[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 81 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.81 - ตอนที่ 81


81.

 

พอขึ้นชั้นมัธยมปลาย คะแนนนิยมของจักรพรรดิก็ยิ่งพุ่งสูง โดยเฉพาะสายตาของรุ่นพี่หญิงม.5 ม.6 บ่งบอกว่าเอาจริง
ที่ผ่านมาแม้จะกรี๊ดกร๊าดกันอยู่ แต่ก็คงมีความรู้สึกว่าอีกฝ่ายเป็นแค่เด็กม.ต้นแฝงอยู่ด้วย เมื่อเป็นเด็กม.ปลายเหมือนกัน แถมภายนอกยังดูเป็นผู้ใหญ่ไม่เหมือนคนอายุน้อยกว่า หนำซ้ำยังเป็นทายาทตระกูลคาบุรากิ ก็คงต้องเอาจริงแหละ
นอกจากในกลุ่มเพื่อนที่สนิทกันแล้ว คาบุรากิจะเงียบสนิท ก็เลยดูความรั่วไม่ค่อยออก ที่เขาว่านิ่งเสียตำลึงทองนี่ท่าจะจริงนะ
รู้สึกว่ามีรุ่นพี่หญิงทำผมเลียนแบบท่านยูริเอะเต็มไปหมดนี่คิดไปเองหรือเปล่านะ 

จักรพรรดิคนนั้นกำลังกินขนมเค้ก crème chiboust ที่ซาลอนอยู่ในวันนี้
ทั้งที่ฉันกินของหวานแค่นิดเดียวก็อ้วนแล้วแท้ๆ ทำไมเด็กผู้ชายกินข้าวเยอะๆ ถึงไม่อ้วนกันนะ น่าอิจฉาจัง
เคยได้ยินมาว่าจักรพรรดิมีงานอดิเรกขี่ม้า อาจจะเพราะคอยเคลื่อนไหวร่างกายอยู่ตลอดก็ได้ แต่ก็เห็นว่าปฎิเสธคำชวนจากชมรมขี่ม้าไปนะ ถ้าซุยรันมีชมรมโปโลอาจจะเข้าก็ได้ ก็เป็นจักรพรรดิแห่งการขี่ม้าส่งเมืองนี่นา อุฮุุฮุ

ฉันจะไปเรียนว่ายน้ำอีกรอบดีไหมน้า แต่ไม่รู้ทำไมฉันถึงดำน้ำไม่ได้ ตัวเองตั้งใจว่าจะดำลงไปให้ถึงก้นแท้ๆ ! แต่กลับลอยอืดขึ้นมาตลอด ทำไมล่ะ ถ้าไปเรียนจะช่วยได้ไหมนะ
ขณะกำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อย รุ่นพี่ม.6 ผู้ชายสามคนก็เดินเข้ามาหา

"คุณเรย์กะ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า เห็นทำหน้ายุ่งยากคิดอะไรอยู่เหรอ"

คิดอะไรน่ะเหรอ  ก็ประมาณว่าอยากกินขนม crème chiboust เหมือนกัน อยากกลับไปปักผ้าทำตุ๊กตาต่อล่ะมั้ง

"เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรมากหรอก แค่คิดถึงหัวข้อตอนไปเรียนจัดดอกไม้ครั้งหน้าเท่านั้นเอง"
"อ้อ คุณเรย์กะไปเรียนอิเคบานะด้วยนี่เอง อยากเห็นผลงานของคุณเรย์กะบ้างจัง"
"แหม ยังไม่เก่งเลยล่ะค่ะ คงเอาให้ดูไม่ได้หรอก"

อืม~ พอขึ้นม.ปลายมา ฉันก็เริ่มมีผู้ชายเข้าหาบ้างนิดๆ หน่อยๆ เหมือนกันนะ บัตรเชิญไปงานปาร์ตี้ก็เพิ่มขึ้นด้วย แต่ส่วนมากก็ปฎิเสธไปหมด
ฉันอยากมีความรักก็จริง แต่ก็ไม่อยากให้ใครเข้าหาโดยมีวัตถุประสงค์แอบซ่อนน่ะ
จากนั้นก็มีคนมาเพิ่ม หัวข้อเรื่องอิเคบานะยิ่งขยายใหญ่ไปเรื่อยๆ  


ฉันชวนซากุระจังมาที่บ้านเป็นครั้งแรก
อีกฝ่ายเป็นถึงคุณหนูโรงเรียนยูริมิยะ ท่านแม่จึงอนุญาตอย่างยินดี หลังจากทักทายท่านพี่ที่กำลังจะออกไปข้างนอกพอดี ฉันก็พาซากุระจังมาที่ห้องส่วนตัว

"สมเป็นคฤหาสน์ตระกูลคิโชวอินนะ ขนาดที่ยูริมิยะยังไม่ค่อยมีเด็กคนไหนมีบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้เลย แถมยังได้พบทายาทตระกูลคิโชวอินด้วย แบบนี้คงเอาไปโม้กับพวกรุ่นพี่ได้เลยล่ะ"

พอเข้ามาในห้องฉัน ซากุระจังก็สลัดท่าแอบแบ๊วใสซื่อที่คลุมไว้ออกทันที
ฉันวางเยลลี่ผลไม้จากร้านชื่อดังที่ซากุระจังเอามาเป็นของฝากกับชาเย็นๆ ไว้บนโต๊ะ 
 
"ท่านพี่น่ะเหรอ"
"พูดถึงทายาทตระกูลคิโชวอินน่ะ ตอนนี้เนื้อหอมเป็นที่หมายปองในหมู่พวกคุณหนูน่าดูเลยล่ะ" 
"หืม ง้านเหรอ"
 
ไม่เอาด้วยหรอกนะ จะให้ผู้หญิงจอมวางแผนมาเป็นภรรยาของท่านพี่น่ะ ฉันอยากให้ท่านพี่ได้มีชีวิตแต่งงานที่มีความสุขนะ
แต่ท่านพี่ทั้งคน คงไม่ไปติดกับผู้หญิงแปลกๆ หรอกมั้ง

"อ๊ะ เยลลี่กีวี่นี่อร่อยจัง"
"เรย์กะเนี่ยชอบของหวานๆ จริงๆ นะ"
"อุ พักนี้รู้สึกอ้วนขึ้นนิดหน่อยนะ... ดูออกหรือเปล่า"
"ยังเล่นโยคะอยู่หรือเปล่า"
"อืม แค่ท่าภูเขากับท่าศพนะ"
"ก็แค่ยืนกับแค่นอนแค่นั้นนี่นา"

 ก็เล่นอยู่คนเดียวในห้องมันเบื่อนี่นา ถ้าไม่ไปเรียนในคลาสจริงๆ จังๆ คงไม่ไหวหรอก

"ซากุระจังได้เรียนอะไรที่เคลื่อนไหวร่างกายมั่งหรือเปล่า"
"ฉันเรียนรำญี่ปุ่นมาตั้งประถมแล้ว"

โอ้ เรียนอะไรสมเป็นสาวงามชาวญี่ปุ่นเลย !

"ฉันตั้งใจว่าจะลองเรียนว่ายน้ำดูนะ"
"...เห็นภาพเลยล่ะว่าพอถึงหน้าหนาวเธอคงโดดเรียนอ้างว่าหนาวๆ แหงๆ"

กล่าวหาอะไรกัน ! เป็นไปได้สุดๆ เลยค่ะ !

"เอ่อ~ ซากุระจังเข้าชมรมอะไรหรือเปล่า"
"เข้าชมรมดุริยางค์น่ะ ฉันอยากลองเล่นเชลโล่"
"เห ชมรมดุรยางค์เหรอ"
 "แล้วเรย์กะล่ะ"
"ฉันอยากเข้าชมรมงานฝีมือน่ะ..."
"งานฝีมือ.... ไม่ค่อยเหมาะกับเธอเลยนะ"
"คิดงั้นจริงๆ เหรอ รู้สึกว่าคนในชมรมจะดูกลัวๆ ฉันยังไม่รู้  ถ้าไปขอเข้าชมรมจะเป็นการรบกวนไหมนะ..."
"ก็ดูแวบแรกเรย์กะเหมือนคุณหนูที่สมบูรณ์พร้อมนี่ มีอำนาจด้วย  ...นั่นสินะ ลองเอาขนมทำเองไปแจกเป็นไง  คงเอาชนะอิมเมจภายนอกได้ เขาอาจจะรู้สึกใกล้ชิดขึ้นมาก็ได้นะ"

ขนมทำเองเหรอ น่าจะช่วยให้สนิทกันขึ้นมาได้นะ

"ขอบคุณนะ ซากุระจัง ! ฉันจะรีบลองทำดูนะ !"
"เอ๋... เอาจริงเหรอ"

เอา จะทำอะไรดีน้า 


เมื่อท่านพี่กลับมาตอนดึกฉัน ก็ถามว่าจะทำขนมอะไรไปแจกที่โรงเรียนดี แต่โดนท่านพี่ห้ามไว้ว่า "ห้ามเอาขนมทำเองไปแจกคนที่ไม่สนิทนะ"

"ทำไมอยู่ดีๆ อยากทำอะไรแบบนี้ขึ้นมา"
"ก็น้องอยากเข้าชมรมงานฝีมือ แต่เหมือนเขาจะไม่ต้อนรับนี่คะ...."
"งานฝีมือเหรอ  จะว่าไปก่อนหน้านี้ก็ปักๆ ทำอะไรมานี่นะ อยากทำแบบนั้นที่ชมรมเหรอ"
"อื๋อ ที่ชมรมเป็นงานถักตุ๊กตา น้องทำตามหนังสือที่บ้านแล้วแต่ไปได้ไม่สวยเลย แล้วก็เกิดไปติดงานปักผ้ากำมะหยี่กลางทาง..."
"งั้นก็บอกเขาไปตรงๆ ว่าอยากถักตุ๊กตา ช่วยสอนให้หน่อย แบบนี้ไม่ดีกว่าเหรอ"
"เขาจะสอนให้เหรอคะ"
"ไม่ต้องห่วงน่า"

ท่านพี่ตบหัวฉันเบาๆ  ไม่ได้ทำแบบนี้ตั้งนานแน่ะ พอท่านพี่บอกว่าไม่เป็นไรแล้วก็รู้สึกเหมือนจะไม่เป็นไรจริงๆ ด้วย น่ามหัศจรรย์จังเลย
ดีล่ะ ! ต้องพยายาม ! 
  
ในวันกิจกรรมครั้งต่อไปของชมรมงานฝีมือ ฉันเลยโผล่ไปที่ห้องชมรมคนเดียว จะได้ไม่ดูน่ายำเกรงมากนัก
แต่ก็โดนทำหน้าแบบว่า เอ๋ มาอีกแล้วเหรอ !? ใส่อ่ะนะ 

 "เอ่อ มีอะไรอยากให้ช่วยสอนหน่อย ขอเวลาหน่อยได้ไหมคะ"
"อะไรคะ"

หัวหน้าชมรมออกมาเอง ฉันเลยหยิบเอาหนังสือสอนถักตุ๊กตาและไหมพรมที่ถักค้างไว้ออกมาจากกระเป๋า

"ความจริงฉันอยากถักตุ๊กตา แต่ถักไม่เก่งก็เลยทำไม่ได้เสียที ก็เลยอยากขอเข้าชมรมงานฝีมือจะได้มีใครช่วยสอนให้น่ะค่ะ...."
"ถักตุ๊กตา ? คุณคิโชวอินน่ะเหรอ ?"

สมาชิกชมรมทำหน้าตกใจไปตามๆ กัน 

"แล้วอยากทำตัวไหนเหรอคะ"
"นี่น่ะค่ะ"

ฉันยื่นหนังสือคู่มือให้
 
"อ๋อ ถ้าเป็นตัวนี้  จับเคล็ดลับได้ก็ง่ายนิดเดียวค่ะ ...ถ้าไม่รังเกียจ ฉันสอนให้ได้นะคะ"
"จริงเหรอคะ !?"

ไชโย ! รู้งี้มาขอกันตรงๆ แต่แรกก็ดี !
ฉันรีบตั้งต้นถักกลุ่มไหมพรมสีน้ำตาลตามคำแนะนำของหัวหน้าชมรม
ฉันยังเป็นมือใหม่ แถมตั้งใจจะทำตุ๊กตาตัวใหญ่พอสมควร คงต้องใช้เวลานานอยู่เหมือนกัน
สมาชิกชมรมคนอื่นๆ ก็เริ่มกล้าเข้าหา แล้วก็ให้คำแนะนำดีๆ กับฉันมากมาย

ระยะนี้พอโผล่หน้าไปที่ชมรม คนก็ไม่กลัวฉันแล้วด้วย ดีใจจังเลย
เราได้คุยเรื่องเบาๆ ใช้เวลาสบายๆ ด้วยกันด้วยล่ะ 

แต่ยังไม่มีใครส่งแบบฟอร์มสมัครเข้าชมรมให้ฉันเลยนะคะ...  
 




NEKOPOST.NET