนั้นรินกับอลิซ รวมกับพวกมีอาอีกรวมเป็น 10 คนเลยประชุมกันแบบสาวๆกันอยู่

 

อืม... พูดว่าประชุมก็ยังไงๆอยู่ สรุปสั้นคือ “กำลังเคลียร์กันอยู่” นั่นแหล่ะนะ

 

ส่วนที่คนที่เหลือเองก็พักอยู่โรงแรมนี้กันหมด

เจนนี่ ไมน์ รีเบคก้าอยู่ที่นี่อยู่แล้ว แต่ตอนนี้ทั้งสามคนออกไปเดินเที่ยวตามถนนที่เปลี่ยนเทศกาลย่อมๆแทน

 

ส่วนฟลอร่ากำลังเช็คของที่ขโมยมาจากพวกศัตรูอยู่บนห้อง(ซึ่งฉันต้องเป็นคนออกค่าห้อง) โดยมียูมิน่า(เฝ้า)อยู่เป็นเพื่อน

ส่วนซิลเวียเองก็เช่าห้องแยกเอง แต่ไม่รู้หรอกว่าทำอะไรอยู่

 

เพราะงั้นที่น่าเป็นห่วงเลยเป็นรินกับอลิซนี่แหล่ะ ที่ว่าจะเคลียร์กันรู้เรื่องไหม

 

〝 ว่าแต่... พูดเรื่องผู้หญิงแล้วเนี่ย... 〞โชตเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจังกะทันหัน ทำให้ทั้งกรทั้งชาญหันมามองที่เขา

          ก่อนที่เจ้าของเป้าสายตาจะหันมามองกรอย่างจริงจัง

 

〝 ฉันว่าฉันจำ... เรื่องของพี่มาริสาได้ว่ะ 〞

〝 ? เอาจริงดิ แล้วชาญหล่ะ? 〞

〝 ไม่อ่ะ ผมก็ยังจำไม่ได้เหมือนเดิม 〞

          กรหันไปถามชาญด้วยความสงสัยในทันที แต่ทว่าชาญกลับส่ายหน้า ก่อนที่จะหันกลับไปมองโชต ที่หน้าเริ่มแดงก่ำขึ้นมานิดหน่อย...

 

เจ้าหมอนี่... หรือว่า?

 

〝 ฉันจำได้คนเดียว เพราะอะไรก็ไม่รู้... แต่ว่า มันดันทำให้ฉันจำความรู้สึกที่มีต่อพี่มาริสาได้ด้วยหน่ะสิ... 〞

          โชตหลบหน้าไปแวบนึง ก่อนจะหันหน้ามามองกรอย่างจริงจังด้วยใบหน้าแดงก่ำอีกครั้ง

 

〝 ตูว่า... ตูคงชอบพี่เอ็งว่ะกร 〞

〝 อ่อ... เป็นงั้นจริงๆด้วยแฮะ... 〞แต่ปฏิกิริยาของกรกลับธรรมดาผิดคาด นั่นทำให้โชตอ้าปากเหวอไปเลย ก่อนจะคว้าไหล่กรไว้ทั้งสองข้างแล้วเขย่าแรงๆไปมา

 

〝 เดี๋ยวสิฟร่ะ!!! นี่ตูจริงจังนะเฟ้ยยยย!!! 〞

〝 ใจเย็นเพื่อน ฉันก็จริงจัง... 〞

          กรพูดด้วยสีหน้าธรรมด๊าธรรมดาตอบกลับ จึงทำให้โชตที่เหนื่อยไปเองปล่อยมือ ก่อนจะมานั่งอายอยู่คนเดียวเพราะทำอะไรขาดสติไปชั่ววูบ

 

〝 คิดว่าตูเดาไม่ออกรึไง... แต่วางใจได้ ตูไม่เคยปากโป้งบอกพี่มาริหรอกนะ 〞

〝 งั้นเอง... 〞

〝 แล้วพี่มาริเองก็สบายดีด้วย พอดีเจอศรแล้วได้ข่าวว่าพี่ยังสบายดีอยู่หน่ะ... ดีใจด้วยนะพวก 〞กรว่าพลางตบไหล่โชตเบาๆ

〝 งั้นเหรอ... งั้นเองสินะ... 〞

          โชตว่าพลางยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจและดีใจ

 

ว่าแต่ ความทรงจำกลับมาได้เพราะความรักอย่างงี้ก็มีเหรอ?

ก็... แต่ถึงจะคนละรูปแบบ แต่ความสัมพันธ์ในแง่พี่น้องที่ทำให้ฉันกับอลิซจำพี่สาวน้องชายตัวเองได้ก็เป็นความรักเหมือนกันนี่นา

 

เพราะงั้นคงคล้ายๆกันมั้ง

คิดไปเองก็เท่านั้นแหล่ะเนาะจนกว่าจะได้พลังนี้มาลองใช้ดู ก็ไม่รู้หรอก กังวลไปก็เท่านั้น...

 

ว่าแต่... นี่สรุป ตูจะได้พี่เขยเป็นเพื่อนสนิทจริงๆเหรอฟะเนี่ย?

 

〝 ดีจังนะ... ผมเองก็อยากมีบ้างจังแฮะ... 〞

          ในขณะที่อีกฝั่ง... ชาญว่าแบบนั้นด้วยน้ำเสียงเหงาหงอยพร้อมกับมองกรด้วยสายตาที่สั่นระรัวนิดหน่อย ก่อนจะหลบหน้าหันไปจิบน้ำผลไม้ ทำให้กรยิ้มแห้งๆออกมาแทน

 

〝 ไม่ต้องห่วงหรอกน่า... เดี๋ยวก็เจอเอง คนแบบนั้นอยู่ใกล้นายกว่าที่คิดนะ 〞กรพูดแบบนั้นเป็นการให้กำลังใจ พลางตบไหล่ของชาญ

〝 เอาเถอะ... ถ้านายว่างั้น ก็คงงั้น... 〞

          ชาญยิ้มแห้งๆตอบกลับการปลอบใจกร แต่นั่นก็เป็นรอยยิ้มที่ทำให้กรรู้สึกผิดไม่น้อย

 

〝 ถ้างั้นก่อนแยก มาชนแก้วกันอีกครั้งนึง! ยินดีด้วยที่มีชีวิตรอดกลับมาเจ้าบ้ากร!!!! 〞โชตว่าพลางชูแก้วน้ำผลไม้สูง ทำให้กรและชาญยิ้มแห้งๆให้กันก่อนจะยกขึ้นตาม

〝〝〝 คัมไป!!! 〞〞〞

          แล้วทั้งสามก็ชนแก้วเข้าด้วยกัน ด้วยความยินดีที่เพื่อนสนิทมีชีวิตรอดกลับมาได้อย่างปาฏิหารย์

 

หลังจากนั้นโชตกับชาญก็แยกไปนอน ก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้วนี่นา

หลังโบกมือให้กันก็แยกย้ายกันไป แต่ไม่ใชช่การลาจากที่ยาวนานเหมือนก่อนหน้านี้ พรุ่งนี้เราก็ได้เจอกันเหมือนเดิมแล้ว

 

คิดแบบนั้นแล้วก็อดดีใจไม่ได้เลยแฮะ...

 

ส่วนตัวฉันก็คิดจะดื่ม(น้ำผลไม้)ต่ออีกหน่อย

ก็คิดอยู่หรอกนะว่าจะจัดเหล้า แต่ก็นะ ฉันเองก็เป็นคนเคร่งกฏอยู่พอควรนะ ไม่ดื่มทั้งที่อายุยังไม่ถึงหรอก

 

ถึงจะเคยกินมาแล้วตั้งหลายรอบในลูปนรกก็เถอะ

แต่แค่นั้นทำลายทิฐิของฉันไม่ได้หรอก

 

คิดแบบนั้นแล้วก็ซดน้ำผลไม้กับของว่างไปเรื่อย

คิดจะกินแบบนี้ถึงเช้าเลยหล่ะนะ ก็ไม่รู้ว่าพวกสาวๆจะคุยกันเสร็จเมื่อไหร่นี่นา

          และในขณะที่กรคิดแบบนั้น ก็มีผู้หญิงคนนึงเดินเข้ามาใกล้ๆทางด้านหลังของกร เธอคนนี้พยายามหาจังหวะเข้าใกล้กรมาตั้งนานแล้ว แต่ไม่ได้มีเจตนาร้ายแต่อย่างใด

          และแน่นอนว่ากรเองก็รู้ตัว

 

〝 มีอะไรครับคุณฮีโร่ 〞กรพูดขึ้นในขณะที่จิบน้ำผลไม้ โดยที่ไม่ได้หันไปมองผู้หญิงที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยซ้ำ

〝 ขอนั่งด้วยได้ไหมคะ 〞ผู้หญิงที่สวมชุดไปรเวทมิดชิด... ซิลเวียพูดขึ้นอย่างระมัดระวัง แม้จะผิดท่าทีมั่นอกมั่นใจในตัวเองที่กรเห็นจนชินตาไปบ้าง แต่กรก็ไม่ได้สนใจ

 

〝 ถ้าไม่มีชื่อใครแปะอยู่ก็นั่งไปสิ ไม่มีใครว่าหรอก 〞

〝 ยังชอบจิกกัดกันไม่เปลี่ยนเลยนะคะ ทั้งที่บรรยากาศดีเพราะงานเทศกาลแท้ๆเชียว 〞ซิลเวียทำแก้มป่องให้คำพูดของกร ก่อนจะค่อยๆนั่งลงเก้าอี้บาร์ด้านขวาของเขา

 

〝 มีอะไรรึไง? หรือว่าหาเพื่อนดื่มไม่ได้? 〞

〝 สะ เสียมารยาทค่ะ! ฉันไม่ต้องการเพื่อนดื่มหรอกค่ะ! แล้วจะจิกกันอีกนานไหมคะเนี่ย โถ่! 〞

          ซิลเวียก็ยังรับมุกกรได้น่าประทับใจเช่นเคย แต่แล้วซิลเวียก็เริ่มบิดตัวไปมา แต่ดูเหมือนจะไม่ได้เป็นเพราะความเขินอายอย่าวเดียว แต่ดูเหมือนจะเป็นเพราะเธอกำลังทำลายทิฐิของตัวเองเพื่อพูดบางอย่างอยู่ด้วย

 

〝ขอโทษด้วยนะคะ 〞

〝 หา? 〞

          กรทำเสียงเหมือนกับโกรธ ทว่าก็แค่สงสัยกับคำพูดของซิลเวียเท่านั้น แต่นั่นดูเหมือนจะทำให้ซิลเวียถึงกับไหล่กระตุกเลยทีเดียว

 

〝 สำหรับเรื่องที่ทำตัวน่ารำคาญหน่ะเหรอ? 〞กรถามพลางเอียงคอด้วยสีหน้าไร้ความคิดใดๆ

〝 นั่นก็ไม่ใช่ค่ะ... 〞ซิลเวียตัวลีบเล็กลงไปอีก แต่จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อก็ไม่ได้

          ซิลเวียถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะพูดกับกร

 

〝 ที่ทำเป็นรู้ดีทั้งที่ไม่รู้มาก่อนเลยว่าคุณเองก็เป็นแบบเดียวกันต่างหากหล่ะคะ 〞

          ซิลเวียหันหน้ามามองกรด้วยความรู้สึกผิด กรเบิกตาโพลงขึ้นทั้งด้วยความตกตะลึงและตระหนักได้ว่าบางทีพวกชาญอาจจะเล่าอะไรไม่เข้าเรื่องให้พวกเธอฟัง...

 

〝 ให้ตายสิ... ยุ่งไม่เข้าเรื่องซะจริง 〞กรว่าแล้วก็ถอนหายใจออกมาอย่างแรงด้วยความกระอักระอ่วนใจ ไม่ต่างซิลเวียที่นั่งวางตัวไม่ถูกอยู่ข้างกรเลยซักนิด

          แต่หลังจากที่ถอนหายใจออกมา กรก็หันไปมองหน้าซิลเวียแล้วก็ยิ้มอย่างอ่อนโยนให้โดยไม่รู้ตัว นั่นทำซิลเวียเขินไม่น้อยเลย(แม้เจ้าตัวจะไม่เข้าใจตัวเองก็ตามที)

 

          แล้วกรก็หันไปดื่มน้ำผลไม้ สั่งให้ซิลเวียแก้วนึงแล้วก็ใช้นิ้วเช็ดขอบแก้วเล่น

 

〝 ฉันหน่ะ อิจฉาเธอจริงๆเลยนะ... 〞

〝 เอ๋? เรื่องอะไรเหรอคะ? 〞

          ในขณะที่ถูกถาม กรก็หันไปดื่มก่อนจะวางแก้วลงแล้วค่อยตอบซิลเวียด้วยสีหน้าเศร้าใจ

 

〝 สำหรับเอลฟ์ที่อายุเกินร้อยปีอย่างเธอ คงจะทำแบบนี้มานานแล้วสินะ... 〞

〝 เอ๋!? เดี๋ยวนะคะ ทำไมถึงรู้อายุฉันได้หล่ะคะ! 〞

〝 เพราะฉันเก่งไง 〞

          กรตอบกลับไปแบบหยอกๆเหมือนเดิม ทำให้ซิลเวียทำแก้มป่องอีกครั้งแล้วหันไปดื่มน้ำผลไม้ที่กรสั่งมาให้ ก่อนที่กรจะเล่าต่อ

 

〝 ไม่ใช่ง่ายๆหรอกนะ ที่จะยึดติดอุดมการณ์เดิมโดยไม่เปลี่ยนไปตามโลกได้นานขนาดนั้นหน่ะ... เพราะงั้นถึงได้อิจฉายังไงหล่ะ... บางทีที่โกรธเธอคงเป็นเพราะงี้ด้วยหล่ะมั้ง โทษนะ 〞

          ซิลเวียนิ่งไปเลย เมื่อได้เห็นท่าที่ผิดคาดของกรที่ขอโทษเธอจากใจ ทว่าที่กรทำแบบนี้ ใจจริงกรเองก็คิดจะขอโทษที่ใส่อารมณ์ด้วยควาเมห็นแก่ตัวตั้งนานแล้ว นี่แค่เป็นโอกาสดีที่จะบอกเท่านั้น

 

〝 ฉันหน่ะนะคะ... ตอนเด็กๆท่านแม่เคยอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง เป็นเรื่องราวของเหล่าฮีโร่ที่ปกป้องผู้คน เอาชนะเหล่าร้ายด้วยอุดมการณ์ของตัวเอง แม้จะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นจอมวารร้ายจนไม่มีใครเคารพหรือชอบใจเขา แต่ก็ไม่ยอมแพ้และสุดท้ายก็กลายเป็นวีรบุรุษ 〞

〝 เป็นเรื่องที่น่าสนใจน่าดูนะ 〞

〝 ฮึฮึ! นั่นแหล่ะค่ะ ฉันติดหนึบเลย อ่านไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบเลยเชียว 〞

          ซิลเวียว่าพลางทุบอกตัวเองอย่างภูมิใจ ราวกับตัวเองเป็นคนแต่งหนังสือเอง

 

〝 ฉันชื่นชมมันมากค่ะ... อยากเป็นคนแบบนั้นบ้าง ถ้าได้เป็นคนแบบนั้น บางที การใช้ชีวิตมันคงจะคุ้มค่าที่ได้ใช้เพื่อคนอื่นและตายไปอย่างมีเกียรติ แหม แต่นั่นคือเหตุผลที่เกิดขึ้นทีหลังหล่ะนะคะ เพราะความจริงแล้วตอนเด็กๆฉันก็แค่อยากจะดูเท่บ้างเท่านั้นแหล่ะค่ะ เป็นสาเหตุที่ดูพิลึกหล่ะสินะคะ 〞

〝 อา... ก็พิลึกจริงๆนั่นแหล่ะ 〞

          คิ้วของซิลเวียถึงกับกระตุกเมื่อได้ยินเช่นนั้น เพราะเธอหวังว่ากรจะพูดเข้าข้างเธอซะอีก แล้วก็กลับไปแก้มป่องซดน้ำผลไม้จนหมดอีก

 

ก็พิลึกจริงๆนี่นา เหมือนกับฉันเลย...

          จากที่เคยมองซิลเวียด้วยความหงุดหงิด กรที่รู้สาเหตุราวกับเด็กๆของซิลเวียกลับกลายเป็นมองเธอด้วยสายตาเอ็นดูแทน

          ไม่รู้ว่าซิลเวียรู้ความหมายของสายตากรหรือไม่ แต่เธอก็ยังกลับมาพูดต่อ

 

〝 ฉันก็รู้นะคะว่าคุณคงเจ็บปวดกับมัน เพราะงั้นขอโทษด้วยนะคะ จะไม่ชวนเป็นผู้ช่วยแล้วหล่ะค่ะ 〞ซิลเวียพูดด้วยน้ำเสียงเสียดาย

〝 เข้าใจก็ดีแล้ว ไปหาคนอื่นเถอะ 〞กรพูดด้วยน้ำเสียงพอใจก่อนจะดื่มอีกอึก ทางซิลเวียได้ยินแบบนั้นก็ส่ายหน้าปฏิเสธทันที

〝 ที่ผ่านมา ฉันเคยเจอแต่พวกที่อยากเป็นฮีโร่เพราะอยากได้รับการยอมรับบ้าง อยากเป็นคนดังอยากมีชื่อเสียงบ้าง แต่คุณหน่ะไม่เหมือนคนอื่น... ครั้งแรกที่พบกัน ที่คุณเข้าไปช่วยหมู่บ้าน ฉันไม่เห็นประโยชน์อะไรซักนิดเลยค่ะที่คุณจะได้ เพราะคุณก็มีทุกอย่างอยู่แล้ว ทั้งชื่อเสียง เงินทอง แม้แต่ผู้หญิง... ฉันถึงได้ชื่นชมคุณไงคะ อันนี้พูดตรงๆ 〞

 

เซนส์ดีเหมือนกันแฮะยัยคนนี้...

แต่ก็นะ... ก็จุดเริ่มของความฝันฉันมันไม่เหมือนคนอื่นนี่นา

 

แต่น่าตกใจอยู่แฮะ ที่ดันคล้ายกับยัยบ้านี่ซะได้...

          กรคิดแบบนั้นโดยไม่ได้ตอบกลับอะไรซิลเวีย ก่อนจะหลบหน้าไปดื่มน้ำผลไม้ต่อ

 

〝 ที่จะพูดมีแค่นี้เหรอ? 〞กรพูดโดยไม่ได้หันไปมองซิลเวียแม้แต่น้อย

〝 อะแฮ่ม... คะ คือว่านะคะ พะ เพราะแบบนั้นแหล่ะค่ะ... ฉันอดไม่ได้ที่คนแบบคุณจะทิ้งความฝันที่สุดยอดขนาดนั้นไป เพราะงั้น... 〞

          ซิลเวียกระแอมด้วยท่าทีเขินอายเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองกรด้วยสีหน้าจริงจังที่เขินอายนิดหน่อย ทำให้กรขมวดคิ้วเอียงคอสงสัย

 

〝 ความฝันที่คุณเคยทิ้งไปนั่น ฉันจะเป็นคนสานต่อให้เองค่ะ!!! 〞

          ซิลเวียพูดพลางใช้มือทุบอกด้วยท่าทางทะมัดทะแมงจนกรนึกว่าเป็นผู้ชาย แถมด้วยสายตาจริงจังผสมกับความเขินอาย

          แต่ทว่า... สิ่งที่ออกมาจากปากของเธอ กรสัมผัสได้ว่าเธอเอาจริง

 

          นั่นถึงทำให้กรยิ้มออกมาที่มุมปากเล็กๆโดยไม่รู้ตัวด้วยความดีใจ

 

〝 ฮะฮะ... อย่างเธอหน่ะเหรอ เป็นไปไม่ได้หรอก หะหะห๊ะ! 〞กรหัวเราะร่าจนน้ำตาเล็ด

〝 อะไรกันเล่า! คนเค้าอุตส่าห์... เชอะ! 〞

          ซิลเวียทำแก้มป่องสะบัดหน้าอีกครั้งด้วยความอาย ทำให้กรยิ้มให้เธอ ก่อนจะยื่นแก้วไปทางเธอ ซิลเวียที่เห็นก็กลับมานั่งเก้าอี้ทำท่างอนๆแล้วก็ยกแก้วตัวเองชนกับกรด้วยท่าทีหงุดหงิดเล็กน้อย แล้วหันไปดื่มน้ำผลไม้ต่อ

          โดยที่มีกรมองเธอด้วยหางตา...

 

ก็เป็นคนดีเหมือนกันนี่หว่า

          กรคิดแบบนั้นพร้อมกับยิ้มพอใจ ก่อนจะหันกลับไปดื่มน้ำผลไม้ต่อ

 

❖❖❖❖❖

 

          ในเวลาเดียวกัน ในห้องชั้น 4 ซึ่งเป็นห้องขนาดใหญ่สุดของโรงแรม

          ภายในห้องประกอบด้วยเตียงใหญ่ขนาดนอนได้ 4 คน สองเตียง มีห้องอาบน้ำขนาดใหญ่ในตัว และมีส่วนของโต๊ะนั่งเล่นอีก

 

          ในห้องแห่งนี้ประกอบด้วยสาวน้อยมากหน้าหลายตาถึง 10 คน ประกอบไปด้วยเหล่าแฟนสาวของกรทั้ง 8 คน

          มีอา ที่นั่งอยู่ขอบเตียง โดยซ้ายขวาคือชาลอตและซาช่าตามลำดับ และข้างชาลอตคือคาเรน ส่วนข้างๆซาช่าคือลิลิธ

          เมอร์ลินนอนเหยียดตัวสบายใจเฉิบอยู่หลังมีอา ส่วนเรเชลกับริต้ากำลังนั่งอยู่ที่ขอบเตียงของเตียงอีกหลัง โดยนั่งประกอบสาวน้อยอีกสองคน ซึ่งกำลังนั่งประชันหน้ากับมีอาอยู่

 

          และแน่นอนว่าพวกเธอไม่ใช่ใครอื่น นอกเสียจากรินและอลิซที่เพิ่งคบกับกรเมื่อเย็นนี้นี่เอง...

          นั่นจึงทำให้บรรยากาศตึงเครียดไม่น้อย เพราะรินกับอลิซจ้องสาวๆทุกคนไม่วางตา ส่วนคนที่กังววลที่สุดกลับเป็นมีอาไปเสียอย่างงั้น แต่แน่นอนว่าเธอไม่ได้แสดงอาการ

 

          รินกับอลิซพนมมือระดับอกไปโดยอัตโนมัติเมื่อทักทายพวกมีอา เป็นท่าทางที่พวกเธอไม่เคยเห็นเพราะกรเองก็ไม่ได้ทำเลยงงกันอยู่พอสมควร

          แล้วรินกับอลิซก็ปล่อยมือลง เริ่มพูดต่อในทันที

 

〝 สวัสดีค่ะ ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการอีกครั้ง... ไอริน  ศิลปการสกุล มันเรียกยาก เพราะงั้นเรียกฉันว่ารินเถอะนะคะ 〞

〝 ส่วนฉันชื่ออลิชา ศิริการกุล... เพราะงั้นเรียกว่าอลิซนะ! 〞

          รินกับอลิซกล่าวแนะนำตัวด้วยรอยยิ้มแบบมีมารยาท แต่เพราะพวกมีอาแนะนำตัวไปก่อนแล้วก็เลยเข้าสู่เนื้อหาจริงจังทันที

          และแน่นอนว่าคนที่เปิดประเด็นก็คือมีอา

 

〝 อื้ม! สวัสดีนะทั้งสองคน ก่อนอื่นก็นะ———— 〞

〝 ไม่ต้องเป็นพิธีการขนาดนั้นหรอกค่ะคุณมีอาน่า 〞รินว่าแบบนั้นแล้วก็ยิ้มให้มีอา

          นั่นเลยทำให้มีอาที่เกร็งอยู่ผ่อนคลายลง เช่นเดียวกับทุกคน

 

〝 นั่นสินะคะ... แต่คนที่เริ่มพูดเป็นทางการคือคุณรินเองนี่คะ ช่วยไม่ได้นี่นา 〞

〝 จริงด้วยเนอะ ขอโทษค่ะขอโทษ 〞

          มีอาว่าแล้วก็ยิ้มแห้งๆ ทำให้รินเผลอหัวเราะตามไปด้วย ทำให้บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลงเรื่อยๆ

 

〝 นี่ๆ! จะว่าไปทุกๆคนเป็นแฟนกรจริงๆใช่ไหมคะเนี่ย? 〞

          แล้วจู่ๆอลิซก็พูดโพล่งขึ้นมาแบบนั้น

 

〝 ค่ะท่านอลิซ 〞〝 ชะ ใช่แล้วค่ะ 〞〝 อื้ม! 〞〝 ก็นะ... 〞

          ชาลอต ซาช่า มีอาและเมอร์ลินตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

 

〝 ใช่แล้วหล่ะ〜 〞〝 ค่าๆ หนูเป็นแฟนท่านพี่จริงๆค่า 〞

〝 ค่ะคุณริน คุณอลิซ ฉันเองก็ขอฝากตัวด้วยนะคะ 〞

          เช่นเดียวกับลิลิธ คาเรนและเรเชลที่ตอบกลับอย่างเป็นมิตร รวมถึงริต้าที่พยักหน้าให้ด้วยรอยยิ้มอ่อนๆเองก็ด้วย

 

〝 ให้ตายสิเจ้าหมอนั่น... เอาจริงๆยังช๊อคอยู่เลยนะเนี่ย เล่นมีแฟนตั้ง 8 คนเนี่ย! 〞อลิซว่าพลางโบกมือโบกไม้ไปมาตามสไตล์เธอ

 

〝 ถ้าแค่นี้ยังช๊อคก็ไม่ตกทำอะไรกินแล้วหล่ะ 〞ทว่าก็ถูกเมอร์ลินที่เป็นคนขี้รำคาญว่าแบบนั้นด้วยสำหน้าเหนื่อยหน่าย แต่แน่นอนว่าเมอร์ลินไม่ได้เกลียดอะไร เมอร์ลินแค่เป็นคนตรงๆที่รู้สึกยังไงก็พูดอย่างงั้นเท่านั้น

〝 ว่าไงนะ! จะว่าไปคุณหน่ะ ตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้วนะคะ! เล่นนอนสบายใจเฉิบไม่ทุกข์ร้อนเลยนะคะ! 〞

          และนั่นก็ทำให้อลิซของขึ้นไป แต่พอได้รินตบไหล่เบาๆ อลิซก็กลับมาสงบ

 

〝 โถ่ เมอร์ลินนี่หล่ะก็! 〞มีอาว่าตักเตือนไปตามปกติ

〝 ฉันก็แค่ทำตัวตามปกติเท่านั้นเอง 〞

          เห็นท่าทีที่ยังสบายๆของเมอร์ลินอยู่ รินกับอลิซก็มองหน้ากันแล้วหัวเราะแห้งๆออกมา

 

〝 ทั้งสองคนคะ เมอร์ลินอาจจะเป็นคนตรงๆไปหน่อย แต่ที่จริงแล้วเธอแค่อยากให้ทั้งสองคนผ่อนคลายลงหน่ะคะ 〞

〝 ตรงไหนกันเนี่ย? 〞อลิซเอียงคอทั้งที่ทำหน้ามุ่ย

〝 เพราะอยากให้ทุกคนซื่อตรงกับตัวเอง แล้วเลิกเก็บความไม่พอใจไว้ยังไงหล่ะคะ... ถ้ารู้สึกไม่พอใจก็ต้องพูดออกมา จะได้ไม่เกิดความไม่พอใจทีหลังยังไงหล่ะคะ 〞ชาลอตตอบกลับไปแบบนั้น ทำให้รินกับอลิซมองหน้ากันด้วยความสงสัยไม่หาย และทำตัวไม่ถูกเพราะมันถือว่ากะทันหันไม่น้อยสำหรับพวกเธอ

 

〝 ใช่ค่ะใช่! ท่านพี่เป็นคนสร้างกฎข้อนี้ขึ้นมาเลยนะคะ ว่าครอบครัวต้องไม่ปิดบังกัน จะความไม่พอใจเล็กๆน้อยๆแค่ไหนก็ต้องพูดออกมาหน่ะค่ะ! 〞

          คาเรนชี้นิ้วขณะว่าด้วยท่าทีราวกับครูเลคเชอร์นักเรียน ทำให้รินกับอลิซกะพริบตาปริบๆในขณะมอง

 

〝 อืม... 〞รินพึมพำในลำคอเพราะลังเล แต่ทางอลิซ

〝 งั้นฉันก็คงไม่ต้องปิดบัง เรื่องที่แฟนคนแรกของกรก็คือฉันด้วยหรอกใช่มะ? 〞

          พออลิซพูดออกมาด้วยสีหน้าของผู้ชนะ สาวๆทุกคนยกเว้นรินกับมีอาก็ถึงกับคิ้วกระตุกเลยทีเดียว

          และนั่นก็เป็นจุดเปลี่ยนที่อลิซเริ่มพูดด้วยประโยคที่สนิทสนมกันไปแล้วโดยไม่รู้ตัว

 

〝 เห... พูดเรื่องน่าสนใจดีนี่นา... 〞เมอร์ลินเป็นคนแรกที่สนใจ และเบียดข้ามไหล่ซาช่ามาจ้องตาอลิซตรงๆ

〝 จะ จะเย็นๆก่อนค่ะท่านเมอร์ลิน... 〞ซาช่าที่เป็นจุดประสานสายตาเหงื่อไหลด้วยความกังวล(และความกลัว)ในทันที

 

〝 แล้วไง? ตอนนี้สำคัญด้วยเหรอ? ในเมื่อตอนนี้ทุกคนเป็นแฟนหมอนั่น? 〞

〝 แหมๆ ไม่รู้สิคะว่ามันสำคัญรึเปล่า แต่ผู้ชายยังไงๆ เขาก็ต้องมีใจให้แต้มแฟนคนแรกมากกว่าอยู่แล้ว 〞

〝 อ้าวๆ ไม่ใช่เลิกกันไปก่อนแล้วเหรอ? 〞

〝 ไม่ใช่นะ! เราไม่ได้เลิกกันเพราะหมดรักซักหน่อย! 〞

〝 อ๋อเหรอ!? 〞

〝 ฮึ่ย! 〞

          เมอร์ลินจี้จุดเช่นนั้น อลิซก็ของขึ้นอีกครั้งในทันที อลิซพุ่งเอาหน้าผากชนกับเมอร์ลินในทันที แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครห้ามเลยซักคน

 

เพราะดูภายนอกเหมือนกับเด็กทะเลาะกันมากกว่าแย่งผู้ชายหล่ะนะ

          สาวๆคนอื่นคิดแบบนั้นแล้วก็ยิ้มแห้งๆออกมา

 

〝 สนิทกันง่ายดีนะคะเนี่ย 〞เรเชลว่าแล้วก็ยิ้มแห้งๆไปตามที่เห็น

〝〝 สนิทกันตรงไหนฮะ! 〞〞

          แต่ก็ถูกเมอร์ลินกับอลิซสวนกลับมาแบบนั้นพร้อมกัน ทำเอาเรเชลจ๋อยไปเลย แล้วริต้าก็เลยกลายเป็นคนปลอบพี่สาวตัวเอง

 

สนิทกันง่ายจริงๆด้วย...

          สาวๆคิดแบบนั้นอีกครั้ง ในขณะที่มองเมอร์ลินกับอลิซเอาหน้าผากดันกันไปมา ถึงที่น่าสงสารจะเป็นซาช่าที่ไม่ได้เกี่ยวแต่ต้องซวยไปด้วยก็เถอะ

 

〝 รินเองก็พูดอะไรบ้างสิ! 〞

〝 เอ๊ะ!? ฉันเหรอ? 〞

          แล้วอลิซก็ลามมาถามรินจนได้ แต่พอได้ยินแบบนั้น รินก็จับคางครุ่นคิดซักพักนึงก่อนที่จะหันไปมองมีอาที่นั่งอยู่ตรงข้ามพอดี

 

〝 จะว่าไป... ในหมู่ทุกคน กรคบกับคุณมีอาน่าเป็นคนแรกใช่ไหมคะ? 〞

〝 อื้ม! ใช่... 〞

          มีอาตอบกลับด้วยสีหน้าลำบากใจนิดหน่อย แล้วก็เป็นตอนที่อลิซกับเมอร์ลินเลิกตีกันแล้วหันมามองพวกรินแทน

 

〝 นั่นสินะ... จะว่าไปฉันเองก็ไม่พอใจอยู่หล่ะนะคะ พูดตรงๆ ทั้งที่ตั้งใจจะทำให้กรเค้าหลงแท้ๆ แต่ก็ไม่ได้คบกันอยู่ดี... เพราะดันกลายเป็นว่าที่กรเค้าไม่คบกับฉันเป็นเพราะกรรักฉันมากเกินไปซะได้ 〞

          รินว่าแบบนั้นแล้วก็ถอนหายใจ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าไปเป็นอีกแบบ ที่ไม่รู้จะเรียกว่าโกรธ หงุดหงิดหรือว่าอะไร แต่ด้วยตาที่หรี่ลงครึ่งนึงคิดว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่

          แล้วรินก็เริ่มเอื้อมมือทั้งสองข้างเข้าหาใบหน้าของมีอา มีอาเองก็พอรู้อยู่แล้วว่าทั้งสองคนอาจจะไม่พอใจอยู่ เลยคิดเตรียมรับทุกสถานการณ์ไว้อยู่แล้ว

 

          ต่อให้ต้องเจ็บตัวหรือยังไงก็ตาม แต่เธอก็จะเชื่อมความสัมพันธ์ทั้งหมดให้ได้ มีอาคิดแบบนั้นเพราะอยากให้กรมีความสุขเหมือนกับที่ผ่านมา

          แต่เธอก็ลืมคิดไปว่าเธอเองก็ยังไม่รู้จักรินและอลิซดี พอๆกับที่รินกับอลิซยังไม่รู้จักพวกเธอดีพอนั่นแหล่ะ

 

          ในขณะที่คิดแบบนั้นอยู่อย่างกังวล... มีอาก็ถูกรินดึงแก้มทั้งสองข้างซะยืดย้วย ดูๆแล้วก็เหมือนกับที่ผู้ใหญ่หมั่นเขี้ยวเด็กจนเผลอหยิกแก้มนั่นแหล่ะ

 

〝 ยัย-แมว-ขโมย... 〞รินพูดพลางยืดแก้มมีอาเล่น

          แม้คำพูดจะดูรุนแรง แต่มีอาก็ไม่ได้โกรธ กลับกันมีอาโล่งใจที่สีหน้าของรินไม่ได้คิดจะทำรุนแรงกับเธอเลย สีหน้าของริน เหมือนกับเด็กที่ถูกแย่งของเล่นไปมากกว่า เป็นการโกรธในระดับที่เรียกได้ว่าเล็กน้อยเกินไปจริงๆ

 

〝 ขี้โกง ขี้โกง ขี้โกง... ทั้งที่ฉันชอบกรมาก่อนแท้ๆเลยอ่า ไหงเธอมาทีหลังถึงได้ไปก่อน ขี้โกงที่สุดเลย 〞

〝 อะอะอือ... กะกะ กอโทดดดดก่า 〞

            รินว่าพลางดึงแก้มมีอาไปมา แต่ดูเหมือนจริงๆแล้วจะไม่ได้หยิกแรงเลยซักนิด มีอาเลยไม่รู้สึกเจ็บเลย แถมน้ำเสียงของรินจะว่าโกรธก็ไม่ใช่อีก

          เรียกว่าไม่พอใจและอึดอัดใจน่าจะถูกกว่า ราวกับเพื่อนแกล้งกันเล่นยังไงอย่างงั้น

 

          แล้วพอมีอาลากเสียงยาวรินก็ปล่อยมือตัวเองแล้วถอนหายใจอย่างแรง

 

เผลอไปจนได้... ก็พอได้ยินว่าไม่อยากให้ปิดบังอะไรกัน เพราะกรต้องการแบบนั้น มันก็เผลอไป...

ไปทำแบบนั้นกับคนที่เพิ่งเจอกัน เรานี่ใช้ไม่ได้เลยให้ตายสิ... ถึงจะหงุเดหงิดแค่ไหนก็เถอะ

 

〝 ขอโทษนะคะ... อาจจะรุนแรงไปหน่อย แต่ไม่ติดค้างอะไรแล้วหล่ะค่ะ ขอโทษอีกครั้งจริงๆนะคะ 〞

〝 มะ ไม่หรอกค่ะ เฮะเฮะ... 〞

          แล้วพอปล่อยมือ กลายเป็นว่ารินทำสีหน้ารู้สึกผิดแล้วก้มหัวขอโทษออกมาแทน และตอนนั้นเองที่มีอาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม เพราะดูเหมือนรินกับอลิซจะเป็นคนดีอย่างที่คิด

          นั่นทำให้มีอายิ้มให้กับรินอย่างอ่อนโยน ก่อนที่จะพุ่งเข้าไปสวมกอดริน

 

〝 อะ เอ๋!? คุณมีอาน่า? 〞รินถึงกับสะดุ้งโหยงเมื่อถูกคนที่เพิ่งรู้จักกันแค่วันเดียวพุ่งเข้ากอด

〝 คุณรินเป็นคนดีจังเลยนะคะ ฮิฮิ... 〞

〝 ไม่หรอกค่ะ... ฉันหน่ะ แค่ไม่อยากให้กรเสียความรู้สึกเพราะฉันอีกแล้วหน่ะค่ะ 〞

          รินว่าแบบนั้น มือของเธอก็ค่อยๆเลื่อนไปสัมผัสหลังของมีอาไปโดยอัตโนมัติ

 

〝 ฉันเองก็เหมือนกันค่ะ... ฉันหน่ะ ถ้าเพื่อที่จะได้อยู่กับกรแล้วทำได้ทุกอย่าง แต่ตอนนี้ต้องเปลี่ยนเป็น ถ้าเพื่อครอบครัวของเราแล้วฉันจะทำทุกอย่างแทนหล่ะนะคะ 〞

〝 ครอบครัว เหรอ? 〞รินทำหน้าสงสัยและมองสีหน้าด้านข้างของมีอาด้วยหางตา

          รินเองก็สงสัยมาตลอดว่ากลุ่มหญิงชายถึง 9 คนทำไมถึงได้แน่นแฟ้นกันนัก แต่พอได้เข้ามาสัมผัสเช่นนี้ ริน รวมถึงอลิซก็เริ่มจะได้คำตอบแล้ว

 

          โดยที่ไม่ต้องอธิบายเป็นคำพูดใดๆ... เรื่องมันก็ง่ายๆ แค่เพราะทุกคนแลกเปลี่ยนความอบอุ่นกันและกัน และหากมีใครทนหนาวอยู่คนเดียวก็จะเข้ามาให้ความอบอุ่น

          เรื่องมันก็แค่นั้น...

 

          รินคิดได้แบบนั้น เป็นเวลาเดียวกับที่มีอาค่อยๆผละตัวออกมากลับไปนั่งที่เดิม

          และก็เป็นเวลาเดียวกับที่รินถามออกมาด้วยความขวยเขิน

 

〝 ฉันเรียกว่ามีอา เหมือนที่กรเค้าเรียกจะได้รึเปล่า? แล้วก็เรียกฉันว่ารินเฉยๆก็ได้นะ... 〞รินเอ่ยถามออกมาด้วยแก้มแดงระเรื่อ

〝 งะ งั้น... ถ้าเรียกรินเฉยๆ ก็ต้องเรียกอลิซเฉยๆด้วยนะ 〞 เช่นเดียวกับอลิซที่ทำสีหน้าแบบเดียวกันด้วย และนั่นก็ทำให้สาวๆคนอื่นยิ้มแป้นกันออกมาพร้อมกันเลยทีเดียว

 

〝 ได้อยู่แล้วริน! ฮึฮึ! 〞มีอาพูดแบบนั้นพร้อมกับเอื้อมมือไปกุมมือรินและอลิซด้วยรอยยิ้มในทันที

〝 ค่ะริน อลิซด้วยนะคะ 〞

〝 นี่ถือว่าจบเรื่องได้แล้วสินะคะ? หนูหล่ะเสี้ยวเสียวว่าจะจบไม่สวย ฝากตัวด้วยค่ะริน อลิซ! 〞

〝 พี่สาวด้วย〜 มาสนิทกันไว้เถอะน้า〜 〞

〝 อะ อื้ม! ฝากตัวด้วยนะทุกคน! 〞〝 ฉันด้วยๆ! 〞

          รินกับอลิซหันไปจับไม้จับมือกับชาลอต คาเรนและลิลิธบ้าง แน่นอนว่าจับมือกับทุกคนที่เหลือด้วยเช่นกัน

          แม้จะมีท่าทีเกร็งๆอยู่บ้าง แต่สำหรับคนที่เพิ่งรู้จักกันได้แค่วันเดียว ต้องเรียกว่าสนิทกันไวอย่างไม่น่าเชื่อ

 

〝 ฝากตัวด้วยหล่ะยัยติ๊งต๊อง 〞

〝 เดี๋ยวนะ! อย่ามาเรียกแบบเดียวกับกรเซ่! 〞

          พอสถานการณ์คลี่คลายลง อลิซกับเมอร์ลินก็เริ่มตีกันอีกครั้งในทันที แต่นั่นกลับสร้างความสนุกสนานให้กับทุกคนแทน

 

〝 แต่มีอานี่น่ารักจริงๆนะเนี่ย ฉันไม่แปลกใจเลยทำไมกรถึงหลงได้ขนาดนั้น กรเนี่ยจริงๆเลย เห็นคนสวยหน่อยเป็นไม่ได้ 〞รินว่าแบบนั้นพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ด้วยความชื่นชม และมองมีอาทุกกระเบียดนิ้วตั้งแต่บนลงล่าง

〝 มะ ไม่หรอก น่ารักอะไรกัน เฮะๆ... 〞

          และแน่นอนว่าคู่ของรินกับมีอาที่ใกล้ชิดกันเร็วยิ่งกว่าเมื่อกี้เพราะปล่อยความไม่พอใจใส่กันไปแล้วก็เริ่มหันมาคุยกันบ้าง

 

〝 ทั้งสองคนคะ ฉันอยากรู้เรื่องของคุณกรตอนเด็กจังเลยค่ะ! 〞และนั่นตามด้วยเรเชลที่อยากสนิทกับรินและอลิซ ซึ่งแน่นอนว่าหัวข้อเชื่อมบทสนทนาที่ดีที่สุดก็คือกร

〝 น่าสนใจ... เล่าให้ฟังหน่อย... 〞แต่ทางน้องสาวอย่างริต้านี้คืออยากรู้เรื่องของกรจริงๆ

 

〝 เอ... กรตอนเด็กหน่ะเหรอ? 〞

〝 ฮะฮะ หมอนั่นตอนเด็กๆหน่ะนะ———— 〞

 

          และแน่นอน นี่คือผลลัพธ์หลังจากที่สาวๆเคลียร์ปมในใจของตัวเองเสร็จสิ้น แม้จะยังมีการเกร็ง ตะกุกตะกักและต่อบทสนทนาไม่ติดอยู่บ้าง แต่อย่างไรก็ตาม ความสนิทสนมไม่ได้เกิดในชั่วข้ามคืน หากแต่การทำลายกำแพงที่เรียกความไว้ใจนั้นสำคัญกว่า และทุกคนก็ทำได้ดี

          ความไม่พอใจหายไป เลยเปลี่ยนเป็นความใกล้ชิดแทน และแน่นอนว่ายังไม่สามารถสนิทกันได้ราวกับเป็นครอบครัวอย่างที่ทุกคนหวัง ทว่าในตอนนี้ คำว่า “เพื่อนสาว” ก็เป็นก้าวแรกที่เพียงพอแล้วสำหรับพวกเธอทั้ง 10 คนที่เพิ่งได้ทำความรู้จักกันจริงๆ

 

          และแน่นอน... ว่าราตรียังไม่สิ้นสุด

          สาวๆที่มีเรื่องคุยกันไม่หยุดจึงได้เริ่มเสวนากันทั้งคืนด้วยหัวข้องานอดิเรกบ้าง ของกินที่ชอบบ้าง ชอบกรตรงไหนบ้างจนไม่ได้หลับได้นอนเลยทีเดียว




NEKOPOST.NET