[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 92 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.92 - ตอนที่ 92


92.


....ไม่อยากไปเลย
ไม่อยากข้องแวะกับตระกูลคาบุรากินั่นก็ส่วนหนึ่งล่ะ แล้วยิ่งถ้าไปตอนนี้เรื่องโปรแกรมงดอาหารต้องเป็นประเด็นแหงๆ  ป่าวประกาศต่อหน้าผู้คนว่าเดี๊ยนไปอดอาหารมาค่าเนี่ยนะ...ไม่ไหวล่ะ--
อย่างน้อยในบัตรเชิญงานน้ำชาก็แจ้งไว้ว่าอยากสังสรรค์กับเพื่อนๆ ลูกชาย มีคนได้รับเชิญไปอีกหลายคน ถ้าไม่นับว่าไปงานงดอาหารมาก็สบายใจกว่าเจอหน้ากันสองต่อสองล่ะนะ

ที่ผ่านมาฉันก็ได้รับบัตรเชิญทำนองนี้หลายครั้ง แต่แกล้งทำเป็นนางอายหลบฉากหนีมาตลอด แต่พออายุขนาดนี้แล้วก็ต้องมีงานเข้าสังคมในฐานะคุณหนูตระกูลคิโชวอินเข้ามาบ้างล่ะนะ เฮ้อ น่าหดหู่ชมัด


ฉันต้องทนนั่งดูสมุดรวมภาพ "เลิฟๆ เบียทริช !" ที่นายนายบ้าหมาทำขึ้นเอง แล้วก็โดนท่านแม่ที่กำลังคึกเรื่องไปเยี่ยมบ้านตระกูลคาบุรากิลากไปร้านเสื้อผ้าและร้านเสริมสวย จนในที่สุดวันงานเลี้ยงน้ำชาก็มาถึง

เห็นว่าเป็นงานเลี้ยงน้ำชาแบบเป็นกันเอง ฉันจึงเลือกดอกไม้และช็อคโกแลตเป็นของฝาก แต่นี่ไม่ใช่ช็อคโกแลตธรรมดาๆ แต่เป็นถึงช็อคโกลาเต้ของร้านขนมฝรั่งเศสชั้นนำที่เพิ่งมาเปิดร้านสาขาในญี่ปุ่นเมื่อวันก่อน ถ้าเป็นคาบุรากิคนชอบของหวานคงไม่พลาดแน่ๆ

มาดามคาบุรากิออกมาต้อนรับฉันที่กำลังตื่นเต้นที่ได้มาเยือนบ้านคาบุรากิครั้งแรกด้วยรอยยิ้ม เมื่อนำทางมาถึงห้องโถงที่เปิดกว้างเข้าหาสวน ที่นั่นมีแขกที่ได้รับเชิญหลายท่านมาอยู่แล้ว โดยมากมักเป็นนักเรียนซุยรัน ที่เป็นสมาชิก Pivoine ก็มี ฉันเลยค่อยโล่งออกหน่อย แน่นอนว่าคาบุรากิกับเอ็นโจก็อยุ่ด้วย

"นี่คุณเรย์กะค่ะ มีท่านที่เพิ่งเคยเจอหน้าเป็นครั้งแรกหรือเปล่าคะ จะขอแนะนำให้รู้จักนะ"

มาดามคาบุรากิแนะนำฉันเสร็จแล้วก็ขอตัวไปรับแขกคนใหม่
ฉันเดินกรายเข้าไปหาคนคุ้นหน้าก่อน เพื่อนร่วมรุ่นที่เป็นสมาชิก Pivoine ท่านโนเซ็น ซาราระ

ท่านซาราระเป็นสมาชิก Pivoine แต่ปรกติมักจะนั่งอ่านหนังสือเงียบๆ คนเดียว เป็นเด็กผู้หญิงที่เป็นที่จับตามองด้วยบรรยากาศสงบนิ่งเยือกเย็น ฉันเผลอรู้สึกผิดเอาเองว่าคนที่โลกส่วนตัวสูงไม่เข้าร่วมอะไรไร้สาระอย่างท่านซาราระอาจจะมองฉันเหยียดๆ ก็ได้ ก็เลยไม่ได้สนิทกันมากนัก
แต่ท่าทางเยือกเย็นแบบนั้น ทำให้คนนิ่งไม่เป็นอย่างฉันออกจะใฝ่ฝันอยู่นิดๆ
น่าแปลกที่ท่านซาราระคนนั้นจะมางานเลี้ยงน้ำชาของบ้านคาบุรากิ ในห้องสโมสรของ Pivoine ก็ไม่ได้ดูมีท่าทีสนิทสนมกับคาบุรากิมากมาย แล้วก็ไม่ได้ดูมีท่าทีสนอกสนใจคู่หูคาบุรากิ เอ็นโจเลยด้วย 
หรือว่าจะโดนพ่อแม่บังคับให้มาเหมือนฉันกันนะ ?

"ท่านซาราระ สวัสดีค่ะ ไม่ทราบมาก่อนเลยว่าท่านซาราระจะมาร่วมงานในวันนี้ด้วย ตกใจหมดเลยค่ะ"
"สวัสดีค่ะ ท่านเรย์กะสิคะน่าแปลกจริงที่มาเยือนบ้านท่านคาบุรากิแบบนี้"
"ค่ะ เพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรกนี่แหละค่ะ แล้วท่านซาราระล่ะคะ"
"ฉันแวะมาบ้างเป็นบางครั้งน่ะค่ะ มาขอชมคลังหนังสือของตระกูลคาบุรากิ ท่านประธานคาบุรากิเป็นนักสะสมหนังสือหายากน่ะค่ะ"
"แหม จริงเหรอคะ !?"

ป๊ะป๋าคาบุรากิสุดเท่คนนั้นมีงานอดิเรกคือหนังสือเหรอเนี่ย !  อา รู้งี้อ่านหนังสือให้มากๆ ไว้ก็ดีหรอก ! เรื่องหนังสือหายากนี่ฉันไม่มีความรู้เลยล่ะ !
แต่ช่างเป็นงานอดิเรกที่เลอเลิศอะไรอย่างนี้ ! ป๊ะป๋าคาบุรากิอ่านหนังสือเล่มหนาปกหนัง ช่างเหมาะอะไรจะขนาดนั้น !
แล้วงานอดิเรกของทานุกิบ้านฉันคืออะไรล่ะเนี่ย !? สะสมแว่นสายตายาวเหรอ !?

"หาเวลาว่างได้เมื่อไหร่ ท่านประธานคาบุรากิก็จะออกเดินทางทั่วยุโรปเพื่อตามหาหนังสือหายากด้วยตัวเอง เพราะลงแรงอย่างไม่เสียดายหยาดเหงื่อแบบนี้ ถึงได้มีคอลเลคชั่นคลังหนังสือที่แสนวิเศษขนาดนี้ยังไงล่ะคะ !"
"งั้นเหรอคะ"
"ใช่ค่ะ ! โดยเฉพาะหนังสือของฮุยส์มันน่ะน่าประทับใจจนร่างสั่นระริกเลยล่ะค่ะ !"
"....แหม"

เพิ่งเคยเห็นท่านซาราระผู้เยือกเย็นพูดอย่างเร่าร้อนแบบนี้เป็นหนแรก เป็นคนที่อ่านหนังสืออยู่ตลอดก็จริง แต่มีความผูกพันมากขนาดนี้เลยสินะ รู้สึกเชื่อมโยงถึงคนที่บ้าหมาขนาดโชว์ตุ้มหูอุ้งตีนหมาให้ดูยังไงไม่รู้....
ดูเหมือนท่านซาราระจะโปรดปรานวรรณกรรมฝรั่งเศส ฉันพยายามคั้นความรู้อันน้อยนิดของตัวเองออกจนได้ชื่อฌอง ก๊อกโต และออสการ์ ไวลด์ออกมา ท่านซาราระยิ่งตาเป็นประกายหยิบยกเอาหนังสือเรื่องนั้นเรื่องนี้ขึ้นมาพูดไม่หยุด
อืม ท่านซาราระคะ ช่วยอย่ารุกคืบเข้ามาหาระหว่างพูดได้ไหมคะ

ว่าแล้วมาดามคาบุรากิก็กลับมาพร้อมเด็กผู้หญิงผมยาวกลางๆ ม้วนปลายผมไว้เป็นลอนอ่อนๆ ผมม้วนเธอยังกระจอกมากนะจ๊ะ 

"นี่คุณไมฮามะ เอมะจ้ะ ฝากทุกคนดูแลด้วยนะ เอาล่ะ มากันพร้อมหน้าแล้ว เริ่มปาร์ตี้เลยดีไหมจ้ะ !"

และแล้วงานเลี้ยงน้ำชาของมาดามคาบุรากิก็เริ่มขึ้น
อาจด้วยอยู่ต่อหน้ามารดา คาบุรากิจึงปากหนักเป็นทวีคูณ แม้คุณไมฮามะที่นั่งข้างๆ จะพยายามชวนคุยอย่างเอาเป็นเอาตาย ก็จะตอบกลับด้วยประโยคสั้นๆ เท่าที่จำเป็นเท่านั้น จะว่าไป ขึ้นม.ปลายแล้วยังต้องมางานเลี้ยงน้ำชากับแม่ มันก็เป็นเกมลงโทษเอาเรื่องอยู่นะ แถมวันนี้ท่านยูริเอะยังไม่มาด้วย
ตอนนี้ท่านยูริเอะและท่านไอระใช้เวลาช่วงปิดเทอมฤดูร้อนไปโฮมสเตย์ที่อังกฤษ
ความจริงคาบุรากิก็คงอยากตามท่านยูริเอะไปโฮมสเตย์ด้วยแหงๆ 

ว่าแล้วคาบุรากิก็หยิบเอาช็อคโกแลตบทโต๊ะขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ส่งเข้าปาก แล้วทำหน้าสะดุ้งเล็กๆ ไชโย้ !
ช็อคโกแลตที่คาบุรากิกินเมื่อกี้เป็นช็อคโกแลตที่ฉันเอามาเป็นของฝากเอง ว่าไงล่ะ อร่อยใช่ไหมล่า !
มาดามคาบุรากิที่ตาแหลมสังเกตเห็นท่าทีของลูกชายบอกว่า "นี่คุณเรย์กะเอามาฝากน่ะ"

"หืม-- ของร้านไหนล่ะ"

ฉันบอกชื่อร้านไป แล้วคาบุรากิก็กระซิบว่า "มาออกร้านที่ญี่ปุ่นแล้วเหรอเนี่ย..." รู้ละเอียดจริงนะ

"ท่านคาบุรากิชอบช็อกโกสินะคะ"
"ก็ไม่ได้เกลียดช็อคโกล่าหรอกนะ"

อ้อ ช็อคโกล่านะคะ นั่นสินะคะ ต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่เรียกอย่างสามัญชนว่าช็อคโกน่ะค่ะ

"ก่อนหน้านี้คุณเรย์กะมาพักที่โรงแรมในเครือคาบุรากิกับท่านแม่ด้วยนะจ้ะ โรงแรมของเราเป็นไงบ้างจ้ะ"
"ค่ะ พวกแชมพูที่เป็นของออริจินัลวิเศษมากจนไม่อยากใช้เลยล่ะค่ะ แล้วในสวนตอนไลท์อัพตอนกลางคืนก็สวยเหมือนภาพมายาเลยล่ะค่ะ"
"แหม ขอบใจนะจ้ะ ! ดีใจจริงที่ถูกใจ"
"คุณเรย์กะ ไปพักที่โรงแรมในเครือคาบุรากิมาเหรอ"

เอ็นโจแทรกเข้ามาในวงสนทนา

"ก็ใช่ค่ะ...."
"ได้ยินว่าไปอดอาหารเพื่อไดเอ็ทน่ะ"

คาบุรากิ----!!
นายรู้จริงๆ ด้วยสินะ ! แล้วมาฉีกหน้าฉันเอากลางวงเนี่ยนะ !
ทำไมประสาทตายด้านงี้ยะ ! ไม่มีความละเอียดอ่อนเลย !
ไม่เข้าใจจิตใจลูกผู้หญิงซะบ้าง !

"อดอาหาร ?"
"เป็นโปรแกรมของโรงแรมในเครือเราน่ะ"
"เห คุณคิโชวอินไปอดอาหารมาเหรอเนี่ย..."

เอ็นโจทำหน้ากลั้นหัวเราะ รอบข้างทำท่าสนอกสนใจกันไปหมด แบบนี้ก็เหมือนยอมรับว่าฉันมันอ้วนน่ะสิ น่าอายจริงๆ !

"อ้าว ถึงจะงดอาหารก็ไม่ได้แปลว่าไดเอ็ทหรอกนะจ้ะ เป็นการดีท็อกซ์เพื่อให้อวัยวะภายในได้พักผ่อนต่างหาก คุณเรย์กะก็ผอมอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องไดเอ็ทหรอกจ้ะ"

มาดามคาบุรากิช่วยแก้ตัวแทน แต่คงไม่มีใครเชื่อแหงๆ 

"คุณเรย์กะเป็นผู้ติดตามคุณแม่ต่างหาก ดีจังนะสนิทกับคุณพ่อคุณแม่ทั้งคู่เลย ได้ยินจากท่านประธานคิโชวอินว่าได้ช็อคโกแลตทำมือจากคุณเรย์กะในวันวาเลนไทน์ทุกปีเลยนะ"

ทานุกิ ! นี่ปากมากอีกแล้วนะ !

"เด็กผู้หญิงนี่ดีจริงๆ เด็กผู้ชายเนี่ยไม่น่ารักเลย"

คาบุรากิทำหน้าเอือมๆ กับคำพูดของมารดา

"ได้ยินว่าท่านคาบุรากิจะไม่รับช็อคโกแลตทำมือ แต่ฉันไปเรียนที่สถาบันสอนทำอาหารอยู่นะคะ ลองทานดูซักครั้งเถอะค่ะ !"

คุณไมฮามะแทรกเข้ามาในวงสนทนา นี่มองฉันเป็นศัตรูหรือเปล่าเนี่ย

"ไม่เอา ฉันชอบสินค้าในท้องตลาดที่สมบูรณ์แบบจากฝีมือมืออาชีพมากกว่าของทำมือห่วยๆ ของมือสมัครเล่น"

คุณไมฮามะสตันท์ไปเลย

คาบุรากิน่าจะไปเรียนเรื่องอ้อยตาลหวานลิ้นยังสิ้นซาก แต่ลมปากหวานหูมิรู้หายมาบ้างนะ
จากนั้นฉันก็ทำใจ ตั้งใจตอบคำถามที่ผู้คนถามมาเรื่องประสบการณ์อดอาหาร พอเผลอพูดไปว่า "ช่วงนี้ไปนั่งสมาธิแบบเซนตามที่เพื่อนชวน" รุ่นพี่ Pivoine ก็ถึงกับถามกลับมาว่า "เอ๋ คุณเรย์กะเนี่ยเป็นพวกสปิริช่วลเหรอ"
เอ็นโจหันหลังให้ฉัน หัวเราะกั๊กๆ โดยไม่ออกเสียง เดี๋ยวปั๊ดเอาไม้ฟาดเตือนสติซะหรอก

มีคนที่ได้ฟังเรื่องของฉันแล้วบอกว่าอยากลองไปอดอาหารดูบ้างหลายคน ตอนขากลับมาดามคาบุรากิถึงกับทักว่า "คุณเรย์กะช่วยให้งานครึกครื้นแท้ๆ ไว้มาอีกนะจ้ะ !" แต่แค่นี้ฉันก็ซีดไปเยอะแล้วค่ะ...
ส่วนคุณไมฮามะสะบัดหน้าพรืดใส่ฉันชัดๆ ก็น่าสนุกดีนี่


เมื่อกลับมาบ้านด้วยจิตใจที่เหนื่อยแฮ่ก ท่านแม่ที่ตั้งท่ารออยู่แล้วก็ขอให้ฉันเล่าเรื่องในงานเลี้ยงน้ำชาให้ฟัง พอฉันเล่าว่าคนที่ไปร่วมงานรู้แล้วว่าฉันไปไดเอ็ทอดอาหารมา ท่านแม่ก็ถึงกับสลดหดหู่
เดี๋ยวๆ ครึ่งหนึ่งก็ความผิดท่านแม่เองนะคะ...

 




NEKOPOST.NET