[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 77 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.77 - ตอนที่ 77


77 


วันนี้ท่านคาซึมิชวนฉันทานกลางวันที่ที่นั่งพิเศษสำหรับ Pivoine ด้วยกัน ช่วงนี้รู้สึกจะทานของหวานเยอะเกิน ก็เลยเลือกเป็นพาสต้าผักฤดูใบไม้ผลิกับเบค่อนที่ดีต่อสุขภาพ

"ได้ยินว่าเพิ่งวางแผนงานสังสรรค์อาหารกลางวันกับเพื่อนๆ ในห้องไปเหรอคะ"

ท่านคาซึมิถามด้วยแววตาอมยิ้ม
คงได้ยินจากรุ่นพี่โทโมเอะมาว่าฉันใช้ชื่อรุ่นพี่คาซึมิขอร้องไปแหงๆ

"ค่ะ ทางห้องอาหารกับสภานักเรียนก็ให้คำตอบดีๆ กลับมาด้วย ทุกคนก็เลยได้ทานข้าวด้วยกันอย่างสนุกสนานค่ะ"
"แหม"

ท่านคาซึมิหัวเราะหึหึ
สมาชิกคนอื่นที่ได้ยินพวกเราคุยกันก็มาร่วมวงด้วย

"ไม่เห็นต้องไปขออนุญาตจากสภานักเรียนเลยนี่นา ไม่งั้นก็เหมือนทางโน้นมีอำนาจเหนือกว่าเลย"
"จริงด้วย ยังไง Pivoine ก็มีอำนาจสูงสุดในซุยรันอยู่แล้ว"

ไอ๊หยา~ งานเข้าล่ะสิทีนี้
พวกท่านๆ ที่ถือ Pivoine เป็นใหญ่หมั่นไส้สภานักเรียนกันจะตาย
ท่านคาซึมิพลอยก้มหน้าลงอย่างอึดอัด แบบนี้คงไม่กล้าพูดว่าตัวเองคบหากับประธานสภานักเรียนคนนั้นอยู่หรอก

รอยร้าวระหว่าง Pivoine และสภานักเรียนที่ไม่ได้เด่นชัดในสมัยม.ต้น พอขึ้นชั้นม.ปลายก็ยิ่งรุนแรงขึ้นทุกที
คงเป็นเพราะอำนาจของสภานักเรียนก็เพิ่มขึ้นในชั้นม.ปลายด้วย แต่รุ่นพี่โทโมเอะทั้งคน ยังไงก็คงไม่มีเรื่องเผชิญหน้ารุนแรงล่ะมั้ง...

"ฉันก็เพิ่งเลื่อนชั้นใหม่ ก็เลยคิดว่าติดต่อสภานักเรียนไว้ก่อนเรื่องจะได้ราบรื่นกว่าน่ะค่ะ แต่ถ้าการกระทำของฉันสร้างความหงุดหงิดใจให้ ก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ..."
"อ๊ะ แหม คุณเรย์กะไม่ผิดหรอก ขอโทษนะ ไม่ต้องคิดมากหรอก"

พอฉันเล่นบทสาวน้อยอ่อนแอน่าเวทนา ทุกคนก็ยอมแพ้โดยดี อุเฮะเฮะ

เรื่องจบลงที่ตรงนั้น จากนั้นมื้ออาหารก็เป็นไปอย่างเรียบร้อย บางครั้งคาบุรากิและเอ็นโจก็เข้าร่วมวงสนทนาด้วย ดูเหมือนทั้งคู่จะไม่ได้เข้าชมรมอะไร แต่ก็มีคนจากชมรมกีฬามาชวนน่ะนะ

"ท่านเรย์กะมีชมรมไหนอยากเข้าหรือเปล่าคะ  ได้ยินว่าไปดูๆ มาหลายชมรม"
"ค่ะ แต่ยังตัดสินใจไม่ได้เลย..."

ความจริงมีชมรมสายศิลป์หลายแห่งที่ฉันอยากเข้า แต่สมาชิกล้วนเป็นเด็กท่าทางเรียบร้อย พอโผล่ไปก็ทำท่าหวาดกลัวเหมือนกระต่ายน้อยหวาดผวาต่อการปรากฎตัวของสัตว์กินเนื้อ คงไม่ต้อนรับฉันแน่ๆ

"ชมรมชงชาหรือจัดดอกไม้ล่ะเป็นไง"
"มีอาจารย์ที่ให้การสอนอยู่ตั้งแต่เด็กแล้วค่ะ ก็เลยคิดว่าคงไม่จำเป็นต้องเข้าชมรม"
"เหรอ แล้วมีที่ไหนอยากเข้าอีกหรือเปล่า"
"ตอนแรกก็ตั้งใจจะเข้าชมรมกีฬาน่ะนะคะ..."

รู้สึกเหมือนคาบุรากิกับเอ็นโจเหลียวมาทางนี้ในชั่วพริบตา อะไรยะ ฉันจะเข้าชมรมกีฬามันแปลกนักหรือไง
ถึงการปีนเขาเดินทางไกลฉันจะไม่ได้มีผลงานที่น่าภาคภูมิใจนักก็ถอะ แต่ผลการเรียนวิชาพละก็พอๆ กับคนปกตินะยะ ! ตอนงานกีฬาก็ยังแสดงฝีมือไว้ตั้งเยอะ !
ฉันไม่ได้ไม่มีเซนส์ด้านกีฬานะ แค่ไม่อึดต่างหาก

"ได้ยินว่าชมรมกีฬาของซุยรันซ้อมโหดอยู่นะคะ คงไม่เหมาะกับท่านเรย์กะหรอกค่ะ"
"ค่ะ พอไปดูก็เห็นว่าคงไม่ไหวน่ะค่ะ"

ได้ยินคาบุรากิกับเอ็นโจแอบขำเล็กๆ  หนอย

"อ้าว ~ ที่นั่งตรงนี้ว่างอยู่ด้วยล่ะ ~"

ในตอนนั้นเอง วาคาบะจังถือข้าวกล่องตรงดิ่งมาทางนี้พอดี

โกหกน่า ทำไมล่ะ !?

ประมาทไปเพราะเห็นว่าผ่านเวลากลางวันไปได้ซักพักแล้ว หรือว่าชั่วโมงเรียนจะเลิกช้า ?!
เพลทล่ะ ! เพลทแจ้งว่าเป็นที่นั่งที่สงวนไว้สำหรับ Pivoine ไปไหนล่ะ ! ไม่มี ! ใครเอาไปไว้ไหนยะ !

เมื่อเห็นวาคาบะจังตรงมาด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสา รุ่นพี่ Pivoine ก็ส่งรังสีอำมหิตออกมา ไม่ได้การล่ะ... รุ่นพี่ที่ยึดถือความเป็น Pivoine ทำท่าจะโกรธแล้ว

"อะ เอ่อ ตรงนี้เป็นที่นั่งเฉพาะสำหรับพวกเรา นักเรียนทั่วไปนั่งไม่ได้นะ"

ฉันเผลอลุกขึ้นเตือนวาคาบะจัง
วาคาบะจังสบตากับฉันทำหน้างงๆ จากนั้นก็เหลียวกลับไปทางเพื่อนตัวเองที่ไม่ได้เดินตามมา พอเห็นสีหน้าของเพื่อนก็เหมือนจะรู้ว่าตัวเองทำพลาดไปแล้ว

"ขอโทษค่ะ ไม่ได้สังเกตเลย ต้องขอโทษด้วยนะคะ"

วาคาบะจังก้มหัวหนักๆ แล้วรีบชิ่งกลับไปหาเพื่อนตัวเอง เซฟ !

"เมื่อกี้นี้อะไรน่ะ นักเรียนใหม่ที่เพิ่งเข้ามาเหรอ ไว้ค้นชื่อแล้วเตือนให้หนักๆ หน่อยนะ ไม่รู้อะไรไม่เหมาะไม่ควรเลย"
"เด็กคนนั้นดูไม่ค่อยเหมือนนักเรียนซุยรันเลยนะ สงสัยจะเป็นพวกนักเรียนพิเศษล่ะมั้ง"
"งั้นก็ยิ่งเป็นปัญหาเข้าไปใหญ่"

อึ๋ย !

"เอ่อ คงไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้มั้งคะ คงแค่ยังไม่ชินนั่นแหละค่ะ ครั้งนี้ปล่อยผ่านไปก่อนก็ได้มั้งคะ"
"แต่ว่า..."
"แน่นอนว่าจะปล่อยไปเฉยๆ ไมได้ ไว้ฉันจะฝากคำเตือนผ่านไปทางหัวหน้าห้องของเธอเองค่ะ 

แล้วคงต้องอบรมเรื่อง Pivoine กันด้วย นะคะ ขอร้องนะคะ"
"....งั้นครั้งนี้จะเห็นแก่หน้าคุณเรย์กะก็แล้วกัน"
"...นั่นสินะ ถ้าคุณเรย์กะพูดถึงขนาดนั้นล่ะก็"
"แหม ขอบคุณนะคะ !"

น่ากลัว ~ Pivoine น่ากลัวจังเลย~
แค่จะเผลอมานั่งที่หน่อยเดียว ไม่เห็นต้องยัวะขนาดนั้นเลย ~
แต่วาคาบะจังก็เผลอตัวไปหน่อยนะ เพื่อนที่มาด้วยกันยังสังเกตเห็นเลยแท้ๆ  เพื่อนก็ช่วยเตือนกันหน่อยสิคะ ไม่ใช่เวลามามัวยืนหน้าซีดอยู่นะ
ระหว่างที่เอะอะกันอยู่นั่น คาบุรากิกับเอ็นโจก็กินไปตามปกติ ไม่ได้มารับรู้อะไรด้วยเลย...

แต่ว่านี่เป็นฉากที่คิโชวอิน เรย์กะใน Kimi Dolce ตวาดใส่วาคาบะจังว่า "รู้จักเจียมตัวหน่อยสิ!" จนเป็นเรื่องใหญ่ไปสินะ
ในการ์ตูน ห้องอาหารจะต้องเงียบกริบ วาคาบะจังกลายเป็นที่เพ่งเล็งอย่างรวดเร็ว เป็นปัญหาแรกที่เกิดขึ้น

แบบนี้แปลว่าเลี่ยงมาได้แล้วน่ะสิ ?  ฉันเผลอลุกขึ้นเตือน แต่ก็ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไรนี่นะ
แต่ก็เกิดเรื่องแบบเดียวกับในการ์ตูนขึ้นจริงๆ นะเนี่ย... อุ รู้สึกปวดกระเพาะยังไงไม่รู้
แต่ก็ยังกินพาสต้าได้นะคะ ผักฤดูใบไม้ผลิดีกับร่างกายนะคะ


ฉันเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงอาหารให้หัวหน้าห้องของวาคาบะจัง แล้วก็เตือนให้ช่วยสอนเรื่องข้อควรระวังเกี่ยวกับ Pivoine ให้ด้วย
ถ้ายังไงจะมีคู่มือ Pivoine ไว้แจกเลยก็ได้นะ จะลองปรึกษารุ่นพี่โทโมเอะดูดีไหมน้า 

 

 

 




NEKOPOST.NET