[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 82 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.82 - ตอนที่ 82


82.

 

หืมหืมหื~ม
ตุ๊กตาถักเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นแล้ว ฉันใช้ด้ายหนาๆ เวลาถักเลยให้ความรู้สึกนุ่มมากๆ เลยล่ะ ! ถ้าทำเสร็จเมื่อไหร่เอามาแนบแก้มนี่คงนุ่มลื่นสบายแน่เลย
ที่บ้านหลังอาหารเย็นฉันก็นั่งถักสบายๆ อยู่ในห้องนั่งเล่น อีกไม่นานก็คงเสร็จแล้ว 
พอเพลิดเพลินกับงานฝีมือแบบนี้ ก็ลดการกินจุบจิบไปได้ด้วย ดีใจจัง คนเราเนี่ยพอว่างๆ ก็หาอะไรเข้าปากเนอะ
ถักเสร็จเมื่อไหร่กลับไปที่งานปักดีไหมนะ ครั้งนี้ทำตุ๊กตาแมวดีกว่า
หืมหืมหืม~

วันนี้ฉันก็เอาตุ๊กตาถักไปที่ชมรมงานฝีมือเหมือนเคย

"ท่านเรย์กะ ทำเสร็จไปเยอะแล้วนี่คะ อีกไม่นานก็คงเสร็จสมบูรณ์แล้วล่ะค่ะ"
"จริงด้วย ทำออกมาน่ารักเชียวค่ะ โดยเฉพาะตรงพุงนี่"
"ค่ะ เอาไปถักที่บ้านเวลาว่างๆ ด้วยน่ะค่ะ"

โดยเฉพาะตรงรอยต่อที่ใช้ด้ายคนละสีนี่ฉันปราณีตมากๆ เลยล่ะ ตรงพุงกลมๆ นี่ก็ทำอย่างเอาใจใส่เบามือ

"พอเสร็จเมื่อไหร่ ตั้งใจะว่าจะกลับไปทำตุ๊กตาแมวผ้ากำมะหยี่น่ะค่ะ ในชมรมงานฝีมือก็มีท่านที่ปักผ้ากำมะหยี่ด้วยใช่ไหมคะ"
"นั่นสิคะ"

ฉันส่งยิ้มให้กลุ่มผ้ากำมะหยี่
พวกเธอก็ส่งยิ้มกลับมาด้วย อื้อ พวกเรากำลังสร้างสัมพันธ์อันดีต่อกัน 
เพราะงั้นนะคะ คุณหัวหน้าชมรม อนุญาตให้ฉันเข้าชมรมเสียทีเถอะค่ะ ฉันรู้นะคะว่าใบสมัครอยู่ในแฟ้มใสในกล่องรองเท้าใบนั้น 
ถึงจะถักตุ๊กตาเสร็จ ฉันก็ไม่ยอมจบกับชมรมงานฝีมือหรอกนะคะ

มีอยู่ครั้งหนึ่งระหว่างทางไปชมรมงานฝีมือ เอ็นโจที่เดินสวนมาทักว่า "คาซึรากิเรียกคุณคิโชวอินว่ายัยผู้หญิงโหดน่ะ ไปทำอะไรมาเหรอ ?" ฉันเลยตอบไปว่า "ไม่ทราบเลยค่ะ นึกไม่ออกเลยจริงๆ"

เอ็นโจตอบด้วยรอยยิ้มว่า "นั่นสิเนอะ คนอ่อนโยนอย่างคุณคิโชวอินจะไปทำอะไรได้" ฉันก็เลยยิ้มตอบไปว่า "ค่ะ แน่อยู่แล้ว" จากนั้นก็มุ่งหน้าไปชมรมงานฝีมือต่อ 

ทำเป็นฟ้องเหรอ ไม่มีความเป็นลูกผู้ชายเอาซะเลยนะยะ... เจอกันครั้งหน้าจะเอาเข็มงานฝีมือจิ้มใส่ซะเลย ตาไก่งี่เง่าเอ๊ย !


ในที่สุดตุ๊กตาถักก็เสร็จสิ้น ฉันถือมันไปยังห้องนั่งเล่น
ท่านพ่อท่านแม่และท่านพี่นั่งดื่มชากันอยู่พอดี

"อ้าว เรย์กะ ตุ๊กตาถักเสร็จแล้วเหรอ"
"ค่ะ ใช่แล้วค่ะ"
"อ้อ ระยะนี้เห็นถักอะไรอยู่ ที่แท้ก็ถักตุ๊กตาเองเหรอเนี่ย"

จ๊างจ๊าง~
ฉันเผยโฉมหน้าตุ๊กตาที่ถักเสร็จให้ครอบครัวดู ที่ทำขึ้นมาก็คือตุ๊กตาทานุกิใส่แว่นตัวเล็กๆ  

"นี่ท่านพ่อค่ะ"
"เอ๋"

ฉันยื่นตุ๊กตาทานุกิให้ท่านพ่อ

"ลูกลองถักตุ๊กตาที่เหมาะสมกับท่านพ่อที่สุดออกมาค่ะ ถักเพื่อท่านพ่อเลยนะคะ จะกรุณารับไปได้ไหมคะ"
"ให้พ่อหรือนี่"

ท่านพ่อรับเอาตุ๊กตาถักของฉันไปด้วยสองมือ จากนั้นก็จ้องแน่วนิ่ง
ความจริงแล้วฉันช็อคจากการที่วาคาบะจังเข้ามาในโรงเรียน  ไปเทศนาท่านพ่อซ้ำๆ ทำให้ท่านพ่อหดหู่ไป จนโดนท่านพี่โกรธเอา เรื่องนี้ฉันสำนึกผิดอยู่เหมือนกัน
ฉันยอมรับว่าตัวเองเป็นบราค่อน แต่ท่านพ่อเองก็เอ็นดูฉันมาตั้งแต่เด็กๆ ความจริงฉันก็รักท่านพ่อเหมือนกัน ภาพชายวัยกลางคนนั่งเศร้าสร้อยเนี่ยทำให้ฉันรู้สึกผิดพิลึก

ฉันก็เลยถักตุ๊กตานี่ขึ้นมาแทนคำขอโทษ
บางคนก็ถือว่าของถักๆ ทอๆ เอามาให้เป็นของขวัญเนี่ยมันหนักเกินไป แต่ท่านพ่อคงไม่รู้สึกอย่างงั้นกับลูกสาวหรอกใช่ไหมคะ

"ใส่แว่นด้วยนะคะ ลูกว่ามันเหมือนท่านพ่อออก"

ฉันนั่งลงข้างๆ ท่านพ่อ

"อื้อ เก่งมากเลย ขอบใจมากระ เรย์กะ พ่อดีใจมาก แต่อิมเมจของพ่อในใจเรย์กะคือทานุกิเหรอเนี่ย แบบว่าตาแก่ทานุกิหรือเปล่า"
"เปล่านะคะ ก็ท่านพ่อมีห่วงยางรอบเอว ก็เลยอิมเมจถึงพุงกลมๆ นั่นน่ะค่ะ แต่จะมองว่าเป็นตาแก่ทานุกิก็ได้นะคะ"
".....งะ งั้นเหรอ"

ท่านพ่อทำหน้าสับสนเล็กน้อย มองตุ๊กตาทานุกิในมือ

"ลูกเพิ่งเคยทำตุ๊กตาถักเป็นครั้งแรก อาจจะมีตรงที่บูดๆ เบี้ยวๆ บ้าง แต่ถ้าไม่ตั้งใจก็มองไม่เห็น นี่เป็นผลงานถักหมายเลขหนึ่งของลูกเลยนะคะ"
"โฮ่ ! ให้ผลงานแรกกับพ่อหรือนี่"

ท่านพ่อหันไปทำหน้าเยาะเย้ยใส่ท่านพี่
ท่านพ่อคะ ทำหน้าแบบนั้นดูเป็นทานุกิตัวร้ายจริงๆ น่ะแหละค่ะ

"ดีจังเลยนะคะคุณ"
"อื้อ อื้อ ว่าแต่เรย์กะ นี่พุงพ่อออกมาขนาดนี้เลยเหรอ"

ท่านพ่อลูบพุงตัวเอง แต่ก็ดูท่าทางอารมณ์ดี

"ค่ะ ออกมาค่ะ ห่วงยางรอบเอวไม่ดีต่อสุขภาพนะคะ ท่านพ่อควรจะไดเอ็ตบ้างนะคะ"
"....งั้นเหรอ"
"ลูกรู้วิธีลดเอวนะคะ หมุนฮูล่าฮูปสิคะ ลูกจะให้ท่านพ่อยืมฮูล่าฮูปเองนะคะ"
"ฮูล่าฮูป... เรย์กะ นี่ลูกมีของแบบนั้นด้วยเหรอ"
".....ยังเล่นอยู่อีกเรอะ"

เอ๋ ท่านพี่ เมื่อกี้ว่าไงนะคะ

"มาเล่นฮูล่าฮูปกับลูกเดี๋ยวนี้เลยเถอะค่ะ ลูกอยากให้ท่านพ่อที่รักมีสุขภาพแข็งแรงไปนานๆ นะคะ"
"โอ้ งั้นเรอะ !"

พอเจอคำว่าท่านพ่อที่รักเข้าไป ท่านพ่อก็อารมณ์ดีเป็นจุดพลุ
จะไหวแน่หรือเปล่าน้า ท่านพ่อ แบบนี้จะไม่โดนคนอื่นหลอกแน่เหรอ ห้ามเชื่อคำพูดของคนอื่นเกินไปนะคะ

ท่านพ่อถือตุ๊กตาทานุกิหน้าตาเหมือนตัวเองเปี๊ยบ พลางยินดีแบบแปลกๆ ว่า "เข้าห้องลูกสาวเนี่ย พ่อเขินยังไงไม่รู้เนอะ"

ตายแล้ว ท่านพ่อ หรือว่าจะโดนฟ้องข้อหาลวนลามแทนทุจริตกันล่ะเนี่ย

"เอาล่ะค่ะ ท่านพ่อ หมุนๆ เข้า ทำลายเซลล์ไขมันกันเถอะค่ะ !"
"ได้เลย !"

ท่านพ่อหมุนฮูล่าฮูปอย่างแรง

"อ๊าก !"
"ท่านพ่อ !?"

ท่านพ่อเอวเดาะโดนหามส่งโรงพยาบาล
โดนท่านแม่โมโหใหญ่เลย

ในห้องผู้ป่วย ฉันกระซิบว่า "ขอโทษนะคะ  ผู้สูงอายุคงไม่มีน้ำยาแล้วสินะคะ" แล้วก็โดนท่านพี่เอ็ดว่า "ท่านพ่ออยู่ในวัยอ่อนไหวนะ หัดเลือกคำหน่อยสิ !"

ค่ะ น้องจะสำนึกผิดค่ะ...


ตอนนี้ตุ๊กตาถักฝีมือฉันถูกท่านพ่อที่ออกจากโรงพยาบาลแล้วนำไปประดับไว้บนชั้นหนังสืออย่างทนุถนอม
ดูเหมือนบางครั้งท่านพ่อก็ลูบหัวตุ๊กตาอย่างรักใคร่

เห็นถูกอกถูกใจขนาดนั้น ฉันก็เลยจะแอบเอาไม้เท้าค้ำยันสะโพกสำหรับตุ๊กตาทานุกิไปตั้งไว้ด้วย แต่โดนท่านพี่โมโหใส่อีกแล้วว่า "นี่เธอสำนึกผิดจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย !"

แน่อยู่แล้วค่ะ นี่เป็นอีกด้านหนึ่งของความรักนะคะ

 




NEKOPOST.NET