[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 63 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.63 - ตอนที่ 63


63


ท่านไอระและท่านยูริเอะสอบผ่านเข้าคณะที่ปรารถนาได้อย่างปลอดภัย เหลือแต่รอจบการศึกษาเท่านั้น
เมื่อจบการศึกษาชั้นมัธยมปลาย ท่านยูริเอะก็ไม่มาที่ห้องสโมสรอีก  คาบุรากิดูภายนอกเหมือนเฉยๆ แต่ความจริงแอบซึมไปไม่น้อย ที่สำคัญ ปีหน้าฐานะของทั้งคู่ก็จะเขยิบห่างเป็น "สาวมหาลัย" และ "เด็กม.สาม" ยิ่งทวีความห่างไกลเข้าไปทุกที

มีแต่ช่องว่างเรื่องอายุนี่แหละที่หาอะไรมาถมไม่ได้

ฉันได้ยินจากท่านไอระว่าท่านยูริเอะเป็นห่วงคาบุรากิ จึงพยายามหาเวลาอยู่ด้วยกันเท่าที่จะทำได้ 
แต่ถึงกระนั้นในวันท่านยูริเอะติดธุระมาที่ห้องสโมสรไม่ได้  คาบุรากิก็จะจ้องมองไปนอกหน้าต่างถอนหายใจน้อยๆ
ดูท่าทางแล้ว คาบุรากิอาจจะลุกขึ้นมาเขียนกลอนในเวลาไม่นาน ให้สอนวิธีทำนายกลีบดอกไม้ให้เอาไหมล่ะ
อ๊ะ ฉันรู้จักศาลเจ้าผูกสัมพันธ์ดีๆ ด้วยนะ  เสี่ยงเซียมซีแม่นมากเลยล่ะ เชิญท่านคาบุรากิด้วยนะคะ


พูดถึงกลอน หัวหน้าห้องเนี่ยทำอะไรใจกล้าส่งสัญญาณให้ผู้คนรู้ว่าตัวเองกำลังตกหลุมรักข้างเดียวขนาดนั้น แต่หลังจากนั้นมาก็ไม่มีอะไรคืบหน้ากับมิฮารุจังเลย
ฉันคิดว่าจะสารภาพรักไปแล้วเสียอีก แต่หัวหน้าห้องไม่มีทีท่าจะเคลื่อนไหว พอลองถามๆ ดู เขาก็ว่าอายไม่กล้าพูด

ไม่เข้าใจมาตรฐานความอายของหัวหน้าห้องเลยล่ะค่ะ...

พอถามว่า แล้วไหงทำงั้นล่ะ เขาก็ว่าได้รับอิทธิพลจากชิมาซากิ โทซน (นักกวีคนหนึ่งของญี่ปุ่น) จนเผลอตัวไป... พวกจูนิเบียวเนี่ยน่ากลัวจริงๆ

ดูเหมือนหัวหน้าห้องจะอยากให้มิฮารุจังรู้สึกถึงความรู้สึกของตัวเองจากกลอนนั้น

ชื่อของมิฮารุจังหมายถึงลูกคลื่นที่สวยงาม จึงเลือกใช้โปสการ์ดรูปทะลเพื่อแสดงความในใจ... แล้วใครจะไปรู้ยะ !

ถ้าอยู่ห้องเดียวกันหรือเคยสนิทกันมาก่อนยังพอว่า แต่นี่แทบไม่ได้คุยกัน ถ้าแค่นี้แล้วยังกล้าคิดว่า เอ๊ะ หรือเขาจะพูดถึงฉัน ก็มีหวังหลงตัวเองเต็มที

หัวหน้าห้องมาขอคำปรึกษาว่าควรทำไงต่อ ฉันจึงให้คำแนะนำแบบส่งๆ ไปว่าลองให้ช็อคโกแลตวาเลนไทน์ดูเป็นไง เขาถึงกับเอาจริงเตรียมช็อคโกแลตไฮโซไว้ทันที

แต่หัวหน้าห้องดันอายไม่กล้าให้เอง มาขอฝากให้ฉันช่วยส่งให้สิ นี่นายจะเป็นสาวน้อยเหนียมอายไปถึงไหนกันยะ

ฉันอุตส่าห์บอกให้เขาเขียนการ์ดแนบความในใจไปด้วย แต่ก็ดันบอกว่ายังไงก็ไม่กล้า จะขอส่งแบบไม่ลงชื่อ ทีอีแบบนี้ทำไมไม่งัดกลอนนั่นมาใช้ล่ะยะ หรือจะเลียนแบบนักกวีฟูจิมูระที่เคารพ วาดรูปแอปเปิลไปด้วยก็ได้นะ


สุดท้ายฉันก็ต้องเป็นคนส่งช็อกโกแลตชิ้นนั้นให้มิฮารุจัง จู่ๆ ก็ส่งให้แบบนี้มิฮารุจังก็ตกใจ แต่ฉันเองก็ลำบากใจเหมือนกันนะ ถ้าให้ช็อคโกแลตหรูหราขนาดนี้กับเด็กผู้หญิงที่ไม่ได้สนิทสนมอะไรกันมากมาย มีหวังก่อความเข้าใจผิดเกิดกระแสข่าวลือแพร่สะพัดแหงแซะ

แต่ข่าวลือกลับแพร่สะพัดไปในทางที่ฉันไม่ได้ตั้งใจ กลายเป็นว่าความจริงฉันมีคนที่ชอบอยากส่งช็อกโกแลตให้อยู่แล้วแต่ไม่กล้า เลยมาส่งให้มิฮารุจังแทน...
มิฮารุจังทำหน้าเข้าอกเข้าใจ พยักหน้าปลอบใจว่า "ปีหน้าพยายามเข้านะ"


จะชดใช้มายังไงหา หัวหน้าห้อง !

แล้วนี่มิฮารุจังคิดว่าฉันชอบใครล่ะเนี่ย !

ต่อมา เมื่อฉันส่งของขวัญที่ได้จากมิฮารุจังตอบแทนคืนมาในวันไวท์เดย์ให้หัวหน้าห้องเ เขาก็ซาบซึ้งถึงกับน้ำตาไหล
รู้สึกหัวหน้าห้องจะพัฒนาตัวเองเป็นสาวน้อยมุ้งมิ้งขึ้นทุกที คบแบบเพื่อนผู้หญิงไปเลยได้ใช่ไหมเนี่ย

 

ในระหว่างนั้น เซริกะจังก็นำข่าวคุณซึรุฮานะมาบอกฉัน

"คุณซึรุฮานะเจาะหูแล้วล่ะค่ะ"
"เอ๋"

เด็กม.ต้นเจาะหู  !? ช่างร้ายกาจอะไรอย่างนี้ !
ระเบียบโรงเรียนห้ามเจาะหูไม่ใช่เหรอ ?  แต่สาวผมม้วนหลอดอย่างฉันก็พูดอะไรไม่ได้หรอกนะ 

"สาวๆ ในกลุ่มก็ไปเจาะมาเหมือนกันนะคะ"
"ไม่อยากเชื่อเลย แบบนี้ปล่อยไว้ไม่ได้"

พวกคิคุโนะจังเข้ามาร่วมวงด้วย
ที่ซุยรันให้ความสำคัญกับอิมเมจของโรงเรียนที่มีชื่อว่าเป็นโรงเรียนลูกคุณหนู กฎโรงเรียนเกี่ยวกับเครื่องแต่งกายจึงเข้มงวดมาก

โดยพื้นฐานแล้วห้ามทำสีผม แต่ก็ยังมีเด็กที่แอบไปย้อมสีน้ำตาลธรรมชาติอยู่
ฉันเองก็ม้วนผมหลอดเหมือนกัน

แต่เจาะหูเนี่ยนะ ต่อให้เด็กม.ต้นไปขอเจาะหูที่โรงพยาบาล ถ้าไม่มีคำรับรองจากพ่อแม่ก็ไม่น่าจะมีใครทำให้นะ หรือว่านี่พ่อแม่อนุญาตแล้วเหรอ

หรือว่าไปเจาะที่ร้านเจาะหูกันเอง

แต่ก็กล้าพอดูเหมือนกันนะ ดัดผมหรือทำสียังพอว่า บ้านตระกูลเก่าแก่บางแห่งยังขมวดคิ้วเมื่อเห็นเด็กเจาะหูอยู่  ท่านแม่ของฉันยังห้ามไว้เลย

กลุ่มคุณซึรุฮานะเริ่มขยายอิทธิพลในโรงเรียนกว้างขวางออกไปทุกที ตอนนี้ยังถือว่ากลุ่มฉันเหนือกว่า แต่วันเวลาที่ขั้วอำนาจจะพลิกผันอาจมาถึงในเร็ววัน

พวกเซริกะจังมาปรึกษาฉันว่าน่าจะไปฟ้องผอ.เรื่องเจาะหู
อย่าเลยน่า ฉันเองก็ม้วนผมเหมือนกัน ทางนี้ก็มีจุดอ่อนให้เขาเล่นอยู่เยอะนะยะ

"ลองดูท่าทีไปอีกนิดเถอะค่ะ พวกเราจะไปฟ้องอาจารย์ก็จะดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะคะ"

ฉันยับยั้งทุกคนไว้ได้ แต่ขึ้นม.สามเมื่อไหร่ การเผชิญหน้าระหว่างทั้งสองฝ่ายคงดุเดือดขึ้นทุกที
แย่จังเลย ทุกคนพากันตั้่งความหวังไว้กับฉัน แต่จริงๆ แล้วเวลาเกิดเหตุเผชิญหน้าขึ้นกับผู้หญิงด้วยกันเนี่ย ฉันเป็นฝ่ายเผ่นก่อนเพื่อนเลยนะ ก็มันน่ากลัวออก

ในระหว่างนั้น ได้ยินว่าคาบุรากิถือช่อดอกยูริช่อเบ่อเริ่มไปอวยพรในพิธีจบการศึกษาชั้นม.ปลาย
ทั้งหัวหน้าห้อง ทั้งคาบุรากิ พวกผู้ชายเนี่ยคิดอะไรเป็นสาวน้อยฟรุ้งฟริ้งสงบสุขกันดีจัง ชักจะอิจฉาหน่อยๆ แล้ว

แต่ดอกยูริเหรอ ความจริงแล้วหมอนั่นอยากเลียนแบบท่านพี่ที่เอาช่อดอกอุราระมาให้ฉันในพิธีจบการศึกษาชั้นประถมล่ะสิ 
แถมยังเคยเต้นวอลทซ์กับท่านยูริเอะในซัมเมอร์ปาร์ตี้ด้วย

แต่ความจริงคาบุรากิน่าจะเข้าเป็นลูกศิษย์ท่านอิมาริมากกว่าท่านพี่นะ 
ก่อนหน้านี้ ตอนท่านอิมาริมาเที่ยวที่บ้านก็เอาดอกไม้ในกล่องมาให้เป็นของขวัญด้วย น่ารักน่าเอ็นดูจังเลย ! สมเป็นท่านอิมาริ !

คาบุรากิ จะถือดอกไม้เป็นไม้ตายอยู่ท่าเดียวน่ะไม่ได้หรอกนะ !

เมื่อดอกซากุระบานสะพรั่ง พวกเราก็เลื่อนชั้นสู่มัธยมสาม 




NEKOPOST.NET