[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 65 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.65 - ตอนที่ 65


65

พวกผู้หญิงแฟนๆ ของคาบุรากิไม่ได้ก่อกวนการเรียนหรือสร้างความรบกวนอย่างโจ่งแจ้ง เพียงแต่มาวี้ดว้ายกันในห้องเรียนในเวลาพัก ตรงนี้ก็เหมือนเอ็นโจปีที่แล้ว
แต่คาบุรากิจุดเดือดต่ำผิดกับเอ็นโจมาก พวกหล่อนๆ ต้องคอยระวังขณะกรี๊ดกร๊าดไอดอลของตัวเองไป

มองเผินๆ ก็แค่เอะอะกันในเวลาพัก ขอแค่อดทนหน่อยก็ผ่านเวลาไปได้อย่างสงบสุข แต่เมื่อประชากรในห้องเรียนเพิ่มขึ้น เด็กนักเรียนที่ถูกแย่งที่นั่งไปก็เพิ่มมากขึ้น เด็กใจอ่อนบางคนไม่กล้าขอกลับเข้าไปนั่งที่ของตัวเอง

แย่จัง ถ้าคอยเตือนเรื่อยๆ ก็จะเหมือนยัยป้าจอมจู้จี้ ถ้านิ่งเงียบไม่รู้ไม่เห็นก็ไม่ดีในฐานะกรรมการห้อง 
สมัยเอ็นโจปีที่แล้วนี่ยังไงกันนะ ฉันไม่ได้เป็นกรรมการห้องก็เลยไม่ค่อยได้สนใจนักเรียนคนอื่นๆ เท่าไหร่
แล้วบางครั้งเอ็นโจก็จะออกปากเตือนดุๆ ไม่ให้แห่กันเข้ามาในห้องเรียนด้วย
ตอนเทอม 1 เอะอะกันมาก แต่พอผ่านๆ ไปก็เริ่มชิน อาจเป็นได้ว่าเริ่มเข้าสู่ภาวะสมดุล

แต่คาบุรากิคนนั้นไม่รู้จักคุมแฟนๆ เลย
สายตาบีบคั้นของเณรน้อยช่างสะเทือนใจ ฉันไม่ไหวหรอกค่ะ
ก็ในหมู่แฟนๆ ของคาบุรากิมีคุณซึรุฮานะอยู่ด้วยนี่ ถ้าฉันไปเตือนก็จะกลายเป็นการหาเรื่องกันไป
อ๊ะ สายตาเว้าวอนจากนักเรียนที่ประสบเคราะห์อยู่....
ช่วยไม่ได้...

"คุณซึรุฮานะ ขอโทษที่รบกวนนะคะ รู้สึกว่าเด็กที่นั่งตรงนี้จะกลับมาไม่ได้ ช่วยหลบไปหน่อยได้ไหมคะ"
"...หืม ตรงนี้ที่นั่งใครเหรอ"

คุณซึรุฮานะกวาดสายตาอย่างหาเรื่องไปรอบๆ ห้องเรียน
เด็กเจ้าของที่นั่งหลบตาเกือบไม่ทัน

"นี่ ขอนั่งตรงนี้หน่อยได้ไหม หรือว่าเธอจะนั่ง"
"อ่า...เชิญค่ะ ฉันยังไม่นั่งค่ะ..."

โอ๊ย ! พลาดจนได้ !
ไหงงี้ล่ะ ก็เธอเป็นคนส่งสายตาอ้อนวอนมาเองนะ ฉันถึงได้ฝืนใจออกปากเตือนอยู่นี่

"เขาว่างั้นน่ะ คงได้ใช่ไหม คุณคิโชวอิน"

คุณซึรุฮานะหัวเราะคิก
ยัวะแล้วนะ แต่ถ้าไม่มีผู้เคราะห์ร้าย ฉันก็ออกปากเตือนมากกว่านี้ไม่ได้

"เหรอ ถ้าเจ้าตัวเขาว่างั้นฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ ขอโทษนะคะที่มารบกวน"
"คณะกรรมการห้องก็ลำบากจังเลยน้า~"

ฉันพยายามผุดรอยยิ้มสบายๆ กลบเกลื่อนหน้าตึงๆ ก่อนถอยฉากออกมา
หนอย แพ้จนได้ !

พวกเซริกะจังออกมารับด้วยใบหน้าไม่สบายใจ ขอโทษนะคะที่ใจเล็ก 
ไม่ได้การล่ะ แบบนี้แทนที่จะได้ปะทะกับกลุ่มคุณซึรุฮานะ จะกลายเป็นว่ากลุ่มพวกเราจะถูกข่มลงไปแทน
ทุกอย่างเป็นความผิดของคาบุรากิ ! เป็นเพราะหมอนั่นไม่รู้จักจัดการแฟนๆ ! แต่นี่ฉันกำลังพาลพาโลชัดๆ !

คาบุรากิไม่ได้สนใจกับพวกสาวๆ หากคุยเรื่องกีฬากับพวกผู้ชายอย่างติดลม
ไม่ได้รู้ถึงความยากลำบากของฉันเลยนะคะ... พระเจ้าคะ ได้โปรดให้นกอึใส่หัวหมอนี่ด้วยเถอะค่ะ
เตรียมเก้าอี้เหล็กไว้ที่มุมห้อง จัดเป็นมุมเชยชมคาบุรากิเหมือนผู้ชมโทรทัศน์ดีมั้ยน้า

 

 

ระยะนี้ฉันพยายามเลี่ยงไม่ซื้อขนมหวานๆ ที่ร้านสะดวกซื้อ
ไม่อยากให้สิวขึ้นหรืออ้วนขึ้นน่ะนะ
แต่มือกลับเอื้อมไปหาพวกข้าวปั้นหรือแซนด์วิชแทน พวกนี้มีสารอาหารมากกว่าขนม ดีกับร่างกาย แต่มีข้อเสียคือเก็บไว้ไม่ได้นาน

มีรถมารับส่งในวันธรรมดา ฉันจึงซื้อไม่ได้ทุกวัน แต่ก็ยังแอบไปซื้อวันเสาร์อาทิตย์หรือระหว่างเรียนพิเศษได้
ข้าวปั้นร้านสะดวกซื้อเดี๋ยวนี้มีให้เลือกหลากหลายจังเลย แต่ฉันก็ชอบปลาแซลมอนย่างที่สุด
ระยะนี้เพื่อไม่ให้คิดมากเรื่องที่โรงเรียนหลังกลับบ้าน ฉันจึงพยายามหมกมุ่นอยู่กับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่ก็รู้ตัวนะว่านี่มันก็แค่หนีความจริงเท่านั้น...


วันนี้เป็นการจัดแรงค์ข้าวปั้นร้านสะดวกซื้อ
สำหรับฉันแล้ว ที่หนึ่งก็ต้องปลาแซลมอนย่าง ที่สองคือข้าวอบไก่ทรงเครื่อง ที่สามคงจะเป็นเม็นไทโกะล่ะมั้ง  อ๊ะ ออมไรซ์ที่ทานเมื่อวันก่อนก็อร่อยดีนะ
ฉันกินข้าวปั้นง่ำๆ พลางครุ่นคิด พอดีกับที่มีโทรศัพท์จากซากุระจังมา

"ซากุระจัง มีอะไรเหรอ อยู่ๆ ก็โทรศัพท์มา"
"มีเรื่องอยากถามหน่อย เรย์กะ นี่เธอทานอะไรอยู่น่ะ"
"ทานฟองดองต์ช็อคโกแลตอยู่จ้ะ"
"กินของแบบนั้นตอนกลางคืนเดี๋ยวก็อ้วนหรอก"
"...จะระวังค่ะ ว่าแต่มีธุระอะไรเหรอ"
"จริงด้วย ! มีเด็กให้ช็อคโกแลตวาเลนไทน์กับทาคุมิด้วยล่ะ !"

วาเลนไทน์ ? นี่มันก็ผ่านมาซักพักแล้วนะ

"ทำไมถึงมาพูดถึงวาเลนไทน์เอาตอนนี้ล่ะ แล้วอีกฝ่ายน่ะใครเหรอ"
"ก็ฉันเพิ่งรู้วันนี้นี่นา ได้ยินมาจากคุณพี่สาวของทาคุมิน่ะ เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นรุ่นน้องชมรมกรีฑาล่ะมั้ง เรย์กะรู้จักหรือเปล่า"

ซากุระจังบอกชื่อมา แต่ฉันไม่รู้จักเลย

"เป็นช็อคโกแลตตามธรรมเนียมละมั้ง"
"เรย์กะ นี่เธอจะดูถูกทาคุมิมากไปละมั้ง"

เปล่านะๆ อาคิสะวะคุงหน้าตาน่ารักเหมือนกระรอกมาตั้งแต่ชั้นประถมแล้ว ตั้งแต่ขึ้นชั้นม.ต้นมาก็ฝึกซ้อมอยู่ในชมรมกรีฑาทุกวี่วัน ดูผึ่งผายขึ้นมากเลยค่ะ

"ไปสืบมาหน่อยสิว่าอีกฝ่ายเป็นใคร"
"อืม ถ้าแค่ไปดูหน้ามาก็ได้อยู่หรอก แต่ตอนนี้ฉันก็ลำบากหลายเรื่องเหมือนกันนะ"
"ลำบากเรื่องอะไรล่ะ"

ฉันบ่นเรื่องความลำบากของการเป็นกรรมการห้องให้ซากุระจังฟัง

"เพราะเรย์กะทำตัวสงบเสงี่ยมก็เลยโดนลองของน่ะสิ  จัดหนักไปเลย ไม่ก็ไปฟ้องจักรพรรดิตรงๆ"
"เอ๋~ ทำไม่ได้ทั้งสองอย่างน่ะแหละ~"
"งั้นก็ยอมแพ้ซะ"
"อุ...."

ตอนนี้ยังไม่ได้เดือดร้อนถึงขั้นนั้น  ไม่อยากถึงขั้นปะทะตรงๆ ด้วย

"เรย์กะน่ะเป็นประเภทเครียดแล้วกิน ระวังด้วยล่ะ ลองเล่นโยคะดูสิ ตอนนี้ฉันเล่นโยคะที่บ้านอยู่นะ"
"โยคะเหรอ"

พูดถึงโยคะ ฉันก็นึกออกแต่ภาพคนอินเดียดัดตนเท่านั้นแหละ

"โยคะยังมีผลช่วยให้ใจสงบด้วยนะ"

เอ๋ ซากุระจังยังไม่เห็นใจสงบเลยนี่นา แต่ฉันกลัวก็เลยไม่กล้าพูดออกไป
ซากุระจังบอกชื่อ DVD โยคะที่แนะนำมาให้ ก็เลยสัญญาไปว่าครั้งหน้าจะลองทำดู กะลังเบื่อฮูล่าฮู้ปพอดีเลยด้วย
ดวงตาที่สามอาจจะเปิดออกก็ได้นะ

 

วันรุ่งขึ้น ฉันตัดสินใจไปดูหน้ารุ่นน้องชมรมกรีฑาของอาคิสะวะคุงตามคำสั่งซากุระจัง
เท่าที่เห็นจากการที่แอบสอดส่องในห้องเรียน ดูจะเป็นเด็กผิวคล้ำที่แอคทีฟ เป็นประเภทตรงข้ามกับสาวงามแบบญี่ปุ่นอย่างซากุระจัง เอาล่ะ มาเห็นก็เห็นแล้ว ต่อไปจะเอาไงดีล่ะ

"คุณเรย์กะ มาทำอะไรที่นี่น่ะ"

จู่ๆ ก็มีเสียงทักจากด้านหลัง ฉันหันขวับไปด้วยความตกใจ พบริรินะยืนอยู่

"ริรินะนั่นแหละมาทำอะไรที่นี่"
"ก็นี่ห้องฉันนี่คะ หรือว่ามีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่า"

ที่นี่ห้องริรินะเองเหรอ งั้นก็อยู่ห้องเดียวกับเด็กคนนั้นน่ะสิ

"นี่ เด็กที่ชื่อคุณโทริอุมิน่ะเป็นเด็กยังไงเหรอ"
"ทำไมคุณเรย์กะถามเรื่องแบบนั้นล่ะ"
"ก็นิดหน่อย"
"เป็นเด็กร่าเริงแบบที่เป็นคณะกรรมการพละอยู่ด้วยน่ะ ไม่ได้สนิทกับฉันเท่าไหร่ พวกเธอรู้จักหรือเปล่า"

ริรินะหันไปถามลูกสมุนในสังกัด
ลูกสมุนที่สงบเสงี่ยมเรียบร้อยบอกว่า "รู้สึกจะอยู่ชมรมกรีฑาค่ะ"  "เป็นคนร่าเริงมีเพื่อนเยอะค่ะ"

"งั้นเหรอ ขอบใจนะ แล้วก็ขอบใจทุกคนด้วยนะที่เป็นเพื่อนกับริรินะ จากนี้ไปก็ฝากด้วยนะ"
"ทำไมคุณเรย์กะต้องพูดอะไรแบบนี้ด้วยล่ะ ! อย่ามาพูดอะไรไม่เข้าเรื่องนะ !"

ริรินะหน้าแดงนิดหน่อย หึ ถ้าชื่อเสียงของเธอตกลง ฉันก็จะพลอยเสียชื่อไปด้วยน่ะสิยะ

"ว่าแต่..."

ริรินะคว้าแขนฉันดึงมาห่างๆ จากพวกลูกสมุน หันไปกระซิบกันตรงกำแพงทางเดิน

"ระยะนี้ดูพวกรุ่นพี่ซึรุฮานะชักจะเด่นเกินหน้ากลุ่มพวกคุณเรย์กะไปทุกทีแล้ว ไหวแน่นะคะ"

ขนาดริรินะยังเห็นเป็นแบบนั้นเลยเหรอ

"ไม่เป็นไรหรอก พวกเราไม่ได้เกี่ยวข้องกันซักหน่อย"
"ให้มันดีๆ หน่อยนะ ถ้าคุณเย์กะพลาดร่วงลงมาฉันจะพลอยเสียชื่อไปด้วย"

คิดเหมือนกันเลยนะยะ
ชักจะเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมาทุกทีแล้วไง

ฉันส่งเมล์เนื้อหาตามที่ได้ยินมาจากเพื่อนๆ ของริรินะไปให้ซากุระจัง
ซากุระจังตอบกลับมาว่า "ช่วยหาข้อมูลเพิ่มด้วย"

ไม่ต้องเป็นห่วงนักหรอกน่า ยังไงก็ช็อคโกแลตตามธรรมเนียมน่ะแหละ

 

 




NEKOPOST.NET