[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 73 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.73 - ตอนที่ 73


 

73.


พิธีจบการศึกษาประจำชั้นมัธยมต้น

น่าซาบซึ้งประทับใจผิดกับตอนประถมเลยล่ะ
ก็เดือนหน้านางเอกจะเข้าเรียนในชั้นมัธยมปลายแล้วนี่นา จะเป็นยังไงกันน้า

ที่ผ่านมามีปัญหาเล็กๆ น้อยๆ เต็มไปหมด แต่รวมๆ แล้วก็ถือเป็นชีวิตในรั้วโรงเรียนที่สงบสุขสำหรับฉันนะ แต่จากนี้ไปจะเป็นยังไงก็ไม่รู้  ถ้าคาบุรากิตามตื้อท่านยูริเอะไปเรื่อยๆ ก็ดีน่ะสิ
ลองอวดเสน่ห์ของคาบุรากิให้ท่านยูริเอะฟังผ่านทางท่านไอระดีไหมนะ แต่นึกไม่ออกเลยว่าอะไรคือเสน่ห์ของคาบุรากิ...

จะว่าไปอาโออิจังกับซากุระจังก็บอกว่าวันนี้มีพิธีจบการศึกษาเหมือนกัน ผิดกับซากุระจังที่เลื่อนชั้นโดยอัตโนมัติเหมือนกับฉัน อาโออิจังท่องหนังสือหนักจนดูแล้วน่าปวดใจแทน พอมีเมล์ส่งมาว่า "สอบผ่านแล้วค่ะ" ฉันถึงกับโล่งใจ

มีแถมด้วยว่า "เป็นเพราะดินสอบกับผ้าคาดหัวของเรย์กะจังนะ"  น่ารักจริงๆ เลย

ฉันเองก็คาดผ้าคาดหัวท่องหนังสือที่บ้านเหมือนกันนะ พอเดินไปเดินมาในบ้านทั้งๆ อย่างนั้น คนในบ้านก็ช็อคกันใหญ่ ท่านแม่ถึงกับออกปากว่า "ไม่ต้องเครียดขนาดนั้นก็ได้นะ" แต่นี่เป็นการสร้างบรรยากาศในการท่องหนังสือ ไม่ได้เครียดอะไรซักหน่อย

ที่เครียดน่ะเป็นเพราะดื่มช็อกโกแลตร้อนของโปรดมากไปต่างหาก รอบเอวเริ่มจะหนาขึ้นมาอีกแล้วนะ ไม่น่าปล่อยตัวเลยจริงๆ

คงต้องงัดฮูล่าฮูปขึ้นมาอีกแล้วล่ะ


คาบุรากิทำหน้าที่กล่าวคำอำลาพิธีจบการศึกษา ถึงจะเป็นนายสตอล์กเกอร์คลั่งงานกีฬาสีบ้าแข่งขี่ม้าส่งเมือง แต่ก็ดูเหมือนจะหัวดีที่สุดในชั้นปีของเรา

ปรกติหน้าที่แบบนี้ต้องเป็นของประธานสภานักเรียนไม่ใช่เหรอ อย่าเพิ่งยอมแพ้นะ นายตัวสำรอง

แต่ท่าทางการพูดบนแท่นดูโอ่อ่าผึ่งผายจริงๆ ไม่ใช่แค่พวกผู้หญิง กระทั่งพวกผู้ชายก็ยังพลอยเคลิ้มไปด้วย จักรพรรดิที่เผยความแข็งแกร่งในแข่งขี่ม้าส่งเมืองดูเหมือนจะคว้าใจพวกผู้ชายไว้ได้ด้วย

เมื่อจักรพรรดิประกาศอำลาวงการแข่งขี่ม้าส่งเมือง ก็มีคนแห่กันมาสมัครเป็นลูกศิษย์กันใหญ่ ในหมู่คนเหล่านั้นก็มีนายเด็กปีหนึ่งจอมซ่าคนนั้นอยู่ด้วย สงสัยว่าจะมีจิตใจมักใหญ่ใฝ่สูงทะเยอทะยานว่าจักรพรรดิในศึกขี่ม้าส่งเมืองคนต่อไปจะต้องเป็นตัวเอง ดีจังเลยน้า งี่เง่าแบบไม่หวั่นไหวเลยค่ะ ว่าแต่เด็กผู้ชายซุยรันเนี่ยบ้าแข่งขี่้ม้าส่งเมืองขนาดไหนกันนะ

จักรพรรดิคนนั้นปฎิเสธคนที่มาขอเป็นลูกศิษย์ทั้งหมด เขาว่า "เทคนิคไม่ใช่สิ่งที่จะสอนกันได้ แต่ต้องช่วงชิงมา !"

ผู้มาสมัครเป็นศิษย์ทั้งหลายตอบเสียงสั่นด้วยความประทับใจว่า "ครับ !"  งี่เง่าจริงๆ เด็กผู้ชายซุยรันมีแต่พวกงี่เง่าทั้งนั้น ชักจะแย่ล่ะสิ

ส่วนเอ็นโจที่มักจะอยู่ข้างๆ เสมอ ตอนนั้นทำเป็นเถลไถลไปยืนไกลๆ สงสัยจะเป็นการแสดงเจตนารมณ์ว่าตัวเองไม่ได้เกี่่ยวข้องอะไรกับพวกงี่เง่านั่นนะ

ตอนแรกนึกว่าคาบุรากิจะเอาเรื่องแข่งขี่ม้าส่งเมืองมาพูดในปาฐกถาด้วยซะอีก แต่ไม่ยักกะมีแฮะ ความทรงจำที่ดีที่สุดของนายต้องอยู่ในนั้นแน่ๆ  ทำเป็นอายไปได้


พอจบพิธี ก็ได้เจอท่านพี่ด้วย !

ฉันลังเลอยู่ว่าจะขอให้ท่านพี่มาร่วมพิธีด้วยดีหรือเปล่าเพราะทำท่าจะยุ่งๆ อยู่ แต่ท่านพี่สังเกตเห็นความรู้สึกของฉันก็เลยเป็นฝ่ายบอกเองว่าจะมา
ฉันเลยออดอ้อนเอาแต่ใจขอให้พี่เอาช่อดอกกุหลาบอุราระมาให้ด้วย

พี่หอบช่อดอกไม้แสนวิเศษที่มีดอกอุราระแซมมาให้ตามสัญญาจริงๆ

ยุ่งอยู่แท้ๆ ขอบคุณมากนะคะ ท่านพี่ !  อีกไม่นานก็จะถึงพิธีจบการศึกษาที่มหาวิทยาลัยของท่านพี่แล้ว ฉันเลยบอกว่าจะไปด้วยเพื่อเป็นการตอบแทน แต่โดนท่านพี่ปฎิเสธทั้งรอยยิ้ม... ทำไมล่ะ

นอกจากช่อดอกไม้ของท่านพี่แล้ว ฉันยังได้รับดอกไม้อวยพรจากรุ่นน้องตัวแทนของ Pivoine แล้วก็ได้ดอกไม้จากพวกลูกสมุนของริรินะด้วยล่ะ ! ส่วนริรินะก็เอาช่อดอกไม้ที่ตัวเองถืออยู่ให้ท่านพี่ ไม่ใช่ฉัน เฮ้ย !

"ท่านพี่เทรุกิคะ กรุณานำดอกยูริมาให้ในพิธีจบการศึกษาของน้องปีหน้าด้วยนะคะ ! นี่เป็นดอกไม้ของริรินะค่ะ !"

ทำเป็นบอกว่าดอกยูริเป็นดอกไม้ของตัวเอง ระวังจักรพรรดิจะยัวะเอานะยะ
เห็นไหมล่ะ ริรินะพูดเสียงดัง เขาหันมามองเลย

"พูดถึงริรินะก็ต้องดอกฮิกัง (ดอกไม้ไหว้ศพ) สิ เหมาะมากเลยนะ"
"พูดอะไรกันยะ ! นั่นไม่ใช่ดอกไม้วงศ์ลิลี่ซักหน่อย ! ดอกไม้ของชั้นต้องเป็นดอกมาดอนน่าลิลี่ต่างหาก!"

อุหวา หน้าด้านชมัด

"อืม~ แต่ปีหน้าพี่ต้องทำงานแล้วล่ะ คงสัญญาไม่ได้หรอก"
 "เอ๋---"

เดี๋ยวฉันจะเป็นคนหอบช่อดอกไม้ไปอวยพรในพิธีจบการศึกษาของริรินะเองค่ะ ดอกลอลลี่ป๊อบที่เหมาะกับหล่อนสุดๆ ไงล่ะยะ

"ริรินะไม่ไปทักทายอวยพรท่านคาบุรากิหน่อยเหรอ"
"ก็กำลังจะไปนี่ล่ะค่ะ"

คาบุรากิถูกห้อมล้อมด้วยนักเรียนหญิงฝูงใหญ่ นี่มันงานจับมือชัดๆ
ริรินะถือช่อดอกไม้เล็กๆ ที่ประกอบด้วยกุหลาบสีฟ้า ตะลุยดิ่งเข้าไปกลางวงล้อม
แล้วก็เหลียวกลับมา

"อ๊ะ เกือบลืมไป คุณเรย์กะ ยินดีที่จบการศึกษาด้วยนะคะ"

ซึนเดเระจริงๆ นะหล่อน

"สนิทกับริรินะดีนี่นา"
"งั้นเหรอคะ แต่เขาว่าเด็กยิ่งงี่เง่าก็ยิ่งน่ารักนะคะ"

ฉันพยักหน้าหงึกหงัก แล้วท่านพี่ก็ว่า "...จริงด้วยเนอะ เด็กงี่เง่าเนี่ยน่ารักเนอะ"

ครั้งนี้ท่านพ่อไม่ยอมน้อยหน้าท่านพี่ถือช่อดอกไม้มาอวยพรด้วยเหมือนกัน

"ดอกแคทลียา ราชินีของกล้วยไม้ เป็นดอกไม้ที่เหมาะกับเรย์กะที่สุด" ท่านพ่อว่าอย่างภูมิใจ

ยังไงซะท่านแม่ก็เป็นคนสั่งมาใช่ไหมล่ะ ดูไม่น่าเป็นไอเดียของทานุกิปมโปโกะเลย นี่ฉันหมั่นไส้พ่อตัวเองมากไปหรือเปล่าเนี่ย ?


อ๊ะ มิฮารุจังถือกล้องดิจิตอลเข้าไปในวงของเอ็นโจด้วยล่ะ ตายแล้ว~
หัวหน้าห้องยืนถือกล้องดิจิตอลอยู่ข้างหลัง... หัวหน้าห้อง แตกสลายไปแล้ว !?  หัวหน้าห้อง จะเชื่อโชคลางในใบเซียมซีมากไปไม่ได้นะ

พวกเซริกะจังถ่ายรูปคาบุรากิกับเอ็นโจเสร็จแล้ว เลยชวนฉันมาถ่ายรูปด้วยกันว่า "เชิญท่านพี่ของท่านเรย์กะด้วยนะคะ"  นี่คือเป้าหมายที่แท้จริงของหล่อนสินะ !?

แต่พวกเรากลุ่มผู้หญิงก็กรี๊ดกร๊าดถ่ายรูปด้วยกันอย่างสนุกสนาน

น่าเสียดายที่ไม่มีผู้ชายคนไหนทักมา ไม่มีหนุ่มคนไหนแอบสนใจในตัวฉันมั่งเลยเหรอ ไม่ต้องเกรงใจหรอกน้า ตอนนี้จะแถมจับมือให้ด้วยก็ได้นะคะ

....เอาเถอะ โชคแห่งรักของฉันคงจะเบ่งบานในชั้นม.ปลาย  ลากันเสียแต่วันนี้คำสาปของใบเซียมซี !




NEKOPOST.NET