[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 56 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.56 - ตอนที่ 56


56

อีกไม่นานก็จะถึงพิธีบรรลุนิติภาวะของท่านพี่แล้ว
ฉันให้ของขวัญท่านพี่เป็นกระดุมติดแขนเสื้อ
ความจริงก็อยากให้เนคไทที่จะผูกไปร่วมพิธีอยู่หรอก แต่ท่านพี่ไปตัดสูทที่ร้านเฉพาะทางในอังกฤษมาแล้ว ฉันจึงไม่กล้าเข้าไปยุ่งด้วย

แล้วฉันก็ไม่ค่อยมีเซนส์ในการเลือกเนคไทด้วยล่ะ..
ไม่ค่อยรู้หรอกนะว่าเนคไทลายแบบไหนถึงจะเรียกว่าเก๋ไก๋ มักจะเผลอส่ายตามองลายฉูดฉาดบาดตาอยู่เรื่อย
ถ้าอุตส่าห์สวมชุดสูทตัดเฉพาะแสนวิเศษทั้งที ดันมีเนคไทสุดเฉิ่มไม่เข้ากัน รอบข้างต้องหัวเราะเยาะท่านพี่แน่ๆ ฉันไม่ยอมหรอกนะ !

ในกรณีของท่านพี่ ในพิธีบรรลุนิติภาวะนั้น ต้องตระเวณไปตามที่ต่างๆ เพื่อทักทายแขกเหรื่อในฐานะทายาทของตระกูลคิโชวอิน รวมถึงไปงานเลี้ยงสังสรรค์ ต้องพบปะผู้คนมากมาย ถ้ากลายเป็นตัวตลกขึ้นมาต้องแย่แน่ๆ เลย !

ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงตกลงใจเลือกกระดุมติดแขนเสื้อที่พอจะปิดบังรสนิยมเลวร้ายของตัวเองได้ ท่านพี่ก็เห็นด้วย
พอไปเลือกกระดุมแขนเสื้อที่ร้านกับท่านพี่ ก็พบว่ามีดีไซน์เก๋ๆ เยอะแยะไปหมด ไม่รู้แล้วล่ะว่าจะเลือกอันไหนดี ! 
นอกจากจะมีดีไซน์แบบเรียบๆ ฝังอัญมณีแบบทั่วไปแล้ว ยังมีดีไซน์แบบยานพาหนะหรือสัตว์หรือแคแรคเตอร์อีกต่างหาก
ยานพาหนะก็สวยดี แต่ฉันไม่สนใจ อ๊ะ เป็นดาวหรือเกล็ดหิมะก็น่ารักดีนะ แต่รูปหัวใจหักนี่ลางไม่ค่อยดี !  เอาเป็นสัตว์ดีกว่าน้า หวา พวกแมลงนี่ไม่ไหวแฮะ...

สุดท้ายฉันก็เลือกหมีขาวเป็นที่ระลึกถึงสวนสัตว์ที่ท่านพี่พาไปเมื่อฤดูใบไม้ร่วง กับปลาโลมาที่เหมาะกับฤดูร้อน อ๊ะ เอาเพนกวินมาด้วยดีกว่า
นี่เป็นข้อความลับๆ ถึงท่านพี่ว่าอยากให้พาไปเที่ยวอีก
แม้จะดูเป็นเด็กไปหน่อย แต่ท่านพี่ก็บอกว่าแบบนี้ดีแล้ว กระดุมแขนเสื้อไม่ใช่อะไรที่สะดุดตาคน คงใช้ได้ละมั้ง
เห็นว่าสั่งทำพิเศษได้ด้วยล่ะ คราวหน้าสั่งทำลายอิโมะทาโร่ให้ท่านพี่ดีไหมนะ... คงไม่ยอมใช้แน่ๆ เลย

เมื่อเสร็จสิ้นพิธีบรรลุนิติภาวะแล้ว ท่านพี่ก็ต้องเข้ามาช่วยดูแลธุรกิจบ้านคิโชวอินทีละน้อย เป็นเลขาประจำตัวท่านพ่อเพื่อเรียนรู้หลายๆ เรื่อง
ท่านพี่เป็นคนเก่งและขยันขันแข็ง ถ้าท่านพ่อทำอะไรทุจริตไว้ต้องมองออกแน่ๆ 
เด็กอย่างฉันได้แต่ล้างสมองท่านพ่อให้เดินไปในทิศทางที่ถูกไปเรื่อยๆ มีแต่ท่านพี่เท่านั้นที่พึ่งพาได้

"ท่านพี่คะ จากนี้ไปท่านพี่จะไปช่วยงานท่านพ่อใช่ไหมคะ ถ้าท่านพ่อทำอะไรไม่ดี ต้องรีบแก้ไขให้ถูกต้องนะคะ แต่อย่าไปกระทบกระทั่งกับท่านพ่อนะคะ ทำแบบเงียบๆ ลับๆ น่ะค่ะ"

ฉันขอร้องท่านพี่ที่คาเฟ่ระหว่างทางกลับบ้าน
ท่านพี่ทำหน้างุนงงร้อง "หา ?"

"เรย์กะชอบพูดอะไรแบบนี้มาแต่เด็กแล้ว เหมือนมั่นใจเลยนะว่าท่านพ่อทำอะไรไม่ดีอยู่แน่ๆ  พี่สงสารท่านพ่อนะที่ไม่ได้รับความเชื่อใจจากลูกสาวที่น่ารักเลย"
"ก็แหม...."

ในการ์ตูนมันเป็นอย่างงั้นนี่นา
ท่านพ่อมีจิตใจทะเยอะยานกับตระกูลคาบุรากิก็เป็นเรื่องน่าเหนื่อยใจอยู่ แต่ตามปกติก็เป็นคนที่ใส่ใจครอบครัว ไม่มีภรรยาน้อยเหมือนบ้านคนมีกะตังค์ทั่วไปด้วย
แต่ถึงจะเป็นคุณพ่อและสามีที่ดีเวลาอยู่บ้าน ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นคนดีเสมอไปนี่นา
มีอาชญากรตั้งเยอะแยะที่ก่ออาชญากรรมเพื่อครอบครัว

"จริงด้วย หุ้นไงละคะ ! ท่านพี่ ระวังอย่าให้บริษัทโดนกว้านซื้อหุ้นไปหมดแล้วโดนเปลี่ยนมือนะคะ !"
"...คราวนี้ไปดูอะไรมาอีกล่ะ เรย์กะ"
"ไม่ได้ดูหรอกค่ะ... เป็นความสามารถหยั่งรู้อนาคตละมั้งคะ ?"
"งั้นเหรอ ยอดไปเลยนะ"

มุ ไม่ได้เชื่อเลยนี่นา แต่น้องพูดจริงนะคะ !
ต่อให้ไปเป็นศัตรูกับบ้านคาบุรากิจริง แต่ถ้าท่านพ่อไม่ได้ก่อเรื่องทุจริตไว้ ทางบ้านก็ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง

"ยังไงน้องก็ขอร้องล่ะนะคะ ท่านพี่ ! จัดการเรื่องทุจริตอย่างเงียบๆ และลับๆ นะคะ"
"เฮ้อ เอางั้นก็ได้"

ฝากด้วยนะคะ ท่านพี่ ส่วนน้องจะล้างสมองท่านพ่อให้หนักขึ้นเองค่ะ

เมื่อเข้าสู่เทอม 3 นักเรียนม.3 ก็จบการศึกษา รุ่นพี่โทโมเอะ รักแรกของฉันจะเรียนจบแล้ว ยังไงก็คงเข้าสู่ม.ปลายที่เดียวกัน แต่ก็จะไม่ได้เจอในอาคารเรียนเดียวกันแล้วสินะ
ระหว่างคิดโน่นนี่อยู่ ซากุระจังก็มาชวนไปทำช็อคโกแลตวาเลนไทน์ด้วยกัน
ฉันได้แต่ให้ท่านพี่กับท่านพ่อ ก็เลยไม่เคยคิดจะเรียนจริงจัง ตอนนี้ก็ไม่คิดจะให้ช็อคโกแลตรุ่นพี่โทโมเอะแล้วด้วย
แต่ก็ยังแพ้การชักชวนอย่างดื้อดึงของซากุระจัง เข้าเรียนทำช็อคโกแลตบราวนี่ของปาติซิเย่ชื่อดัง

"เดี๋ยวเถอะ ชั่งน้ำหนักให้แม่นๆ หน่อยซี่ !"
"เอ๋ ก็ชั่งแล้วนะ ?"

ต้องวัดให้ถูกต้องด้วยช้อนตวงหรือเครื่องชั่งสิ ซากุระจังดุเอาๆ จู้จี้จังเลยน้า
คนทำอาหารเก่งๆ น่ะเขากะๆ กันด้วยสายตาทั้งนั้นแหละ คุณแม่ในชาติก่อนของฉันเวลาทำอาหารก็ไม่เคยใช้ช้อนตวงอะไรนี่เลย จะน้ำตาลหรือเกลือก็โรยๆ เอาทั้งนั้น ไม่เห็นต้องกังวลเลยนี่
อ๊ะ ผงโกโก้หกออกมานิดหน่อย เอ๊อะ ช่างมันเหอะ

"เดี๋ยวเถอะ !"
" เอ๋ แค่นิดเดียวเองไม่เห็นเป็นไรเลย"

ซากุระจังตาเขม็งเลย น่ากลัวจัง...

ฉันลองชิมช็อคโกแลตบราวนี่ที่ทำเสร็จ ก็อร่อยดีนี่นา สมกับที่ฟาติซิเย่มาเป็นคนสอนเอง ! อร่อยที่สุดตั้งแต่เคยทำมาเลย แต่ซากุระจังก็ยังดูหงุดหงิด

"ฉันมันโง่เองที่ชวนเรย์กะมา ไม่นึกเลยว่าจะแย่ขนาดนี้...."
"เอ๋ อะไรล่ะ"

ซากุระชิมบราวนี่ที่พวกเราทำกับตัวอย่างที่อาจารย์เป็นคนทำเปรียบเทียบกันแล้วถอนหายใจ
ก็แหม ถ้าเทียบกับที่มือโปรทำแล้ว รสชาติมันก็ตกลงบ้างแหละ ซากุระจังหวังสูงไปเองละมั้ง

"นี่เธอ ขนมน่ะมันสำคัญที่การวัดส่วนผสม ต้องวัดให้แม่นๆ สิ หรือว่าช็อคโกแลตทำมือที่เคยทำมาจนถึงบัดนี้ก็ทำแบบขอไปทีแบบนี้มาตลอดเลยเหรอ"
"ไม่ได้ขอไปซักหน่อย ชั่งแล้วจริงๆ นะ"
"แต่ก็ไม่ได้ปาดช้อนให้เรียบใช่มั้ยล่ะ จ้วงได้เท่าไหร่ก็ใส่เท่านั้นเลยใช่มั้ยล่ะ"
"ก็งั้นแหละ"

แต่ไม่เป็นไรจริงๆ นะ น้ำหนักมันก็ได้แบบคร่าวๆ น่ะ

"เรย์กะ อย่าหาว่าพูดไม่ดีเลยนะ ไปเรียนทำอาหารเถอะเพื่ออนาคตของเธอเอง"
"เอ๋~~"

ช็อคโกแลตบราวนี่ที่ให้ท่านพี่กับท่านพ่อได้รับคำชมเชยอย่างไม่เคยมีมาก่อน
เห็นมั้ยล่ะ ซากุระจังน่ะคิดมากไปเอง
แต่พอได้รับคำชมขนาดนี้ก็รู้สึกอยากไปเรียนจริงๆ จังๆ มั่งแล้วล่ะ                                                                                                                
วันรุ่งขึ้นพอให้อาโออิจังลองทานดู เธอก็บอกว่า "อร่อยมากเลยล่ะ ! ตกใจหมดเลย !"
ท่านพี่ก็แนะนำให้ไปเรียนด้วย จะลองคิดดูดีไหมน้า
ก็อยากไปเรียนกับซากุระจังนะ แต่โดนเอ็ดแบบนั้นทุกรอบก็ไม่ไหวเหมือนกัน...
ซากุระจังน่าจะหัดใจกว้างกว่านี้หน่อยนะจ้ะ

 




NEKOPOST.NET