[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 68 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.68 - ตอนที่ 68


68


วันต่อมา ฉันนึกกลัวที่จะไปโรงเรียน
นอกจากจะกังวลว่าสายตาที่ทุกคนมองฉันจะเปลี่ยนไปจากการเล่นใหญ่เป็นท่านเรย์กะผู้หยิ่งผยองแล้ว นี่ถ้าเรื่องที่ฉันต่อว่าคาบุรากิแบบไม่ออมคำที่ห้องสโมสรแพร่กระจายออกไป มีหวังฉันได้อยู่โดดเดี่ยวตัวคนเดียวจริงๆ แน่ !

แค่จินตนาการว่าคาบุรากิจะโกรธขนาดไหน...ก็น่าสยองแล้ว !

ฉันก้าวเข้าห้องเรียนพลางส่ายตาล่อกแล่กหวาดระแวงการโจมตีจากศัตรู
หมอนั่นยังไม่มา แต่จะประมาทไม่ได้

"ท่านเรย์กะ อรุณสวัสดิ์ค่ะ"
"อรุณสวัสดิ์ค่ะ ท่านเรย์กะ"

ทุกคนยังยิ้มแย้มทักทายฉันอย่างดี เป็นรอยยิ้มที่วิเศษจริงๆ คงเป็นเพราะความเครียดที่สะสมมาตลอดระบายออกไปหมดแล้วกล่ะมั้ง

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ"

เมื่อฉันนั่งประจำที่ ทุกคนก็พากันมารุมล้อม

"อุฮุฮุ เมื่อวานสะใจจังเลยนะคะ ท่านเรย์กะ"

เซริกะจังยิ้มโหด ที่อีกมุมหนึ่งในห้องเรียน เด็กคนที่อยู่กลุ่มเดียวกับคุณซึรุฮานะ เมื่อหันมาสบตากับฉันก็เบือนสายตาหนีอย่างกลัวๆ
ซวยล่ะ สงสัยจะขู่หนักไปหน่อย

"นี่ ทุกท่านค่ะ ดูท่าพวกเธอก็จะสำนึกผิดกันแล้ว อย่าซ้ำเติมกันเลยค่ะ สำหรับฉันได้รับคำขอโทษก็พอใจแล้ว"
"เอ๋ แต่ว่า"
"ถ้าพวกผู้หญิงฮึ่มฮั่มใส่กันมาก ท่านคาบุรากิอาจรู้สึกไม่ดีก็ได้นะคะ"

ทุกคนทำหน้าตกใจเฮือก
ความจริงก็ไม่ใช่ประโยคที่ฉันผู้ซึ่งไปซัดคาบุรากิมาควรจะพูดหรอกนะ 

"ถ้าท่านเรย์กะพูดแบบนั้น..."

ทุกคนพยักหน้าหงึกหงักเข้าหากัน ดีจัง อิทธิพลของคาบุรากินี่ยิ่งใหญ่จริงๆ แต่ถ้ารู้ว่าฉันกลายเป็นศัตรูของคาบุรากิเมื่อไหร่ คงเผ่นกันแทบไม่ทันเลยล่ะสิ 

"กรี๊ด จักรพรรดิกับท่านเอ็นโจล่ะ"
"เอ๋"

คาบุรากิก้าวเข้ามาในห้องเรียน ไม่รู้ทำไมเอ็นโจถึงติดตามมาด้วย ซวยล่ะ หรือจะมาประกาศิตสั่งตายฉัน !? จะพาตัวไปลานกิโยตินสินะ !?
ฉันใจเต้นตึกตักรอการปรากฎตัวของข้าศึก  อึ๋ย ! มาทางนี้แล้ว ! 
พวกเด็กๆ รอบตัวฉันพากันนอบน้อมเป็นพิเศษ แยกออกเป็นสองทางซ้ายขวา คาบุรากิมาถึงตรงหน้าฉันแล้ว
กระเพาะ กระเพาะมัน....
จู่ๆ คาบุรากิก็ยกกำปั้นเขกหัวฉัน

"อุเงี้ยว !"

เจ็บนะยะ ! ต่อต้านความรุนแรง ! ตะกี้ร้องอะไรไปนะ !

"เท่านี้ถือว่าเมื่อวานหายกันแล้วนะ"

ฉันกุมหัวร้องโอดโอย คาบุรากิว่าแล้วเดินกลับไปยังที่นั่งของตัวเอง

หา ?

"อ๋า ขอโทษนะ คุณคิโชวอิน มีเรื่องจะคุยด้วยนิดหน่อย สะดวกหรือเปล่า"

พวกผู้หญิงรอบๆ ร้องกรี๊ดกร๊าด อ๋า เดจาวูแล้ว 
แต่ครั้งนี้ฉันจะหนีไม่ได้ เพื่อชีวิตในรั้วโรงเรียนอันสงบสุขด้วย
เพื่อนๆ พากันมองส่งด้วยความหวังปนความริษยาจากความเข้าใจผิดอันเป็นไปไม่ได้ ฉันลูบหัวป้อยๆ ไประหว่างทาง ปลายทางนั้นคือสุดทางบันไดเช่นเดียวกับครั้งก่อน
น่ากลัว... หมอนี่จะเป็นเพชฆาตลงมือประหารฉันเหรอ  !?

"หัวเป็นอะไรหรือเปล่า มาซายะก็ไม่น่าจู่ๆ เขกหัวเลยน้า แต่ยังไงนั่นก็เป็นการของโทษในแบบของมาซายะแล้วนะ"
"ขอโทษ ?"

ด้วยการเขกหัวคนเนี่ยนะ ?

"เมื่อวานหลังจากนั้นพวกเราก็คุยกัน ก็ต้องยอมรับผิดนะว่าเราสองคนขาดความรับผิดชอบนิดหน่อยจริงๆ แต่มาซายะน่ะเป็นคนมีทิฐิ ไม่ยอมมาขอโทษดีๆ หรอก ก็เลยทำเป็นพูดว่าแค่นี้หายกันไปงั้นแหละ"

อะไรกันยะ เป็นจักรพรรดิเสียเปล่า
แต่แบบนี้ก็แปลว่าคาบุรากิไม่ได้โกรธฉันแล้วสิ 
ฉันไม่ต้องเป็นศัตรูกับแฟนๆ ของคาบุรากิแล้วใช่ไหม

"เมื่อวานฉันอธิบายให้คนที่อยู่ในสโมสรฟังไปแล้วนะว่าพวกเราก่อเรื่องให้คุณคิโชวอินโมโห นับว่าโชคดีที่ไม่มีคนอยู่เยอะเท่าไหร่ ฉันปิดปากไว้แล้ว ไม่ต้องกลัวข่าวลือจะแพร่กระจายนะ"
"เรื่องนั้น ต้องขอบคุณมากค่ะ"
"แล้วฉันก็ต้องสำนึกผิดด้วยที่ทำเรื่องแย่ๆ กับคุณคิโชวอินไว้ ขอโทษนะ"

เอ็นโจก้มหัวหงึก
หวา ยิ่งโดนขอโทษยิ่งน่ากลัวหนักเข้าไปใหญ่ !

"เอ่อ แปลว่าเรื่องเมื่อวานนี้ถือว่าหายกันใช่ไหมคะ"

เมื่อฉันถามอย่างหวาดๆ อีกฝ่ายก็ว่า "แน่นอน"
จริงน่ะเร้อ ~ มีเบื้องหลังอะไรอีกล่ะสิ ~ น่าสงสัย ~

"ทำหน้าแบบนั้น ยังระแวงอยู่ชัดๆ เลยนี่ ฉันเชื่อใจไม่ได้ขนาดนั้นเลยเหรอ"

ค่ะ เชื่อไม่ได้ซักกระผีกริ้นเลยล่ะค่ะ แต่จะพูดไปแบบนั้นก็ไม่ได้ ฉันเลยทำเป็นไม่ได้ยิน ช่างเป็นเทคนิคแสนสะดวกจริงๆ ค่ะ

"ฉันสำนึกผิดจริงๆ นะ รวมกับมะเหงกมาซายะเมื่อกี้ คุณคิโชวอินจะต่อยฉันซักครั้งก็ไม่เป็นไรนะ" 

เอ๋ แล้วก็จะงัดเอาเรื่องนี้มาขู่อีกใช่ไหมล่ะ 
แต่ก็อยากได้ค่าชดเชยสำหรับแผลในกระเพาะและผมขาวของฉันเหมือนกันนะ
ยังไงก็น่าสงสัยอยู่ดี ฉันขอปฎิเสธไปก่อนดีกว่า ยังไงฉันก็คุณหนูทั้งคน จะมาใช้ความรุนแรงอะไรกันคะรับไม่ได้หรอกค่ะ

"ถ้าไม่ทำแบบนี้ความรู้สึกฉันก็ไม่เคลียร์น่ะ ไม่ต้องเกรงใจหรอก เอาเลย แล้วก็ถือว่าหายกันก็แล้วกันนะ ถึงจะไม่ใช่มาซายะก็เถอะ"
"ไม่เก็บมาคิดบัญชีทีหลังแน่นะคะ คงไม่เอาเรื่องนี้มาขู่หรอกนะ"
"ไม่หรอก"

หืม งั้นไม่เกรงใจแล้ว เอาจริงๆ ล่ะนะ
เอ็นโจยื่นหน้าออกมาให้ฉันต่อยได้ถนัดๆ
เอางั้นนะ เอานะ

"อุ่ก !" 

ฉันส่งหมัดเข้าที่ท้องน้อยสุดแรงเกิด
ใครจะไปต่อยตีตรงตำแหน่งที่เห็นชัดๆ อย่างหน้าตา ถ้าจะเล่นก็ต้องเล่นตรงที่มองไม่เห็น นี่มันเรื่องพื้นๆ นะ

"เท่านี้ถือว่าหายกันแน่นะคะ ท่านเอ็นโจ"

เอ็นโจกุมท้องพลางพยักหน้าหงึกๆ โดยไม่ส่งเสียง
ดีมาก !
ฉันทิ้งเอ็นโจไว้ตรงนั้น เดินกลับมายังห้องเรียนอย่างเบิกบาน
ไม่รู้อีท่าไหนเหมือนกันแต่เอาเป็นว่ารอดกิโยตินไปได้แล้วล่ะ ! ราชินิโรโคโค่รอดตัวไปไม่ต้องกลายเป็นดูลาฮัน (ผีไร้หัว) แล้ว !
 
กินเค้ก Annatorte ที่แคลอรี่พุ่งทะลุฟ้าเป็นรางวัลให้ตัวเองดีมั้ยน้า 

 

เมื่อเรื่องวุ่นวายคลี่คลาย ทุกวันฉันจึงอารมณ์รื่นเริง
ซากุระจังตามจี้มาแล้ว ฉันไปสืบเรื่องรุ่นน้องของอาคิสะวะคุงให้ก็ได้
อืม จะว่าไปก็ดูสนิทกันดีอยู่นะ
แต่ดูอยู่ข้างๆ ก็ไม่รู้เรื่อง ไปถามเจ้าตัวเองโดยตรงเลยดีกว่า
ฉันแอบสะกดรอยตามอาคิสะวะคุงไป รอจังหวะเขาอยู่คนเดียวแล้วส่งเสียงเรียก

"อาคิสะวะคุงๆ"
"หวา ! คุณคิโชวอิน !? ไหงโผล่ออกมาจากหลืบอย่างงั้นล่ะ"

ไม่เห็นต้องตกอกตกใจขนาดนั้นเลยนี่นา

"มีเรื่องอยากถามนิดหน่อยน่ะค่ะ"
"อื๋อ อะไรเหรอ ?"
"มีความสัมพันธ์ยังไงกับคุณโทริอุมิน่ะ"
"เอ๋ !"

อาคิสะวะคุงทำหน้าเหวอ  อ้าว ?

"ทำไมคุณคิโชวอินถึงมาถามเรื่องแบบนี้ล่ะ"
"มีคนบอกให้ฉันช่วยสืบน่ะสิคะ"
"....ซากุราโกะล่ะสิ คุณคิโชวอินนี่สนิทกับซากุราโกะดีจังเลยนะ ยัยนั่นออกจะขี้อายแท้ๆ"

ขี้อาย ? ราชินีปากตำแยคนนั้นน่ะนะ ? อาคิสะวะคุง นี่ไม่รู้ตัวจริงของซากุระจังหรอกเหรอ

"เผยชื่อผู้ว่าจ้างไม่ได้หรอกค่ะ ตกลงว่าไงตอบมาสิคะ"
"เอ๋... ก็ไม่มีอะไรนี่นา"
"เป็นแค่รุ่นพี่รุ่นน้องธรรมดา ?"
"อืม..."
"ท่าทางไม่ชัดเจนเลยนะคะ ตอนวาเลนไทน์ได้ช็อคโกแลตมาใช่ไหม ตามมารยาทหรือของจริงคะ"
"....ในการ์ดได้เขียนอะไรทำนองนั้นไว้หรือเปล่าน้า"

อะไรเนี่ย ! สัญชาติญาณของซากุระจังเป็นฝ่ายถูกจริงๆ ด้วย ! ขอโทษนะคะที่เผลอดูถูก 

"ห้ามไปบอกใครนะ"
"แน่นอนค่ะ แล้วตกลงว่าไงคะ"
"ผมปฎิเสธไป บอกว่าขอโทษนะ คุณโทริอุมิก็บอกว่าเข้าใจแล้วด้วย ก็น่าจะจบไปแล้วนะ แต่ก่อนหน้านี้พี่ดันพูดต่อหน้าซากุราโกะว่าปีนี้ผมได้ช็อคโกแลตจากรุ่นน้อง พี่เนี่ยเข้ามาในห้องผมโดยพลการได้ยังไงก็ไม่รู้"
"ตายจริง"
"แล้วซากุราโกะก็เลยซักว่าทำไมต้องปิดบังกันด้วย"

หวา เจอซากุระจังไล่ต้อนเลยเหรอ น่ากลัวจัว

"จากนั้นมาก็รู้สึกเหมือนซากุราโกะจะโกรธๆ ยังไงไม่รู้ ทำไงดีล่ะ"
"อืม... ยังไงไม่ลองชวนไปเดทดูล่ะคะ"
"เอ๋ เดท !?"
"ค่ะ ระยะนี้อาคิสะวะคุงเอาแต่ซ้อมวิ่งกรีฑา ซากุระจังต้องเหงาแน่ๆ เลยค่ะ ถ้าชวนไปเดทเธอต้องดีใจแน่ๆ เลย สถานที่...เอาเป็นไปพายเรือที่สวนอิโนคาชิระก็ได้ค่ะ เป็นสถานที่เดทประจำของคู่รักเลยนะคะ"
"เดทอะไรกัน พวกเราไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย... แต่ยังไงก็จะลองชวนดูนะ ขอบคุณนะ คุณคิโชวอิน"

ฉันอำลาอาคิสะวะคุงด้วยรอยยิ้ม
แหม~ ฉันนี่ก็ทำหน้าที่ได้ดีเหมือนกันนะคะ
ได้ข้อมูลคุณโทริอุมิจากเบ๊ของริรินะมา แต่คงไม่ต้องใช้แล้วล่ะมั้ง

ความสุขจงมีแด่คู่รักเพื่อนสมัยเด็ก ! 

 




NEKOPOST.NET