Sweet Creepy Fairy tale ตอนที่ 2 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

Sweet Creepy Fairy tale

Ch.2 - กำเนิดสโนว์ไวท์ (2)


บทที่สาม ผ้าสีขาวของโยรินเกล

 

         “ข้าไม่ชอบพ่อเลี้ยง” เด็กหนุ่มหน้าบึ้งตึงบอกกับพี่สาวของตนเอง

 

        “เจ้ารู้อะไรไหม น้องข้า?” เด็กสาวคนนั้นหันไป

 

        "เจ้าพูดเป็นรอบที่ร้อยแปดตั้งแต่ที่แม่แต่งงานใหม่” โยรินเกลกล่าว

 

         “....” โยริเกลเงียบ ไม่ได้โต้แย้งแต่อย่างใด

 

         “พ่อเลี้ยงเขามีฝีมือในการทำอาหารนะ ข้าว่าไข่คนเมื่อเช้าก็อร่อยเหมือนเคยเลย"

 

         โยรินเกลยังคงเงียบและฟังอยู่

        

        "สำหรับทุกวันนี้ พวกเราควรจะรู้สึกขอบคุณเขาด้วย” โยรินดานั่งสนทนากับน้องชายที่ช่วยนั่งซักผ้าถัดจากคนเองไปพลางๆ

 

        “ข้าว่าความจริงแม่แค่อยากให้ใครสักคนที่เก่งงานบ้านมาดูแลพวกเรานั้นแหละ”

 

         “แต่..แต่..ข้าขอยืนยันคำเดิมว่าข้าไม่ชอบเขา พ่อเลี้ยงไม่เคยใจดีกับข้าสักครั้ง!”

 

         “ชู่ววว....”

 

          ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบสงัด มีเสียงใบไม้เสียดสีดันเพราะลม และมีเสียวฝีเท้าสองคู่เหยียบหญ้าแห้งๆเดินเข้ามาหาพวกเขา

         “ระวังคำพูดคำจาหน่อย พวกพี่เลี้ยงกำลังเดินมาทางนี้” โยรินดาพูดเบาๆ

 

         ทันใดที่เสียงของเด็กสาวพูดจบ เด็กหนุ่มก็หันขวับไปมองด้านหลังของตัวเองทันที ซึ่งพี่เลี้ยงทั้งสองที่ว่าก็มาอยู่ตรงเบื้องหน้าโยรินเกลเสียแล้ว

 

         “เจ้าเด็กบ้า.... พ่อข้าให้เรียกเจ้าไปหาท่านในครัวน่ะ” พี่สาวคนโตบอกโยรินเกลพร้อมกับทำท่าหัวเราะคิกคักกับพี่สาวอีกคนเหมือนเมื่อเช้าบนโต๊ะอาหารไม่มีผิด

 

        โยรินเกลได้ยินเช่นนั้นก็ไม่รอช้า เขาก็ลุกขึ้นยืน และจงใจเดินฝ่ากลางระหว่างพี่เลี้ยงทั้งสอง ไหล่ของเขาชนกับแขนของเด็กสาวสองคน จนทั้งคู่ตัวเบี่ยง

 

         “ข้าชื่อโยรินเกล…กรุณาเรียกให้ถูกด้วย” เขากล่าว

 

         โยรินเกลเดินตรงไปยังประตูหลังบ้าน เขาหยุดอยู่หน้าบ้านประตูชั่วครู่ แต่เขาก็ไม่ได้กล่าวอะไรทิ้งท้าย ไม่ได้สบตาใครๆ ก่อนที่จะเปิดประตูและก้าวเดินเข้าไปในตัวบ้าน

 

        พี่เลี้ยงทั้งสองหันกลับมามองที่โยรินดาเป็นสายตาเดียวทันทีทันใด...

 

        “รู้อะไรไหม? โยรินดา น้องรัก.. น้องชายของเธอนี่ช่างดูน่ารำคาญไม่ผิดไปจากเธอเลยแม้แต่น้อย!” พี่สาวทั้งสองทำหน้าอันสุดจะโกรธเกรี้ยวใส่โยรินดา ทันใดนั้นหนึ่งในพี่สาวคนก็คว้าผ้าที่ขาวที่สุดจากในถังไม้ มันเป็นผ้าจากถังไม้ของโยรินเกลที่ซักจนสะอาดแล้ว เธอปาลง และใช้เท้าละเลงย่ำลงกับพื้นดิน ซ้ำแล้ว.. ซ้ำอีก..

 

         โยรินดาทำอะไรไม่ได้เลย ได้แต่ทำหน้าเศร้าๆ ก้มหน้าก้มตามองผ้าสะอาดที่ค่อยๆเปื้อนสีน้ำตาลจากดินโคลน

 

        “สำหรับสิ่งที่น้องเสียมารยาทพวกข้านะ ขอบคุณ..”

         พี่สาวที่ร้ายกาจทั้งสองได้เดินไปตามทางเดินที่พาไปยังหมู่บ้าน

         และได้ทิ้งผ้าสีขาวที่น่าสงสารนี้ไว้...




NEKOPOST.NET