[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 57 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.57 - ตอนที่ 57


57


เลื่อนขั้นขึ้นชั้นม.2 แล้ว
ปีนี้มีเหตุการณ์สำคัญยิ่งกว่าการเลื่อนขั้นของตัวฉันเอง
นั่นก็คือ ริรินะ ลูกพี่ลูกน้องสอบเข้าชั้นม.ต้นของซุยรันเข้ามา
เด็กคนนั้นหัวดีขนาดผ่านการสอบจากข้างนอกเข้ามาได้เลยเหรอเนี่ย....
เห็นเอาแต่ใจตัวเองแบบนั้นก็เลยคิดว่าคงไม่มีปัญญาเรียนหนังสือเท่าไหร่ แต่นี่เป็นความลับนะ
แต่ถ้าริรินะคนนั้นเข้าโรงเรียนมาได้ ชีวิตอันสงบสุขของฉันก็ชักจะสั่นคลอน

ขออย่าให้ถูกลากเข้าไปยุ่งกับเรื่องวุ่นวายเล้ย
นิสัยแบบนั้นจะหาเพื่อนได้หรือเปล่านะ
ฉันเผลอคิด แต่ดูเหมือนเธอจะใช้นิสัยดื้อด้านเอาแต่ใจนั่นสร้างลูกน้องได้เพียบ จนกลายเป็นหัวหน้ากลุ่มใหญ่ในเวลาเพียงพริบตา 
ทั้งที่เป็นเด็กข้างนอกที่เพิ่งเข้ามาแท้ๆ แต่ท่าทางเดินอาดๆ ไม่เกรงใจใครในโรงเรียนนั้นก็น่าประทับใจอยู่ไม่หยอก

ไม่เลวนะคะ ริรินะ


อีกอย่างหนึ่ง คนที่เคยภาคภูมิใจกับความดวงแข็งอย่างฉันเกิดมาพลาดตอนเปลี่ยนห้องนี่เอง
ดันได้อยู่ห้องเดียวกับเอ็นโจ
ดูตารางห้องแล้วฉันก็แทบเข่าอ่อน จบกัน...
แต่แค่ไม่ใช่คาบุรากิก็โชคดีแล้วล่ะ เอ็นโจน่ะถ้าไม่ใช่ศัตรูของเพื่อนก็คงไม่มีพิษภัยอะไร
คงไม่มีพิษภัยอะไร...

--- -ซะที่ไหนล่ะยะ
ในห้องหนวกหูหนักมา ไม่ใช่แค่พวกผู้หญิงห้องเดียวกันนะ แม้แต่ห้องข้างๆ ก็ยังแห่กันมามุงเอะอะกันอยู่ได้ทุกเวลาพัก ตั้งแต่ตอนเช้าก่อนเข้าเรียนก็ได้ยินเสียงพวกผู้หญิงกรี๊ดกร๊าดนำมาแล้ว มันน่าฉุนนะยะ

ฉันไม่เคยอยู่ห้องเดียวกับสองคนนี้มาก่อน จึงรู้จักแต่ห้องที่ค่อนข้างจะสงบเงียบเรื่อยเฉื่อย แบบนี้มันไม่ไหวแฮะ
เอ็นโจทักทายกับพวกผู้หญิงไปตามเรื่องราว แม้เขาจะอยู่กับเพื่อนผู้ชายโดยมาก แต่พวกผู้หญิงก็พยายามกระแซะหาจังหวะเข้าหาทุกวิถีทาง

แน่นอนว่าเอะอะกันแบบนี้มันรบกวนฉันที่เป็นคนนอก แต่เอ็นโจก็ไม่ได้ดูปลื้มที่มีผู้หญิงมากรี๊ดกร๊าด ฉันก็เลยนึกสงสารขึ้นมาหน่อยๆ ว่าป๊อบไปก็ไม่ดีเนอะ
นานๆ ทีคงอยากอยู่เงียบๆ มั่งแหละ อ๋า มิน่าล่ะถึงได้มาที่ห้องสโมสร Pivione 
มาบ่อยกว่าฉันอีกล่ะมั้ง
ฉันก็อยากหนีไปห้องสโมสรเงียบๆ เหมือนกันนะ....

ปีนี้อาจารย์ก็แนะนำให้เป็นกรรมการห้องอีก แต่ฉันปฎิเสธไป
"ไม่อยากเป็นหัวหน้าห้อง เป็นรองก็ได้นะคะ" แต่ฉันไม่ยอมตกหลุมพรางหรอกย่ะ ไม่มีทาง
ถ้าเป็นห้องเรียนเงียบสงบตามปกติก็อาจจะตกลงนะ แต่ห้องแบบนี้ฉันเอาไม่อยู่หรอก เห็นชัดๆ เลยล่ะว่าต้องทรมานทรกรรมตัวเองแค่ไหน
ถ้าอยู่ห้องเดียวกับเอ็นโจ จะตกลงอะไรก็ลำบาก
แค่เปลี่ยนที่นั่งก็เอะอะจะแย่แล้ว ขนาดจับฉลากยังตั้งใจกันสุดๆ  ห้องก่อนๆ จะมีโวยวายบ้างก็แค่อยากนั่งหลัง ไม่ก็อยากนั่งใกล้เพื่อนสนิทของตัวเองแค่นั้น 
แบ่งงานในห้องก็เหมือนกัน พวกผู้หญิงก็อยากอยู่กลุ่มเดียวกับเอ็นโจทั้งนั้น ตกลงกันไม่ได้ซะที

แต่น่าเสียดาย เอ็นโจไม่ยอมลงอะไรเลย พวกผู้หญิงที่กรี๊ดกร๊าดพากันผิดหวังไปตามๆ กัน

ใช่แล้ว เกือบลืมไป แต่สมาชิกของ Pivoine ผู้มีอภิสิทธิ์น่ะแทบไม่อยากมาข้องแวะกับงานคณะกรรมการโรงเรียนหรอกนะ คติคือไม่ต้องรับใช้พวกนักเรียน  ต้องให้พวกนักเรียนมารับใช้

แล้วไหงมีแต่ฉันคนเดียวโดนจิกหัวใช้ขนาดนี้...

แต่เอ็นโจก็เป็นคณะกรรมการจัดงานกีฬาในชั้นประถมนี่นา ถ้าอาจารย์ขอร้องเขาก็น่าจะยอมรับเป็นกรรมการห้อง 
ถ้าเอ็นโจผู้เป็นสาเหตุของความเอะอะเป็นหัวหน้าห้องซะเองก็น่าจะคุมอะไรๆ ได้ราบรื่นอยู่ 

คนที่เป็นกรรมการห้องแทนฉัน พอถึงเดือนเมษาก็โทรมไปหมดแล้ว
ปีที่แล้วมิฮารุจังเป็นรองหัวหน้าห้องที่เอ็นโจอยู่ แต่ดูท่าจะเหนื่อยจนหมดใจกับเอ็นโจไปแล้วล่ะมั้ง ตอนนี้แหละได้โอกาสแล้ว หัวหน้าห้องสาวน้อยสู้เขา !

เฮ้อ ปีนี้ก็ท่าจะเป็นปีที่เหนื่อยหนักอีกปี...


"อยู่ห้องเดียวกับยูสุเกะแล้วเหนื่อยขนาดนั้นเชียว"

ท่านไอระหัวเราะอย่างสนุกสนานขณะฟังเรื่องของฉัน

"แหม ก็ไม่ได้เป็นผู้เสียหายตรงๆ หรอกนะคะ แค่ไม่ชินกับความเอะอะ..."

วันนี้ทั้งสองหนุ่มไม่ได้มาที่ห้องสโมสร จึงคุยเรื่องแบบนี้กับท่านไอระได้
ปีนี้ท่านไอระก็อยู่ม.6 ต้องเตรียมสอบเข้าแล้ว จึงยุ่งอยู่กับการดูหนังสือ เวลาที่โผล่หน้ามาที่ห้องสโมสรได้ก็ลดลงไป เหงาๆ นิดหน่อย

คาบุรากิเองก็เหมือนกัน นี่เป็นปีสุดท้ายที่จะได้ใช้เวลากับท่านยูริเอะในห้องสโมสร แต่ก็ไม่อยากเข้าไปรบกวนการท่องหนังสือ จึงทำท่าขัดอกขัดใจตัวเองอยู่

ดูเหมือนจะควบคุมอารมณ์ได้ดีกว่าสมัยก่อน ท่าทางจึงไม่ได้ดูผิดปกตินัก
แต่ก็คอยไปรับไปส่งที่โรงเรียนสอนพิเศษแทน ลงทุนจังนะยะ
ว่าแล้วเอ็นโจก็เดินเข้าห้องสโมสรมาพอดี แปลกจังที่คาบุรากิไม่มาด้วย

"ยูสุเกะ วันนี้มาคนเดียวเหรอ"
"ใช่ มาซายะไปส่งยูริเอะ ไอระก็รู้นี่"

ว่าแล้วเอ็นโจก็เดินเข้ามาใกล้พวกเรา อึ๋ย

"แปลกจังนะที่ยูสุเกะมาที่ห้องสโมสรคนเดียว นึกว่าถ้ามาซายะไม่อยู่ก็จะตรงกลับบ้านเลยซะอีก"
"พอดีวันนี้มีธุระนิดหน่อย ก็เลยอยู่ฆ่าเวลา อยู่ในห้องเรียนแล้วน่ารำคาญชมัด"
"ได้ยินแล้วล่ะ อยู่ห้องเดียวกับเรย์กะจังใช่ไหมล่ะ"

หวา อย่าพูดอะไรแปลกๆ สิคะ ท่านไอระ
เอ็นโจมองหน้าฉันแล้วยิ้ม

"อื้อ อยู่ห้องเดียวกันกับคุณคิโชวอิน แต่แทบไม่ได้คุยอะไรกันเลยนะ"
"นั่นสินะคะ"

เพราะไม่มีเรื่องให้คุยกันไงล่ะ 

"ยูสุเกะ อย่าไปกวนเรย์กะจังนักล่ะ พวกผู้หญิงที่ตามติดเธอน่ะดูจะแรงดีไปหน่อยล่ะมั้ง"
"เตือนแล้วก็ไม่ฟังกันเลยนี่นา ถ้าไม่เกินเลยจริงๆ ก็ปล่อยเลยตามเลยล่ะ คุณคิโชวอิน ช่วยจัดการอะไรพวกนั้นหน่อยสิ"
"เอ๋ ทำไมต้องเป็นฉันด้วยล่ะ"
"ก็คุณคิโชวอินเป็นคนคุมพวกผู้หญิงนี่นา ถ้าคุณคิโชวอินออกปากซักคน รับรองพวกผู้หญิงต้องสงบเสงี่ยมแน่ๆ"

อย่าพูดเหมือนฉันเป็นเจ้าแม่ตำหนักในได้มั้ยยะ
แล้วที่เอะอะที่สุดก็คือกลุ่มคุณซึรุฮานะต่างหาก กลุ่มพวกฉันน่ะกรี๊ดอยู่ในหน้าแบบผู้ดีกันค่ะ คิดว่านะ

"ฉันไม่มีอำนาจขนาดนั้นหรอกค่ะ ท่านเอ็นโจออกปากให้หนักแน่นหน่อยก็ใช้ได้แล้วล่ะค่ะ"
"ก็พูดอยู่นี่ไง ถ้าพูดแรงๆ เหมือนมาซายะ เดี๋ยวก็มีคนปล่อยโฮอีก วุ่นวายจัง"

เอ็นโจทำหน้าเหม็นเบื่อ
ไม่ได้ปลื้มจริงๆ ด้วย

"จะว่าไป คุณคิโชวอินมีลูกพี่ลูกน้องใช่ไหม เห็นเด็กคนนั้นมากระแซะใกล้ๆ มาซายะจนทะเลาะกับสาวๆ ไปสองสามคนแล้วนะ"
"เอ๋ !!"

ริรินะ ! เอาเข้าแล้วไงล่ะ !
บอกแล้วไงว่าอย่ามาสร้างความวุ่นวายให้ฉัน !

กระเพาะบีบตัวปั่นป่วน
ปีนี้ดูท่าทางจะมีเรื่องวุ่นวายอีกเยอะ....

 




NEKOPOST.NET