Tales Of Holy Flag ตอนที่ 3 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

Tales Of Holy Flag

Ch.3 - ตอนที่ 3 [The Chruch Of East] ศาลเจ้าแห่งตะวันออก


ศาลเจ้าแห่งตะวันออก  เป็นศาลเจ้าที่ได้รับการเคารพสักการบูชามากที่สุดในประเทศนี้ ประกอบด้วยศาลเจ้า 8 แห่ง ที่รายล้อมศาลเจ้าชั้นในที่เป็นจุดศูนย์กลางอยู่รอบ ๆ ศาลเจ้าชั้นในที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเป็นหลังที่9 มีการสร้างเพื่ออุทิศให้กับเทพแห่งดวงตะวัน Amaterasu ในเมืองนี้หากมีการจัดเทศกาลและพิธีกรรมต่างๆก็จะมาจัดงานกันที่นี่ ศาลเจ้าแห่งตะวันออกมีพื้นที่ที่กินเขตเมืองนี้ประมาณ 40 เปอร์เซนต์ ส่วนพิธีที่ใหญ่ที่สุดที่กำลังจะถูกจัดขึ้นก็คือ พิธี รำบวงสรวง เนื่องจากเป็นส่วนหนึ่งของความเชื่อทางศาสนา ในการเริ่มต้นใหม่ที่มั่นคงถาวรของธรรมชาติและการอำนวยพรของเทพแห่งดวงตะวัน Amaterasu

 

 

แต่ทว่า...

 

 

ผมต้องมาเป็นยามให้กับศาลเจ้าจริงๆงั้นหรอเนี่ย...

 

 

เมื่อชายหนุ่มมาถึงศาลเจ้าเขาก็ถูกคุมตัวอย่างแน่นหนาเพื่อสอบถามว่ามาทำอะไรและเนื่องจากที่เขารับเควสนี้มาตอนนี้เขาจึงถูกส่งตัวมายังส่วนนอกสุดของศาลเจ้าด้านทิศตะวันออกที่ไม่ค่อยมีคนคอยสัญจรเท่าไหร่นักพร้อมกับคำไหว้วานอย่างอ่อนหวานว่า

 

 

กรุณาช่วยเฝ้าทางนี้ให้ด้วยค่ะ

 

 

“หยั่งกับสุนัขรับใช้เลยนะ...”

 

 

ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาเบาๆพลางคิดในใจว่า แต่ก็ไม่ได้เอ๊ะอะทักท้วงเรื่องสวมฮูดมากด้วย ถือว่าดีในระดับหนึ่งละนะ

 

 

จากที่สอบถามมาเบื้องต้น ศาลเจ้าแห่งนี้นั้นมีแต่พวกปีศาจสถิตทั้งนั้นเลยแหะ 12 ดวงดาวแห่งตะวันออก และ 8 บุพผาแห่ง ตะวันออก นั้นมาจากสถานที่แห่งนี้เกินครึ่งเลยหน่ะซิ

 

 

12 ดวงดาวตะวันออกคือผู้ที่มีความสามารถระดับเดียวกับผู้กล้าทั้งหลายในโลกหากแต่คนเหล่านี้ได้อยู่ฝั่งตะวันออกและสร้างชื่อเสียงให้กับตนได้ในระดับหนึ่ง

 

 

และ 8 บุพผาปห่งตะวันออก คือ 1ใน8หญิงที่งดงามและแข็งแกร่งมากที่สุดในประเทศตะวันออกนี้

 

 

ดวงดาวแรก           ราชองค์การสวรรค์                  โทซาโตโมะ มิโนริ

ว่ากันว่าเป็นหญิงสาวที่มีผมสีดังจันทรายามคืนเพ็ญ กวัดแกว่งแท่นไม้ที่เป็นราชองค์การจากสวรรค์บัญชาให้เหล่าวิญญาณปกป้องผู้คนภายในเมืองให้มีแต่คนสงบสุขร่มเย็น

 

 

             บุพผาแรก              ผู้เฝ้ามองดวงดาว                  ไซเร็นจิ ยูมิโกะ

หญิงสาวที่มีทั้งความงดงามและความสามารถ ถึงรูปร่างเธอจะตัวเล็กจนคล้ายเด็กแต่ทว่าความสามารถการอ่านดวงดาวของเธอนั้น นับได้ว่าติดหนึ่งในสิบผู้อ่านดวงดาวที่เก่งที่สุดในโลกได้เลย

 

 

              ดวงดาวที่สี่ บุพผาที่สาม      บัวบานทศทิศ            นาคาชิโระ เบียคุเร็น

นักบวชหญิงผู้มิแสดงใบหน้าให้ใครได้เห็น ว่ากันว่า ถึงจะมองไม่เห็นหน้าแต่ท่าทางกริยาที่อ่อนช้อยและงดงามนั้นก็พอจะตัดสินได้ว่าหญิงสาวผู้นี้นั้นงดงามจากภายในจริงๆ

 

 

               ดวงดาวที่เจ็ด บุพผาที่เจ็ด    ดวงตะวันแดนอุทัย     อุราฮาระ เรย์กะ

มิโกะอันดับหนึ่งแห่งศาลเจ้าตะวันออก สาวน้อยน่ารักแห่งศาลเจ้าตะวันออก ช่วงเทศกาลรำบวงสรวง ยามที่เธอรำบวงสรวงยามพระอาทิตย์ขึ้นนั้นเป็นช่วงที่ตัดสินให้หญิงสาวผู้นี้เป็น 1 ใน 8 บุพผาแห่งตะวันออกโดยไม่มีข้อกังขาแต่อย่างใด

 

 

                ดวงดาวที่แปด บุพผาที่แปด จันทราที่เงียบงัน       อุราฮาระ เรย์โกะ

น้องสาวฝาแฝดของ อุราฮาระ เรย์กะ ผู้ที่งดงามราวจันทราบนฝืนน้ำ [เห็นแต่จับต้องมิได้] ว่ากันว่าเธอนั้นอ่านความคิดคนได้ เมื่อสบตากับเธอก็มิอาจเก็บความลับใดได้เลย ในหนึ่งปีจะเห็นใบหน้าของเธอเพียงครั้งเดียว คือ ช่วงเทศกาลรำบวงสรวง เธอจะออกมารำในช่วงพระจันทร์ใกล้รุ่งพร้อมกับพี่สาวของเธอ

 

 

                ดวงดาวที่สิบสอง                   ตัวตนไร้สมญา       ซูหนิ่ง

ว่ากันว่าเธอสามารถชำระล้างได้ทุกสิ่งแม้กระทั่งคำสาปชั่วนิรันดิ์จากจอมมารหากแต่เธอมีคิดจะเข้าแทรกแซงความเป็นไปของโลกจึงเก็บตัวเร้นลับไม่มีใครรู้ที่อยู่จริงๆของเธอแต่ยืนยันได้ว่าเธออยู่ในประเทศนี้อย่างแน่นอน

 

 

... คิดดูซิ มีควบตำแหน่งด้วย อันตรายๆ

 

 

ขณะที่เน็ทกำลังยืนเฝ้าประตูนั้น ภายในศาลเจ้ากำลังวุ่นวายอยู่หลายอย่างเพราะต้องเตรียมงาน พิธี รำบวงสรวง เหล่าผู้ใส่ชุดสีขาวแดงวิ่งกันให้คลุกทั่วศาลเจ้าแต่กลับมีคนหนึ่งที่กำลังทำตัวลับๆล่อๆหลบอยู่ในจุดอับอยู่

 

 

“ฮ้า จะหนีไงดีเนี่ยถ้าท่านพี่เจอนี่ซวยแน่ๆ”

 

 

หญิงสาวผมสีดำหางม้าในชุดสีแดงขาวเหมือนกับเหล่าคนทรงนั้นกำลังมองซ้ายมองขวาเหมือนกับหวาดระวังอะไรบางอย่างอยู่

 

 

“เอาหล่ะๆ ขอโทษนะคะท่านพี่ หนูอยากไปจริงๆอะ วันนี้เปิดวันแรกด้วย เป็นของที่เรียกว่า ไอศกรีม เลยนะมันมาจากตะวันตกเลยนะ หืมๆ หนูจะไปเอามันมาให้ท่านพี่เอง”

 

 

เมื่อกล่าวจบร่างของเธอก็หายไปปล่อยให้ความวุ่นวายของงานเทศกาลที่ต้องช่วยกันจัดให้เป็นหน้าที่ของเหล่าคนทรงอื่นๆแทน

 

 

ในห้องเอกสารลับแห่งศาลเจ้าตะวันออก หญิงสาวในชุดขาวแดงคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างหลังโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารต่างๆด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด

 

 

“ยังมองไม่ออก แถมดวงดาวในกลางคืนก็เหมือนถูกบดบังอีก...”

 

 

สิ่งที่เธอคนนี้กำลังคิดไม่ตกคือเป้าหมายของผู้ที่แอบมาลอบสังเกตการณ์พวกเธอในการประชุมเมื่อวานนี้...ผมสีดำที่เรียบตรงยาวจนถึงกลางหลังบนหัวนั้นมีปิ่นและ มงกุฎเล็กๆสีทองประดับอยู่ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มอมแดงกำลังจดจ่ออยู่กับเอกสารต่างๆ

 

 

อุเอฮาระ เรย์โกะ

 

 

หญิงสาวผู้ที่งดงามราวจันทราบนฝืนน้ำ [เห็นแต่จับต้องมิได้] นั้นเองหากแต่ความจริงนั้น...

 

 

“ท่านเรย์กะค่ะ”

 

 

เสียงเรียกชื่อของเธอดังเข้ามาจากภายนอกห้องเอกสารนี้

 

 

อุเอฮาระ เรย์กะ

 

 

เธอคือ มิโกะอันดับหนึ่งแห่งศาลเจ้าตะวันออก ผู้เป็นอัจฉริยะทางด้านเวทย์มนต์ตะวันออก ว่ากันว่าสิ่งที่เธอขาดไปคือ การระวังภัยของตัวเอง...แต่ดูจากปัจจุบันแล้วละก็พวกที่ลือมาอาจคิดผิดก็เป็นได้

 

 

“ท่านควรรับประทานอาหารเช้าบ้างนะคะ เดียวร่างกายจะทรุดโทรมเอา”

 

 

“ขอบคุณมาก เดียวชั้นออกไป วานเธอไปตาม เรย์โกะ มาด้วยนะ เบียคุเร็น”

 

 

“รับทราบค่ะ ท่านเรย์กะ”

 

 

กลับมาที่ด้านประตูทิศตะวันออกที่เน็ทกำลังจะผอยหลับไปนั้นเอง

 

 

แอ๊ดดด....

 

 

เสียงประตูถูกแง้มดังขึ้นจนทำให้เน็ทสดุ้งขึ้นมาพร้อมกับหันหน้าไปทางประตูตะวันออกนั้น

 

 

“หือ...”

 

 

“หือ...”

 

 

ชายหญิงทั้งสองตามองกันด้วยความงุนงง ชายใส่ฮูดสีขาวที่หน้าสงสัยกับเด็กกะโปโลที่ทำตัวลับๆล่อๆต่างมองหน้ากันอย่างนิ่งงัน

 

 

“นาย....ยามใหม่งั้นหรอ” เด็กสาวถามออกมาด้วยสายตาที่คาดหวังอะไรบางอย่างอยู่

 

 

“อ่า...ครับ ผมรับเควสมาวันนี้”

 

 

“เควส...เหห...นายเป็นนักผจญภัยงั้นซิ”

 

 

“ก็ครับ....มีอะไรไหมครับ”

 

 

“พอดีมีเรื่องอยากให้ช่วยหน่ะ...”

 

 

บทสนทนาก็จบลงเพียงเท่านี้รู้ตัวอีกที่ชายในฮูดสีขาวก็ถูกหญิงสาวลากมายังกลางเมืองในย่านการค้าทางตะวันออกนั้นเอง ท่ามกลางความวุ่นวายของร้านต่างๆหญิงสาวกล่าวขึ้นมา

 

 

“นี่นาย...”

 

 

“เนทารอท ครับ แล้วคุณคือ...” เน็ทขัดจังหวะก่อนเพราะว่าเขาไม่ค่อยชอบให้ใครเรียกเขาแบบไม่ได้เรียกชื่อ

 

 

“ชั้น เรย์โกะ เป็นเด็กฝึกงานในศาลเจ้าหน่ะ” เรย์โกะแนะนำตัวกลับไม่นานนักด้วยความสงสัยเน็ทก็ถามเธออกมา

 

 

“ครับ คุณเรย์โกะ แล้วที่มาที่นี่คือ...”

 

 

“ใช่แล้ว!!!” เน็ทเงยหน้ามองป้ายที่ติดไว้หน้าร้านเป็นป้ายที่หรูหราพื้นหลังสีแดงทองภายในนั้นมีชื่อร้านที่ถูกล้อมรอบด้วยกรอบสีทองและมีพื้นหลังในกรอบเป็นสีขาว

 

 

Häagen-Cazs

 

 

เหอะๆ ร้านไอศกรีมเนี่ยนะ

 

 

“นายต้องมาเป็นเพื่อนชั้น นี่เป็นเควสยังไงหล่ะ”

 

 

ในขณะที่เน็ทกำลังเผชิญชะตากรรมอยู่ภายในห้องตีเหล็กอันลือชื่อ(แบบเงียบๆ)ของอดีตแทงค์เกอร์ประจำ Holy Flag

 

“ร้อนโว้ยยยย อยากทานไอศกรีมเฟ้ยยยยย”

 

เสียร้องโหยหวนดังขึ้นมาแต่มือของเขาก็มิได้หยุดตีเหล็กนั้นเลย...

 

 

 

นี่เอ็ดคุง...

 

หือ...มีอะไรเอลิเซีย ถ้าเรื่องฝึกไม่เอาละนะ พรีสบ้าอะไรแรงถึกอย่างกับ...

 

หากชั้นไม่อยู่แล้วฝากดูแล เน็ท ด้วยนะ...

 

 

จู่ๆภาพในอดีตก็ลอยเข้ามาในหัวของเขา ทามิกะจึงส่ายหัวเบาๆพร้อมกับยิ้มขึ้นมาและพึมพำออกมาเบาๆว่า

 

 

ยัยบ้าเอ้ย... ตายแล้วยังจะมาหลอกหลอนอีกนะ

 

 

 

 ภายในเมือง ทางตะวันตก ภายในร้านอาหารสไตล์ร้านข้างทาง...

 

 

“ต้องลงมือตอนจบงานเทศกาล พิธีรำบวงสรวง แล้วหล่ะ” หนึ่งในสามกล่าวขึ้นมาขณะที่ยกน้ำชาจิบอยู่เบาๆ

 

 

“แล้วเราจะรู้ได้ไงว่าเป็นคนไหนหล่ะ เพราะตอนรำนั้นทั้งสองจะแต่งชุดเหมือนกันแถมยังเป็นฝาแฝดกันอีกหน่ะ” ชายอีกคนกล่าวขึ้นมาหลังจากที่ทานอาหารเสร็จแล้ว

 

 

“ไม่เห็นยาก จับมาสองคนเลยก็ได้หนิ หึหึ ถึงจะเป็น 8 บุพผา หรือ 12 ดวงดาว แต่ก็เป็นผู้หญิงหล่ะนะ” คนสุดท้ายนั่งไขว่ห้างอย่างสบายๆรอพรรคพวกของเขาทานอาหารเสร็จแล้ววางแผนกันทำอะไรบางอย่างในงานเทศกาลครั้งนี้ โดยที่ไม่รู้ว่ากำลังมีใครบางคนแอบมองพวกเขาอยู่

 

 

“โฮยๆ เรย์โกะซัง ทานเยอะไปแล้วนะครับเดียวก็ท้องเสียหรอก”

 

 

“ไม่เป็นไรหรอกน่า อุตสาห์เก็บเงินไว้ตั้งหนึ่งสัปดาห์เพื่อวันนี้เลยนะ เอาอันนี้กับอันนี้เพิ่มนะคะ”

 

 

“ค่ะทั้งหมด 3000 G นะคะ รายการมี Full of Bliss (Chocolate and Vanilla) กับ Chocolate Curl (Chocolate and Cookies & Cream)”

 

 

หือ...3000 เลยงั้นหรอ...แต่ก็ถือว่าราคากลางๆสำหรับพวกชนชั้นสูงละนะ

 

 

หลังจากสั่งเสร็จแล้วพนักงานก็เดินกลับไปเหลือเพียงชายในชุดคลุมกับหญิงสาวในชุดนักผจญภัยกางเกงขาสั้น เสื้อเอวลอย พร้อมกับคทาไม้ที่ดูโทรมๆอีกหนึ่ง หญิงสาวฮัมเพลงอย่างมีความสุขแต่ชายหนุ่มกลับจดจ่ออยู่ที่ใบหน้าของเธอ

 

 

ผมสีดำแต่ไม่เข้มมากออกไปทางน้ำตาล ใบหน้าเล็กเรียว ดวงตาที่สดใสที่น้ำตาลแดง ริมฝีปากเล็กราวกลีบซากุระ รูปร่างเล็กแต่สมส่วนในหลายๆความหมายละนะ แต่ที่ไม่เข้าใจคือ...

 

 

“เรย์โกะซัง...” เน็ทถามขณะที่เรย์โกะกำลังจิบน้ำในแก้วอยู่ เธอหันหน้ามาหาพร้อมกับมองไปยังเขา

 

 

“หรือว่าคุณหน่ะ...แอบหนีออกจากศาลเจ้าใช่ไหมครับ”

 

 

 




NEKOPOST.NET