[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 85 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.85 - ตอนที่ 85


85


ฉันส่งโปรตีนชั้นสูงไปให้คุณพี่ของอาโออิจังแทนคำขอโทษที่ทำให้สับสน
ได้ยินว่าคนที่คุณพี่บ้ากล้ามชอบชื่อคุณมาริ ฉันควรจะถามชื่อให้ชัดๆ ก่อนสินะคะ
คุณพี่แสนใจดีบอกว่าไม่ใช่ความผิดของฉัน ไม่ต้องห่วง อาโออิจังก็ดูจะไม่ได้โกรธฉัน ค่อยยังชั่วหน่อย
รู้สึกว่าในที่สุดคุณพี่บ้ากล้ามก็ยอมแพ้การคัดค้านอย่างรุนแรงของคนรอบข้าง ตัดใจจากการสารภาพด้วยเพลงที่แต่งเอง แต่ยังดีดกีตาร์อยู่ทุกวัน อาโออิจังโทรศัพท์มาด้วยเสียงหมดหวังว่า "ตอนนี้พี่เริ่มเล่นกีตาร์คลอเดี่ยวไมโครโฟนล่ะ..."  ทำใจดีๆ ไว้นะ อาโออิจัง !


แล้วในวันหนึ่ง ฉันก็ได้รับบัตรเชิญไปงานปาร์ตี้ฉลองการก่อตั้งบริษัทในเครือคาบุรากิกรุ๊ป

"หนูปฎิเสธเรื่องนี้ไปแล้วนี่คะ พวกท่านพ่อไปกันเองเถอะค่ะ"
"ก็ใช่ล่ะนะ แต่ตอนพบท่านประธานคาบุรากิที่งานปาร์ตี้ของบริษัทอื่น พอพ่อเล่าเรื่องเรย์กะให้ฟัง ท่านก็บอกว่าครั้งหน้าให้เชิญลูกสาวมาด้วยให้ได้"

ตั้งแต่ให้ตุ๊กตาทานุกิไป ท่านพ่อก็เที่ยวคุยโม้ไปทั่วว่าฉันเป็นลูกสาวติดพ่อ ขนาดสมาชิก Pivoine ยังมาทักฉันเลยว่า "ท่านเรย์กะดูท่าทางจะสนิทสนมกับท่านพ่อดีนะคะ"  เล่นเอาฉันสะดุ้งเฮือก

เป็นที่รับรู้กันทั่วไปในหมู่ท่านๆ ในสังคมชั้นสูงมานานว่าฉันเป็นบราค่อน แต่ระยะหลังมานี่โดนแปะป้ายว่าเป็นฟาเธอร์ค่อนไปแทนแล้ว เกินคาดนะ
แต่ทั้งหมดทั้งมวลนี่ท่านพ่อโม้เอาเองทั้งนั้น ข่าวลือเรื่องบราค่อนน่ะอยู่ยังไงก็ยังงั้น แต่ข่าวลือเรื่องฟาเธอร์ค่อนเนี่ยเหมือนจะไปได้ไม่ไกล ก็แหงละ มันไม่มีมูลความจริงนี่ยะ

"หนูยังเป็นเด็กม.ปลายอยู่เลย ขอผ่านก็แล้วกันค่ะ"
"แต่พ่อตอบรับไปแล้วน่ะสิว่าลูกจะไปด้วย ไปด้วยกันนะ เรย์กะ"

หา ?
ปาร์ตี้บริษัทคาบุรากิเนี่ยให้ตายก็ไม่อยากไปหรอก !

"ท่านมาซายะอาจจะไปงานปาร์ตี้นี้ด้วยก็ได้นะ ! เรย์กะ ไปหาซื้อเดรสใหม่ๆ กันเถอะ!"

ท่านแม่ระริกระรี้ ก็นั่นแหละถึงได้ไม่อยากไป
ฉันยังต้องดูหนังสือสอบปลายภาคด้วยนะ แต่แบบนี้คงต้องกลายเป็นตุ๊กตาลองเสื้อให้ท่านแม่ไปซักพักล่ะมั้ง

"ไม่เป็นไรหรอก ท่านพ่อจะเอสคอร์ทไปด้วยนะ"
"ไม่ต้องหรอกค่ะ หนูจะให้ท่านพี่เป็นคนเอสคอร์ทหนูเอง"

พูดอะไรหยาบคายแบบนี้ได้ไงยะ ตาทานุกิ
ฮึ ทำหน้าจ๋อยไปก็ไม่สงสารหรอกนะ !

ฉันลังเลนิดหน่อยว่าตอนเจอกันที่สโมสร ควรจะแจ้งว่าจะไปร่วมงานปาร์ตี้ของบริษัทคาบุรากิหรือไม่ แต่สุดท้ายก็ไม่เอา ไม่รู้ด้วยว่าคาบุรากิจะมาหรือเปล่า ถ้าอีกฝ่ายถามว่าแล้วไงก็ตอบไม่ถูกอีก
อีกไม่นานก็ถึงวันงานปาร์ตี้

งานปาร์ตี้บริษัทเนี่ยจะไปสนุกตรงไหนได้ยังไง ที่ผ่านมานอกจากกรณีพิเศษจริงๆ แล้ว ฉันใช้ข้ออ้างว่าตัวเองยังเด็กปฎิเสธมาตลอด แต่จากนี้ไปโอกาสเข้าร่วมงานคงเพิ่มขึ้นอีก เฮ้อ วุ่นวายชมัด แล้วคาบุรากิก็ไม่มาจริงๆ ด้วย

ท่านพี่มาเป็นคนเอสคอร์ทตามที่ประกาศ ฉันยิ้มทั้งงาน มีบรรดาผู้ปกครองของสมาชิก Pivoine เข้าร่วมงานด้วย ฉันจึงต้องทักทายทำนองว่าสนิทสนมกับบรรดาคุณหนูคุณชายที่โรงเรียนดี โดยมากก็พูดประมาณว่า "เป็นท่านที่วิเศษมากเลยค่ะ" อ่ะนะ

ท่านพ่อท่านแม่เองก็กำลังทักทายกับบรรดาคุณลุงที่มีห่วงยางรอบเอวเหมือนกันอยู่ห่างออกไป

"เหนื่อยหรือเปล่า เรย์กะ"
"ยังไหวค่ะ"
"เหรอ พยายามเข้านะ อีกนิดเดียว"

ท่านพี่กระซิบปลอบใจฉัน ฉันจึงฮึดขึ้นมา "สวัสดีค่ะ คิโชวอิน เรย์กะค่ะ"

ในตอนนั้นมีเสียงทักมาจากทางด้านหลังว่า "อุตส่าห์มาด้วยเหรอ ทาคาเทรุคุง" 
"ท่านประธานคาบุรากิ วันนี้ต้องขอบคุณมากครับที่เชิญมา"

ท่านประธานคาบุรากิ !? คุณพ่อของคาบุรากิเหรอ !
ฉันรีบเหลียวกลับไป

กิ๊---ง !!

 คุณพ่อของท่านคาบุรากิเป็นคุณอาที่เท่ห์สุดยอดไปเลย
ที่ผ่านมาฉันพยายามเลี่ยงๆ เหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับบ้านคาบุรากิมาตลอด ก็เลยเพิ่งได้เห็นหน้าใกล้ๆ เป็นครั้งแรก เคยเห็นแว้บๆ ไกลๆ เหมือนกัน แต่ฉันรีบเผ่นด้วยความเร็วสูงตลอด อาจจะเคยเจอกันตอนเด็กๆ ก็ได้ แต่จำไม่ค่อยได้เท่าไหร่
น่าจะอายุไล่ๆ กับท่านพ่อของฉัน แต่ไหงต่างกันงี้ล่ะ !? พุงไม่ยื่นเลย ! ขนาดริ้วรอยที่ห่างตายังต้องบรรยายด้วยคำว่าขรึมไม่ใช่แก่ ! ดวงตามีประกายกล้าแต่ก็ดูอบอุ่นอ่อนโยน ! บารมีเจิดจ้านั่นอีก ! เท่ห์จังเลยค่า ---! แล้วยังตัวสูงด้วยนะ !

ถ้าเปรียบเป็นดนตรีก็คือเพลง "จักรพรรดิ" ของบีโธเฟ่น คนละเรื่องกับลูกชายเลยล่ะค่ะ ใช่ ท่านผู้นี้แหละคือจักรพรรดิที่แท้จริง !
ฉันเผลอมองด้วยความเคลิบเคลิ้ม

"ท่านประธาน นี่น้องสาวผม เรย์กะครับ เรย์กะ นี่ท่านประธานคาบุรากิ"
"สวัสดี คุณเรย์กะ วันนี้ขอบใจนะที่มา"

ท่านอาผู้หล่อเลาทักทายฉันด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
ตายแล้ว ! นี่ไม่ใช่เวลามาเคลิ้มอยู่นะยะ !

"วันนี้ขอขอบพระคุณมากค่ะที่เชิญมา คิโชวอิน เรย์กะค่ะ"

ฉันซ่อนความหวั่นไหวในใจ ทักทายอย่างสุภาพ อา ฉันจะไม่ยอมเสียมาดต่อหน้าท่านผู้นี้เป็นอันขาด !

"ไม่ต้องเกรงอกเกรงใจหรอก ได้ยินว่าเป็นเพื่อนร่วมรุ่นกับมาซายะใช่ไหม เจ้านั่นไปรบกวนอะไรหนูหรือเปล่า"
"ไม่ค่ะ ไม่เลย ท่านมาซายะหัวดีวิเศษมากเลยค่ะ"

ไม่ได้สนิทกันขนาดจะให้มารบกวนได้น่ะนะ

"คุณเรย์กะก็เก่งมากเหมือนกันนี่นา ท่านพ่อคุยอวดบ่อยๆ เลยล่ะ ว่าลูกสาวชอบทำขนมมาให้ท่านพ่อคนโปรด แล้วยังถักตุ๊กตาให้ท่านพ่ออีก เด็กผู้หญิงนี่ดีจังเลยนะ  ท่านประธานคิโชวอินน่าอิจฉาจริงๆ" 

ท่านพ่อ จะโม้หนักไปหน่อยแล้วนะ !
นี่ไปคุยฟุ้งเรื่องฉันไปขนาดไหน แค่คิดก็หวาดเสียวแล้ว

"ท่านประธานคาบุรากิ เมื่อครู่ต้องขอบคุณมาก"
"อ้าว ท่านประธานคิโชวอิน กำลังคุยกับพี่ชายน้องสาวที่บ้านคิโชวอินภาคภูมิใจอยู่พอดี"

พวกท่านพ่อเห็นว่าฉันคุยอยู่กับท่านพ่อคาบุรากิก็เลยเดินเข้ามาหา

"คุณเรย์กะเป็นคุณหนูที่น่ารักจริงๆ สมเป็นลูกสาวคนโปรดของท่านประธานคิโชวอิน"
"แหม ขอบคุณมากครับ ท่านประธานคาบุรากิ"

ถ่อมตัวหน่อยซิยะ ทานุกิ
พอทานุกิอวบอ้วนมายืนข้างๆ ความเท่ห์ของคุณพ่อคาบุรากิก็ยิ่งเปล่งประกาย ท่านแม่นี่เก่งจริงๆ เห็นท่านอาแสนวิเศษขนาดนี้มายืนต่อหน้ายังไม่มีทีท่าผิดหวังกับท่านพ่อซักนิด
ท่านพ่อเริ่มโม้เรื่องน่ารักของลูกสาวๆ ที่มโนเอาเองกับคุณพ่อคาบุรากิ ใครก็ได้ช่วยห้ามหน่อย
แต่ท่านประธานคาบุรากิผู้มีจิตใจกว้างขวางรับฟังเรื่องของท่านพ่อด้วยรอยยิ้มอย่างไม่ถือสา
สุดท้ายก็บอกว่า "อยากพบคุณเรย์กะอีกนะ" ก่อนขอตัวจากไปกับรอยยิ้มตรึงตรา

อา วิเศษอะไรอย่างนี้...

เอ๊ย นี่ไม่ใช่เวลามาเพ้ออยู่นะ ตัวฉัน !
รู้สึกจะห่างไกลจากคำสาบานว่าจะไม่ข้องแวะกับตระกูลคาบุรากิออกมาทุกที...
ต้องกลับไปยังจุดเริ่มต้นให้ได้ !

หลายวันให้หลังเมื่อเจอกันที่ห้องสโมสร คาบุรากิก็หัวเราะเยาะฉันว่า "พ่อฉันเล่าว่านอกจากเธอจะเป็นบราค่อนแล้วยังเป็นฟาเธ่อร์ค่อนอีกเรอะ"  ฉันโกรธจนผมชี้ทะลุฟ้า

ตาทานุกิ !!

 




NEKOPOST.NET