[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 62 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.62 - ตอนที่ 62


62


เทอมสองนี่ยุ่งจัง 
ต่อจากงานกีฬาสีก็เป็นงานเทศกาลโรงเรียน 
ในงานกีฬาสี ฉันตกลงลงแข่งเฉพาะหัวข้อที่มั่นใจว่าจะไม่ไปเป็นตัวถ่วงห้อง 
ส่วนพวกผู้หญิงกลุ่มแกลที่มั่นใจก็ลงวิ่งแข่งกันไป
จะว่าไป ปีที่แล้วคุณโมชิดะเคยทำพลาดในงานกีฬาสีจนโดนรังแกอยู่นาน

แต่นี่ฉันทั้งคน ต่อให้ทำพลาดก็คงไม่ถึงขั้นโดนรังแกหรอกมั้ง

เอ็นโจถึงจะลงวิ่งแข่ง แต่ก็เหมือนจะไม่ลงในแข่งขี่ม้าส่งเมือง นึกว่าจะยึดติดในศักดิ์ศรีพอๆ กับจักรพรรดิซะอีก
แต่จะว่าไปก็ไม่เคยเห็นเอ็นโจลงแข่งขี่ม้าส่งเมืองเลยนี่นะ ถ้าเอ็นโจลงด้วยมีหวังการแข่งคงคึกคักขึ้นเยอะ

แล้วเอ็นโจก็พูดหัวเราะๆ ว่า "ผมไม่เร่าร้อนกับการแข่งขี่ม้าส่งเมืองเหมือนมาซายะหรอก เห็นหมอนั่นกระเหี้ยนกระหือรือขนาดนั้นก็ไม่นึกอยากลงด้วยล่ะ" 

ทั้งที่กำลังคัดเลือกตัวแทนลงแข่งขี่ม้าส่งเมืองกันอยู่แท้ๆ .... พวกเด็กผู้ชายที่ถูกเลือกเป็นเหยื่อสังเวยเริ่มส่งบรรยากาศหมดอาลัยตายอยาก

สุดท้ายจึงใช้วิธีเป่ายิ้งฉุบเลือกตัวแทน ตอนกำลังคุยกันว่าน่าจะอยู่ซ้อมเพื่อให้อยู่รอดได้นานขึ้นอีกนิด เอ็นโจก็ให้ข้อมูลน่าซาบซึ้งมาว่า "หมอนั่นเครียดน่าดูที่ตัวเองสูสีกับประธานสภานักเรียนปีที่แล้ว ตอนนี้เลยตะลุยอ่านตำราพิชัยยุทธ์อยู่"  พวกเด็กผู้ชายเลยยิ่งหมดอาลัยตายอยากหนักเข้าไปอีก โชคดีจังที่ฉันเป็นผู้หญิง 

แม้แต่ระหว่างการซ้อมกีฬา พวกเด็กผู้หญิงก็พากันเชียร์เอ็นโจไม่ลืมหูลืมตา ฉันลองเกลี้ยกล่อมอย่างลับๆ ให้พวกเธอหันมาเชียร์พวกเด็กผู้ชายคนอื่นเพิ่มขึ้นอีกนิด สู้เพื่อห้องอยู่แท้ๆ มันจะรันทดเกินไปแล้ว 

ฉันไม่เคยอยู่ห้องเดียวกับสองคนนั้นมาก่อนเลยแม้แต่ครั้งเดียว จึงออกจะตกใจกับความบ้าคลั่งไม่ลืมหูลืมตาขนาดนี้อยู่บ้าง แย่จังเลยน้า คิดถึงห้องเรียนเก่าๆ ที่แสนสงบสุขจังเลย

แต่ถึงอย่างงั้นก็ดูเหมือนห้องฉันจะยังดี หัวหน้าห้องสาวน้อยที่อยู่ห้องเดียวกับคาบุรากิซูบซีดหมดแรงไปก่อนจะเริ่มงานกีฬาสีเสียอีก พวกเด็กผู้ชายที่ได้รับเลือกจากจักรพรรดิพากันโหมฝึกซ้อม ปฎิญาณว่าขอตายไม่ขอยอมแพ้ พวกผู้หญิงก็กรี๊ดกร๊าดว่าขอชัยชนะจงมีแด่จักรพรรดิ ! นอกจากในแข่งขี่ม้าส่งเมือง ยังพากันข่มขวัญพวกเด็กผู้ชายที่ลงวิ่งแข่งร่วมกับคาบุรากิจนระย่อ ดูเหมือนหัวหน้าห้องจะถูกกระหนาบอยู่ระหว่างสองฝั่งจนหมดแรง 

โชคดีจังที่เอ็นโจไม่ใช่ผู้ชายร้อนแรง...

สุดท้าย ในรอบการแข่งขี่ม้าส่งเมืองของจริง ทีมพวกเด็กผู้ชายที่มาจากข้างนอกดำรงตำแหน่งสภานักเรียนก็เหลืออยู่เป็นกลุ่มสุดท้าย แต่ก็ยังไม่ใช่ศัตรูของจักรพรรดิผู้ถึงขั้นไปท่องตำราพิชัยสงครามมา

ปีหน้าคงเอาจริงยิ่งกว่านี้อีกละมั้ง เอ้า พยายามเข้านะ นายผมเงิน

 

พองานกีฬาสีจบลง สอบกลางภาคจบลง คราวนี้ก็เป็นงานเทศกาลโรงเรียน ยุ่งจังเลย
แต่ละห้องจะออกบูธร่วมงานหรือไม่ก็ได้แล้วแต่ความสมัครใจ ห้องฉันตกลงเข้าร่วมด้วย มีคนเสนอไอเดียแบบบ้านผีสิงหรืองานออกร้านมาเหมือนกัน แต่แทบไม่มีนักเรียนคนไหนเคยกินทาโกะยากิหรือฮอตด็อกจริงๆ มาก่อนเลย ก็เลยไม่มีไอเดียดีๆ
มีคนเสนอให้ตั้งคาเฟ่ แต่พอคิดว่า "ท่านเอ็นโจของห้องเรา" ต้องถูกสาวๆ ห้องอื่นรุมล้อมแล้ว เสียงก็แตกออกเป็นสองทาง จึงต้องยกเลิกไป

สุดท้ายที่เหลือรอดก็คือการขายเทียนแฮนด์เมด

พวกเราช่วยกันหล่ออโรม่าแคนเดิล เจลแคนเดิล โมเสคแคนเดิล ฟลาวเว่อร์แคนเดิล สวยๆ งามๆ ออกมา
เนื่องจากไม่คิดจะทำกำไรอยู่แล้ว วัตถุดิบที่ใช้จึงมีแต่ของดีๆ ถือว่าเป็นงานที่มีคุณภาพสูงทีเดียวสำหรับเด็กม.ต้น
มีคนกระหน่ำจองเทียนที่เอ็นโจเป็นคนทำตั้งแต่แรก

ฉันเองก็ค่อยๆ ใช้แว็กซ์ที่อุ่นให้ละลายด้วยฮอตเพลททำเทียนรูปดอกไม้เล็กๆ
ฉันผสมพิกเมนต์สีชมพูลงไปด้วย ออกมาน่ารักจัง อโรม่าออยล์ที่ผสมลงไปก็กลิ่นหอม ก็น่าจะถือว่าทำได้ดีสำหรับฉันละนะ

ต่อมาก็มีเด็กที่ใช้น้ำหอมแทนอโรม่าออยล์ ห้องเรียนอวลไปด้วยกลิ่นต่างๆ ปะปนจนเด็กหลายคนเริ่มบ่นว่าเวียนหัว ต้องระบายอากาศกันเป็นการใหญ่

เทียนที่ทำออกมาขายหมดเกลี้ยง เป็นอันว่างานเทศกาลผ่านไปอย่างเรียบร้อย
ได้ยินว่ายอดขายเทียนอยู่ในระดับดีเชียวล่ะ
คนที่ซื้อไปส่วนมากก็เป็นพวกนักเรียนเอง ไม่ก็พ่อแม่พี่ชาย รุ่นพี่ ทางซุยรันคัดเลือกแขกที่ได้รับเชิญมาในโรงเรียนอย่างเข้มงวดด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัย คนที่เข้ามาได้จึงเป็นญาติเสียส่วนใหญ่ 

สุดท้ายเทียนแฮนด์เมดของเอ็นโจก็ถูกนำออกประมูล ราคาพุ่งสูงทะลุเพดาน สุดท้ายคณะกรรมการเห็นว่าราคาจะสูงเกินไปสำหรับเทียน จึงต้องมีการหยุดการประมูล แล้วใช้วิธีจับฉลากเอา

ฉันใจเต้นตึกตักสงสัยว่าเทียนที่ตัวเองทำจะขายออกหรือเปล่า แต่ก็มีหลายๆ คนช่วยกันซื้อไปจึงค่อยโล่งใจหน่อย ที่น่าแปลกใจก็คือริรินะที่มาพร้อมลูกสมุนก็ยังอุตส่าห์มาซื้อกับเขาด้วย

มีคนขายอยู่ไม่กี่คนก็พอ พวกนักเรียนคนอื่นๆ จึงพากันไปดูกิจกรรมของห้องอื่น งานออกหรือนิทรรศการ
ฉันเองก็ไปเดินดูกับเพื่อนๆ เหมือนกัน

พวกเราตกลงไปแวะที่ร้านคาเฟ่ จิบชาที่ใช้ใบชาชั้นสูงจากฝรั่งเศสและคุกกี้พลางดูใบปลิว ตัดสินใจว่าเริ่มไปดูจากที่ไหนก่อน
มีอะไรเยอะเหมือนกันแฮะ แต่เรียบๆ ก็เยอะเหมือนกันนะ อย่างพวกงานแสดงการจัดดอกไม้ของชมรมอิเคบานะนี่คงมีแต่พวกคุณน้าคุณอาไปชมละมั้ง

พวกเราตกลงกันว่าจะวนไปทั่วๆ ก่อน ถ้านิทรรศการที่ฮิตๆ ว่างเมื่อไหร่ก็จะแวะไป 
ตอนเดินผ่านห้องศิลปะ ฉันก็นึกขึ้นได้ว่าหัวหน้าห้องก็อยู่ชมรมศิลปะด้วย จึงลองแวะไปดูหน่อย
นิทรรศการของชมรมศิลปะเป็นการจัดแสดงโชว์นิยาย ไฮกุ กลอน ผลงานจากสมาชิกชมรม

หืมหืม ฉันเดินดูผ่านๆ ก่อนสายตาจะไปสะดุดเข้ากับผลงานที่น่าตกตะลึงชิ้นหนึ่ง 
โปสการ์ดสีฟ้าอ่อนวาดภาพทะเล มีคำโปรยประกอบว่า

"โลกสีเทาของผม กลายเป็นสีสดใส ใช่แล้ว ผมตกหลุมรักนั่นเอง"

หัวหน้าห้องงงงงงงงงงงงงง !!!!!!

หัวหน้าห้อง นี่นายทำอะไรของนายเนี่ย ! อะไรเนี่ย !? เกิดอะไรขึ้น !?

กลอนรักเขียนอยู่คู่กับชื่อของหัวหน้าห้อง
ฉันช็อคจนตัวโงนเงน
หัวหน้าห้อง นายไม่กล้าสารภาพรักแท้ๆ กล้าทำอะไรแบบนี้ได้ไงเนี่ย
ไหนบอกว่ากลัวโดนปฎิเสธไง ทำไมถึงกล้าบอกกับคนที่ไม่รู้จักเยอะแยะว่าตัวเองกำลังตกหลุมรักข้างเดียวล่ะยะ
หรือว่าจะเหนื่อยจัด ?  อยู่ห้องเดียวกับจักรพรรดิ คงจะฝ่างานกีฬาสีกับงานเทศกาลโรงเรียนมาได้ลำบากมาก ต้องใช่แน่ๆ เลย

"นี่ใช่ของหัวหน้าห้องคนนั้นหรือเปล่านะคะ ไปตกหลุมรักใครกันเนี่ย ?!"
"หัวหน้าห้องเอาจริงเอาจังคนนั้นน่ะเหรอ"
"เกินคาด ตกใจหมดเลย... รู้หรือเปล่าว่าหัวหน้าห้องชอบใคร ?"

เพื่อนๆ ที่อยู่ด้วยกันพากันซุบซิบ หัวใจของฉันก็ระทึกไปด้วย
หัวหน้าห้อง ความกล้าของนายมันถึงขีดสุดแล้ว เอาความกล้านี้ไปลงกับเจ้าตัวซะ
ถ้าเป็นแบบนี้ ตัวมิฮารุจังเองก็คงไม่รู้หรอก...
หรือว่าตั้งใจไม่ให้เจ้าตัวรู้แต่แรกแล้ว ? แค่อยากระบายความในใจของนักกลอนออกไปเท่านั้นน่ะเหรอ
อา...หัวหน้าห้อง... นี่ฉันตกใจจริงๆ นะ...

 

เมื่อจบงานเทศกาลโรงเรียน กลอนของหัวหน้าห้องก็กลายเป็นที่พูดถึงอย่างกว้างขวาง มีคนซุบซิบกันใหญ่ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร แต่คนที่กำราบไว้ก็คือจักรพรรดิ 

"อย่าไปยุ่งกับเส้นทางรักคนอื่นเขาเลย"  สงสัยจะเข้าใจความรู้สึกหัวหน้าห้องในฐานะผู้ชายมีรักเหมือนกันสินะ

ดีจังเลยนะ หัวหน้าห้อง นายได้เพื่อนสุดแกร่งแล้ว
แล้วมิฮารุจังก็ไม่ได้รู้สึกถึงความรู้สึกหัวหน้าห้องขึ้นมาเลยจริงๆ ด้วย...
สู้เขานะ หัวหน้าห้อง อย่ายอมแพ้ล่ะ ฉันเชียร์นายนะ หัวหน้าห้องสาวน้อย


ฉันขอภาวนาขออย่าให้นี่กลายเป็นจุดด่างพร้อยในอนาคตของนายเลย 




NEKOPOST.NET