[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 90 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.90 - ตอนที่ 90


90.


ห้องที่มีคนนำทางไปเป็นห้องสวีตทวินรูม เต็มไปด้วยเครื่องอำนวยความสะดวก สมเป็นโรงแรมในเครือคาบุรากิ
แต่ในตู้เย็นมีแต่น้ำกับน้ำชาจากโปรแกรมงดอาหาร อ๋า จะไม่ได้กินอะไรเลยจริงๆ เหรอเนี่ย
ฉันดื่มชาสมุนไพรที่โซฟาพลางโอดครวญ ดูเหมือนอีกแป๊บนึงจะให้ทุกคนไปเดินเล่นกันในสวน 

"ถ้าจะงดอาหารก็ชวนท่านพ่อไม่ดีกว่าเหรอคะ  คนที่น่าจะต้องงดอาหารที่สุดในบ้านเราก็ท่านพ่อนี่แหละค่ะ"
"ท่านพ่อมีงานต้องทำนะลูก แล้วท่านพ่อน่ะต่อให้อดอาหารก็ไม่ผอมหรอก"

ชัดเลย

"ว่าแต่ ดูเหมือนท่านคาบุรากิจะถูกใจคุณเรย์กะนะจ้ะ"

ท่านแม่ว่าอย่างดีอกดีใจ ...สงสัยรอบข้างจะดูเป็นงั้นแฮะ

"สมเป็นลูกสาวแม่จริงๆ ! ก็คุณเรย์กะออกจะน่ารักอย่างนี้ ใครๆ ก็ต้องมองว่าเหมาะกับท่านมาซายะทั้งนั้นแหละ !"

เดี๋ยวๆ มโนไปไกลล่ะค่ะท่านแม่ กลับมาก่อนอย่าเพิ่งเตลิดไปไกล !
ฉันลากท่านแม่ที่ฝันกลางวันกลับมายังความเป็นจริง แล้วเดินไปในสวนที่เป็นจุดนัดหมายด้วยกัน
ขณะเดินเล่นไปในสวนที่สตาฟฟ์แนะนำ เหล่ามาดามก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนามาเป็นเรื่องของมาดามคาบุรากิ

"คุณเรย์กะก็เป็นคุณหนูที่ท่านคาบุรากิยอมรับ ราศีผิดกันจริงๆ นะคะ"
"แหม โอะโฮะโฮะ อย่าชมกันมากเลยค่ะ"

ท่านแม่ปฎิเสธพอเป็นพิธีแถมท่าทางภูมิใจอย่างเห็นได้ชัด อารมณ์ดีเชียวล่ะ จากนั้นเหล่ามาดามก็เยินยออะไรกันต่อไปอีกพักใหญ่ แต่พอคิดได้ว่าตรงนั้นมีคุณอาคิมิที่วัยเดียวกับฉันอยู่ด้วย ใจก็ขมขื่นนิดๆ 

จากนั้นเราก็ไปรวมตัวกันที่ห้องประชุมใหญ่ ใช้น้ำลูบท้องแทนอาหารเย็น  มันอยู่ท้องกันซะที่ไหนล่ะยะ... อย่างน้อยก็ขอเติมหน่อยได้ไหมอ่ะ สองวันเจอแบบนี้ตลอดก็ไม่ไหวนะ
จากนั้นก็เข้าสู่คอร์สโดยเน้นบริเวณพุง อุเฮียะเฮียะเฮียะ มันจั๊กจี๋นะ ! อ๊าย !

พอเช้ามา อาจเป็นเพราะไม่ได้กินอะไรเลย พุงของฉันก็เลยยุบ ตอนเช้าก็ได้ดื่มแต่ดริ๊งค์ ขออะไรแข็งๆ หน่อยค่ะ
มีสระว่ายน้ำกับฟิตเนสด้วย แต่ไม่ได้กินอะไรนี่ไม่มีแรงขยับหรอกนะ ได้แค่เดินในสวนนี่แหละ
ท่านแม่ดูเหมือนจะยอมแพ้ไปแล้ว หลังดริ๊งค์กลางวันจึงกลับไปงีบที่ห้อง บรรดามาดามจึงชวนฉันไปเล่นโยคะแทนท่านแม่
โยคะเน้นในการผ่อนคลายเป็นโพสต์สำหรับมือใหม่ก็เลยไม่ลำบากอะไร แต่กระเพาะที่ได้แต่น้ำไปส่งเสียงโครกครากทุกครั้งที่ขยับตัว น่าอายจังเลย
เหล่ามาดามพูดคุยกันอย่างสนุกสนานพลางเล่นโยคะ แข็งแรงดีกันจังเลยน้า ไม่ได้กินอะไรแท้ๆ ไปเอาแรงมาจากไหนกันนะ
พวกมาดามกระหน่ำคำถามซักฟอกเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ของวัยรุ่น "คุณเรย์กะไม่มีคนที่ชอบบ้างหรือคะ" "เป็นเพื่อนร่วมรุ่นกับคุณมาซายะของตระกูลคาบุรากิใช่ไหมคะ" "แล้วคุณยูสุเกะของตระกูลเอ็นโจล่ะคะ" "ท่านพี่มีคุณหนูที่มุ่งหมายหรือยังคะ" .... แข็งแรงดีจริงๆ
มื้อเย็นก็เป็นดริ๊งค์ เบื่อแล้วนะ ถึงจะเปลี่ยนรสก็เหอะ แต่ปัญหามันไม่ได้อยู่ตรงนั้นนะ
ท่านแม่โทรไปสะอื้นไห้กับท่านพ่อแล้ว


ตอนกลางคืนมีเวลาอยู่ ฉันเลยงัดโจทย์จากโรงเรียนสอนพิเศษขึ้นมาทำ แต่ท้องหิวจนไม่มีสมาธิเลย
พอออกจากห้องตั้งใจว่าจะไปเดินเล่นเปลี่ยนบรรยากาศ ก็ไปเจอคุณอาคิมิเข้าพอดี
....อ๊ะ เผลอไปเห็นเข้าจนได้ ถุงที่คุณอาคิมิซ่อนไว้ข้างหลังเป็นถุงขนมอบของโรงแรมนี้

ซวยล่ะ...
ฉันตั้งใจจะขอตัวจากไปแกล้งทำเป็นไม่เห็น แต่คุณอาคิมิกลับเป็นฝ่ายยื่นถุงขนมออกมาอย่างตัดใจได้

"หิวจนทนไม่ไหวน่ะค่ะ..."
"นั่นสินะคะ หิวจริงๆ น่ะแหละ"

ฉันยิ้มแย้มเออออไปด้วย อย่าหัวเราะแห้งๆ แบบนั้นสิค้า~ ไม่ใช่ผู้ป่วยต้องงดอาหารซักหน่อย ถ้าอยากกินก็กินไปเถอะค่ะ

"คุณเรย์กะ สะดวกคุยกันหน่อยไหมคะ"

พวกเราออกมาที่สวน
สวนที่ส่องไฟสวยงามมาก เรานั่งลงที่ม้านั่งตัวหนึ่ง

"มองจากคุณเรย์กะแล้ว ฉันคงเป็นคนจิตใจอ่อนแอไม่เอาไหนเลยสินะคะ"
"เอ๋ ไม่จริงหรอกค่ะ"
 
คงไม่มีใครที่ไหนปวกเปียกอ่อนแอเท่าฉันอีกแล้วล่ะค่ะ สามวันห่างเหินตำราเนี่ยเป็นคำที่เหมาะกับฉันเลยล่ะ

"ยิ่งคิดว่าห้ามกินก็ยิ่งอยากกินน่ะค่ะ"
"...ฉันเข้าใจนะคะ"

ฉันพยักหน้าหงึกๆ
ทันทีที่ตั้งใจจะไดเอ็ท ท้องก็หิวทันทีเลยล่ะ

"ฉันอ้วนมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว พยายามจะลดน้ำหนักอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้ผลเลย...  ไม่สมชื่อตัวเลยล่ะค่ะ" (อาคิมิแปลว่าความงามที่ส่องประกายครับ)

แหมๆ ชื่อเรย์กะฉันของฉันก็ไม่สมตัวเหมือนกันแหละค่ะ งดงามเหมือนปุบผาเนี่ยนะคะ เนอะ
ฉันเองยังแอบกินแต่ขนมจนโดนเข้าใจผิดว่าเป็นคนท้อง เป็นลูกทานุกิชัดๆ เลย แค่ถือถุงขนมอบมานี่อย่ายิ้มเศร้าๆ แบบนั้นเลยนะคะ

"คุณเรย์กะนี่ดีจังเลยนะคะ สวยออกอย่างนี้ ได้ยินข่าวลือเรื่องท่านทาคาเทรุพาน้องสาวออกงานไปไหนมาไหนตลอดเลยล่ะค่ะ คงเป็นน้องสาวที่ภาคภูมิใจมากแน่ๆ น่าอิจฉาจัง"
"เอ่อ คิดว่าไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ...."
"....ฉันก็มีพี่ชายเหมือนกันค่ะ แต่พี่คงไม่ชอบที่ฉันอ้วนๆ จืดชืดแบบนี้ ก็เลยแทบไม่เคยไปไหนกันสองคนเลยล่ะ"

อืม-- นั่นไม่เรียกว่าท่านพี่พาไปหรอกค่ะ ฉันขอตามเกาะไปเองมากกว่าน่ะ-- 

"เป็นที่โปรดปรานของท่านคาบุรากิด้วย คุณเรย์กะนี่ยอดจริงๆ น่ะแหละค่ะ ท่านประธานคิโชวอินก็ชอบพูดถึงลูกสาวคนโปรดบ่อยๆ เลย ดีจังเลยนะคะ ที่ท่านพ่อภูมิใจแบบนี้"

ไปพูดอะไรกันยะ ตาทานุกิ เดี๋ยวจับทำหม้อไฟซะหรอก !

"ท่านพ่อแค่เห่อลูกสาวน่ะค่ะ น่าอายจังเลย กลับไปเมื่อไหร่ต้องปรามๆ เสียมั่งแล้ว แล้วฉันก็แอบอ้วนตรงที่มองไม่เห็น่ะค่ะ อย่างตรงพุงเนี่ย ตรงนี้ก็เหมือนท่านพ่ออีก น่าเสียดายจริงๆ เผละเหมือนโมจิทุบใหม่ๆ เลยล่ะค่ะ"
"โมจิทุบใหม่ๆ ?  ตายจริง คุณเรย์กะนี่พูดอะไรตลกดีนะคะ"

หุหุุหุ คุณอาคิมิเผยรอยยิ้มอ่อนโยน ดูอวบๆ ก็จริง แต่อยู่ด้วยแล้วสบายใจดีนะ~ ไม่เห็นต้องดูถูกตัวเองแบบนั้นเลย คล้ายๆ ฮานะชิรุซาโตะในเก็นจิโมโนกาตาริล่ะมั้ง

ฉันอยากให้คุณอาเคมิสบายใจก็เลยเผาตัวเองไปหลายเรื่อง อย่าง "พอนั่งลงปุ๊บตะขอกระโปรงก็กระเด็นปั๊บ" "พอลองเสื้อ เสื้อก็ฉีกแคว่กก็เลยจำใจต้องซื้อกลับบ้าน" "กินโรลเค้กหมดคนเดียวทั้งก้อนจนท้องเสีย" 
คุณอาคิมิฟังไปหัวเราะไป แต่เหมือนจะเข้าใจว่าฉันโม้ไปงั้นแหละ คิดง่ายไปแล้วจ้ะ ยังมีอะไรที่ไม่ได้เปิดเผยอยู่อีกเยอะอย่าง "เล่นเป็นทาร์ซานแล้วเฉียดตาย" หรือ "โดนอีกาเหวี่ยงขยะสดใส่" 
แต่ดูเหมือนคุณอาเคมิจะเปิดใจขึ้นมากแล้ว เธอหยิบพายผีเสื้อออกจากถุงขนมออกมาเชิญชวนให้ทานด้วยกัน
พายผีเสื้อ ! อยากกิจัง ! แต่ตอนนี้งดอาหารอยู่ ! ปวดใจจังเลย !
เห็นฉันกลุ้มใจขนาดนั้น คุณอาคิมิก็หัวเราะ

"ความจริงคนที่แอบกินอยู่แบบนี้ไม่ใช่ฉันคนเดียวหรอกนะ คนอื่นใครๆ เขาก็แอบกินกันทั้งนั้นแหละ"
"เอ๋ !"
"คนที่ตั้งใจงดอาหารจริงๆ น่ะมีแต่พวกคุณเรย์กะเท่านั้นแหละค่ะ ทางฝั่งโรงแรมถึงรู้ก็เงียบไว้กันหมด ไม่งั้นฉันคงซื้อขนมไม่ได้หรอก"

ท่านแม่คะ~ พวกเราโดนหลอกเข้าเต็มเปาเลยล่ะค่ะ~
มิน่าล่ะ ทุกท่านถึงดูร่าเริงกันจังถึงจะอดอาหาร

"...ฉันท้องว่างจนได้แต่คิดถึงเรื่องอาหารน่ะค่ะ"
"ฮิฮิ งั้นจะทานซักคำไหมคะ"
"ไม่ล่ะค่ะ มาถึงนี่แล้วก็ต้องพยายามให้ถึงที่สุด ไม่งั้นก็น่าเสียดายออก"
"คุณเรย์กะต้องอย่างงี้สิ พยายามเข้านะ"

อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว พวกเราจึงแยกย้ายกันกลับห้อง ฉันให้ยืมผ้าพันคอที่ถือติดมาแอบซ่อนถุงขนม คุณอาคิมิหัวเราะแล้วขอบคุณ
เริ่มสนิทกันขึ้นมาหน่อยแล้วล่ะมั้ง

เมนูสุดท้ายหลังงดอาหารคือข้าวต้ม เฮ้อ~ อร่อยจังเลย... ท่านแม่ที่นั่งข้างๆ ใบหน้าเปล่งประกาย หนูเข้าใจค่ะ หนูเข้าใจความรู้สึกของท่านแม่นะคะ
เมื่อสตาฟฟ์ประกาศว่า "จบโปรแกรมงดอาหารครับ" ทั้งหมดก็แยกย้ายกันไป
กลับกันเถอะค่ะ รีบกลับกันเถอะ
อำลาทุกท่านแล้วก็ขึ้นรถที่มารับ ฉันโบกมือส่งคุณอาคิมิไป


กลับถึงบ้านแล้ว !
ท่านพ่อกับท่านพี่เตรียมอาหารร้อนๆ ไว้ต้อนรับ
ท่านแม่ที่จิตใจอ่อนล้าโผเข้าซบท่านพ่อทันที สาวงามกับทานุกินี่นา
ฉันกะจะโผเข้าหาท่านพี่มั่ง แต่ท่านพี่ดันหลบฉากหนีแบบเนียนๆ ทำไมล่ะ ! 

 

 




NEKOPOST.NET