[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 95 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.95 - ตอนที่ 95


95.

 

เปิดเทอมใหม่แล้ว ผลของการสอบทดลองก่อนปิดเทอมถูกนำมาประกาศ มีแต่นักเรียนที่ได้ค่าเฉลี่ยสูงๆ ที่มีรายชื่อปิดบอร์ด ท่ามกลางรายชื่อหมู่นักเรียนทุนและวาคาบะจัง ยังมีชื่อนายสองคนนั้นกับนายตัวสำรองโผล่เข้าไปด้วย ยอดไปเลย~
วาคาบะจังดูผลสอบทดลองอย่างดีอกดีใจ  ดีจังเลยนะ
ก็ได้ทุกท่านช่วยรักษาหน้าของซุยรันไว้นี่แหละค่ะ ขอบคุณนะคะ ขอบคุณ


จากนั้นมาก็คือการเลือกตั้งประธานนักเรียน รองประธานรุ่นต่อไป 
พอคิดว่ารุ่นพี่โทโมเอะจะถอนตัวออกไปจริงๆ ก็รู้สึกเหงาขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ถึงจะเป็นการเลือกตั้งแต่ก็ไม่ได้มีคนลงสมัครเยอะ ส่วนมากก็คนที่ได้ตำแหน่งก็เป็นกรรมการนักเรียนรุ่นก่อนทั้งนั้น ไม่ได้แข่งกันดุเดือดอะไรมากมาย


ครั้งนี้ก็ผลออกมาตามที่คาดกันไว้
ประธานนักเรียนคนใหม่เป็นรุ่นพี่ม.5 ไม่ได้ดูมีบารมีเท่ารุ่นพี่โทโมเอะ แต่ก็ดูท่าทางเป็นผู้นำอยู่เหมือนกัน ส่วนรองประธานเป็นรุ่นพี่ใส่แว่นท่าทางเคร่งขรึม ปรกติเวลาแบบนี้ตำแหน่งรองประธานต้องเป็นของนายแว่นจอมวางแผนสินะ  แต่รองประธานคนนี้ถึงจะสวมแว่นแต่ก็ดูท่าทางไม่มีหน้าหลัง เป็นนายแว่นจริงจังธรรมดานี่แหละ
แล้วนายตัวสำรองก็เข้าเป็นสมาชิกสภานักเรียนตั้งแต่ชั้นม.4 ตามที่รุ่นพี่โทโมเอะว่าไว้ตอนเทอม 1 จริงๆ ด้วย


"งั้นจะเลือกตัวผู้เข้าร่วมแข่งขันงานกีฬาสีละนะ"

อีเวนต์ใหญ่ต้อนรับสภานักเรียนใหม่ก็คืองานกีฬาสี พวกสมาชิกสภานักเรียนคงวุ่นวายกันหน่อย แต่ก็มีคนที่เคยชินกับงานมาตั้งแต่เทอมก่อนอยู่เยอะแยะ คงไม่เป็นไรละมั้ง
ส่วนฉันเองนี่ก็เป็นครั้งแรกของงานกีฬาสีในระดับมัธยมปลายก็เลยออกจะตื่นเต้นนิดหน่อย อย่าทำพลาดเชียวนะเธอ แต่นักเรียนห้องนี้ไม่มีใครเป็นพวกไฟแรงกับกีฬาสีซักคน พลาดไปนิดๆ หน่อยๆ ก็ไม่เป็นไรมั้ง

"งั้นต่อไป วิ่งแข่ง"

ซาโตมิคุงเป็นผู้ดำเนินการ ผู้ลงแข่งเสนอตัวบ้างโดนเพื่อนเสนอบ้าง แต่ทุกคนต้องลงกันอย่างน้อยคงละหนึ่งอย่าง ถ้าอันไหนเป็นการแข่งขันง่ายๆ ก็จะมีคนแย่งกันเสนอตัว ส่วนฉันเป็นขาประจำโยนบอลลงตะกร้า

"ต่อไปเป็นแข่งขี่ม้าส่งเมือง"

หน้าพวกผู้ชายแข็งทื่อกันไปชั่วขณะ แต่จักรพรรดิในตำนานประกาศถอนตัวไปแล้ว ครั้งนี้น่าจะสบายกว่าสมัยม.ต้นเยอะ

"ถ้าจักรพรรดิไม่ลงล่ะก็..."

พวกเด็กผู้ชายที่เก่งกีฬาเริ่มส่งเสียงฮือฮา คุยกันว่าใครจะอยู่ข้างบน ห้องไหนน่าจะเก่ง

"มิซึซากิคุงลงด้วยแน่ๆ เลย"
"หมอนั่นเก่งนา ปีที่แล้วยังเหลืออยู่เป็นคนสุดท้าย สู้กับจักรพรรดิได้สูสีเลย"
"ซาโตมิ นายก็ลงด้วยสิ !"
"อืม เอาไงดีน้า"

พวกผู้ชายเฮฮากันสนุกสนาน พวกเด็กผู้ชายโรงเรียนนี้นี่ชอบแข่งขี่ม้าส่งเมืองกันจริงๆ เลยน้า
พอเลือกหน่วยกล้าตายจากในห้องได้แล้ว ก็ไปสู่หัวข้อถัดไป

"ต่อไปเป็นงานเต้นรำจากนักเรียนที่ได้รับคัดเลือกจากทุกชั้นปีค่ะ ปีนี้เป็นเพลงคว็อดรีล"

เมื่อฉันอ่านหัวข้อถัดไป นักเรียนหลายคนก็เงยหน้าขึ้นมองฉันแล้วเบือนสายตาไปอย่างลุกลี้ลุกลน เอ๋ มีอะไรเหรอ ?
การเต้นรำนี่เป็นกีฬาที่เป็นตัวช่วยสำหรับคนที่ไม่เก่งกีฬาเลย จึงมีนักเรียนเสนอตัวทันที แต่เพลงคว็อดรีลเนี่ยจังหวะมันจะเร็วขึ้นเรื่อยๆ จะไหวหรือเปล่านะ 

"เอ่อ.. คุณคิโชวอินไม่ลงเต้นด้วยเหรอครับ"

เด็กผู้ชายคนหนึ่งยกมือถามอย่างเกรงๆ

"ค่ะ ฉันกะจะลงกีฬาอื่นน่ะค่ะ"
"....เหรอครับ"

นายคนนั้นทำหน้าเสียดาย เอ๋ ทำไมต้องทำหน้าเสียดายแบบนั้นด้วยล่ะ อ้าว ? มีพวกผู้ชายทำหน้าแบบเดียวกันอยู่อีกนะ ทำไมล่ะ ?
....หรือว่าอยากเต้นกับฉันเหรอ ? 
แหม แหงล่ะ ในฐานะที่เป็นเลดี้คนหนึ่ง ฉันก็ต้องเต้นคว็อดรีลได้อยู่แล้ว (Quadrille เป็นการเต้นบอลรูมเพื่อเข้าสังคมแบบหนึ่ง  ใครสนใจลองไปหาดูใน youtube ได้นะครับ) ถ้าจะมีใครมาโค้งขอเต้นด้วยก็ไม่ปฎิเสธหรอกนะคะ

......ครั้งนี้แหละฤดูใบไม้ผลิตของฉันจะมาเยือนแล้ว


ฉันลงแข่งในวิ่งแข่งสามขาด้วย ก็เลยต้องลงซ้อม คู่วิ่งคือคุณอิโคมะ

"ฉันจะพยายามไม่ให้เป็นตัวถ่วงท่านเรย์กะค่ะ !"
"ฉันเองก็เช่นกันค่ะ"

เราลองออกเสียงวิ่งด้วยกันรอบสวนโรงเรียน วิ่งที่สำคัญกว่าความเร็วคือต้องไม่ล้มไปเสียก่อน จึงจำเป็นต้องซ้อมบ่อยๆ ให้เข้าจังหวะกัน
นอกจากในสวนโรงเรียนแล้ว ที่สนามรูปทรงดอกไม้ที่ใช้เป็นสนามแข่งกีฬาก็ถูกใช้เป็นที่ฝึกซ้อมวิ่งแข่ง
คุณซึรุฮานะที่มั่นใจในวิชาพละกำลังวิ่งอยู่พอดี เร็วจริงๆ น่ะแหละ พวกนักเรียนเข้าใหม่ก็ฝีเท้าเร็วกันจริงๆ วิ่งแข่งกันใหญ่เลย ดีจังเลยน้า คนที่วิ่งเร็วเนี่ย
อยู่ดีๆ พวกสาวๆ ก็ร้องกรี๊ดกันขึ้นมา พอเหลียวไปดูก็เห็นคาบุรากิและเอ็นโจวิ่งอยู่ในลู่วิ่ง เร็วชะมัด !
ครั้งนี้พอไม่ลงขี่ม้าส่งเมือง คาบุรากิก็ลงวิ่งแข่งระยะสั้นแทน เร็วจริงๆ เลย แต่ก็โดนเอ็นโจแซงไปได้ก่อนจะถึงเส้นชัย

"ชูสุเกะ ! อีกรอบ !"
"เอ๋~"
"เร็วเข้า ! ต่อไป !"
เอ็นโจโดนลากต่อไปไม่มีเวลาให้พัก เป็นเพื่อนสนิทตาบ้าพลังก็ลำบากหน่อยล่ะนะ
ฉันเองพอหายเหนื่อย ก็ต้องมาซ้อมวิ่งสามขากันต่ออีก


ขาปวดเมื่อยจากการซ้อมวิ่งหนักเกินไป
พอคุยเรื่องนี้กับเพื่อนระหว่างเดินไปบนทางเดินด้วยกัน นายไก่ไง่ หนุ่มน้อยคาซึรางิก็มาเจอะเข้าพอดี

"อ๊ะ ! ยัยผู้หญิงโหด !"
"อ้าว นายไก่โง่ เด็กม.ต้นมีธุระอะไรกับแผนกม.ปลายล่ะ"
"ไม่เกี่ยวกับหล่อน !"
"เอ๊าะเหรอ"
"กล้าใช้คำพูดแบบนี้กับท่านเรย์กะได้ยังไง !"

หมอนี่ยังอวดดีสามหาวเหมือนเดิม

"ท่านเรย์กะ นายไก่โง่คือ ?"
"ฉายาของเด็กคนนี้น่ะค่ะ ฉันตั้งให้เอง"
"แหม เหมาะจังเลยค่ะ"

สาวๆ รอบตัวฉันส่งเสียงหัวเราะประสานเสียงโฮะโฮะโฮะ
นายไก่โง่หน้าแดงแจ๊ด

"หนวกหูน่า ! เธอมันก็หัวเกลียวสว่านนั่นแหละ!"
"หะ หัวเกลียวสว่าน !"

อา...มีความหน้ามืด

"ท่านเรย์กะ !"
"ท่านเรย์กะ ! ทำใจดีๆ ไว้นะคะ !"

หัวเกลียวสว่าน... ผมโรโคโค่ของฉันเป็นหัวเกลียวสว่าน...

"เสียมารยาท ! ผมท่านเรย์กะไม่ได้เป็นเกลียวขนาดนั้นซักหน่อย !"
"จริงด้วย ! ตาไก่งี่เง่า !"
"....ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ทุกท่าน"

นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนหยาบหยามทรงผมของฉันตรงๆ ก็เลยเสียศูนย์ไปหน่อย

"คำพูดของคนงี่เง่าแบบนั้นช่างมันเถอะ ฉันไม่ได้ใส่ใจหรอกค่ะ"
"สมเป็นท่านเรย์กะ ใจกว้างจริงๆ ค่ะ"
"โฮะโฮะโฮะ"

ฉันปล่อยตาโง่นั่นไว้ตรงนั้นแล้วเดินผ่านไป แต่ก็ยังได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายอะไรแว่วมา

... คอยดูไปเถอะ เดี๋ยวแม่จะเล่นให้หนักเลย...

 

 




NEKOPOST.NET