[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 53 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.53 - ตอนที่ 53


53

ผลการสอบกลางภาคหลังเสร็จงานกีฬาสี ฉันตีตื้นกลับมาอยู่ที่ 16 ได้อีกจากการตั้งใจเรียนเสริม โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง เท่านี้ก็คงเรียกความเชื่อมั่นจากอาจารย์คืนมาได้แล้วล่ะ
แต่คาบุรากิกับเอ็นโจยังคงตำแหน่งท็อปคู่สูสีกันมาเหมือนเดิม ครั้งนี้คนที่ได้ที่ 1 คือเอ็นโจล่ะ
คงเป็นเพราะคาบุรากิหมั่นซ้อมขี่ม้าส่งเมืองเกินจนอันดับร่วงไปเป็นที่ 2 แหงๆ  ทำไมต้องยึดติดกับการแข่งขนาดนี้นะเนี่ย

ชั่วโมงต่อไปต้องย้ายห้องเรียน เมื่อเดินไปกับเพื่อนๆ ห้องเดียวกัน ก็มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเดินก้มหน้าสวนมา
อ้าว ? เด็กคนนั้นเป็นเด็กที่เข้าเรียนเสริมด้วยกันกับฉันนี่นา ชื่ออะไรนะ
ในตอนนั้นเองที่พวกเด็กผู้หญิงกลุ่มใหญ่เดินหัวเราะเสียงดังตามหลังมา เมื่อได้ยินเสียงนั้น เด็กคนนั้นก็รีบเร่งฝีเท้าจากไป

"เด็กที่เดินส่วนกันเมื่อกี้ ชื่ออะไรนะคะ"
"เอ ไม่เคยเห็นหน้าเลยล่ะค่ะ"
"เด็กห้องเดียวกับคุณอายาเมะไงล่ะคะ คนที่กระโดดเชือกพลาดไง"
"อ๋อ เด็กคนนั้นน่ะเอง"
"กระโดดเชือกพลาดเหรอ ?  จะว่าไป ห้องคุณอายาเมะมีใครทำพลาดก็เลยตกรอบไปเร็วเลยใช่ไหมคะ"
"เห็นว่าซ้อมกันมาแทบแย่ เล่นเอาคุณอายาเมะขุ่นเคืองใจเลยล่ะค่ะ"

เด็กคนนี้เองน่ะเหรอที่พลาด
พวกเด็กผู้หญิงที่เดินตามมาน่าจะอยู่ห้องเดียวกัน คงจะไม่กล้าสู้หน้าล่ะมั้ง

"คุณโมชิดะใช่ไหมคะ ตอนนี้เด็กคนนั้นโดนในห้องคว่ำบาตรแล้วล่ะค่ะ"
ฉันลองถามเรื่องเด็กคนนั้นกับคุณโอมิยะ อายาเมะเมื่อตอนกินข้าวกลางวันด้วยกันในห้องอาหาร
"คว่ำบาตร ? ทำไมล่ะคะ ?"
"เพราะเธอเป็นคนทำพลาดตั้งแต่ต้นตอนแข่งกระโดดเชือกไงล่ะคะ ทุกคนอุตส่าห์ซ้อมกันมาตั้งนาน ห้องฉันน่ะมั่นใจเรื่องกระโดดเชือกพอตัวเลยนะคะ"

เอ๋ ~ กะอีเรื่องแค่เนี้ยนะ~

"ฉันเองก็ยัวะคุณโมชิดะไปเหมือนกัน แต่ตอนนี้ไม่ได้โกรธเคืองอะไรแล้วนะคะ แต่ไม่ใช่แค่นั้น คุณโมชิดะยังหกล้มตอนวิ่งแข่งสามขาทำให้คู่วิ่งพลอยได้รับบาดเจ็บไปด้วย"
"บาดเจ็บ ?"
"ก็แค่เข่าถลอกน่ะค่ะ แต่คู่วิ่งคนนั้นเป็นเด็กจากกลุ่มคุณซึรุฮานะ มากิ"

ซึรุฮานะ มากิ หัวหน้ากลุ่มสาวแกลน่ะเหรอ ทำให้คนในกลุ่มนั้นเจ็บตัว โชคร้ายจริงๆ
ฉันก็ลงวิ่งแข่งสามขาเหมือนกัน แต่เด็กที่คู่กับฉันร้องว่า "ท่านเรย์กะ ร้องให้จังหวะดังๆ นะคะ !" ว่าแล้วก็ลากฉันปลิวไปด้วย จึงไปถึงเส้นชัยได้อย่างปลอดภัย

จะว่าไปในตอนนั้นห้องที่กำลังจะเข้าเส้นชัยดันพลาดล้ม ทำให้อันดับร่วงไปอย่างน่าเสียดาย นั่นคือคุณโมชิดะเองเหรอเนี่ย

"หลังจากนั้นมาคุณโมชิดะก็เลยโดนกลุ่มคุณซึรุฮานะเพ่งเล็งเอา"
"โดนรังแกเหรอคะ"
"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ แต่ก็โดนว่าประชดให้ได้ยินดังๆ ว่า "เพราะยัยนั่นแหละ" อยู่บ่อยๆ"

นี่ยังไม่เรียกว่ารังแกอีกเหรอ

"แค่งานกีฬาสีเนี่ยนะคะ"
"นั่นสินะคะ พวกเราน่ะได้เห็นวีกรรมของท่านคาบุรากิและท่านเอ็นโจก็พอใจแล้ว แต่กลุ่มคุณซึรุฮานะน่ะเก่งกีฬา ก็เลยเอาจริงเอาจังกับเรื่องนี้ล่ะมั้งคะ"

อ้อ ~ ก็มีพวกเด็กแบบนี้อยู่เหมือนกันนี่เนอะ
จากนั้นทั้งกลุ่มก็พูดคุยเรื่องสองหนุ่มสุดเท่ห์ในงานกีฬาสีอย่างเร่าร้อน

"ดับเครื่องชนตอนวิ่งแข่ง !"
"ท่านเอ็นโจตอนวิ่งระยะสั้นเท่ห์มากเลยค่า !"
"แต่ที่เริ่ดที่สุดก็ต้องจักรพรรดิตอนแข่งขี่ม้าส่งเมืองล่ะเนอะ แกร่งจังเลยค่ะ"
"พูดถึงแข่งขี่ม้าส่งเมือง ประธานสภานักเรียนก็เท่ห์เหมือนกันนะคะ"

ว่าไงนะ !?

"อา จริงด้วยเนอะ ฉันไม่รู้มาก่อนเลยล่ะค่ะว่าประธานม.ต้นจะเท่ห์ได้ขนาดนี้ รุ่นพี่โทโมเอะใช่ไหมคะ"
"ใช่ รุ่นพี่โทโมเอะ เซ็นจุ เข้ามาจากชั้นม.ต้น คะแนนอยู่ในระดับท็อปทรีตลอด หัวดีมากเลยล่ะค่ะ เก่งบาสเก็ตบอลด้วยนะคะ"
"พอเงียบๆ ก็ดูท่าทางน่ากลัว แต่เวลาหัวเราะแล้วน่ารักจังเลย"
"อ๊ะ ฉันเข้าใจความรู้สึกนั้นนะ !"

นี่มันอะไรกันเนี่ย !
คู่แข่งเพิ่มพรวดพราดโดยไม่รู้ตัว ! แถมหลายคนยังรู้เรื่องรุ่นพี่มากกว่าฉันอีก !
ที่ฉันทำได้ก็มีแค่แอบเอาขนมจากห้องสโมสรของ  Pivoine ไปให้ตอนไปที่ห้องสภานักเรียนแค่นั้นเอง
พอได้เห็นรอยยิ้มของรุ่นพี่ก็ใจเต้นตึกตัก ตั้งใจว่าจะหยิบฉวยเอาอะไรมาให้อีก คิดๆ ดูแล้วพอโตขึ้นไปฉันคงมีแนวโน้มจะเป็นแม่ยกทุ่มเงินสุดตัวให้ผู้ชายที่มาหลอกแน่เลยค่ะ ไม่ไหวแล้ว


ฉันไปเจอซากุระจังเพื่อส่งมอบรูปถ่ายอาคิสะวะคุงแต่งหญิงในงานกีฬาสีให้
วันนี้เรามาดื่มชาพลางพูดคุยกันที่โอเพ่นคาเฟ่เก๋ไก๋ ดื่มชาในคาเฟ่เนี่ยเหมือนเพื่อนกันจริงๆ เลยค่า !
แม้ฉันจะโทรหรือเมล์หาซากุระจังบ่อยๆ แต่เวลาของเราไม่ตรงกัน ก็เลยไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่
แค่ตอนปิดเทอมได้ไปเที่ยวบ้านซากุระจังแค่ครั้งเดียวเอง
ตอนนั้นฉันบอกไปว่าให้เก็บเป็นความลับจากอาคิสะวะคุง แล้วเม้าท์เรื่องรุ่นพี่กันกระจายเลยค่ะ


"จากนั้นมายังไม่มีอะไรคืบหน้าเลยเหรอ ไม่ได้นะ อุตส่าห์มีโอกาสเข้าหาตอนงานกีฬาแท้ๆ"
"ก็แหม..."

เข้าหาเนี่ย ดูเหมือนง่ายแต่ทำยากนะคะ
ซากุระจังผู้จริงจังกับความรักทำท่าจะเทศน์ต่อ ฉันจึงรีบเปลี่ยนหัวข้อ

"เดี๋ยวนี้มีคนนินทากันซึ่งๆ หน้าเลยล่ะ"
"อื้อ"

ฉันเล่าเรื่องคุณโมชิดะให้ฟัง
จากนั้นมาฉันก็นึกเป็นห่วง เลยแอบส่องดูคุณโมชิดะเรื่อยมา รู้สึกจะตกเป็นเป้ากลุ่มคุณซึรุฮานะอยู่จริงๆ
ก็ไม่ได้รังแกกันชัดๆ หรอกนะ แค่เวลาเดินสวนกันก็กระซิบกระซาบอะไรใส่ หัวเราะกันคิกคักๆ หมั่นแซะไปเรื่อยๆ

"ที่โรงเรียนฉันก็มีเรื่องแบบนี้เหมือนกัน ของแบบนี้ก็ได้แต่รอให้เรื่องเงียบไปเองนั่นแหละ"
"งั้นเหรอ"

เมื่อชาติก่อน วันหนึ่งอยู่ดีๆ ฉันก็เคยถูกเมินเหมือนกัน ไปถามเหตุผลก็ไม่ยอมตอบ แต่เวลาผ่านไปพักหนึ่ง ก็เปลี่ยนเป้าหมาย แล้วก็กลับมาคุยกันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ไม่ว่าจะในยุคไหนก็มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเสมอเลย
คุณโมชิดะก็น่าสงสาร แต่คนที่อยู่คนละห้องแถมไม่ได้สนิทกันอย่างฉันก็ยากจะเข้าไปช่วย
ตอนนี้ยังแค่โดนแซะๆ นิดหน่อย คงไม่เป็นไรมากล่ะมั้ง
ซากุระจังปลาบปลื้มสุดๆ กับรูปถ่ายเจ้าหญิงสโนไวท์อาคิสะวะคุงที่ฉันส่งให้

หลังออกจากคาเฟ่ ฉันก็แวะดูของเล็กๆ น่ารักที่ร้านขายของจุกจิกกับซากุระจัง
วันหยุดก็แวะช้อปปิ้งด้วยกันเนี่ย เหมือนเพื่อนกันจริงๆ เลย !
ใกล้ๆ กับร้านขายของมีศาลเจ้าผูกสัมพันธ์อยู่ ซากุระจังยืนยันว่าอยากแวะไป
ฉันไม่มีกะใจเท่าไหร่ แต่ซากุระจังอยากเสี่ยงเซียมซี ก็เลยตกลงเสี่ยงด้วย
ซากุระจังได้โชคกลาง ฉันว่าแค่นี้ก็ดีแล้ว แต่เจ้าตัวทำหน้าเซ็งบอกว่า "ครึ่งๆ กลางๆ ยังไงไม่รู้ กับทาคุมิก็ยังไม่ชัดเจนกันเลย"
ฉันนึกถึงหน้ารุ่นพี่ก่อนเสี่ยงเซียมซี มาเลย ! ขอมากกว่าไร้โชคนะ !

"อี๋ !"

เซียมซีที่จับได้ดันเป็น "โชคร้าย"  เพิ่งเคยจับได้ "โชคร้าย" ครั้งแรกนะเนี่ย มีจริงๆ ด้วยเหรอ...
ซากุระจังชะโงกหน้ามามองเซียมซีของฉันแล้วก็ผงะหงายหลังไป อย่านะ ! โชคร้ายมันไม่ได้ติดกันได้ซักหน่อย !

ผู้เฝ้าคอยไม่มาสู่ ของหายมิหวนคืน สัมพันธ์ไม่อาจผูก ความหวังพลันมลาย

"เอ่อ ได้ยินมาว่าเซียมซีที่ไม่ดีเนี่ย ให้ใช้มือซ้ายผูกไว้กับต้นไม้นะ"
"....จริงเหรอ"
"อะ อื้อ"

ฉันพับกระดาษเซียมซีสุดสยองเป็นเส้นยาวๆ พยายามผูกกับกิ่งไม้ด้วยมือซ้ายตามที่ซากุระจังว่า
แต่ยากกว่าที่คิดแฮะ
ยากเกินจนร่วงแปะไปกับพื้น
สงสัยต้องรดน้ำมนต์ก่อนกลับล่ะมั้ง




NEKOPOST.NET