[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 71 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.71 - ตอนที่ 71


71

 

ฉันลองซื้อเสต็ปเปอร์ (หมายเหตุ : เครื่องออกกำลังกายแบบเป็นขั้น  ให้เหยียบขึ้นๆ ลงๆ อ่ะครับ) มาเป็นตัวช่วยสลายไขมันระหว่างปิดเทอม

แม้การเลื่อนชั้นจะเป็นไปแบบแทบจะอัตโนมัติ แต่ยังไงฉันก็เป็นนักเรียนสอบเข้า ก็เลยคิดว่าน่าจะอ่านหนังสือที่บ้านไปออกกำลังกายไปได้ด้วย

ท่องหนังสือไปเท้าก็เหยียบเสต็ปเปอร์ไป เหยียบๆๆ

เมื่ออ่านนิตยสารเจอคำพูดของซุปเปอร์โมเดลว่า "ชั้นไม่รับแคลอรี่จากเครื่องดื่มค่ะ" ฉันก็เหมือนตาสว่าง ลองงดมิลค์ทีกับโกโก้เย็นของโปรดดู

พอทำเข้าทุกวันก็ค่อยๆ ผอมลง ขนาดอาโออิจังที่เจอในโรงเรียนสอนพิเศษยังทักว่า "ตัวเล็กลงยังไงไม่รู้นะ" ไชโย !

ดูเหมือนอาโออิจังจะเหนื่อยหนักกับการสอบเรียนต่อในโรงเรียนรัฐบาล ตอนนี้กำลังพยายามเต็มที่เลย ขออย่าให้ไม่สบายไปก็แล้วกัน...

ระหว่างพักร้อน ฉันเหยียบเสต็ปเปอร์มาเรื่อยๆ โดยตลอด ทำให้น้ำหนักกลับเข้าที่ในที่สุด ก็พอดีกับที่เบื่อๆ ก็เลยเก็บเจ้าเสต็ปเปอร์ไว้ที่มุมห้องพร้อมกับฮูล่าฮูป
 

พอขึ้นเทอมสองมา แค่ไม่ได้เจอกันแค่เดือนเดียว ดูทุกคนเป็นผู้ใหญ่ขึ้นยังไงก็ไม่รู้ ตกใจหมดเลย

พวกเด็กผู้ชายตัวสูงชะลูด เด็กที่ท่าทางเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดก็มีอยู่

ฉันน่ะหยุดสูงไปแล้ว แต่พวกเด็กผู้ชายยังจะสูงขึ้นไปได้อีกสินะ ตอนกลางคืนคงท้องหิวจนนอนไม่หลับกันเลยสิท่า คงลำบากสินะ

ระหว่างพูดคุยกับคนอื่นๆ เรื่องเหตุการณ์ในหน้าร้อน ก็ได้ยินว่าในการเข้าค่ายฤดูร้อนปีนี้ไม่มีผีออกมา ทางโรงแรมคงทำการปัดเป่าไปแล้วก่อนเข้าค่าย... ฉันถึงกับต้องขอขมาอยู่ในใจ

 

พอพ้นสอบกลางภาคไปแล้วก็เหลืองานกีฬาสี

ฉันผ่านงานกีฬาสีมาทุกปี แต่ปีนี้พิเศษกว่าปีอื่น เพราะมีจักรพรรดิอยู่ในห้องด้วย

ในฐานะกรรมการห้อง ฉันช่วยกับนายเณรน้อยช่วยกันรับสมัครนักกีฬาลงแข่งในกีฬาแต่ละประเภทในชั่วโมงโฮมรูม

กีฬาอื่นๆ ได้ตัวนักกีฬาอย่างรวดเร็ว เหลือแต่แข่งขี่ม้าส่งเมืองนี่แหละ

ท่านจักรพรรดินั่งประจำที่กอดอก ทอดสายตามองเหล่าไพร่ฟ้าสามัญชน

เรียกชื่อเด็กผู้ชายที่ท่าทีมั่นใจในฝีมือฝีเท้าออกมาทีละคน

ใบหน้าของสามคนที่ถูกเรียกฉายแววเศร้าหมอง  อื้อ พยายามเข้านะ

นอกจากนี้ยังมีพวกเด็กผู้ชายคนอื่นที่ดูจะแรงเยอะอยู่อีก แต่บางคนก็ตัวสูงขึ้นระหว่างปิดเทอมทำให้สมดุลไม่ดี คราวนี้ก็เลยถูกปลดออก  โชคดีไปนะ สำนึกขอบคุณวัยกำลังโตซะล่ะ

พวกม้าที่ถูกเลือกจะต้องเข้ารับการฝึกพิเศษที่บ้านคาบุรากิจนกว่าจะถึงงานกีฬาสี  ไม่รู้มาก่อนเลย ก็สงสัยอยู่ทุกปีเหมือนกันว่าไปซ้อมที่ไหนกันนะ ไม่เห็นอยู่ในโรงเรียนด้วย

ทั้งคอร์สการฝึกและกลยุทธ์เป็นความลับสุดยอด อะไรทำให้จักรพรรดิเอาเป็นเอาตายในศึกขี่ม้าส่งเมืองขนาดนี้กันนะ...

 

ฉันเองก็เป็นกรรมการห้อง ช่วงนี้จึงต้องไปห้องสภานักเรียนบ่อยขึ้นเพื่อเตรียมงานกีฬาสี

ประธานสภานักเรียนก็คือนายตัวสำรอง  ฉันเผลอจ้องเอาๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ผมเป็นสีดำตั้งแต่โคนจริงๆ ด้วย

นายตัวสำรองรู้สึกถึงสายตาของฉัน จึงหันขวับมาจ้องด้วยแววตาไม่ไว้ใจ

"อะไร"

"เอ๋ เปล่าหรอก~ แค่สงสัยว่ามิซึซากิคุงจะลงแข่งขี่ม้าส่งเมืองด้วยหรือเปล่าน่ะ~"

รู้สึกว่าคนที่สู้กับจักรพรรดิได้จนเหลือเป็นคนสุดท้ายก็คือนายตัวสำรอง แน่นอนว่าสุดท้ายแล้วก็ไม่ใช่คู่มือของจักรพรรดิ

"จะมาสืบหรือไง"

"เปล่านะๆ ไม่ใช่อย่างงั้น"

"ฉันลงด้วย แต่ไม่บอกไปมากกว่านี้แล้วนะ"

อ้าว เกิดระแวงเข้าแล้วสิ

"แล้วก็"

"ค่ะ"

"ฉันน่ะ ถึงอีกฝ่ายจะเป็น Pivoine ก็ไม่เกรงใจหรอกนะ"

นายตัวสำรองมองฉันด้วยแววตาแข็งกร้าว

อ้อ นายคนนี้ต่อต้าน Pivoine นี่นา

"ตามสบายค่ะ พยายามเข้านะคะ"

แต่ศัตรูน่ะบ้าแข่งขี่ม้าส่งเมืองมากกว่าที่นายคิดไว้อีกนะ ป่านนี้คงกลับไปฝึกพิเศษที่บ้านแล้วล่ะ

เมื่อเสร็จธุระ ฉันก็ขอตัวออกจากห้องสภานักเรียน แต่ก่อนไป

"ประธานคะ เคยคิดอยากย้อมผมเป็นสีเงินบ้างหรือเปล่า"

"สีเงิน ? ไม่มีทาง"

นั่นสินะคะ~


 

วันงานกีฬาสีท้องฟ้าสดใสสมกับเป็นวันกรีฑาทัพของจักรพรรดิ

นอกจากแข่งขี่ม้าส่งเมืองแล้วจักรพรรดิยังลงแข่งวิ่งผลัด จึงต้องไปซ้อมทางโน้นด้วย จะส่งไม้ต่อให้ได้จังหวะดีแค่ไหนถือเป็นชีวิตของการแข่งวิ่งผลัด พวกนักกีฬาวิ่งจึงต้องซ้อมซ้ำแล้วซ้ำอีก เร่าร้อนจริงๆ จักรพรรดิคนนี้เยือกเย็นตรงไหนกัน

พวกเด็กผู้ชายที่เป็นม้าให้จักรพรรดิมีกล้ามเนื้อล่ำสันขึ้นมาในระยะเวลาสั้นๆ นี่พวกนายไปเจออะไรมากันเนี่ย... ตางี้ไฟลุกเชียว มันน่ากลัวนะ

ฉันเองก็ต้องระวังอย่าทำผิดพลาดให้จักรพรรดิโกรธเอาเหมือนกัน

หลังฉันลงแข่งชักเย่อแล้ว ก็ไปลงแข่งในปาบอลลงตะกร้า

อาจด้วยผลจากเสต็ปเปอร์ ฉันรู้สึกว่ากล้ามเนื้อขาตึงเชียวล่ะ วิ่งเก็บบอลปาก็สบายๆ กว่าปีที่แล้ว

ในตอนนั้น หลังหัวฉันก็โดนบอลปาเข้าอย่างจัง

ฉันเผลอร้อง "โอ๊ย" ออกมา พอเหลียวหลังไป เด็กผู้ชายห้องเดียวกันก็รีบลนลานแก้ตัวว่า "ขอโทษครับ ! ผมไม่ได้ตั้งใจนะ ! ผมไม่ได้ตั้งใจ !"

อื้อ ถ้าไม่ได้ตั้งใจก็ไม่เป็นไรหรอก ไม่เห็นต้องกลัวตัวสั่นขนาดนั้นเลยนี่

รู้สึกเหมือนทุกคนพยายามปาบอลไม่ให้มาโดนฉัน  นี่คิดมากไปหรือเปล่าเนี่ย

สุดท้ายคะแนนปาบอลลงตะกร้าของห้องฉันก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ พอกลับไปที่ห้อง จักรพรรดิเลยอารมณ์เสียเลย เห็นไหมล่า~


 

ในที่สุดแข่งขี่ม้าส่งเมืองก็มาถึง

ทัพม้าของจักรพรรดิที่เข้าสนามแข่งมาอย่างสง่างาม พร้อมม้าอีกตัวหนึ่งที่เป็นเบี้ยใช้แล้วทิ้ง หมอนี่คงไม่ได้เข้าร่วมในการฝึกซ้อมพิเศษแน่ๆ พยายามกันเอาเองก็แล้วกัน

ทันทีที่สัญญาณดังขึ้น เหล่าม้าก็ออกวิ่งทะยาน

จักรพรรดิไล่เก็บม้าตัวที่ใกล้ที่สุดไปก่อน ม้าตัวอื่นๆ พยายามหนีห่างจากจักรพรรดิ แต่กลายเป็นลูกชิ้นติดกันเป็นพรวนไปหมด

จักรพรรดิเริ่มออกไล่ล่า  เพลง BGM ของจักรพรรดิแล่นขึ้นในหัวอีกครั้ง โชคดีจริงๆ ที่เป็นผู้หญิง !

ม้าของเด็กปีหนึ่งโผล่พรวดมาต่อหน้าจักรพรรดิ สิ้นคิดอะไรแบบนั้น !

"ย้ากกกก !"

เด็กปีหนึ่งพุ่งเข้าโจมตี แต่เขาไม่ใช่คู่มือของจักรพรรดิ จึงโดนจับเหวี่ยงกระชากเอาผ้าคาดหัวไปก่อนล้มคว่ำลงกับพื้น

"บ้าเอ๊ยยยย !"

ยังไงก็นับถือความกล้าของนายนะ เด็กปีหนึ่ง ตัวมอมฝุ่นเลอะเทอะหมดแล้ว

จักรพรรดิบนหลังม้าพ่นลมทางจมูกอย่างหมิ่นๆ ก่อนออกเผชิญหน้ากับนายตัวสำรองที่เหลืออยู่เป็นทีมสุดท้าย

ทีมของนายตัวสำรองก็เอาเรื่องเหมือนกัน ทั้งคู่ดูท่าทีกันอยู่พักหนึ่งก่อนทะยานเข้าใส่กัน

นายตัวสำรองเก่งขึ้นกว่าปีที่แล้วเยอะ แต่ความสามารถของเด็กผู้ชายที่เป็นม้ามันคนละชั้นกัน

ระหว่างที่คนบนหลังม้าสู้กัน พวกม้าเองก็พยายามขัดขาให้อีกฝ่ายล้มคว่ำ

สุดท้ายจักรพรรดิก็ฉวยโอกาสที่ม้าฟัดเหวี่ยงกันผลักให้ทีมนายตัวสำรองทั้งทีมล้มคว่ำ สร้างประวัติศาสตร์แห่งชัยชนะที่ไม่เคยด่างพร้อยได้เป็นผลสำเร็จ

 

จากนั้น จักรพรรดิก็ประกาศถอนตัวจากการแข่งขี่ม้าส่งเมือง กลายเป็นตำนานแห่งการแข่งไป

เดี๋ยวสิ ถอนตัวจากแข่งขี่ม้าส่งเมืองเนี่ยนะ...

 




NEKOPOST.NET