NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.97 - ตอนที่ 97


97.

 

วันงานกีฬาสี พอมาถึงโรงเรียน อิวามุโระคุงก็แอบเรียกฉันไปหาที่มุมๆ เห็นว่าเมื่อคืนมาส์คหน้ามาเรียบร้อยแล้ว อยากให้ช่วยเช็คให้หน่อยว่าผิวหน้าโอเคไหม ฉันลองใช้หลังมือแตะๆ ดู อื้อ หน้าเด้งดึ๋งเลยล่ะ พอเอ่ยชมเขาก็ขอบคุณด้วยท่าทีดีอกดีใจ ก่อนวิ่งถลาเข้ากลุ่มพวกผู้ชายไป บานประตูที่เปิดออกครั้งหนึ่งดูเหมือนจะปิดไม่ลงเสียแล้วล่ะ

ในงานแข่งพวกเด่นๆ นั้นฉันมักจะเป็นแต่กองเชียร์ หลบเข้าเต๊นท์ไปกับเพื่อนจะได้ไม่โดนแดดเผาจนเกรียม อา รู้งี้ให้อิวามุโระคุงยืมกันแดดไปด้วยก็ดีหรอก
ในส่วนของวิ่งผลัดนั้น จักรพรรดิระบายความอัดอั้นที่ไม่ได้ลงแข่งขี่ม้าส่งเมืองมากับทางนี้อย่างเต็มที่ ลากสมาชิกไปฝึกพิเศษแสนสาหัส รับส่งไม้กันโดยไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว เป็นที่หนึ่งไปอย่างงดงาม ดูอย่างกับกองทัพของประเทศไหนแน่ะ น่ากลัวจัง...

ในส่วนของเด็กม.4 คุณซึรุฮานะแสดงฝีมือเต็มที่ แบบนี้คงอวดเบ่งไปได้อีกซักพักล่ะ
ถึงตาวิ่งแข่งสามขาที่ฉันลงด้วยแล้ว พอไปยืนคู่กับคุณอิโคมะที่ปากทาง วาคาบะจังก็มายืนที่แถวเดียวกัน
วาคาบะจังก็ลงวิ่งแข่งสามขาด้วยเหรอ แถมยังอยู่กลุ่มเดียวกันด้วย เอ วาคาบะจังนี่เก่งกีฬาหรือเปล่านะ ? 

เอาเถอะ ห่วงตัวเองดีกว่าไปสนคนอื่น ซ้อมมาเยอะเหมือนกัน ถ้าเป็นไปได้ก็อยากขอที่หนึ่ง คุณอิโคมะเองก็ว่า "ท่านเรย์กะ ฉันจะพยายามนะคะ !" คึกคักเต็มที่เลยล่ะ
พอเสียงสัญญาณดังขึ้น ฉันกับคุณอิโคมะก็ร้องหนึ่งสอง หนึ่งสอง ออกทะยานอย่างรวดเร็ว รู้สึกได้ว่าคู่ข้างหลังล้มไปแล้ว กลุ่มนี้พวกเรามาเป็นที่หนึ่ง ! ฉันมั่นใจตอนที่เห็นเส้นชัยอยู่ข้างหน้า แต่จู่ๆ ก็มีคู่แข่งโผล่พรวดมาจากข้างหลังแซงพวกเราคว้าชัยชนะที่หนึ่งไปได้ !

ฉันช็อคจัดจนขาชา แต่ก็ยังไล่ตามมาได้เป็นอันดับที่สอง คนที่ยืนถือธงอันดับหนึ่งอยู่ก็คือวาคาบะจังนั่นเอง
"ไชโย ! ที่หนึ่งล่ะ !" วาคาบะจังเริงร่า แต่เด็กผู้หญิงที่คู่กันทำหน้าไม่ค่อยดีรีบห้ามวาคาบะจังไว้
วาคาบะจังทำหน้างงๆ ว่า "เอ๋ ? ทำไมล่ะ ?" แต่อีกฝ่ายกระซิบกระซาบอะไรแล้วเหลียวมาทางฉัน อื๋อ ?
สุดท้ายวาคาบะจังก็โดนคู่วิ่งลากหายไปในหมู่นักกีฬาคนอื่นๆ

"ท่านเรย์กะ ขอโทษด้วยนะคะ เป็นตัวถ่วงให้ท่านเรย์กะแพ้จนได้..."

คุณอิโคมะมาขอโทษฉันเศร้าๆ เอ๋ ! ไม่ต้องรู้สึกรับผิดขนาดนั้นก็ได้นะ !

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ก็แค่มีคู่ที่เร็วกว่าเราอยู่เท่านั้นเอง"
"แต่ว่า..."
"ไปพยายามกันที่การแข่งอย่างอื่นเถอะค่ะ คุณอิโคมะก็คงลงแข่งโยนบอลลงตระกร้าด้วยใช่ไหม"
"ค่ะ..."

ฉันไม่ได้รู้สึกกระตือรือร้นจะเอาชนะในงานแข่งกีฬาซักเท่าไหร่ แต่คนอื่นๆ คงไม่เหมือนกันล่ะมั้ง

วาคาบะจังยังลงแข่งในกลิ้งลูกบอลยักษ์ด้วย แต่ดันสูญเสียการควบคุมลูกบอลยักษ์ตอนเข้าโค้ง มันเลยพุ่งไปปะทะลูกบอลของห้องข้างๆ อย่างแรง คนที่พลอยซวยโดนอัดก็อปปี้คือนายอโฟรดิเท หมอนั่นแหกปากใหญ่ว่า "มือช้าน ---! จิตวิญญาณไวโอลินของช้าน --!" วาคาบะจังเข้าไปขอโทษก้มหัวประหลกๆ ระหว่างที่วุ่นวายกับนายอโฟรดิเทอยู่ วาคาบะจังก็กลายเป็นที่โหล่ ....นโมอมิตตาพุทธ

ฉันลงแข่งวิ่งแฟนซีในช่วงบ่าย
ชุดของฉันเป็นชุดวันพีซสีเทา เลกกิ้งสีเทา บนหัวติดหูหนูอันเบ่อเริ่ม หาถุงมือหนูไม่ได้จึงเอาถุงมือแมวมาใช้แทน ส่วนรองเท้าเพื่อความปลอดภัยก็เลยใส่รองเท้าผ้าใบ แต่จะถือฟักทองมือหนึ่ง อีกมือหนึ่งถือไม้ส่งต่อมันก็อันตรายอยู่ เลยเปลี่ยนเป็นสะพายเป้รูปฟักทองแทน เทียบกับซินเดอเรลล่า เจ้าชาย นางฟ้าแล้ว รู้สึกว่าคาแรคเตอร์ฉันมันคลุมเคลือที่สุดเลยแฮะ...

อิวามุโระคุงที่สวมเดรสของซินเดอเรล่าและวิกผมทองแล้วมาโชว์ตัวให้ฉันดู ที่แก้มทาสีชมพู ลิปสติกก็สีชมพูเข้ากัน 
ฉันถามอิวามุโระคุงว่ามีลิปกลอสติดมาด้วย จะลองทาดูไหม เขาตอบว่า "อยู่แล้ว !" พอยื่นลิปออกมา อิวามุโระคุงแห่งชมรมยูโดที่ตัวล่ำๆ สูงกว่า 170 ซม.ก็คุกเข่าลงต่อหน้าฉันหลับตายื่นริมฝีปากให้

เอ๋ จะให้ฉันทาให้เหรอ ?

 ฉันกลั้นใจทากลอสแวววาวลงบนริมฝีปากของอิวามุโระคุงที่กระโดดขึ้นขั้นบันไดของความเป็นสาวน้อยขึ้นมาอย่างรวดเร็วเกินคาด อื้ออื้อ น่ารักดีจ้ะ 
อิวามุโระคุงมองกระจกแล้วทำปากจู๋  เฮ้ย กู่ไม่กลับแล้วเรอะ... 

พอมาถึงตาฉันออกวิ่ง ตรงที่นั่งคนดูก็ส่งเสียงฮือฮากัน พอเหลือบไปมอง หลายคนก็เบือนหน้าหลบสายตาฉัน ทำไมล่ะ ? มันแปลกเหรอ ?
เซริกะจังกับคิคุโระจังส่งเสียงเชียร์แปลกๆ ว่า "ท่านเรย์กะ ! ยอดเยี่ยมมากเลยค่ะ !"
ถึงจะไม่ได้ที่หนึ่ง แต่รู้สึกว่าชุดแฟนซีห้องฉันจะเป็นที่เตะตามากกว่าห้องอื่นๆ งั้นก็ดีไป ซินเดอเรล่าเองก็ท่าทางแฮปปี้ดีด้วย ลิปกลอสนั่นฉันยกให้ไปเลยนะ 

หลังผ่านการแข่งต่างๆ นานา สุดท้ายก็มาถึงศึกขี่ม้าส่งเมือง 
ในห้องฉันส่งอิวามุโระคุงลงด้วยเพราะหุ่นล้ำบึ้กดี แต่เนื้อในเป็นสาวน้อยนี่ จะไหวมั้ยนะ 
เมื่อเหล่าผู้แข่งขันดังๆ เดินเข้าสู่สนามแข่ง เสียงเชียร์ของคนดูก็ดังกระหึ่ม  ในชั้นม.4 ด้วยกัน เสียงเชียร์นายตัวสำรองนี่มีเสียงสาวๆ ปะปนมาเพียบ เป็นรองผู้ใหญ่บ้านคานทองแท้ๆ ทำไมป๊อบนักล่ะ น่าแค้นใจนักเชียว 

แต่คนที่ได้รับเสียงเชียร์จากทั้งชายหญิงมากที่สุดก็คือรักแรกของฉัน รุ่นพี่โทโมเอะ ฉันปรบมือดังลั่น รุ่นพี่โทโมเอะ พยายามเข้านะคะ ! 
แข่งขี่ม้าของม.ปลายเนี่ยดูเอาจริงกันกว่าสมัยม.ต้นเยอะเลย คงเป็นเพราะหุ่นและความสามารถทางร่างกายของม.ปลายพัฒนาขึ้นกว่าตอนม.ต้นเยอะล่ะมั้ง
แต่นายตัวสำรองก็ทำการบ้านมาดีนะ ขนาดเจอรุ่นพี่ปีสูงกว่ายังสู้เขาแย่งเอาผ้าคาดหัวมาได้เลย นายตัวสำรอง ! จงสู้เพื่อเกียรติยศของหมู่บ้านชาวเราเข้านะ !

 ฉันนึกเป็นห่วงว่าสาวน้อยอิวามุโระคุงจะเป็นอะไรหรือเปล่า ก็เลยสอดส่องสายตาหา แต่เขาร้องโอ้วววว ! ผลักคู่ต่อสู้กระเด็น เป็นคนละคนกับตอนแต่งเดรสซินเดอเรลล่าเลยล่ะ สู้เขานะ ชมรมยูโด !
ระหว่างนั้น ม้าทีมรุ่นพี่โทโมเอะก็ผลักคู่ต่อสู้ที่ลุยเข้ามากระเด็นไปเรื่อยๆ ทำท่าว่าจะเอาชนะไปได้แบบสบายๆ รุ่นพี่โทโมเอะ เท่ห์มากเลยค่า ---! เพลง BGM "โอ้ เทพธิดาแห่งชะตากรรม" ดังขึ้นในหัวอีกแล้ว !

พอเอาแต่มองตามรุ่นพี่โทโมเอะไป ทีมอิวามุโระคุงก็แพ้จนได้ ขอโทษนะที่ไม่ได้ดู ไว้เดี๋ยวจะเอาโลชั่นแก้ผิวไหม้ให้ยืมทีหลังนะ
ทีมนายตัวสำรองยืนหยัดอยู่เป็นหนึ่งในทีมสุดท้าย ยอดมาก สมแล้วที่เป็นคนจากหมู่บ้านเดียวกัน ! แต่ก็โดนรุ่นพี่โทโมเอะล็อคเป้าเข้าแล้วล่ะ ถึงจะกันไว้ได้อย่างเหนียวแน่นแต่รุ่นพี่โทโมเอะก็อาศัยจังหวะหลอกล่อฉกผ้าคาดหัวไปจนได้ รอยยิ้มของรุ่นพี่ในตอนนั้นเท่บาดใจสุดๆ ไปเลยค่า ! 
   
พอนึกขึ้นได้ฉันก็หันไปดูท่าทีจักรพรรดิ คาบุรากิคิ้วขมวด กำหมัดแน่นมองดูรุ่นพี่โทโมเอะต่อสู้อย่างไม่วางตา สายตาดูคับแค้นมากๆ เลยล่ะ 
....งั้นก็ลงแข่งซะสิคะ ไปประกาศถอนตัวทำไมล่ะ งี่เง่าชมัดเลย

ในที่สุดรุ่นพี่โทโมเอะก็สู้กับทีมม.6 ด้วยกันเอาชนะไปในที่สุด กลายเป็นราชันย์ของศึกแข่งม้าประจำปีนี้
 ฉันลุกขึ้นยืนปรบมือให้รุ่นพี่ดังๆ แถมยังกระโดดโลดเต้นโบกมือให้ด้วยนะ !
ตอนนั้นรุ่นพี่โทโมเอะเหลียวมาทางฉัน หลิ่วตาให้พลางยกนิ้วโป้งขึ้นพร้อมรอยยิ้ม เอ๋ !? ฉันเหรอ !?
 พอฉันทำหน้างงๆ  รุ่นพี่โทโมเอะก็ชี้นิ้วมาที่ฉัน จากนั้นก็โบกมือให้ ก่อนหันไปกอดคอเพื่อนเดินจากไป

เลือดกำเดามายาของฉันมันพุ่งทะลักออกมาเลยล่ะค่า 




NEKOPOST.NET