[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 84 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.84 - ตอนที่ 84


84.

ครีมชีสราดน้ำผึ้งนี่อร่อยจังเลย
ทานเปล่าๆ แบบนี้ก็อร่อย แต่ฉันมักจะป้ายครีมชีสราดน้ำผึ้งนี้ลงบนสโคนแล้วค่อยกิน แบบนี้ก็อร่อยเหมือนกัน
แม้แต่น้ำผึ้งหายากราคาแพงที่มีขายแต่ในร้านน้ำผึ้งเฉพาะทาง ที่บ้านคิโชวอินนี่ยังใช้กันแบบสุรุ่ยสุร่ายหน้าตาเฉย วิเศษอะไรอย่างนี้

วันนี้จะทานน้ำผึ้งตัวไหนดีน้า เอาเป็นน้ำผึ้งลาเวนเดอร์ก็แล้วกัน

เทน้ำผึ้งในกระปุกเล็กๆ ราดครีมชีสโดยไม่หวงแหน ง่ำกร้วมใหญ่พร้อมสโคน อา มีความสุขจัง มีความสุขจริงๆ
ชิ้นใหญ่เหมือนกันนะ แค่ชิ้นเดียวก็แน่นท้องแล้วล่ะ แต่เวลาหิวๆ มานี่ฉันกินสองก้อนได้สบายๆ เลยนะ
แต่อาหารเลิศรสนี่ถ้ากินติดกันซักสามวันจะนำผลลัพธ์ที่น่าสะพรึงกลัวมาให้ โดยเฉพาะในด้านน้ำหนักอ่ะนะ

อา ช่างเป็นอาหารของปีศาจโดยแท้ !

วันนี้ฉันก็พ่ายแพ้ต่อการยั่วยวนของมารร้ายอีกครั้ง ในตอนนั้นเองที่โทรศัพท์จากอาโออิจังดังเข้ามาพอดี เธอว่า "พี่ชายยิ่งเพี้ยนเข้าไปทุกทีแล้ว"

"คุณพี่บ้ากล้ามที่คลั่งกีตาร์น่ะเหรอ ยังเล่นทุกวันอยู่หรือเปล่า"
"ทั้งเล่นทั้งร้องเลยล่ะ..."
"ตายจริง~"

เสียงอาโออิจังฟังดูหดหู่

"รู้สึกว่าที่พี่เริ่มเล่นกีตาร์เป็นเพราะมีคนที่ชอบน่ะ แล้วก็จะสารภาพรักกับคนๆ นั้นด้วยเพลงรักที่ตัวเองแต่งเอง... พี่ชายร่วมสายเลือดร้องเพลงรักน่าหยะแหยงทุกวันๆ เลยล่ะ มันทรมานมากเลยนะ ทั้งครอบครัวช่วยกันห้ามแล้วแต่พี่ไม่ยอมฟังเลย แล้วเนื้อเพลงก็ห่วยสุดๆ เลยล่ะ ประมาณว่าพอเจอเธอก็ใจเต้นตึกตัก หัวใจรักผมมันพองพอง อะไรแบบนั้น เป็นเนื้อเพลงที่น่าอายเกินรับสุดๆ พอพี่ร้องเพลงแม่ก็อุดหูไปเลย ในฐานะน้องสาวแล้วฉันรู้สึกสมเพชจริงๆ..."

เพลงรักแต่งเองเหรอ พอมีเมโลดี้ประกอบด้วย พลังทำลายล้างความอับอายนี่รุนแรงชนิดบทกลอนเทียบไม่ติดเลยนะ
นานๆ ทีก็จะเห็นรายการโทรทัศน์ที่พาหนุ่มไปร้องเพลงจีบสาวอยู่บ้าง สาวที่โดนจีบแบบนี้จะดีใจจริงๆ เหรอเนี่ย ถ้าเป็นฉันคงอายจนทนไม่ไหวแหงๆ
แต่พวกผู้ชายนี่ชอบกันจังเลยนะ พวกกลอนพวกเพลงรักเนี่ย แทบไม่เคยได้ยินว่าพวกผู้หญิงมอบกลอนให้คนที่แอบชอบเลยนะ อ๊ะ แต่พวกผู้หญิงคงให้ของขวัญทำมือกันสินะ

บางทีกลอนรักหรือเพลงรักนี่อาจจะเป็นโรคระบาดน่ากลัวที่ระบาดแต่ในพวกผู้ชายเท่านั้นก็เป็นได้ น่ากลัวจังเลย.. โชคดีที่ท่านพี่ไม่ได้ไปติดกับเขาด้วย

แต่บทเพลงเซเรเนดของชูเบิร์ตที่ท่านพี่เล่นในเวลาว่างน่ะวิเศษที่สุดเลยค่ะ !
อื้อ ของแบบนี้ไม่ได้มีไว้สำหรับมือสมัครเล่นจริงๆ ด้วย

"อยู่ดีๆ มีคนมาร้องเพลงสารภาพรัก อาจจะตกใจจนเผ่นหนีไปเลยก็ได้นะ ผู้หญิงอีกฝ่ายเขาอาจจะไม่ชอบก็ได้..."
"นั่นสินะ แต่ได้ยินว่าผู้หญิงคนนั้นก็ชอบดนตรีด้วย เสป็คเป็นนักดนตรีน่ะ"
"โฮ่~"
"เห็นว่าเป็นเพื่อนร่วมรุ่นที่มหาลัยน่ะ พยายามจีบอ้อมๆ แล้วแต่เขาไม่สนเลย ก็เลยต้องใช้มาตรการสุดท้ายเป็นเพลงรักนี่แหละ..."
"ตายจริง~"

เพื่อนร่วมรุ่นในมหาลัยเหรอ พี่ชายบ้ากล้ามเป็นเด็กมหาลัยเหรอเนี่ย

"มารี~ "มารี~ มารีที่รัก ผมเป็นทาสรักของเธอ~ งี่เง่าสิ้นดีเลยล่ะ"

ดูจะไม่มีพรสวรรค์ด้านเนื้อเพลงจริงๆ น่ะแหละ แบบนี้กลอนของหัวหน้าห้องยังฟังดูดีกว่าอีก ถ้าหัวหน้าห้องอาการหนักขึ้นมาจะลุกขึ้นมาร้องเพลงด้วยหรือเปล่านะ หัวหน้าห้อง อย่าถลำลึกไปถึงขั้นนั้นเชียวนะ

ว่าแต่ มารีเหรอ

"ขอถามได้ไหมคะว่าคุณพี่ชายเรียนอยู่มหาลัยไหน"

ชื่อที่อาโออิจังยกขึ้นมาคือมหาวิทยาลัยเดียวกันกับที่อาจารย์มารินเรียนอยู่ แถมยังชั้นปีเดียวกันด้วย
เอ๋ หรือว่าจะ...

"อาจารย์สอนพิเศษของฉันก็อยู่ปีเดียวกับคุณพี่ชายเลยล่ะ แถมยังมีเสป็คชอบผู้ชายแบบนักร้องวิช่วลอีกต่างหาก"
"เอ๋ !"
"ชื่อก็ใกล้ๆ มารีด้วยนะ แต่ฉันไม่กล้าเปิดเผยข้อมูลส่วนตัวของอาจารย์ ก็เลยบอกชื่อไม่ได้น่ะค่ะ"
"งั้นเหรอ อาจจะใช่คนที่พี่ชอบก็ได้นะ แต่นักร้องวิช่วลเหรอ เพลงเกากีตาร์ของพี่ออกทำนองโฟลค์ซองน่ะ ไปกันคนละทางเลยล่ะ"
"แต่ก็ยังไม่แน่หรอกนะคะว่าคนเดียวกันหรือเปล่า"

อาโออิจังว่า "นั่นสิ แต่ยังไงจะลองคุยกับพี่ดูนะ" แล้วก็วางโทรศัพท์ไป อาโออิจังนี่ถึงจะบ่นยังไงก็ยังเป็นห่วงความรักของพี่ชายสินะคะ
ว่าแต่พี่ชายอาโออิจังกับอาจารย์มารินงั้นเหรอ โลกเรานี่แคบจังน้า

 

ในวันรุ่งขึ้นเมื่อไปที่ห้องสโมสรหลังเลิกเรียน คาบุรากิก็กำลังบรรเลงเปียโนเพลง "ฝันแห่งรัก" ลิทซ์อยู่

เอ๋ !! อะไรเนี่ย !? ไหงเท่ห์งี้ล่ะ !?

คาบุรากิดีดเปียโนอย่างสะเทือนอารมณ์ท่ามกลางแสงอาทิตย์อ่อนที่ลอดผ่านใบไม้จากนอกหน้าต่าง ฉันเผลอใจเต้นไปจนได้ ไม่ได้นะ มีสติเดี๋ยวนี้้ !
แต่พอคิดถึงสมองกล้ามเนื้อของตาบ้าขี่ม้าส่งเมือง มานั่งเล่นเปียโนนี่ก็เหลือเชื่อนะ นี่สินะที่เรียกว่าแก็ปโมเอ้ ช่างมีพลังทำลายล้างน่ากลัวอะไรอย่างนี้
แต่เปียโนนี่คงดีดเพื่อท่านยูริเอะที่ไม่อยู่ที่นี่แน่ๆ สะเทือนใจจัง...
เซเรเนดของท่านพี่ก็วิเศษ แค่ลิทซ์ของคาบุรากิก็ดีเหมือนกันนะ ยิงมาโดนใจสาวน้อยเลยละค่ะ

สมาชิก Pivoine คนอื่นๆ นอกจากฉันก็พากันฟังอย่างเคลิบเคลิ้ม นี่สิอภิสิทธิ์ของสมาชิก
คาบุรากิจะรับรีเควสต์มั้ยน้า


ฟังเปียโนของคาบุรากิแล้วฉันก็คิดได้ แต่งเพลงเองน่ะไม่ไหวจริงๆ น่ะแหละ
ฉันส่งเมล์หาอาโออิจังว่า "เอาเป็นเพลงที่มีอยู่แล้วเถอะ แต่งเองน่ะความเสี่ยงสูงเสียเปล่า" แต่อาโออิจังตอบกลับมาว่า "หยุดความเร่าร้อนของพี่ไว้ไม่ได้แล้วล่ะ พอเล่าเรื่องที่เรย์กะจังเล่าให้ฟัง พี่ก็เชื่อเต็มเปาเลยว่าต้องเป็นคนเดียวกัน รู้สึกผู้หญิงคนนั้นก็จะเป็นครูสอนพิเศษให้บ้านคุณหนูอยู่เหมือนกัน เปลี่ยนแนวทางจากโฟลค์ซองเป็นวิช่วลเลยล่ะ ในเพลงก็เริ่มมีเสียงตะโกนแปลกๆ เข้ามาด้วย จะทนไม่ไหวแล้ว"

...คุณพี่บ้ากล้ามคะ

ฉันตัดสินใจเสียสละเพื่ออาโออิจัง จะขายอาจารย์มารินให้พี่ชายอาโออิจังละค่ะ ถ้าทั้งสองคนเป็นคู่กัน อาจารย์มารินห้ามให้เลิกกีตาร์ได้ สันติจะได้กลับคืนมาสู่บ้านอาโออิจัง
ลงมือวันที่อาจารย์มารินมาสอนพิเศษนี่แหละ

"อาจารย์มารินเคยเล่าให้ฟังว่าโดนเพื่อนร่วมรุ่นจีบอยู่ใช่ไหมคะ ที่ดูเร่าร้อนๆ น่ะค่ะ..."
"ค่ะ ทำไมเหรอคะ"
"ตอนนี้เขายังมาจีบอาจารย์อยู่หรือเปล่าคะ"
"แหม ท่านเรย์กะเนี่ยอยู่ๆ ถามอะไรก็ไม่รู้ ...แหม แต่ก็ทำนองนั้นน่ะค่ะ"

ว่าแล้ว !

"เอ่อ คนนั้นๆ ถึงจะไม่ใช่แนววิช่วลแบบที่ชอบ แล้วก็อาจจะเร่าร้อนไปหน่อย แต่ก็น่าจะเป็นคนดีนะคะ ไม่ลองคุยกันดูซักรอบเหรอคะ อาจจะนึกชอบขึ้นมาก็ได้นะคะ"
"ค่ะ นั่นสินะคะ"
"ใช่ไหมคะ ! ถ้าเขาเล่นเพลงให้เป็นของขวัญก็ไม่ต้องตกใจนะคะ !"
"เล่นเพลงเป็นของขวัญ ? หมายความว่าไงคะ ? เขาไม่สนใจดนตรีเลยนะคะ"
"ถึงเมื่อก่อนไม่สน  ตอนนี้ก็สนแล้วล่ะค่ะ เขากำลังซ้อมกีตาร์เพื่อมาสารภาพรักกับอาจารย์มารินค่ะ !"

อ๊ะ หลุดปากไปแล้ว

"สารภาพรัก..."
"เอ่อ ความจริงเขาตั้งใจจะมาเซอร์ไพรส์น่ะค่ะ ยังไงก็...."
"สารภาพรักอะไรคะ ? ตอนนี้ครูคบกับเขาแล้วนะคะ"

......เอ๋ ?

"คบกันแล้ว ?"
"ค่ะ ดูเขาตั้งใจมากก็เลยอดสงสารไม่ได้"

ผู้ชายในรูปถ่ายมือถือที่อาจารย์ให้ดูเป็นผู้ชายท่าทางจริงจังเหมือนนักวิชาการ
ตัวผอมๆ ไม่มีกล้ามซักนิด

"เอ๋ ไหนว่าเร่าร้อน... ตรงข้ามกับแบบวิช่วลเลย..."
"อ๋อ เวลามาจีบเขาออกแนวนั้นน่ะค่ะ แล้วคนจริงจังอย่างเขาก็ตรงข้ามกับแบบวิช่วลเลยใช่ไหมคะ"
"อ้อ... งั้นเหรอคะ... อ๊ะ ! เอ่อ ! ไม่มีคนอื่นมาจีบอาจารย์มารินอีกเหรอคะ แบบที่เป็นกล้ามๆ น่ะค่ะ"
"ไม่มีนะคะ"
"จริงเหรอคะ"
"ค่ะ ไม่มีค่ะ"

ผิดคน ------!!

ว่าแล้ว มันจะไปมีเรื่องเหมาะเจาะพอดีแบบนี้อยู่ที่ไหน !
ทำไงดีล่ะ ต้องรีบบอกอาโออิจัง อ๋า ฉันทำพลาดอย่างร้ายแรงไปแล้ว
อาจารย์มารินที่กำลังอวดแฟนอนุญาตให้ฉันส่งเมล์หาเพื่อนได้ พอเปิดมาก็มีเมล์จากอาโออิจังส่งมาก่อนแล้ว

"ทำไงดีล่ะ ! พี่ชายกลายเป็นเดธเมทัลไปแล้ว ! ไปแย่งเครื่องสำอางคุณแม่มาใช้ด้วยล่ะ ตอนนี้คุณแม่โมโหใหญ่เลย ! น่ากลัวจังเลย ! คืนนี้คงนอนไม่หลับแน่ๆ เลย !"

ทำไงดีล่ะ !

ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย จะไปกล้าสู้หน้าครอบครัวอาโออิจังได้ยังไง
ฉันใช้มือสั่นๆ กดส่งเมล์ไปบอกว่าผิดคน ได้แต่ภาวนาพี่ชายบ้ากล้ามของอาโออิจังจะยังกลับตัวกลับใจทัน

....คุณพี่ชายบ้ากล้ามคะ จะมาเข้าร่วมหมู่บ้านคานทองด้วยกันไหมคะ
อ๊า ! ขอโทษนะคะ !

 




NEKOPOST.NET