[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 54 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.54 - ตอนที่ 54


54

อาจารย์ไหว้วานให้ฉันรวบรวมสมุดโน้ตที่ใช้ระหว่างเรียนไปส่งหลังเลิกเรียน
เมื่อนำสมุดโน้ตไปยังห้องอาจารย์กับหัวหน้าห้องสองคน อาจารย์ก็กำลังเตรียมเอกสารให้สภานักเรียนอยู่พอดี
ฉันรีบเสนอตัวเอาไปส่งอย่างรวดเร็ว
หัวหน้าห้องทำตาเชื่อมมองมาอีกล่ะ หนวกหูน่าๆ


เมื่อไปยังห้องสภานักเรียน รุ่นพี่โรมิโอกำลังกินขนมปังอบกรอบชั้นดีจากกินซ่าอยู่พอดี
เมื่อส่งเอกสารจากอาจารย์ให้ รุ่นพี่ก็ส่งรอยยิ้มเจิดจ้ากลับมา อุ โดนสายตาทิ่มแทงดังฉึก !

"คุณคิโชวอินเนี่ยขยันทำงานจังนะ ปีหน้ามาเข้าสภานักเรียนไหม ฉันเสนอชื่อให้ได้นะ"
"ไม่หรอกค่ะ ฉันรับหน้าที่ไม่ไหวหรอก"

สภานักเรียนที่ไม่มีรุ่นพี่โรมิโอจะมีความหมายอะไรกันล่ะ ที่ฉันขยันแบบนี้น่ะเพราะมีเป้าหมายอื่นย่ะ

"ไม่จริงซักหน่อย แต่เธอเป็น  Pivoine นี่นะ คงเข้าสภานักเรียนไม่ได้ล่ะมั้ง แต่ฉันอยากให้คุณคิโชวอินที่เป็นสมาชิก Pivoine เป็นสะพานเชื่อมความเข้าใจกับสภานักเรียนนะ"
"เรื่องนั้น... ถ้ามีอะไรที่ฉันทำได้ก็ยินดีช่วยเต็มความสามารถค่ะ"
"จริงเหรอ งั้นถ้ามีอะไรก็ขอฝากด้วยนะ"
"ค่ะ !"

ฉันออกมาจากห้องสภานักเรียนพร้อมรอยยิ้มแสนวิเศษของรุ่นพี่
ยังเท่เหมือนเดิมเลยนะคะ
แต่ว่า...
....ขนมปังอบกรอบชั้นดีจากกินซ่าเหรอ
ฉันตรงดิ่งไปยังห้องสโมสร Pivoine


ในห้องสโมสรมีสมาชิกนั่งกันอยู่หลายคน นั่งจิบชาสนทนากันอย่างรื่นเริง
ท่านพี่หญิงชั้นม.ปลายกำลังบรรเลงเพลงโชแปง
ฉันกวาดตามองบรรดาขนมที่เรียงรายอยู่บนถาด
ฟินันซิเออร์, ดาควอส, นูแกตต์, เครปฝรั่งเศส, ขนมปังอบกรอบ...

ขนมปังอบกรอบชั้นดีจากกินซ่า

ไม่ผิดแน่
นอกจากฉันแล้วยังมีคนอื่นใน Pivoine แอบเอาขนมไปให้รุ่นพี่


ตอนได้ยินประโยคแรกจากรุ่นพี่ตอนเจอกันครั้งแรกก็เอะใจอยู่แล้ว
"ตั้งใจจะไปจิ๊กมาจาก Pivoine เสียหน่อย"  
ยังไงล่ะ ?  ในสโมสรห้ามไม่ให้คนนนอกเข้า ถ้าแอบเข้ามาจิ๊กไปตรงๆ ก็เข้าขั้นอาชญากรรมล่ะ หนำซ้ำคู่กรณียังเป็น Pivoine ปัญหาใหญ่เลยนะ
แต่ฉันไม่เคยได้ยินเลยว่ามีใครแอบบุกรุกเข้ามา แน่นอนว่ารุ่นพี่ก็คงไม่ขออนุญาตเข้ามาอย่างเป็นทางการ
แต่รุ่นพี่กลับกินขนมอยู่เรื่อยๆ ตามปกติแล้วซุยรันห้ามเอาขนมเข้ามา แต่ในกรณีเทศกาลอย่างวาเลนไทน์ก็ยอมปล่อยผ่าน
สิทธิพิเศษในการกินขนมภายในโรงเรียนมีแต่ในสโมสร Pivoine เท่านั้น นักเรียนทั่วไป แม้จะเป็นสภานักเรียนก็ไม่ได้รับอนุญาต
แสดงว่ามีสมาชิกคนไหนแอบเอาชนมพวกนั้นไปฝากสินะ
ใครกัน
ฉันกลับมาเป็นสปาย


ตั้งแต่วันรุ่งขึ้นฉันก็จับตามองห้องสโมสร คอยเช็คว่ามีใครแอบเอาขนมออกมาหรือเปล่า
ตามปกติแล้วไม่มีสมาชิกที่ไหนเขาเอาขนมออกมาข้างนอกกันหรอกนะ
ฉันเองก็ต้องระแวงสายตารอบข้าง จนเอาไปให้รุ่นพี่ได้ไม่กี่ครั้งเอง
ว่าแล้วก็เห็นรุ่นพี่คนหนึ่งเรียกขอขนมจำนวนหนึ่งจากพนักงาน ก่อนจะออกจากสโมสรไป
ฉันแอบตามไปข้างหลัง

รู้สึกว่ารุ่นพี่คนนั้นจะเป็นท่านฟุคาคุสะ คาซึมิ
ไม่ได้สวยเด่นสะดุดตาเหมือนสายหลักของ Pivoine อย่างท่านยูริเอะ แต่ดูเรียบร้อยนุ่มนวล
รุ่นพี่มาที่แปลงดอกไม้เล็กๆ หลังโรงเรียน
รุ่นพี่เหลียวซ้ายแลขวาคล้ายมองหาคน ก่อนจะมีเสียงเรียก "คาซึมิ"
รุ่นพี่โรมิโอนั่นเอง
รุ่นพี่ฟุคาคุสะวิ่งถลาเข้าไปหาอย่างยินดี จากนั้นทั้งสองก็นั่งลงข้างๆ แปลงดอกไม้ พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

ทั้งคู่คุยกันเสียงเบา ฉันจึงไม่ได้ยินว่าคุยอะไรกัน แต่พอได้เห็นรุ่นพี่ฟุคาคุสะยิ้มแย้มอย่างมีความสุขตอนรุ่นพี่โรมิโอกินขนมอย่างเอร็ดอร่อย และได้เห็นรุ่นพี่โรมิโอลูบหัวรุ่นพี่ฟุคาคุสะแล้ว ก็พอเดาออก
ฉันเดินออกมาตรงนั้น

"รุ่นพี่ฟุคาคุสะ"
"ว้าย"

รุ่นพี่ส่งเสียงกรี๊ดเล็กๆ น่ารัก

"เอ๋ ท่านเรย์ ? มีอะไรเหรอคะ"
"รุ่นพี่ ขอถามตรงๆ เลยนะคะ คบกับประธานสภาอยู่เหรอคะ"

หน้ารุ่นพี่ฟุคาคุสะเครียดขึ้นทันที

"ทำไมล่ะ"
"เมื่อกี้ฉันเผชิญเห็นทั้งสองอยู่ด้วยกันน่ะค่ะ แล้วประธานสภาก็ยังกินขนมของ Pivoine อยู่บ่อยๆ ก็เลยคิดว่ามีคนสนิทสนมอยู่ใน Pivoine หรือเปล่า
"........."

หลังจากนั้นรุ่นพี่ก็เล่าให้ฉันฟัง
เมื่อตอนม.2 ทั้งคู่อยู่ห้องเดียวกันแล้วก็ค่อยๆ สนิทสนมกัน เมื่อขึ้นม.3 ต้องเปลี่ยนห้อง รุ่นพี่โรมิโอก็เป็นฝ่ายสารภาพก่อน
รุ่นพี่โรมิโอเป็นประธานสภา เรื่องของทั้งคู่จึงต้องปิดเงียบเป็นความลับ
แอบเอาขนมของ Pivoine ไปให้รุ่นพี่โรมิโอที่ท้องหิวบ่อยๆ แต่เพื่อไม่ให้ความแตก รุ่นพี่โรมิโอะจึงอ้างว่า "ไปจิ๊กมา" อยู่เรื่อยๆ

"ไม่เห็นจำเป็นต้องปิดเลยนี่คะ"
"แต่ Pivoine กับสภานักเรียนน่ะไม่ถูกกันมาแต่ไหนแต่ไร ยิ่งประธาน Pivoine คนปัจจุบัน รุ่นพี่โอคิชิมะก็ยิ่งเกลียดสภานักเรียนด้วย เซ็นจุก็บอกเหมือนกันว่าไม่จำเป็นต้องซ่อน ให้เปิดเผยไปเลย แต่ฉันกลัวน่ะ กลัวจะถูกคนใน Pivoine รังเกียจเอา"

อ๋า เรียกกันด้วยชื่อต้นด้วยล่ะ เซ็นจุ...
"คาซุมิ" กับ "เซ็นจุ"  เห...โฮ่...หืม...

"ขอร้องล่ะ ท่านเรย์กะ อย่าเอาเรื่องนี้ไปพูดกับใครเลยนะคะ"
"ไม่พูดหรอกค่ะ ฉันเองคงช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่ขออวยพรให้ทั้งสองท่านมีความสุขนะคะ"
"จริงเหรอ !? ขอบคุณมากนะ ! เซ็นจุก็บอกว่าท่านเรย์กะน่าจะเป็นคนที่ข้ามผ่านเส้นแบ่งของ Pivoine และสภานักเรียนได้ ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน !"
"ให้ราคากันเกินไปแล้วล่ะค่ะ  ฉันก็ไม่คิดจะเข้าสภานักเรียนด้วย"

คำชักชวนของรุ่นพี่โรมิโอมาจากเรื่องส่วนตัวเองเหรอเนี่ย
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อให้ขึ้นม.ปลายก็คงเปิดเผยกับรอบข้างไม่ได้ล่ะมั้ง
แต่กินขนมของ Pivoine ออกหน้าออกตาขนาดนั้น เดี๋ยวก็ความแตกเข้าซักวันหรอก
หรือว่านั่นก็เป็นแผนของรุ่นพี่โรมิโอ ?

"ท่านเรย์กะเข้มแข็งจริงๆ ถึงจะอายุน้อยกว่าแต่ฉันรู้สึกเป็นที่พึ่งได้เลยล่ะ คือว่า ฉันอยากสนิทกับท่านเรย์กะให้มากกว่านี้ จะได้ไหมคะ"
"เป็นเกียรติเลยล่ะค่ะ"

รุ่นพี่ฟุคาคุสะหัวเราะอย่างดีใจ ดูบอบบางอ่อนหวานจริงๆ รุ่นพี่โรมิโอคงจะชอบตรงนี้ล่ะมั้ง ตรงข้ามกับฉันเลย
จากนั้นฉันก็ต้องเรียกรุ่นพี่ฟุคาคุสะด้วยชื่อตัว แล้วก็สัญญาว่าจะเป็นที่ปรึกษาเรื่องความรักในบางครั้ง


ฉันขึ้นรถที่มารับ กลับไปนอนฟุบหน้าในห้องตัวเอง

รุ่นพี่โทโมเอะเป็นโรมิโอก็จริง แต่จูเลียตคือรุ่นพี่คาซึมิ
ฉันก็แต่ตัวประกอบ อย่างมากก็พี่เลี้ยงนางเอก

...ฉันเองก็อยากกรี๊ดกร๊าดไปกับความรักเหมือนกันะ ทุกคนกำลังมีความรักกันสนุกสนานแท้ๆ มีแต่ฉันเบื่อไปวันๆ เซ็งจะตาย
ขอฝันอีกซักหน่อยไม่ได้เหรอ
รู้งี้ไม่ตามไปดูก็ดีหรอก ได้เห็นความจริงเข้าเต็มเปาเลย
อุแง้ ! ถ้าฉันต้องเป็นโสดไปคนเดียวชั่วชีวิตล่ะจะทำไง
นึกภาพฉันสมหวังในรักกับใครไม่ออกเลย
แถมโชคร้ายด้วย !
คงมีชะตากรรมต้องสาปแห้งเหี่ยวอยู่คนเดียวทั้งชาตินี้และชาติก่อน
อุแง้ ! หนูไม่อยากเป็นตัวประกอบ อุแง้ !
อุแง้ ! .....


ในวันหยุดต่อมา ท่านพี่พาฉันไปเที่ยวสวนสัตว์ที่ฮอกไกโด อยากมาตั้งนานแล้ว ดีใจจังเลย !
หมีขาว ! แมวน้ำ ! เพนกวิน !

"ท่านพี่ กรุณาพาน้องมาอีกนะคะ"
"นั่นสินะ ครั้งหน้าเอาเป็นเมื่อไหร่ดีนะ"

??? ท่านพี่พูดแบบนี้แปลว่ายุ่งๆ อยู่หรือเปล่านะ
แต่ให้สัญญาไว้แล้วว่าจะพามาอีก ก็ถือว่าโอเคล่ะ




NEKOPOST.NET