[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 87 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.87 - ตอนที่ 87


ฉันอาศัยกำลังของอาจารย์มารินช่วยฉุดจนรอดผ่านสอบปลายภาคมาได้ แต่ก็กะพร่องกะแพร่งเต็มที ถ้าต้องสอบเข้าแบบนี้เห็นทีจะไม่รอด ฉันจึงตัดสินใจสมัครเรียนพิเศษภาคฤดูร้อนที่โรงเรียนสอนพิเศษ 
คนจิตใจอ่อนแออย่างฉันสงสัยจะไม่เหมาะกับการท่องหนังสือคนเดียว ที่บ้านมีแรงยั่วยวนมากเกินไป พอมีโจทย์ที่แก้ไม่ออกก็อยากหนีไปทำอย่างอื่น ไปปักตุ๊กตาแก้เซ็งซักนิดดีมั้ยน้า เปลี่ยนวอลล์เปเปอร์ที่ห้องดีมั้ยน้า ทำนองนั้น
ถ้าเรียนแล้วชอบก็เรียนต่อเทอมสองด้วยเลยก็ได้ อาจารย์คะ อย่าลากหนูไปเรียนเสริมที่โรงเรียนเลยนะคะ... 
 

วันสุดท้ายของสอบบปลายภาค ฉันสอบเสร็จตั้งแต่ครึ่งเช้าจึงกลับบ้านไปเปลี่ยนชุด พอดีวันนี้มีที่อยากไปต่อ
นั่นก็คือไปรษณีย์ ฉันจะเอาเงินในกระปุกออมสินไปฝาก แล้วก็จะไปซื้อแสตมป์ด้วย
งานอดิเรกเล็กๆ น้อยๆ ของฉันคือการสะสมแสตมป์ ชอบซื้อแสตมป์น่ารักๆ มาสะสมทีละนิดละหน่อย แต่ไม่มีใครให้เขียนจดหมายส่งไปหาหรอกนะ
ฉันชอบแสตมป์อนิเมหรือคาแรคเตอร์เป็นพิเศษ พวกแสตมป์จากโรบ็อตอนิเมดังๆ หรือคาแรคเตอร์จากสมุดภาพก็มี แค่ดูก็เพลินแล้ว 
ในหมู่แสตมป์เหล่านั้นก็มีสแตมป์ราชินีโรโคโค่ด้วยนะ แน่นอนว่าฉันซื้อทันที ซื้อมาเผื่อหลายดวงเผื่อส่งให้ใครด้วยล่ะ แต่ตอนนี้ยังไม่มีใครจะส่งให้เลยล่ะ 
 ยัยหัวโรลอย่างฉันจะซื้อแสตมป์ยัยหัวโรลเนี่ย  อาจจะถูกมองว่า เอ๋ คอสเพลย์เหรอ !? ก็ได้ ฉันนึกอายๆ อยู่เหมือนกัน แต่ก็เป็นแสตมป์ดวงที่ชอบที่สุด ก็เลยรวบรวมความกล้าซื้อมา
ฉันอยากส่งแสตมป์นี่ติดซองจดหมายส่งให้ใครจังเลย ถ้าเป็นอาโออิจังคงหัวเราะได้แน่ๆ ครั้งหน้าลองส่งไปดูดีไหมน้า

ชุดที่ฉันใส่ไปในวันนี้จัดเป็นชุดง่ายๆ ในตู้เสื้อผ้าของฉัน เป็นชุดวันพีซแบบผู้หญิงๆ ที่มีริบบิ้นรัดใต้อก วันนี้ตั้งใจจะแวะไปที่อื่นนอกจากไปรษณีย์ด้วย เป็นชุดที่ไม่ดูคุณหนูมากแหละดี 

ฉันกะว่าวันนี้จะไปกินกลางวันที่ร้านโซบะ 
ฉันเพิ่งเคยไปร้านโซบะคนเดียวเป็นครั้งแรก ก็เลยไม่ค่อยอยากแต่งตัวให้เด่นสะดุดตาเท่าไหร่ 
อ๋า~ หิวจังเลย กินอะไรดีน้า~ 
 

ฉันลองเข้าร้านโซบะแบบสาขาในตึกแห่งหนึ่ง พอดูเมนูแล้วก็ต้องลังเล โซบะผักภูเขาก็ดี แต่โซบะเย็นก็ดี อืม~ แต่ตรงนี้ก็ต้องเท็มปุระโซบะล่ะนะ !
ใส่กุ้งตั้งสองตัวแน่ะ อร่อยจังเลย อื้อ ดีจังที่เลือกเมนูนี้ ใส่หัวหอมเพียบเลย ช่วยให้เลือดลมไหลเวียนดี
มันอร่อยเกินจนฉันเผลอซดน้ำหมดทั้งชาม ฮ้า อิ่มจริงๆ ! 

พักเหนื่อยจากการกินแล้วฉันก็แวะไปรษณีย์ขนาดใหญ่ใกล้ๆ 
แถวยังยาวอยู่ ฉันเลยไปรับบัตรคิวก่อนแล้วค่อยเดินไปดูแสตมป์ แบบรูปสัตว์กับแบบคลาสสิคก็ดีนะ~ จะซื้อซีรี่ส์กลอนญี่ปุ่นไปซักดวงดีไหมนะ 
ฉันเจอแสตมป์รูปสัตว์น่ารักๆ ก็เลยเลือกดวงนั้นมา ไว้ถึงวันที่ระลึกไปรษณีย์ญี่ปุ่นแล้วแวะมาอีกดีกว่า  
ฉันเดินไปที่ช่องฝากเงินด้วยอารมณ์เพลิดเพลิน แต่คิวยังยาวอยู่ คนเยอะจัง สงสัยจะไม่มีที่นั่ง แหม ช่วยไม่ได้นะ ฉันยังสาวอยู่ จะยืนนิดหน่อยก็ไม่เห็นเป็นไร
ทั้งที่คิดแบบนั้น แต่ซาลารี่แมนคนหนึ่งกลับสละที่นั่งให้ฉัน เป็นสุภาพบุรุษอะไรอย่างนี้ !
แนวคิดแบบเลดี้เฟิร์สก็แพร่หลายในญี่ปุ่นแล้วสินะ ขอบคุณมาก คุณสุภาพบุรุษแปลกหน้า ฉันยิ้มให้พลางกล่าวขอบคุณแล้วนั่งลง
พอได้รับน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากใครบางคน ก็รู้สึกอิ่มเอิบมีความสุขจังเลยน้า 

อ๋า- แต่เท็มปุระโซบะที่ทานไปเมื่อกี้ยังแน่นอยู่เลย ก็เล่นซดน้ำซุปจนหมดชามเลยนี่นา 
พอเผลอตัวลูบๆ ท้องไป คุณป้าที่นั่งข้างๆ กันก็ทักว่า "กี่เดือนแล้วจ้ะ" 
กี่เดือนแล้วอะไรคะ ?

"?"
"ซัก 5 เดือนได้หรือเปล่าเอ่ย ถ้าคลอดออกมาเป็นเด็กที่แข็งแรงก็ดีเนอะ"
"........"

....เอ๋ ?
หรือว่า...หรือว่าจะเข้าใจผิดว่าฉันเป็นคนท้อง !?
ทำไมล่ะ !? เพราะฉันเผลอลูบท้องไปเหรอ !?
ไม่ใช่หรอก! เพราะพุงยื่นต่างหาก !!

"....หนูไม่ได้ท้องนะคะ"
"เอ๋"
"ในท้องนี่ไม่มีเด็กอยู่นะคะ...."

ฉันรวบรวมกำลังแขม่วพุง แต่ก็ไม่ได้ยุบลงเท่าไหร่

"อะ อ้าว ขอโทษนะจ้ะ"

คุณป้าส่ายสายตาล่อกแล่กอย่างกระอักกระอ่วนแล้วย้ายที่นั่งหนีไปดื้อๆ
อ๋า ! หรือว่า ! พอเหลียวหลังไป คุณสุภาพบุรุษเมื่อครู่ก็เบือนหน้าหนี! นายก็ด้วยเหรอ !
ไม่ได้ให้เกียรติผู้หญิงซักหน่อย มีน้ำใจให้คนท้องต่างหาก !

ร้ายกาจอะไรอย่างนี้....
ดูเหมือนว่าจะมีเด็กมาอาศัยครรภ์ฉันอยู่โดยไม่รู้ตัว อีกไม่นานคงมีเทวทูตมาแจ้งสารการตั้งครรภ์เป็นแน่ บุตรแห่งพระเจ้าจากดินแดนแห่งไขมันเอ๋ย จงรีบถือกำเนิดขึ้นมาเถอะนะ ไม่งั้นพระแม่ศักดิ์สิทธิ์เรย์กะก็จะพุงล้ำหน้าแบบนี้ไปเรื่อยๆ...

...ว่าเข้าไปนั่น ไม่ได้สิ ฉันต้องเผชิญหน้ากับความจริง นี่เป็นแค่โศกนาฎกรรมที่ก่อเกิดจากความอ้วนของฉันเอง

แล้วยังมีเรื่องรับไม่ได้อีกเรื่อง
นี่ฉันดูแก่ขนาดนั้นเลยเหรอ ถูกมองว่าอยู่ในวัยที่จะตั้งท้องก็ไม่แปลกอะไรเนี่ยนะ หมายความว่าไงยะ 
ทั้งอ้วนทั้งแก่
อา... แสงนีออนที่นี่สว่างจังเลย สว่างจ้าจนน้ำตาเกือบไหลแน่ะ....
บรรยากาศอึมครึมโรยตัวอยู่รอบตัวฉัน เมื่อไหร่จะถึงคิวซักทีนะ...

ฉันกลั้นน้ำตาจนกลับมาถึงบ้าน จากนั้นก็เก็บตัวอยู่แต่ในห้อง หมุนฮูล่าฮูปโดยไม่คิดชีวิต 
ฝึกกล้ามท้อง งอตัวเป็นรูปตัว V จะอ้วกแล้ว 

ตั้งแต่วันถัดมามื้อกลางวันของฉันก็มีสลัดเป็นหลัก โดยแก้ตัวไปว่า "เพลียจากหน้าร้อน เลยไม่อยากอาหารน่ะค่ะ...." พวกเด็กๆ  ที่กินข้าวด้วยกันร้องว่า "แหม ลำบากแย่เลย" แต่ความจริงคงรู้อยู่สินะ...

ในห้องสโมสรของ Pivoine ก็จิบแต่ชาฝรั่ง  วันนี้มีบลูเบอรี่ทาร์ตด้วยเหรอ ไม่กินหรอก !
ทุกท่านพยายามแนะนำขนมต่างๆ ให้ แต่ฉันปฎิเสธไปว่า "ไม่อยากอาหารน่ะค่ะ..." ห้ามมองเด็ดขาดนะ

เอ็นโจที่เดินกรายผ่านมายิ้มให้แล้วว่า "พยายามเข้านะ" หมอนี่ก็มองออกด้วยเรอะ หุบปากซะ ห้ามปากมากเชียวนะ ตอนนี้ฉันกำลังหงุดหงิดเพราะท้องหิวนะยะ

พอเมล์ไปบ่นกับซากุระจัง ทางนั้นก็ตอบกลับมาว่า "ไปนั่งสมาธิกับฝึกตนที่น้ำตก จะเลือกอันไหน"
ซากุระจังอธิบายว่าที่ฉันไดเอ็ทไม่รอดเพราะจิตใจปวกเปียกเหลวเป๋ว จึงต้องทบทวนตัวเองเสียใหม่ ก็ฟังดูมีเหตุผลดีนะ ก็จริงที่ฉันเข้มงวดกับคนอื่น อ่อนกับตัวเอง
ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงจะไปนั่งสมาธิแบบญี่ปุ่นกับซากุระจังในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน 

ว่าแต่ซากุระจัง ฉันปิดตาได้ไม่เกิน 3 นาทีก็จะผล็อยหลับนะ จะไหวแน่หรือเปล่า ?
ไม่รู้ทำไมท่านแม่ถึงแนะนำให้ฉันงดอาหาร เลยกลายเป็นว่าตอนปิดเทอมฉันต้องไปเข้าร่วมโปรแกรมงดอาหารกับท่านแม่ด้วย 
 
สงสัยว่าปิดเทอมหน้าร้อนปีนี้จะกลายเป็นหน้าร้อนละลายไขมันซะแล้ว ฝึกหนักแบบนี้ดวงตาที่ 3 จะเปิดออกหรือเปล่านะ !? 




NEKOPOST.NET