[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 86 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.86 - ตอนที่ 86


86.


ฉันเจอหัวหน้าห้องที่ทางเดิน จึงดึงแขนเขาไปที่ริมทางเดิน

"เอ๋ มีอะไรเหรอ คุณคิโชวอิน"
"หัวหน้าห้อง นี่คุณคงไม่ได้กำลังแต่งเพลงรักของตัวเองแทนบทกลอนหรอกใช่ไหมคะ"
"เอ๋ ! ทำไมถึงรู้ล่ะ !?"

ว่าแล้วเชียว !
โรคร้ายของหัวหน้าห้องยิ่งอาการทรุดหนักลงเรื่อยๆ ช่างเป็นข่าวที่น่าเศร้าอะไรอย่างนี้

"ถ้าเป็นรสนิยมของหัวหน้าก็แล้วไปเถอะค่ะ แต่อย่าได้คิดว่าจะร้องเพลงนี้สารภาพรักเชียวนะคะ อ๊ะ ! หรือว่าหัวหน้าห้องคิดจะเล่นเพลงนี้ในงานโรงเรียน !?"
"เปล่าๆ ขนาดผมยังรู้เลยนะว่าจะทำแบบนั้นไม่ได้"

โอ้ ! เติบโตขึ้นแล้วสินะคะ หัวหน้าห้อง

"แล้วเป็นเพลงแบบไหนเหรอคะ"
"...ความลับ"

หัวหน้าห้องหน้าแดงขวยเขิน มุ้งมิ้งจริงๆ

"....เด็กผู้หญิงเนี่ย ถ้าจู่ๆ มีคนแต่งเพลงให้เป็นของขวัญคงลำบากใจใช่ไหม"
"นั่นสินะคะ ก็อาจจะไม่ใช่ทุกคน แต่น่าจะตกใจมากกว่าดีใจนะคะ"
"งั้นเหรอ..."

หัวหน้าห้องทำคอตก อยากให้เขาฟังสินะ
แบบนี้ลองไปเช็คดูอีกทีก่อนงานโรงเรียนท่าจะดี  ไม่แน่ว่าอาจจะบ้าเลือดจนร้องออกมาจริงๆ ก็ได้

"ถ้าจะเล่นดนตรีจริงๆ ล่ะก็ อย่าใช้เพลงรักประหลาดที่ตัวเองแต่งเองเลยค่ะ เล่นเพลงตามท้องตลาดที่มีอยู่แล้วผู้หญิงน่าจะปลื้มใจกว่านะคะ"
"งี้นี่เอง"
"ค่ะ ก่อนหน้านี้มีท่านผู้หนึ่งบรรเลงเปียโนเพลงรักอย่างไพเราะจนผู้หญิงเคลิ้มไปตามๆ กันเลยล่ะค่ะ ออกจะน่าอายอยู่บ้าง แต่ตัวฉันก็เผลอใจเต้นไปแวบหนึ่งเหมือนกัน ความเกินคาดนี่เขาเรียกว่าแก็ปโมเอ้ค่ะ แก็ปโมเอ้"
"แก็ปโมเอ้... คุณคิโชวอินรู้จักคำแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย แต่ว่าเกินคาดเหรอ ถ้าผมเล่นเครื่องดนตรีบ้างจะเกินคาดไหมนะ"
"หัวหน้าห้องผู้จริงจังบรรเลงเพลงรักอย่างเร่าร้อน  แค่นี้ก็เกินคาดแล้วล่ะค่ะ แต่ระวังอย่าเลือกเพลงผิดนะคะ"
"อย่างเพลงไหนดีล่ะ เอาเพลงที่เกี่ยวกับทะเลดีไหม บรรเลงเปียโนดีหรือเปล่า" 
"เปียโนก็ดีนะคะ"
"แต่ปัญหาคือไม่มีโอกาสได้เล่น..."

"หัวหน้าห้อง มีอะไร เป็นอะไรหรือเปล่า !?"

พวกเรากระซิบกระซาบกันอยู่ที่ปลายทางเดินอยู่ดีๆ นายตัวสำรองก็โผล่มาด้วยท่าทางรีบร้อน

"อ๊ะ มิซึซากิคุง มีธุระอะไรกับผมหรือเปล่า"
"เปล่า หัวหน้าห้องนั่นแหละเป็นอะไรหรือเปล่า โดนเรียกมาในที่แบบนี้"

เรียกมา ? นี่มันปลายทางเดินที่มีคนเดินผ่านไปผ่านมานะยะ

"เรียกอะไรกัน พวกเราแค่พูดคุยกันเฉยๆ นะ"
"แต่ว่า..."

นายตัวสำรองมองหัวหน้าห้องด้วยท่าทีเป็นกังวล แล้วเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างพวกเราด้วยท่าทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น นี่ นายเห็นฉันตัวอันตรายขนาดไหนกันหา

"....เอ่อ ยังงงๆ อยู่เหมือนกัน แต่คุณคิโชวอินไม่ใช่คนไม่ดีอย่างที่มิซึซากิคุงคิดนะ คุณคิโชวอินไม่มีทางลงไม้ลงมือกับผมหรอก แล้วคุณคิโชวอินก็เป็นที่ปรึกษาความรักให้ผมด้วย"
"ที่ปรึกษาความรัก ?"
"อื้อ ตั้งแต่สมัยประถมแน่ะ ได้คำแนะนำมาหลายอย่างเลยล่ะ"

หัวหน้าห้องดึงผมอย่างอายๆ มุ้งมิ้งจริงๆ

"ที่ปรึกษาความรักนะ แต่ไม่เคยได้ยินเลยนะว่ามีเรื่องทำนองนั้นด้วย"

อ้าวเฮ้ย นายตัวสำรอง หาเรื่องกันเหรอ นายก็รองหัวหน้าหมู่บ้านคานทองเหมือนกันล่ะว้า
...ไม่สิ ฉันรู้มาว่านายตัวสำรองออกจะป๊อบในหมู่สาวๆ แต่ฉันก็ได้ฉายาว่าเทพธิดามาเหมือนกันนะคะ

"ว่าแต่หัวหน้าห้อง มีคนที่ชอบด้วยเหรอ"
"เอ๋ ! ตายแล้ว มิซึซากิคุง นี่เป็นความลับนะ"

สาวน้อยเขินอาย
ดูเหมือนในโรงเรียนจะลืมเลือนแรงช็อคจากระเบิดกลอนที่สาวน้อยปล่อยไว้ตอนม.2 ไปแล้ว ดีจังเลยนะ แต่ฉันคงไม่ลืมชั่วชีวิตเลยล่ะ

"งั้นฉันจะร่วมมือด้วยก็แล้วกัน"
"เอ๋ จริงเหรอ"

หัวหน้าห้องทำท่าจะตกลงรับข้อเสนอของนายตัวสำรอง ฉันจึงรีบดึงแขนเขาไว้

"ไม่ได้นะ หัวหน้าห้อง !"
"เอ๋ ทำไมล่ะ"

ฉันปล่อยนายตัวสำรองทิ้งไว้ หันมากระซิบกระซาบกันลับๆ

"ไม่เคยได้ยินเรื่องสาวที่แอบชอบหันไปปิ๊งพ่อสื่อที่คอยเชียร์ความรักของทั้งสองคนแทนเหรอคะ มีอยู่เยอะแยะออกนะ แถมมิซึซากิคุงยังเนื้อหอมด้วย ไม่ได้นะคะ อันตรายมากนะคะ"
"จริงด้วย"
"ดีไม่ดีเธออาจจะหันมาปรึกษาหัวหน้าห้องว่าแอบชอบมิซึซากิคุงอยู่ก็ได้นะคะ.."
"หวา แย่สุดๆ เลยล่ะ ดูจะเป็นไปได้ด้วย..."
"ใช่ไหมล่ะคะ"

เป็นอันจบบทสนทนาลับ

"ขอบคุณที่เสนอตัวนะ มิซึซากิคุง แต่ไม่เป็นไรหรอก ผมขอปรึกษาคุณคิโชวอินตามเดิมนี่แหละ"

หัวหน้าห้องยกมือห้ามปฎิเสธไป แต่นายตัวสำรองยังมองฉันด้วยสายตาคลางแคลง

"คุยเรื่องความรักกันจริงๆ น่ะเหรอ หัวหน้าห้อง ไม่ได้โดนขู่อยู่แน่นะ"
"เอ๋- ไม่มีหรอก !"

นี่ฉันไปทำอะไรให้นายตัวสำรองมองฉันในแง่เลวร้ายแบบนี้เลยเหรอคะ

"ผมได้คำแนะนำดีๆ จากคุณคิโชวอินมาหลายครั้งเลยนะ อย่างศาลเจ้าที่อำนวยพรเรื่องความรัก"
"....ก็ดูท่าจะไม่ใช่คำแนะนำที่ดีเท่าไหร่นะ"
"ไม่จริงหรอก ได้ผลด้วยนะ"

เอ๋ ได้ผลด้วยเหรอคะ !?

"เดี๋ยวสิคะ หัวหน้าห้อง ได้ผลยังไงเหรอคะ"

ฉันคว้าแขนมากระซิบถามอีกครั้ง

"ตอนท่องเที่ยวทัศนศึกษา เราไปเดินเที่ยวสวนสนุกด้วยกันน่ะ ไปกันเป็นกลุ่มนะไม่ได้ไปสองต่อสอง แต่ก็สนุกมากๆ เลยล่ะ"

อ๋า ระหว่างที่ฉันทำท่าจะอ้วกพุ่งเป็นเมอร์ไลอ้อนอยู่นั่นเอง จะว่าไปก็มีเรื่องแบบนั้นด้วยนี่นะ ดีจังเลยน้า ~ ได้สร้างความทรงจำแสนวิเศษตอนท่องเที่ยวทัศนศึกษา ฉันน่ะไม่มีอะไรเลยล่ะค่ะ

"เอาเป็นว่าผมไม่ได้มีเรื่องกับคุณคิโชวอินนะ ไม่มีอะไรให้มิซึซากิคุงต้องเป็นห่วงหรอก"
"...งั้นเหรอ"

ทำไมต้องระแวงฉันขนาดนั้นด้วยล่ะ สงสัยต้องพูดกันให้รู้เรื่องซะแล้ว

"มิซึซากิคุง มีเรื่องจะขอคุยด้วยหน่อยค่ะ"
"อะไร"

ฉันขอร้องหัวหน้าห้องให้ปล่อยเราอยู่กันสองคน หัวหน้าห้องถึงกับเป็นห่วงฉันว่า "ไม่เป็นไรแน่นะ" ทำให้นายตัวสำรองทำหน้างงๆ  เอ้า เห็นไหมล่ะ หัวหน้าห้องเห็นนายเป็นตัวอันตรายยิ่งกว่าฉันอีกนะ !
หัวหน้าห้องจากไปทั้งที่ยังทำท่าห่วงๆ ฉันเปิดฉากทันที

"นี่มิซึซากิคุง  ทำไมภาพพจน์ฉันในสายตาคุณดูแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันจำไม่ได้เลยนะว่าเคยไปทำอะไรกับมิซึซากิคุงไว้"
"กับฉันน่ะนะ"

กับฉัน ?

"ตอนม.3 เธอเคยขู่ซึรุฮานะไว้ใช่ไหมล่ะ ว่าถ้ากล้าหือกับตัวเองจะขยี้ซะ ว่าตัวเองมีอิทธิพลขนาดนั้น ฉันบังเอิญเดินผ่านมาเห็น"

ตอนที่ฉันสะบัดพัดไปมานั่นน่ะเหรอ ---!!!

เหตุเกิดขึ้นบนทางเดินหลังเลิกเรียน คนน้อยก็จริงแต่ไม่ได้ร้างคนเสียเลยทีเดียว จะมีคนเห็นเหตุการณ์ก็ไม่แปลก หนึ่งในนั้นก็คือนายตัวสำรองเองเหรอ ก็จริงนะ ตอนนั้นอิมเมจเลวร้ายสุดๆ เลยล่ะ...

"ความจริงก็ถือว่าซึรุฮานะทำตัวเอง แต่ฉันอภัยให้คนที่เที่ยวใช้อิทธิพลข่มขู่คนอื่นไม่ได้ ต่อให้เป็นการกระทำของ Pivoine ที่กุมอำนาจของโรงเรียนก็ตาม เพราะฉนั้นฉันจะปกป้องนักเรียนคนอื่นจากเธอไว้ให้ได้"

หวา~ ฉันกลายเป็นตัวร้ายสุดๆ ไปแล้ว

แต่ถ้าเห็นฉากนั้นเข้าก็คงช่วยไม่ได้นะ... จะแก้ตัวก็ไม่ได้ด้วย

"...ความจริงมันก็มีที่มาอยู่นะคะ แต่ก็พอเข้าใจเหตุผลของคุณแล้วล่ะค่ะ"
"เรื่องที่จะคุยมีแค่นี้ใช่ไหม งั้นฉันไปล่ะ"
"ค่ะ"

ฟ้าย่อมรู้ ดินย่อมรู้ คนย่อมรู้ สุภาษิตที่ฉันพร่ำเทศน์ให้ทานุกิฟังย้อนกลับมาเข้าตัวฉันเอง นี่สินะทานุกิบูมเมอแรง

ดูท่าจะสลัดภาพพจน์เลวร้ายนี่ไปได้ยากแฮะ~ แต่ที่เอาพัดฟาดแปะๆ นั่นเป็นความหลังอันน่าอับอายของฉันเลยนะ ช่วยลืมๆ มันไปไม่ได้เหรอ... 

 




NEKOPOST.NET