[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 96 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.96 - ตอนที่ 96


96.

 

ตอนพักกลางวัน พอไปทำธุระที่สภานักเรียนเรื่องงานวันกีฬาสี ก็เจอรุ่นพี่โทโมเอะที่น่าจะถอนตัวไปแล้วเข้า

"รุ่นพี่โทโมเอะ !"
"อ้าว~ คุณคิโชวอิน ไม่ได้เจอกันตั้งนาน !"

อุเกี๊ยะ ! ยังเท่ห์เหมือนเดิมเลย !

"วันนี้มีอะไรเหรอ ? อ้อ เรื่องขออนุญาตใช้สวนของโรงเรียนใช่ไหม"
"ค่ะ แล้วรุ่นพี่ล่ะคะ"
"อื๋อ ฉันมาช่วยน่ะ เพิ่งสร้างทีมใหม่ได้ไม่นานนี่นา"
"งั้นเหรอคะ"

งั้นฉันจะขอรับธุระเกี่ยวกับสภานักเรียนไว้ทั้งหมดเอง เฉพาะช่วงนี้นะ

"คุณคิโชวอินลงแข่งอะไรในงานกีฬาสีล่ะ"
"ฉันลงปาบอลลงตะกร้าทุกปีค่ะ แล้วก็ลงแข่งวิ่งสามขาด้วย"
"งั้นเหรอ ระวังอย่าให้ได้แผลไปล่ะ"
"ค่ะ แล้วรุ่นพี่โทโมเอะลงอะไรคะ"
"ฉันน่ะเหรอ ลงแข่งขี่ม้าส่งเมืองน่ะ"

ขี่ม้าส่งเมือง !
จริงด้วย ! รุ่นพี่โทโมเอะคนนี้แหละ คือผู้ที่สู้กับจักรพรรดิในตำนานคนนั้นได้อย่างสูสีเกือบไล่ต้อนให้จนมุมได้ด้วยซ้ำ ! เพราะศึกนัดนั้นทำให้จักรพรรดิต้องลงทุนไปศึกษาตำราพิชัยสงครามในปีถัดมา 
ถ้ารุ่นพี่โทโมเอะจะลงแข่งล่ะก็ จักรพรรดิต้องเสียใจที่ประกาศถอนตัวไปแล้วแหงๆ

"ฉันจะเชียร์นะคะ !"
"ก็ดีใจนะ แต่เชียร์ห้องตัวเองไม่ดีกว่าเหรอ"

ไม่เป็นไรหรอกค่า เพื่อชัยชนะของคุณที่เป็นรักแรกแล้ว จะให้ฉันหักหลังห้องเดียวกันในใจเท่าไหร่ก็ยอมค่ะ

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ รุ่นพี่โทโมเอะต้องเอาชนะให้ได้นะคะ !"

ฉันกำหมัดแน่น

"ดีล่ะ ! ถ้าคุณคิโชวอินเชียร์ฉันก็เอาจริงล่ะนะ อ๊ะ จะว่าไป นายก็ลงด้วยนี่ แข่งขี่ม้า"

รุ่นพี่โทโมเอะส่งเสียงทักข้ามหัวฉันไป
พอฉันไปก็เจอนายตัวสำรองยืนอยู่

"อ๊ะ ตัวสำ...เอ๊ะ มิซึซากิคุง"

เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ--! ดีนะยั้งไว้ทัน !
นิสัยเสียที่แอบตั้งฉายาให้ใครในใจเกือบจะหลุดมาข้างนอกแล้วไง ถ้าไปเรียกเขาว่า "นายตัวสำรอง" ต่อหน้าล่ะก็มีหวังโดนฆ่าแน่ ระวังไว้ดีกว่า...
นายตัวสำรองมองฉันอย่างระแวงๆ

"เมื่อกี้ว่าไงนะ"
"เอ๋ พูดเรื่องอะไรกันคะ"

อ๊ะ ตาเผลอมองขวาบนไปแล้วไง
นายตัวสำรองยิ่งทำหน้าระแวงหนักขึ้นไปอีก แย่ล่ะ...

"อาริมะ นายจะลงแข่งขี่ม้าด้วยใช่ไหม"

รุ่นพี่โทโมเอะช่วยเบี่ยงเบนความสนใจจากนายตัวสำรองไปให้ เฮ้อ

"อ๊ะ ครับ ลงครับ"

อ๊า ว่าแล้วเชียว

"ในห้องฉันก็ฮือฮากันใหญ่เลยล่ะค่ะว่ามิซึซากิคุงเป็นศัตรูตัวฉกาจ"
"เห อาริมะก็เจ๋งเหรอเนี่ย งั้นต้องเอาจริงหน่อยแล้ว"
"รุ่นพี่โทโมเอะไฟต์ !"
"โอ้ !"

ขณะที่พวกเรากำลังฮึกเหิมกันอยู่ นายตัวสำรองก็ทำหน้าลำบากใจ จากนั้นก็ยื่นกระดาษที่ถืออยู่ให้รุ่นพี่โทโมเอะดู

"...ขอโทษที่มาขัดจังหวะนะครับ รุ่นพี่โทโมเอะ อยากปรึกษาเรื่องการดำเนินงานกีฬาสีน่ะครับ"
"อื๋อ ไหนๆ"

โดนนายตัวสำรองแย่งรุ่นพี่โทโมเอะไปจนได้ ช่วยไม่ได้นะ ทางโน้นมีธุระสำคัญกว่านี่นา
ทั้งสองคนเริ่มคุยกันเรื่องการทักทายแขกที่มาเยือน ฉันเลยขอตัวออกมาไม่ให้เป็นการรบกวน

"งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ รุ่นพี่โทโมเอะ แล้วก็มิซึกิซากิคุงด้วย"
"แล้วก็..."
"อะฮะฮะ เหนื่อยหน่อยนะ"

รุ่นพี่โทโมเอะยิ้มแย้มอำลา ฉันออกจากห้องสภานักเรียนไปด้วยความหลั่นล้า
นายตัวสำรองจะแข่งขี่ม้าแล้ว อุฮุฮุ ม้าเต็มไปหมดเลย


ฉันงึมงำร้องเพลงอยู่ในใจพลางกลับมาที่ห้อง ในห้องกำลังเอะอะอะไรกันโดยมีซาโตมิคุงเป็นศูนย์กลางอยู่พอี

"ซาโตมิคุง มีอะไรเหรอ"
"อ๊ะ คุณคิโชวอิน คือว่า..."

ซาโตมิคุงเล่าว่าเด็กผู้ญิงที่จะลงแข่งวิ่งแฟนซีเกิดข้อเท้าพลิกช่วงพักกลางวันก็เลยลงแข่งไม่ได้ ตอนนี้พักอยู่ที่ห้องพยาบาล
ห้องฉันจะแต่งแฟนซีซินเดอเรลล่ากัน คนเป็นซินเดอเรล่าก็คืออิวามุระ ทาคาชิคุง ยักษ์ปักหลั่นจากชมรมยูโด จับมาแต่งหญิงอ่ะนะ
ส่วนเด็กที่ข้อเท้าพลิกจะแต่งเป็นหนู ให้ถือฟักทองวิ่ง

"มีใครลงแทนหรือเปล่า"
"มีผู้หญิงคนไหนลงแทนได้ไหม"

เด็กผู้หญิงบางส่วนยังไม่กลับจากพักเที่ยงมาที่ห้องเรียน ส่วนคนที่กลับมาแล้วก็ทำท่าไม่อยากลง แหม ก็บทหนูอ่ะนะ
อืม~ แต่งแฟนซีเหรอ
ฉันยกมือขึ้น

"ถ้างั้นฉันลงแทนก็ได้ค่ะ"
"เอ๋ คุณคิโชวอินน่ะเหรอ !?"
"ท่านเรย์กะน่ะนะ !??

ทั้งห้องพากันจ้องฉันด้วยสีหน้าตกตะลึง

"ค่ะ ความจริงฉันลงแข่งโยนบอลลงตะกร้าไว้ แต่ถึงข้อเท้าพลิกก็น่าจะลงแข่งโยนบอลได้นะคะ เรามาสลับกันก็ได้ค่ะ แต่จะให้ฉันเข้าแข่งโยนบอลด้วยก็ได้นะคะ"
"คุณคิโชวอิน จะดีจริงๆ น่ะเหรอ"

ซาโตมิคุงถามฉันอย่างเกรงๆ ก็วิ่งแข่งแฟนซีน่ะมีแต่คนลงเอาฮาทั้งนั้นเลยนี่นา คงไม่มีใครคิดว่าฉันจะลงหรอก แหม แต่ถ้าไม่มีอุบัติเหตุแบบนี้ฉันก็ไม่คิดจะเสนอตัวเหมือนกันน่ะนะ

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แต่ฝีเท้าฉันไม่ค่อยเร็วเท่าไหร่นะคะ"

ฉันพยักหน้า เมื่อได้ยินคำตอบของฉันซาโตมิคุงก็ยิ้ม

"งั้นเอาเป็นว่าให้คุณคิโชวอินลงแทนนะคะ"

เรื่องกำลังจะลงตัวอยู่แล้ว แต่คราวนี้เด็กๆ กลุ่มฉันกลับเริ่มต่อว่า

"จะให้ท่านเรย์กะเป็นหนูน่ะแย่จะตาย"
"จริงด้วย ท่านเรย์กะไม่เหมาะจะแต่งชุดหนูหรอกค่ะ !"

ทั้งห้องเริ่มเอะอะขึ้นมาอีกครั้ง พวกผู้หญิงคนอื่นๆ ก็เริ่มโวยวายกันขึ้นมาเหมือนกัน
เดี๋ยวสิ ตัวฉันเองยังไม่ได้ไม่พอใจอะไรเลยนะ แล้วที่โวยวายกันเนี่ย ก่อนหน้านี้คนรับบทหนูก็เด็กผู้หญิงเหมือนกันนะจ้ะ
ถึงฉันจะพยายามปราม แต่พวกเธอก็ยังบ่นว่า "ให้ท่านเรย์กะสวมชุดมาสค็อตหนูเนี่ยนะ !" ระหว่างที่ฉันลังเลอยู่ เด็กผู้ชายคนหนึ่งก็เสนอขึ้นมาว่า "งั้นให้คุณคิโชวอินแต่งชุดซินเดอเรล่าเป็นไง" แล้วคนในห้องก็พากันเห็นดีเห็นงามตามกันไปด้วย

"ถ้าเป็นคุณคิโชวอินก็เหมาะกับบทเจ้าหญิงเลย"
"กะจะให้อิวามุโระล่ำๆ แต่งหญิงเอาฮาซะหน่อย แต่มาแบบใสๆ ก็ดีนะ"

สาวๆ กลุ่มฉันก็ทำท่าจะยอมรับได้กับข้อเสนอนี้ กลายเป็นว่าฉันแปลงร่างจากหนูเป็นซินเดอเรล่าจนได้
ฉันเป็นซินเดอเรล่า แต่ก็น้า...

"อิวามุโระ ! รอดตัวไปนะ ! งานนี้ไม่ต้องแต่งหญิง!" 
"นายก็บ่นๆ ว่าไม่อยากแต่งอยู่แล้วนี่ !"

เพื่อนฝูงพากันตบไหล่อิวามุโระคุงที่ต้องแต่งหญิง อิวามุโระคุงเองก็ว่า "เออจริง โล่งใจไปที"

....แต่ฉันรู้หรอกนะ ตอนที่ตกลงกันขำๆ ว่าจะให้อิวามุโระคุงจากชมรมยูโดแต่งเป็นซินเดอเรล่า ตอนที่จับอิวามุโระคุงลองชุดเดรสนั้นเขาดูท่าทางดีใจเล็กๆ ทำเป็นพูดว่าโล่งใจ แต่ใจจริงคงผิดหวังอยู่ใช่มั้ยล่ะ ขนาดตอนนี้ยังดูซึมๆ ไปหน่อยเลย

"เดี๋ยวก่อนค่ะ ฉันขอรับบทหนูนี่แหละค่ะ"

ทุกคนทำหน้าแบบว่า เอ๋ !?

"ชุดซินเดอเรล่าก็ตัดมาไซส์อิวามุโระคุงแล้ว คงไม่เหมาะกับฉันหรอกค่ะ แล้วซินเดอเรล่าก็เป็นบทตัวเอกด้วย สำหรับฉันมันออกจะหนักเกินไปค่ะ"
"แต่ว่าท่านเรย์กะ..."
"เอาเป็นว่าไม่ขอใส่ชุดมาสค็อต แต่เป็นชุดวันพีซสีเทา ที่คาดผมรูปหูหนู รองเท้าแตะหนูกับถุงมือแทนได้ไหมคะ"

สำหรับฉันน่ะจะเป็นชุดมาสค็อตก็ได้ แต่นี่เป็นข้อเสนอเพื่อประณีประณอมให้คนรอบข้างฉันยอมรับ ฉันว่านี่ก็น่ารักขึ้นเยอะแล้วนะ

"ท่านเรย์กะ แบบนี้จะดีจริงๆ เหรอคะ"
"ค่ะ จะให้วิ่งในชุดเดรสรุ่มร่ามแบบนั้นดีไม่ดีจะล้มคว่ำเอา แล้วฉันก็อยากให้เห็นอิวามุโระคุงแต่งหญิงด้วยล่ะค่ะ !"

เพื่อนร่วมห้องฉันหัวเราะกันใหญ่

"อิวามุโระ ! ถ้าเป็นคำสั่งคุณคิโชวอินนายก็ไม่รอดแล้วล่ะ !"
"แต่งหญิงให้เด็ดๆ ล่ะ !"

อิวามุโระคุงบ่นดังๆ ว่า "เหย เซ็งเลย" แต่แอบยิ้มมุมปาก ความจริงก็อยากแต่งชุดซินเดอเรล่าใช่ไหมล่ะ
พรุ่งนี้เอาพาเล็ตต์เครื่องสำอางที่ไม่ได้ใช้ให้อิวามุโระคุงดีกว่า
ไม่ใช่แค่เดรส ถ้าแต่งหน้าครบเครื่องไปเลยน่าจะดีใจกว่านะ อาจจะไม่ได้กลับมาจากฟากโน้นของประตูต้องห้ามอีกเลยก็ได้ 


วันรุ่งขึ้นเมื่อฉันเอาพาเล็ตต์เครื่องสำอางมาให้ อิวามุโระคุงก็ร้อง "เอ๋~~!" แต่ก็ไม่ได้ทำท่าอิดออดอะไร แค่ทาแก้มเป็นสีชมพูดกับทาลิปสติกแค่นั้น แต่เจ้าตัวก็ดูกระจกแล้วทำท่าพออกพอใจ 
ฉันแอบเอามาส์คหน้าไฮโซมาให้อิวามุโระคุงบอกให้เอาไปใช้ก่อนถึงวันงานพละ ใช้นี่มาส์คหน้าแล้วหน้าจะใสเด้งดึ๋งๆ เลยล่ะ อิวามุโระคุงตาชื้นๆ บอกว่า "จะขอติดตามคุณคิโชวอินไปตลอด"  แต่ขอผ่านดีกว่าค่ะ

ได้ชายล่ำชอบแต่งหญิงเป็นบริวารแล้ว... 

 

 




NEKOPOST.NET