Kingdom Blade จอมดาบป่วนก๊วนอัศวิน ตอนที่ 0 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

Kingdom Blade จอมดาบป่วนก๊วนอัศวิน

Ch.0 - บทนำ ภาค The promise


ฝักดาบ : ภาค The Promise

 

 

            ตั้งแต่จำความได้ ผมนั้นมักจะเล่นอยู่กับเด็กผู้หญิงคนนึงเป็นประจำ เธอเป็นลูกสาวของคนข้างบ้านนี่เอง และนั่นเองที่เป็นเหตุผลที่ทำให้เธอสามารถมาเล่นที่บ้านผมได้ทุกวัน

            มันน่าประหลาดใจที่ผมกับเธอมีดวงตาสีแดงคล้ายๆกัน มันต่างกันนิดหน่อยตรงที่สีตาของเธอนั้นสดใสราวกับอัญมณี แต่ของผมนั้นเข้มราวกับเลือด ผมไม่ค่อยชอบใจเท่าไรนักที่มีคนเปรียบเทียบสีตากับเลือด ทว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนเดียวที่เปรียบเทียบสีตาของผมกับดอกกุหลาบแดง

            ทุกอย่างดูจะเป็นไปด้วยดีสำหรับชีวิตลูกชาวสวนธรรมดาๆอย่างผม มีที่นอน มีกิน มีเพื่อน ไม่มีอะไรจะมีความสุขกว่าชีวิตที่เรียบง่ายแบบนี้อีกแล้ว ทว่ากลับมีตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน

            วันนั้นผมกำลังช่วยพ่อถอนวัชพืชอยู่ที่สวน แล้วจู่ๆคุณพ่อกับคุณแม่ก็บอกกับผมว่า วันนี้เธอจะต้องย้ายบ้านกลับไปยังแผ่นดินใหญ่ ผมทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมกำลังทำอยู่เพื่อพุ่งตรงไปยังบ้านเธอ

            รถม้าคันใหญ่พร้อมกับข้าวของมากมายถูกเตรียมพร้อมสำหรับการย้ายออกไปแล้ว ข้างในหัวของผมตอนนั้นมันว่างเปล่าไปหมด หัวใจของผมเหมือนถูกบีบอัดจนแทบระเบิกคาอก เด็กผู้หญิงคนนั้นกำลังเดินออกมาจากบ้าน แน่นอนล่ะว่าผมไม่มีความลังเลที่จะวิ่งตรงไปหาเธอ

            “โพลิน่าเธอจะไปที่ไหน ทำไมถึงไม่คิดจะบอกกันบ้าง” ผมโวยวายใส่เธอแทบจะทันที

            เธอไม่พูดอะไรกับผมเลยทั้งๆที่สภาพผมแทบจะเหมือนเด็กบ้าสติแตกอยู่แล้ว มือของเธอเอื้อมมาเช็ดน้ำตาที่ผมไม่รู้ว่ามันไหลออกจากตาของผมตั้งแต่เมื่อไร ผมรู้คำตอบของความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ในใจมานานแสนนาน ผมรักเธอ

            มันอาจจะดูเพ้อเจ้อ เพราะตอนนั้นผมยังเด็กอยู่ แต่เชื่อสิว่าความรู้สึกนั้นเป็นของจริง คือแบบว่า คนวัยผมจะมีความรักไม่เป็นงั้นเหรอ? ความรักไม่ได้มีมาตรฐานเรื่องอายุนี่ จริงไหม?

            “ฉันรักเธอ

            ผมเผลอหลุดปากบอกเธอไปอย่างควบคุมไม่ได้ พ่อแม่ของเธอที่กำลังยกข้าวของออกมาจากบ้านถึงกับทำของหลุดจากมือ ทั้งสองคนอ้าปากค้างอย่างตกตะลึง ในตอนนั้นผมโคตรจะเขินเลย

            “ฉันไมรู้ว่าจะตอบเธอว่ายังไงคาร์นี่ย์ ฉันรู้สึกดีใจมากๆเลย แต่ว่า…ไม่รู้สิ แบบว่าเธอกับฉันกำลังจะต้องจากกันนะ” เธอพูดทั้งน้ำตา

            คราวนี้ถึงคิวของผมที่ต้องเช็ดน้ำตาให้กับเธอบ้าง ผมยิ้มให้กับเด็กผู้หญิตรงหน้าของผม ในเสี้ยววินาทีนั้นเองความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัวของผม

            “เธอสัญญากับฉันได้ไหมว่าจะแต่งงานกับฉันเมื่อเราได้เจอกันอีกครั้ง”

            “อื้อ แต่เธอต้องแข็งแกร่งกว่าฉันนะ ฉันจึงจะยอมแต่งงานด้วย”

            ผมคงลืมบอกไปว่าโพลิน่านั้นถูกฝึกฝนให้เป็นนักดาบ เธอค่อนข้างเก่งเลยทีเดียวล่ะ แต่ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเธอจึงเสนอเงื่อนไขมาว่าผมจะต้องแข็งแกร่งกว่าเธอ พอคิดไปคิดมา คงไม่มีผู้หญิงคนไหนหรอกมั้งที่จะชอบผู้ชายที่อ่อนแอกว่าตนเอง

            “ฉันอยากเห็นความตั้งใจของเธอ ถ้าเธออยากแต่งงานกับฉันจริงๆ ฉันเชื่อว่าเธอจะพยายามจนเอาชนะฉันได้แน่ๆ”

            คำตอบนี้ทำให้ผมเข้าใจ ผมกอดเธอแน่นราวกับจะเก็บความรู้สึกนี้เอาไว้ก่อนที่จะต้องห่างกันหลายปีหรือบางทีอาจจะตลอดกาล จากนั้นก็ได้แต่จ้องมองตามหลังรถม้าที่ขยับออกจากหมู่บ้านไปช้าๆ ผมทำได้เพียงแค่โบกมือลาและร้องไห้กับการจากไปของเธอ

            “พ่อได้ยินหมดแล้วนะ”

            ผมหันไปมองทางต้นเสียง เป็นคุณพ่อของผมนั่นเองที่กำลังส่งยิ้มที่แสนจะอบอุ่นมาให้กับผม

            “พ่อมีเรื่องจะบอกกับลูกมานานแล้วล่ะนะ” คุณพ่อพูดขึ้น ผมคิดว่าต้องเป็นอะไรที่สำคัญมากแน่ๆคุณพ่อถึงได้ไม่ยอมบอกผมจนกระทั่งตอนนี้ “พ่อเคยเป็นอัศวินน่ะ แล้วแบบว่าถ้าเผื่อลูกอยากจะเรียนวิชาดาบกับพ่อล่ะก็นะ…”

            “ผมรักพ่อที่สุดเลย” ผมร้องแล้วกระโดดเข้ากอดพ่อแบบลูกลิงเลยล่ะ

            และทั้งหมดนี่เองที่เป็นเหตุผลที่ทำให้ผมออกเดินทางไปยังแผ่นดินใหญ่ รวมไปถึงจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด

            The Promise




NEKOPOST.NET