[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 55 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.55 - ตอนที่ 55


55


ฉันคิดว่าสถานการณ์ของคุณโมชิดะน่าจะดีขึ้นในเร็ววัน แต่มันกลับลากยาวผิดความคาดหมาย
ไม่ได้โดนแกล้งชัดๆ แบบเรียกไปต่อว่า ด่าซึ่งๆ หน้าหรือเอาของไปซ่อน แต่ทำเป็นกระซิบดังๆ ให้เจ้าตัวได้ยินว่า "มืดหม่นชะมัด" "น่าหดหู่" ตามด้วยเสียงหัวเราะเยาะ

สนุกกันใหญ่เลยสินะพวกหล่อน

คุณโมชิเดะเองถ้าแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินใช้ชีวิตไปตามปกติก็ดีอยู่หรอก แต่นี่ดันเล่นเดินก้มหน้าก้มตาดูมืดมนจริงๆ เปิดช่องให้เขาใส่เอาๆ แบบนี้ก็ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่


มนุษย์เนี่ยถ้าเริ่มเข้าสู่ขาลงเมื่อไหร่ก็ลงดิ่งทิ้งไปได้แบบไม่เห็นก้นบึ้งเลยนะ
ฉันเองก็เคยเจอกันแต่ตอนเรียนเสริม ดูเหมือนจะเป็นเด็กเงียบๆ มาตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว คงเป็นประเภทที่ตกเป็นเป้าได้ง่ายอยู่แล้วละนะ
อย่างอาโออิจัง ถึงดูภายนอกจะเรียบร้อย แต่ก็เรียนเก่ง ดูเหมือนกีฬาก็จะดีด้วย เป็นเด็กกระตือรือร้นที่ชอบกิจกรรมเอาท์ดอร์ แบบนี้ไม่ตกเป็นเป้าง่ายๆ หรอก

แต่คุณโมชิดะดูเหมือนจะเรียนไม่เก่งถึงขั้นต้องลงเรียนเสริม ดูจากผลลัพธ์จากงานกีฬาสีแล้วดูเหมือนกีฬาก็จะห่วยด้วย หน้าตาก็พื้นๆ มีช่องให้เล่นงานเพียบ
ดูเหมือนจะมีเพื่อนอยู่ คงไม่ได้อยู่คนเดียวละมั้ง แต่เมื่อไหร่จะเลิกรุมกินโต๊ะกันเสียทีนะ

ฉันคิดโน่นคิดนี่ แต่เราอยู่กันคนละห้อง แล้วก็ไม่ได้รังแกกันชัดๆ ฉันก็เลยดูอยู่เฉยๆ แต่บังเอิญไปเจอะกันเข้าตอนไปห้องพยาบาล
ตอนนั้นฉันทำกระดาษบาดมือ ต้องไปขอพลาสเตอร์ยา ส่วนคุณโมชิดะมาขอยาลดกรดในกระเพาะจากความเครียด หวา...
เมื่อเห็นฉันเดินเข้าห้องพยาบาลมา คุณโมชิดะก็ตัวสั่นระริกทำหน้ากลัวๆ

ขอโทษนะคะที่ฉันดูน่าเกรงขามเกินไป

คุณโมชิดะหน้าซีดเซียว ดูผอมกว่าตอนที่เจอกันในคาบเรียนเสริม
รู้สึกจะไม่สู้คน ดูอาการหนักยิ่งกว่าที่คิด

"สวัสดีค่ะ คุณโมชิดะ ไม่ทราบว่าอาจารย์ห้องพยาบาลอยู่หรือเปล่าคะ ฉันอยากมาขอพลาสเตอร์ยาน่ะคะ"
"....เอ่อ อาจารย์มีธุระ เพิ่งออกไปเมื่อครู่น่ะค่ะ..."
"เหรอคะ งั้นขอหยิบไปเลยคงได้นะคะ"

แค่โดนกระดาษบาดอาจจะดูเว่อร์ก็จริง แต่มันเจ็บ ฉันอยากได้พลาสเตอร์นะ
เพื่อนๆ ก็พากันร้องว่า "ท่านเรย์กะ รีบไปทำแผลเถอะค่ะ"  ทำท่าจะแห่ตามกันมาที่ห้องพยาบาลด้วย แต่จะยกขบวนกันเพราะกะอีแค่เรื่องนี้ก็กระไรอยู่ ฉันจึงตัดสินใจมาคนเดียว
ดีแล้วล่ะที่ปฎิเสธไป เดี๋ยวคุณโมชิดะจะยิ่งอาการหนักกว่าเดิม

ฉันใช้ปากคีบคีบก้อนสำลีชุ่มแอลกอฮอล์จิ้มๆ ฆ่าเชื้อที่ปลายนิ้วมือขวา
แต่ฉันไม่ถนัดซ้าย ไม่ถนัดเลย ไม่เอาแล้ว

"นี่ คุณโมชิดะ โทษทีนะคะ ช่วยปิดปลาสเตอร์ยาให้หน่อยได้หรือเปล่า มือซ้ายฉันไม่ค่อยถนัดน่ะค่ะ"
"เอ๋"

คุณโมชิดะที่นั่งก้มหน้ากุมท้องอยู่เงยหน้าขึ้นมาอย่างตกใจ
ฉันยื่นพลาสเตอร์ยาให้
คุณโมชิดะปิดพลาสเตอร์ที่ปลายนิ้วฉันอย่างงุ่มง่าม

"คุณโมชิดะ ไหวหรือเปล่าคะ"
"เอ๋"
"แหม ดูท่าทางคุณไม่ค่อยสบายน่ะค่ะ"
"อา...ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ"
"เหรอ"

ในโลกนี้ไม่มีมิตรแห่งความยุติธรรมที่โผล่มาช่วยในยามวิกฤติหรอก สุดท้ายแล้วก็มีแต่ต้องช่วยตัวเองน่ะแหละ
แต่ถ้ามีใครช่วยเป็นกำลังใจให้ได้ก็คงดี

"นี่ คุณโมชิดะ มาเป็นเพื่อนกับฉันเถอะ"
"เอ๋ !"

คุณโมชิดะคงเข้ากับเพื่อนในกลุ่มฉันไม่ได้หรอก พื้นเพมันต่างกันเกินไป ถ้าฉันขอร้อง พวกเด็กๆ รอบข้างคงช่วยกันยอมรับ แต่เจ้าตัวก็คงเข้ากันลำบากอยู่ดี

"เพื่อนที่คอยทักกันตอนเช้าหรือส่งเมล์หากันน่ะ จริงด้วย คุณโมชิดะมีมือถือหรือเปล่า"
"คะ ค่ะ"
"งั้นมาแลกแอดเดรสกันไหมคะ  จะส่งเมล์หากันเวลาพักหรือเมื่อไหร่ก็ได้ตามสบายเลยนะ แต่อาจจะไม่ได้ตอบทันทีหรอก"

สมัยที่ฉันถูกเมินในชาติก่อน เวลาที่เจ็บปวดที่สุดก็ตอนพักเบรคกับพักกลางวันนี่แหละ
คุยกับใครก็ไม่ได้ ได้แต่คุยกับเพื่อนในจินตนาการ
ถ้าคุณโมชิดะได้เชื่อมต่อกับใครซักคน อาจจะสบายใจขึ้นบ้างนิดหน่อย
ถ้ารอบข้างรู้ว่าฉันสนิทสนมกับคนแบบนี้ อาจจะมองฉันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปก็ได้

"คือว่านะ ฉันพอจะรู้สถานการณ์ของคุณโมชิดะนิดหน่อย แต่จะให้ฉันไปเปิดฉากปะฉะดะกับผู้หญิงพวกนั้นมันก็ไม่ใช่เรื่อง จะกลายเป็นเทน้ำมันใส่กองเพลิงเสียเปล่า คุณโมชิดะเองก็ไม่อยากให้คนรอบข้างมองว่าถูกรังแกอยู่หรอกใช่มั้ย"
"........."
"เพราะงั้นขอให้อดทนอีกนิดนะ คุณโมชิดะไม่ต้องเดินก้มหรอก ทำตัวตามปกติก็พอแล้ว ตัดผมหน้าม้าให้สั้นขึ้นอีกนิดจะดีกว่านะ จะได้ดูสดใสกว่านี้อีกหน่อย ถ้าอยากบ่นอะไรก็เมล์มานะ แต่ถ้ารู้สึกว่าไม่ไหวจริงๆ เมื่อไหร่ ฉันจะช่วยคุณเองค่ะ"

คุณโมชิดะน้ำตาไหลพราก
ฉันลูบแผ่นหลังผอมบางของคุณโมชิดะเงียบๆ

ตั้งแต่วันนั้นมา เมื่อเดินสวนกับคุณโมชิดะ ฉันก็จะทักทายอย่างสนิทสนม
เพื่อนฝูงที่อยู่ด้วยกันทำท่าตกใจ ฉันจึงอธิบายว่า "เขาช่วยไว้ตอนฉันกำลังลำบากเพราะปิดพลาสเตอร์ไม่ได้ในห้องพยาบาลน่ะค่ะ"  เด็กผู้หญิงสไตล์พี่สาวพูดว่า "ขอบคุณนะคะช่วยดูแลคุณเรย์กะ" อย่างกับเป็นผู้ปกครอง ทุกคนจึงพากันหัวเราะ

บางทีคุณโมชิดะก็ส่งเมล์รำพึงรำพันมาว่า "เมื่อกี้โดนนินทาอีกแล้วค่ะ" "โดนทุกคนหัวเราะเยาะ เจ็บปวดจังเลย"

อืม~ เพราะไปคิดว่าโรงเรียนคือโลกทั้งหมดก็เลยเป็นทุกข์น่ะสิ
ฉันลองถามงานอดิเรกของคุณโมชิดะ เจ้าตัวบอกว่าชอบวาดรูป ฉันก็เลยแนะนำให้ลองหาเพื่อนที่มีงานอดิเรกเหมือนกันทางเน็ทดู

ในอีกหลายวันต่อมา ฉันก็เผชิญหน้ากับกลุ่มสาวแกลเข้าพอดี
คุณซึรุฮานะจ้องมาทางฉัน ฉันจึงจ้องกลับไปเงียบๆ
อนาคตจะเป็นไงก็ยังไม่รู้หรอก แต่ตอนนี้ในโรงเรียนฉันมีอิทธิพลเหนือกว่า สาวๆ กลุ่มใหญ่ที่สุดในม.1 คือพวกฉันย่ะ

ถ้าเป็นตอนนี้ไม่มีทางแพ้เด็ดขาด

ในสายตานั้นสื่อความหมายว่า "นี่เธอคิดจะหาเรื่องชั้นเหรอ" ฉันเองก็สัมผัสได้ถึงออร่าท้าตบจากสาวๆ กลุ่มเดียวกัน
อีกพักหนึ่งคุณซึรุฮานะก็เบือนสายตาไป พวกเธอทั้งกลุ่มเดินผ่านฉันไป
.
...ชนะแล้ว

โอย น่ากลัวจังเลย ฉันไม่ค่อยชอบพวกผู้หญิงแรงๆ แบบนั้นมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ดีที่พวกเธอยอมถอนตัวไปก่อน
พวกเด็กๆ รอบข้างฉันพากันโมโหว่า "อะไรเนี่ย ดูทำเข้า !" แต่เดี๋ยวเขาจะได้ยินเอานะ เลิกเถอะ
ฉันมันคนใจเล็ก ไม่สู้คนละค่ะ


อีกไม่นานคุณโมชิดะก็ดูจะร่าเริงขึ้น กลับมาพูดจากับเพื่อนฝูงตามปกติ
ดูเหมือนน้ำหนักก็จะเพิ่มขึ้นด้วย ท่าทางคำแนะนำกินอย่างไรให้อ้วนของฉันจะส่งผล จุดสำคัญคือต้องกินก่อนนอนนี่แหละนะ
พวกคุณซึรุฮานะก็ไม่ค่อยกล้ามาแซะกันซึ่งๆ หน้าแล้ว


อีกหนึ่งเดือนให้หลัง ก็ไม่มีเมล์จากคุณโมชิดะมาอีก




NEKOPOST.NET