[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 79 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.79 - ตอนที่ 79


79.

 

วันเดินทางไกลท้องฟ้าแจ่มใส ฉันกินให้เต็มที่แล้วออกเดินทาง !
เป็นการเดินทางไกลสุดแสนลำบากประจำทุกปี แต่ตัวฉันในปีนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วนะ มีคนสอนวิธีเดินแบบไม่เหนื่อยให้แล้วด้วย !

ฉันมักจะเดินก้าวเท้ายาวๆ ให้ไปข้างหน้าได้ไวๆ แต่เคล็ดลับของการเดินทางไกลคือเดินก้าวสั้นๆ ออมแรงจะได้ไม่เหนื่อย !

รู้งี้ทำไมไม่รีบๆ บอกเล่า ! รู้บ้างหรือเปล่าว่าทุกปีฉันต้องลำบากขนาดไหน....
นอกจากเคล็ดลับการเดินแล้ว ฉันยังรื้อเสต็ปเปอร์ออกมาเตรียมฝึกขาตัวเองด้วย ลากันทีตัวฉันที่เหนื่อยยากในวันวาน !

แหม สรุปแล้วก็อยู่กลุ่มรั้งท้ายเหมือนเดิมอ่ะนะ แต่ก็ถือว่าคอร์สเดินทางไกลคราวนี้ลำบากน้อยกว่าที่ผ่านมาเยอะเลย เดินได้สบายกว่าเดิม คงเป็นผลจากการเดินก้าวสั้นๆ กับเสต็ปเปอร์ล่ะมั้ง
อยากจะให้สบายแบบนี้ไปทุกปีจัง ฉันผู้แสนอารีได้ถ่ายทอดเคล็ดลับการเดินก้าวสั้นๆ นี้ให้เพื่อนๆ ที่เหนื่อยแฮ่กมาด้วยกันด้วยนะ

แต่ความจริงแล้วมีคนที่อ่อนแอประสาทการเคลื่อนไหวแย่กว่าฉันอยู่อีกนะ เด็กพวกนั้นมักจะรีบถอนตัวไปกลางทาง ได้นั่งรถไปทางอื่น นั่งจิบชาสบายๆ รออยู่ที่หมู่บ้าน ไม่ขี้โกงไปหน่อยเหรอ

ความจริงฉันก็อยากถอนตัวเหมือนกันนะ ! แต่คนขี้กลัวอย่างฉันกะจังหวะถอนตัวไม่ถูกน่ะ ก็เลยกลายเป็นว่าต้องเดินไปเรื่อยๆ เพราะหาจังหวะไม่ได้ ถ้าเกิดหน้ามืดขึ้นมาก็คงพอถอนตัวได้อยู่หรอก แต่กลายเป็นว่ายิ่งเดินๆ ไปเลือดยิ่งไหลเวียนดี ขนาดผุดลุกขึ้นยืนยังไม่หน้ามืดเลยล่ะ

คราวนี้มีคนถอนตัวไปกลางทางหลายคน ได้นั่งรถไปอย่างสง่างาม ในกลุ่มนั้นก็มีเพื่อนกลุ่มฉันอยู่ตั้งหลายคน อย่างเช่นสมาชิก Pivoine เหมือนฉันที่มีใบหน้าแบบขุนนางเฮอันเหมาะกับการแต้มคิ้วกลมๆ อย่างเช่นท่านฮางิโนะโคจิ ฟุยูโกะ

ความจริงท่านฟุยูโกะก็สังกัดอยู่กลุ่มฉันที่เป็นกลุ่มทรงอิทธิพลที่สุดในโรงเรียน แต่พื้นเพมันต่างกันไปหน่อยละมั้ง อาจเป็นที่หน้าตาด้วย แต่ดูล่องลอยห่างไกลโลกียโลกยังไงก็ไม่รู้...
ซากุระจังดูเป็นสาวญี่ปุ่นก็จริง แต่ท่านฟุยูโกะน่ะเป็นญี่ปุ่นตามขนบดั้งเดิมเลย เหมาะกับกิโมโน 12 ชั้นมากกว่าชุดตะวันตกเยอะ

"ท่านเรย์กะ เห็นทะเลแล้วนะคะ"
"จริงด้วย สวยจังเลยค่ะ"

ปีนี้ฉันมีเรี่ยวแรงพอจะพูดโต้ตอบแล้ว เยี่ยมไปเลย ถ้าเป็นได้งี้ทุกปีก็ดีน่ะสิ
ความจริงขอแค่เดินทางไกลไม่มีภูเขาก็พอแล้วล่ะ ปีนี้อุตส่าห์ได้มาคามาคุระทั้งที อยากไปไหว้พระล้างเหรียญ (องค์พระที่คามาคุระมีความเชื่อว่าถ้าไปล้างเหรียญแล้วจะทำให้เงินเพิ่มพูนครับ) ทานวาราบิโมจิ ทานพุดดิ้งมากกว่าน้า
คราวหน้าอยากมาเที่ยวกับคนอื่นบ้างจัง


เมื่อเดินทางไกลเสร็จกลับมาที่โรงแรมเพื่อทานกลางวัน ก่อนอื่นต้องไปเปลี่ยนกลับมาเป็นชุดนักเรียนก่อน
เฮ้อ ได้ถอดชุดวอร์มซักที ฉันเนี่ยไม่เหมาะกับชุดวอร์มเลยล่ะ ไม่อยากใส่ออกมาข้างนอกเลย

เมื่อเตรียมตัวเรียบร้อยออกมายังฮอลล์ที่เป็นสถานที่ทานกลางวัน ที่นั่งถูกจัดเตรียมไว้ตามห้องแล้ว เมนูคือเมนคอร์สความสุขจากท้องทะเล หลังออกกำลังกายแล้วเจริญอาหารดีจัง โอ้ ซุปผักแบบเย็นของคามาคุระนี่อร่อยจัง
แต่ลองๆ ดูก็เห็นว่าพวกนักเรียนเข้าใหม่กำลังสุมหัวกันอยู่ เมินอาหารโดยสิ้นเชิง  อ้อ เดี๋ยวต้องออกแสดงแล้วนี่นะ คงไม่อยากอาหารละสิ ลำบากจังเลยน้า

เมื่อเสร็จสิ้นเมนคอร์ส ห้องหนึ่งก็เริ่มการแสดง
หลักๆ ก็คือร้องเพลงประสานเสียงละนะ แต่ด้วยความเป็นไม้แรก เสียงเลยออกสั่นๆ ก็คงงั้นแหละ ฉันดีใจจากก้นบึ้งที่ไม่ได้เป็นนักเรียนเข้าใหม่...
จากนั้นก็มีแสดงดนตรีหมู่หรือมายากล เด็กๆ จากห้องฉันนอกจากเปียโนแล้วก็ยังเอาทรัมโบลีนมาบรรเลงร้องเพลงกันด้วย คงซ้อมกันมาหนัก นี่ไม่ได้อวยพวกเดียวกันหรอก แต่ฉันว่าก็เก่งกันดีนะ
ในกลุ่มบรรเพลงดนตรีมีเด็กผู้ชายที่บรรเลงไวโอลินไปสะบัดผมไปด้วย เข้าผิดโรงเรียนหรือเปล่านะ ?
แล้วก็มาถึงตาห้องของวาคาบะจัง

ห้องของวาคาบะจังเล่นละครสั้นเรื่องตำนานที่สืบทอดมาในเกาะเอโนจิมะ "เทพธิดาและมังกรห้าเศียร"
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีมังกรห้าเศียรน่าสะพรึงกลัวอาศัยอยู่ในทะเลสาปในคามาคุระ ก่อให้เกิดภัยพิบัติต่างๆ นานา จับพวกเด็กๆ ไปเป็นเครื่องสังเวย ทำให้ผู้คนในหมู่บ้านต้องทุกข์ทรมาน แต่แล้วเทพธิดาก็เสด็จลงมา ความงดงามนั้นทำให้มังกรขอนางแต่งงาน แต่นางปฎิเสธไปว่าไม่อาจแต่งงานกับมังกรที่ก่อกรรมทำเข็ญมานาน มังกรจึงกลับใจในที่สุด

เด็กผู้ชายที่เล่นเป็นมังกรห้าเศียรสวมหน้ากาก ใช้ผ้าดำคลุมร่างเล่นเป็นมังกร สวมเด็กผู้หญิงที่เล่นเป็นเทพธิดาก็สวมมงกุฎห่มผ้าขาวทำให้ดูคล้ายๆ ส่วนพวกนักเรียนคนอื่นๆ ก็เป็นผู้บรรยายหรือเล่นบทคนในหมู่บ้านหรือเด็กๆ
ส่วนวาคาบะจังทำหน้าที่ชักผ้าสีฟ้ายาวๆ เล่นเป็นทะเล
"ซ่า ซ่า ซ่า ซ่า" วาคาบะจังเล่นเป็นทะเลคลั่ง สะบัดผ้าสีฟ้าที่สมมุติเป็นทะเลอย่างดุเดือด

.....เอิ่ม วาคาบะจัง ยอดเยี่ยมมากเลยล่ะ เปล่งประกายเลยล่ะ ถึงจะไม่มีใครดูก็เถอะ แต่ก็สบัดผ้าพรึ่บพรั่บๆ อย่างตั้งอกตั้งใจเลยนะ ถึงจะต้องลดแขนลงสลับไปมาเพราะเมื่อยบ้างก็เถอะ แต่ก็เล่นบททะเลได้อย่างสมจริงสมจังจนหยดสุดท้ายเลยนะ สมแล้วที่เป็นวาคาบะจัง

หรือว่าวาคาบะจังจะโดนแกล้งแล้วเนี่ย ?  แต่ก็ยังมีเด็กที่รับบทเป็นเกาะเอโนจิมะด้วยนะ ฉันคงคิดมากไปเองล่ะมั้ง บททะเลก็ยังดีกว่าเกาะล่ะน่า คิดว่านะ ?

ส่วนนักเรียนเข้าใหม่ห้องฉัน เมื่อจบการแสดงก็มาขอบคุณฉันกับซาโตมิคุง

"ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยอะไรหลายๆ อย่าง"
"ขอบคุณนะคะ ท่านเรย์กะ"

ฉันแค่จองที่ให้แค่นั้นเอง แต่รู้สึกว่าซาโตมิคุงจะช่วยเข้าร่วมในการซ้อม แล้วก็ให้คำแนะนำเรื่องขอยืมทรัมโบลีนกับมาราคัสด้วย ซาโตมิคุงเนี่ยดูแลคนเก่งจังเลยเนอะ

"เก่งมากเลยละค่ะ การซ้อมเห็นผลจริงๆ ด้วย"

พวกนักเรียนเข้าใหม่ทำหน้าดีใจ รู้สึกว่าเรื่องในครั้งนี้จะช่วยให้พวกเขาผูกสัมพันธ์กันแน่นแฟ้น แต่พวกนักเรียนเข้าใหม่จะกระจุกอยู่ในกลุ่มพวกเดียวกันเองเกินไปก็ไม่ดี เอาให้พอดีๆ นะ

รางวัลใหญ่ในปีนี้ตกเป็นของห้องวาคาบะจังที่เล่นละคร
ของรางวัลคือตั๋วอาหารสำหรับทุกคน วาคาบะจังตาเป็นประกายวาว ก็อาหารโรงเรียนเราแพง สามัญชนเอื้อมไม่ถึงนี่นา ดีจังเลยน้า อยากบอกเมนูแนะนำให้วาคาบะจังจังเลยน้า

หลังจบการแสดง ฉันก็เริ่มสนิทกับนักเรียนเข้าใหม่คนหนึ่งที่ชื่อคุณอิโคมะ
ได้เพื่อนคนหนึ่งแล้วเหรอ ?

แต่คุณอิโคมะมองฉันด้วยสายตาเป็นปลื้มอย่างล้นเหลือนี่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ อย่าไปสร้างอิมเมจขึ้นมาในหัวเองน้า
คุณอิโคมะเคารพฉันด้วยแววตาเป็นประกาย คนขี้กลัวอย่างฉันคงต้องพยายามวางท่าไม่ให้หลุดออกมาเมื่ออยู่ต่อหน้าคุณอิโคมะ จะได้ไม่ไปทรยศต่อความคาดหวังของเธอ

คุณอิโคมะ ถ้าชอบทรงผมฉันขนาดนั้น จะมาม้วนผมด้วยกันไหมคะ

 




NEKOPOST.NET