[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 98 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.98 - ตอนที่ 98


 98.

หลังงานกีฬาสี เรื่องของฉันกับรุ่นพี่โทโมเอะกลายเป็นที่พูดถึงขึ้นมานิดหน่อย

"ท่านเรย์กะ สนิทสนมกับประธานสภานักเรียนรุ่นก่อนมากเหรอคะ"
"รุ่นพี่มาประกาศชัยชนะด้วยรอยยิ้มแบบนั้น ระหว่างทั้งสองคนมีอะไรกันหรือเปล่าคะ"

พวกผู้หญิงที่ชอบเรื่องรักๆ ใคร่ๆ พากันมาห้อมล้อมฉันด้วยใบหน้าระริกระรี้

"ฉันให้ความเคารพรุ่นพี่โทโมเอะมากค่ะ แล้วก็เป็นรุ่นพี่ที่ปลาบปลื้มด้วย แต่ไม่มีอะไรอย่างที่ทุกคนคิดหรอกนะคะ ถ้าข่าวลือแพร่ออกไปรบกวนรุ่นพี่โทโมเอะจะไม่ดีนะคะ..."

แย่ล่ะ ฉันต้องรีบดับเชื้อไฟให้สิ้นซาก

"เอ๋~~ แต่ท่านเรย์กะออกตัวเชียร์แรงขนาดนี้ ฉันดูทั้งสองคนส่งสายตาให้กันแล้วใจเต้นตึกตักเลยละค่ะ !"
"ฉันก็ด้วย !"
"แต่ท่านประธานรุ่นก่อนนี่เท่จังเลยนะคะ~! แล้วยังชนะเลิศแข่งขี่ม้าฯ ด้วย !"
"ก็เท่ห์จริงๆ น่ะแหละค่ะ ! รุ่นพี่เองก็ชนะเลิศปีที่แล้วด้วย ได้ยินว่าเป็นแชมป์สองปีซ้อนแล้วล่ะค่ะ !" 
"แหม !"

ดูเหมือนคนที่โดนรอยยิ้มของรุ่นพี่โทโมเอะกระชากหัวใจจะไม่ได้มีแต่ฉันคนเดียว 
ทุกคนกร๊๊ดกร๊าดเรื่องรุ่นพี่โทโมเอะโดยลากฉันเข้าไปเอี่ยวกันใหญ่
อื~ม เอาไงดีล่ะ แต่ข่าวลือเล็กๆ แค่ไม้ขีดไฟแค่นี้ เดี๋ยวก็คงดับไปเองละมั้ง...


แต่ตอนเรื่องนี้มาโผล่ที่สโมสร Pivoine ฉันก็ชักจะลำบากใจ
นั่นเป็นเพราะที่มีแฟนตัวจริงของรุ่นพี่โทโมเอะ ท่านคาซึมิอยู่ด้วย

"ไม่รู้มาก่อนเลยว่าคุณเรย์กะสนิทสนมกับโทโมเอะคนนั้น"

รุ่นพี่ม.6 โยนเรื่องมาทางฉัน

"ค่ะ ฉันไปรบกวนรุ่นพี่ไว้ตั้งแต่ตอนเป็นกรรมการห้องสมัยม.ต้นแล้ว ตอนนี้ก็ยังเป็นรองหัวหน้าห้องอยู่ ได้รุ่นพี่ช่วยดูแลหลายอย่างเลยละค่ะ"
"งั้นเหรอ อย่าบอกเชียวนะว่าคุณเรย์กะเกิดไปชอบโทโมเอะขึ้นมาน่ะ"
"แหม อะไรกันคะ รุ่นพี่โทโมเอะเป็นรุ่นพี่ที่ฉันให้ความเคารพเฉยๆ น่ะค่ะ"

อุอุ ท่านคาซึมิ คงไม่ได้รู้สึกไม่ดีอยู่หรอกนะ...
ถ้าแฟนตัวเองเกิดไปเป็นข่าวลือแปลกๆ กับรุ่นน้องผู้หญิงก็คงไม่มีใครชอบอ่ะนะ ฉันเผลอแสดงกิริยาไม่ดีออกไปจริงๆ น่ะแหละ
รุ่นพี่ผู้หญิงเริ่มเล่าเรื่องวีรกรรมของจักรพรรดิตอนงานกีฬาสี ฉันเลยแอบขอตัวออกมา เขยิบเข้าไปใกล้รุ่นพี่คาซึมิที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวที่ห่างออกไป

"ท่านคาซึมิ"
"แหม ท่านเรย์กะ สวัสดีค่ะ"

ท่านคาซึมิหันมายิ้มแย้มให้ฉัน

"เอ่อ...ต้องขอโทษด้วยนะคะ..."

ฉันกระซิบเสียงเบา

"อ้าว ฮุฮุ เป็นห่วงฉันอยู่เหรอ ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ฉันไม่คิดอะไรหรอก"
"จริงเหรอคะ"
"จ้ะ เห็นแบบนั้นเขาก็ป๊อบอยู่นะ มีข่าวกับสาวๆ เรื่อยละจ้ะ"
"เอ๋ จริงเหรอคะ !?"
"ใช่ เพราะงั้นท่านเรย์กะไม่ต้องห่วงหรอกนะจ๊ะ เซ็นจุก็ดีใจที่ท่านเรย์กะมาเชียร์ด้วยนะ"
"อะฮะฮะ"

ดูเหมือนท่านคาซึมิจะไม่ได้ติดใจเรื่องครั้งนี้จริงๆ ค่อยโล่งใจหน่อย ก็ฉันเกิดมาเป็นตัวร้ายคอยขัดขวางความรักของผู้คนนี่นา อาจจะไปเป็นกขค.ความรักของใครเข้าโดยไม่รู้ตัวก็ได้

"ว่าแต่ ฉันช็อคกับชุดหนูของท่านเรย์กะมากกว่านะคะ ทำไมถึงได้ไปแต่งกายแบบนั้นล่ะ"
"เอ๋ ?"

ท่านคาซึมิมองหน้าฉันอย่างห่วงๆ

"เด็กที่จะลงแข่งวิ่งแฟนซีเกิดบาดเจ็บขึ้นมา ฉันเลยเสนอตัวลงแทนน่ะค่ะ"
"งั้นเองเหรอ แต่ท่านเรย์กะแต่งชุดหนูเนี่ย... ในฐานะกรรมการห้อง ท่านเรย์กะเนี่ยเสียสละตัวเองมากจริงๆ นะ...."

เอ่อ... ถึงจะปลอบฉันด้วยใบหน้าเจ็บปวดแบบนั้นก็เถอะ.. ชุดนั้นมันแปลกขนาดนั้นเลยเหรอ ? ดูออกจะเรียบง่ายกว่าชุดซินเดอเรลล่ากับชุดเจ้าชายเยอะเลยนะ
จะว่าไป ตอนกลับมาหาเพื่อนหลังวิ่งแข่งเสร็จ เพื่อนๆ ก็ปลอบใจฉันเยอะแยะเลย ในห้องถึงจะคุยกันเรื่องอิวามุโระคุงแต่งหญิง แต่ก็ไม่ยอมแตะเรื่องของฉันเลยนี่นา

"เครื่องแต่งกายของฉันแปลกเหรอคะ ?"
"ไม่เลยค่ะ ! เป็นชุดที่มีเสน่ห์มากเลย ! เพียงแต่ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามี Povoine คนไหนแต่งชุดแฟนซีไปวิ่งแข่งน่ะค่ะ..."

จะว่าไปก็ใช่นะ ผิดธรรมเนียมสมาชิก Pivoine เหรอเนี่ย

"ที่ฉันแต่งแฟนซีไปนี่ไม่ดีหรือเปล่าคะ...."
"คิดว่าไม่ถึงขั้นนั้นหรอกนะ...."

ในงานแข่งกีฬาครั้งนี้ ฉันอาจจะประมาทอะไรไปหลายอย่างก็ได้ ต้องสำนึกผิดล่ะ พอดูนาฬิกาก็เห็นว่าใกล้เวลาที่รถจะมารับ

"วันนี้ต้องขอตัวก่อนนะคะ"
"อ้าว ไปแล้วเหรอคะ"
"ค่ะ วันนี้ต้องไปเรียนพิเศษต่อน่ะค่ะ"
"งั้นเหรอคะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะคะ ท่านเรย์กะ"
"ค่ะ สวัสดีค่ะ"

เมื่อฉันเตรียมตัวกลับออกไป คาบุรากิกับเอ็นโจก็เดินสวนเข้ามาพอดี 
ฉันสบตากับทั้งสอง

"อ๊ะ ยัยหนูงี่เง่า"
"มาซายะ"

บรรยากาศมาคุผุดวูบขึ้นมาในห้องสโมสร

"...สวัสดีค่ะ ท่านคาบุรากิ ท่านเอ็นโจ ขอตัวก่อนนะคะ"

ฉันดึงหน้าตึงๆ ให้ฉีกยิ้มทักทาย
เมื่อกำลังจะออกจากห้องไป คาบุรากิก็พูดหน้าตายว่า

"นี่เธอเป็นหนูแท้ๆ ทำไมถึงไม่ติดจมูกหนูล่ะ ปีหน้าพยายามให้มากกว่านี้หน่อยสิ"
"มาซายะ"

....หุบปากไปซะเจ้าบ้างานกีฬา ! อย่ามาตัดสินว่าปีหน้าฉันจะลงแข่งวิ่งแฟนซีอีกสิยะ ! ไม่มีใครยอมให้ติดจมูกหนูหรอก ฉันเองก็ตัดใจทิ้งตัวเองไม่ได้ขนาดนั้นด้วย !

ฉันเดินจ้ำพรวดๆ ไปตามทางเดินมุ่งหน้าไปยังที่จอดรถ


เมื่อเสร็จสิ้นการเรียนเปียโนกลับมาบ้าน ฉันก็เจอท่านอิมารินั่งอยู่หลังจากห่างหายไปนาน

"ท่านอิมาริ !"
"เรย์กะจัง สบายดีหรือเปล่า"
"ค่ะ ท่านอิมาริล่ะคะ"
"สบายดีๆ"

วันนี้ท่านอิมาริแต่งชุดสูทมาด้วยล่ะ มีเสน่ห์สมเป็นผู้ใหญ่จริงๆ

"วันนี้มีธุระอะไรเหรอคะ"
"มีของอยากขอยืมจากทาคาเทรุน่ะ เรย์กะจังนี่ยังน่ารักเหมือนตุ๊กตาเหมือนเดิมเลยน้า~"

ท่านอิมาริลูบหัวฉันแบบเด็กดีๆ

"อิมาริ อย่ามาแตะต้องน้องสาวคนอื่นเขานะ"

ท่านพี่ปัดมือท่านอิมาริที่ลูบหัวฉันอยู่ออกไป

"ท่านพี่เรย์กะจังนี่ขี้หวงจังเลยน้า-- แต่ฉันอยากได้น้องสาวอย่างเรย์กะจังบ้างจังเลย บ้านฉันมีแต่พี่น้องผู้ชายทั้งนั้นนี่นา -- จริงด้วย ! เรย์กะจังแต่งงานกับน้องชายฉันไหมล่ะ ? แล้วเรย์กะจังจะได้มาเป็นน้องสาวฉันด้วย อ๊ะ หรือจะแต่งกับฉันแทนก็ได้นะ"
"แต่งกับท่านอิมาริเหรอคะ ? วิเศษไปเลยค่ะ"
"ใช่ไหมล่ะ จะมาเป็นเจ้าสาวเมื่อไหร่ก็ได้เลยนะ"

ขณะพวกเราสองคนหยอกล้อขำๆ กันอยู่ ท่านพี่ก็ทำหน้าหงุดหงิดอย่างน่าแปลกใจ

"....อิมาริ มาที่ห้องฉันซิ"
"ล้อเล่นนะครับ ท่านพี่ ขอโทษครับ"
"หนวกหู หุบปากซะ รีบมาเร็วเข้า"

ท่านอิมาริโดนท่านพี่ลากคอไปแล้ว สนิทกันดีจังเลยน้า

จะว่าไป ที่โรงเรียนสอนพิเศษ ฉันเตี๊ยมไว้ว่าตัวเองชอบท่านอิมารินี่นา ลืมไปซะสนิทเลย สองคนนั้นกลับมาเมื่อไหร่เล่าให้ฟังดีกว่า "เอาเป็นว่าหนูชอบท่านอิมาริมาตั้งนานแล้วนะคะ" ท่านพี่กับท่านอิมาริต้องฮากลิ้งแน่ๆ

พอกลับมาที่ห้องนั่งเล่น ท่านอิมาริก็ดูโทรมๆ ไปหน่อย สงสัยว่าจะงานหนัก เจ้าตัวยังบอกว่า "คงไม่ได้มาอีกซักพัก..." ด้วยล่ะ

 




NEKOPOST.NET