[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 60 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.60 - ตอนที่ 60


60.

เกิดอยากทานคัพราเม็งขึ้นมาอย่างอดใจไม่อยู่
ที่สำคัญคือแม้แต่ราเม็งฉันก็ไม่เคยได้ทาน  ในภัตคาคารอาหารจีนชั้นสูงที่บ้านคิโชวอินไปนั้นอย่างมากก็ได้แต่ทานโซบะราดหน้าห้าสีอันเลิศหรูปราณีต 
ฉันอยากกินมิโซะราเม็งที่โปะถั่วงอกกับข้าวโพดเยอะๆ !
แต่นี่คงยากกว่าเข้าร้านฟาสต์ฟู้ดอีก

เด็กผู้หญิงม.ต้นเดินเข้าร้านราเม็งตัวคนเดียวมันก็สะดุดตาจะแย่
ฉันก็เลยยอมอดทนกับคัพราเม็ง แต่ดูท่ามันจะกลิ่นอวลเต็มห้องมีหวังความแตกแหง ไม่รู้จะเก็บกวาดขยะหลังกินเสร็จยังไงด้วย แล้วที่ต้องทำจริงจังก็ต้องสะเด็ดน้ำด้วย ถ้าแอบไปลับๆ ล่อๆ อยู่ในครัวต้องมีคนมาเจอแน่เลย
แต่อยากกินจังเลย...

ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด ฉันก็เกิดปิ๊งไอเดียสุดวิเศษ
ถ้าเอาน้ำร้อนราดเบบี้ราเม็ง (ผู้แปล : ประมาณยำยำช้างน้อยบ้านเราอ่ะครับ) ที่แอบซ่อนไว้ในตู้เสื้อผ้าจะกลายเป็นราเม็งสำเร็จรูปหรือเปล่านะ
ฉันรีบไปเอาน้ำร้อนใส่ถ้วยกาแฟมา
ใส่เบบี้ราเม็งลงในถ้วยกาแฟ ใช้ส้อมคนๆ ให้เส้นกระจายตัว กินเลยนะคะ


........จืดง่ะ

เอ๋ อะไรเนี่ย ไม่อร่อยเลยซักนิด น้ำซุปรสชาติอย่างกับน้ำร้อนที่เหยาะโชยุลงไปหน่อยให้จางๆ เส้นราเม็งก็เปื่อยๆ ยุ่ยๆ
มันต้องไม่ใช่อย่างงี้สิ ทำเอาขนมสุดสำคัญเสียหมดเลย
แต่จะเหลือไว้ก็เสียดาย ต้องทำลายหลักฐานด้วย ฉันก็เลยกล้ำกลืนกินลงไป ถ้าไม่รีบเข้าเดี๋ยวเส้นมันอืดแล้วจะนรกกว่าเดิมอีก ช่างเป็นของกินที่น่ากลัวอะไรแบบนี้ !
 
คืนนี้ฉันได้เรียนรู้ว่าการดัดแปลงของกินสำเร็จด้วยไอเดียพิลึกๆ จะได้ของไม่ควรค่าแก่การกินออกมา


จากนั้นมาริรินะก็ไม่มาตามตื้อคาบุรากิอีก ไม่มาขอเข้า Pivoine แล้วด้วย ต้องขอขอบคุณเอ็นโจ
แต่ถ้าถามว่าเรียบร้อยขึ้นหรือเปล่า ก็ไม่ใช่อีกน่ะแหละ หล่อนยังวางฤทธิ์เดชอยู่ในหมู่เด็กม.1 เหมือนเดิม
แหม แต่ถ้าอยู่ดีๆ จะเกิดสงบเสงี่ยมเรียบร้อยขึ้นก็น่าเป็นห่วงอีกน่ะแหละ ราวๆ นี้คงพอรับได้ละมั้ง แต่ต้องขอโทษพวกเด็กม.1 ร่วมชั้นปีกันหน่อยนะ

ฉันเคยแอบโผล่ไปดูในห้องม.1 ครั้งหนึ่ง เด็กที่เป็นเบ๊ริรินะมีแต่เด็กท่าทางเรียบร้อยว่าง่ายทั้งนั้น รู้สึกปวดใจหน่อยๆ แฮะ
แต่แก้ไขปัญหาการอาละวาดของริรินะได้ สันติภาพกลับมาส่วนหนึ่งแล้ว กระเพาะของฉันก็ค่อยดีขึ้นหน่อย ดีจังเลย
ถ้าเครียดจนกินกลางคืนไปเรื่อยๆ แบบนี้มีหวังได้กลายเป็นลูกทานุกิอีกแหงๆ

อีกอย่างก็คือ "หนี้" ที่ติดเอ็นโจอยู่ ไม่เห็นเขาว่าไง น่าขนลุกชะมัด ล้อเล่นหรือเปล่านะ ไม่นะ ไม่น่าใช่
คุณแม่ในชาติก่อนของฉันก็ชอบย้ำแล้วย้ำเล่าว่าไม่ควรไปเป็นหนี้ใคร ถ้าเป็นอะไรที่คืนได้ฉันก็อยากจะคืนๆ ไป


ในช่วงนั้นเองก็มีประกาศแจ้งการเข้าค่ายมาถึง
ช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ที่ซุยรันจะมีการเข้าค่าย 2 วัน 3 คืน ในที่พักที่เป็นเครือของโรงเรียน
ปีที่แล้วฉันต้องเรียนเสริมก็เลยไม่ได้ไป แต่ปีนี้ไม่ต้องเรียนแล้ว ถ้ายังไงก็อยากลองไปดูนะ !
เข้าค่ายดูน่าสนุกออก ทำไมมีคนไปน้อยจังเลยก็ไม่รู้ พวกเด็กๆ รอบข้างฉันก็ดูทำท่าไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่

พอลองถามว่า ทำไมล่ะ ? ส่วนมากก็ตอบว่ามีธุระอื่นแล้ว ไม่อยากตื่นเช้า หรือไม่ก็อยากไปลุยพงหญ้าบ้างล่ะ
นั่นสินะ เข้าค่ายนี่คงดูไม่ค่อยน่าดึงดูดสำหรับพวกคุณหนูคุณชายล่ะมั้ง
แต่ฉันอยากลองไปดูนะ

พอกลับมาบ้านปุ๊บก็บอกผู้ปกครองว่าอยากไป
แต่ท่านแม่ทำสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เหตุผลก็คือ "บุตรสาวบ้านคิโชวอินจะเข้าร่วมอีเวนท์สามัญชนแบบนี้น่ะเหรอ" "เดี๋ยวก็ผิวไหม้หรอก" "คุณเรย์กะทนชีวิตยากแค้นแบบนั้นไม่ได้หรอก" 

ชีวิตยากแค้นที่ว่าเนี่ย... ที่พักในเครือซุยรันหรูหราพอๆ กับโรงแรม ทั้งการทำความสะอาดและทำอาหารต่างก็มีคนรับใช้เตรียมให้ ไม่ต่างกับไปเที่ยวหรอก
แต่ดูเหมือนคนจะคิดแบบท่านแม่เยอะ ก็เลยมีคนไปน้อยล่ะมั้ง จะว่าไปก็ไม่เคยได้ยินเลยว่าท่านพี่สมัยอยู่ม.ต้นไปร่วมกิจกรรมด้วย
แต่ยังไงฉันก็อยากไป ก็เลยตื๊อขอไปจนสำเร็จ

พอส่งใบสมัครให้อาจารย์ ก็ทำท่าแปลกใจเหมือนไม่เคยคาดฝันว่าฉันจะเข้ารวมมาก่อน นี่มันอีเวนต์จืดจางขนาดนั้นเลยเหรอ
ก็จริงอยู่ที่ไม่มีใครในกลุ่มเดียวกับฉันเข้าร่วมเลยแม้แต่คนเดียว ตอนรู้แบบนั้นฉันก็กังวลนิดหน่อย ถ้าต้องอยู่คนเดียวเหมือนตอนเรียนเสริมจะทำไงดีล่ะ

ไม่รู้เพราะเดาความคิดฉันออกหรือเปล่า อาจารย์ที่ทำท่าตกใจตอนแรกก็บอกว่า "อยากให้ช่วยเป็นลีดเดอร์ค่ายกลุ่มผู้หญิงน่ะค่ะ"   เอ๋~

"หนูเองก็เพิ่งเคยไปครั้งแรก ไม่รู้จะเป็นลีดเดอร์ได้หรือเปล่า..."
"ไม่เป็นไรหรอก ! คุณคิโชวอินต้องทำได้แน่ !"

สุดท้ายก็ถูกลากไปเป็นโดยปริยาย หนำซ้ำยังโดนสั่งงานธุรการอีก เฮ้อ~
ส่วนลีดเดอร์ฝั่งผู้ชายก็คือหัวหน้าห้องสาวน้อย
ไม่ได้เจอกันนานนะ หัวหน้าห้อง

"คุณคิโชวอินเข้าค่ายฤดูร้อนด้วยเหรอ"
"ค่ะ ทุกอย่างคือประสบการณ์ค่ะ"
"งั้นเหรอ แต่ถ้าลีดเดอร์เป็นคุณคิโชวอินก็สบายใจล่ะนะ ฝากตัวด้วยล่ะ"
"ทางนี้ก็เช่นกันค่ะ"

ดูตารางแล้ว เห็นมีบาร์บีคิวกับดอกไม้ไฟด้วย นี่แหละ นี่แหละ !
นี่แหละ "อีเวนต์สามัญชน" ที่ฉันใฝ่หาล่ะ !
ฉันอยากเล่นดอกไม้ไฟมานานแล้ว แต่ไม่มีโอกาสเลย อยากเล่นจัง อยากเล่นจัง
อีเวนต์สามัญชนแบบนี้ แน่นอนว่านายสองคนนั้นย่อมไม่เข้าร่วมอยู่แล้ว พวกสาวแกลก็ไม่อยู่
เฮ้อ จะได้สบายๆ ซะที !

ฉันดีใจเกินไปจนเริ่มเก็บข้าวของทั้งที่ยังอีกตั้งนาน
ต้องเอากันแดดที่ท่านแม่ย้ำหนักหนาไป สเปรย์กันยุง ไฟฉาย ยาสามัญ เสบียงฉุกเฉิน แล้วก็กระดิ่งกับขลุ่ยต้องเอาไปด้วยมั้ยน้า... พอยัดๆ ลงไปก็กลายเป็นสัมภาระขนาดมหาศาล

แค่ 2 วัน 3 คืน คงไม่ต้องลากกระเป๋าเดินทางไปหรอกมั้ง
แต่จะเอาอะไรออกดีล่ะ นึกไม่ออกเลย ให้คนส่งไปให้ก็แล้วกัน
ฮ้า~ อยากให้ถึงเร็วๆ จัง !




NEKOPOST.NET