[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 50 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.50 - ตอนที่ 50


50

ตัวฉันที่ตกหลุมรักรุ่นพี่โรมิโอ ถึงกับระเริงแล้วระเริงอีก
ระเริงเพลิดเพลินเกินไปจนหยิบจับอะไรไม่ติด จะหลับจะตื่นก็เพ้อหาแต่รุ่นพี่โรมิโอผู้เดียว
ตรวจสอบตารางเรียนห้องรุ่นพี่ หาจังหวะที่จะเดินสวนกัน เบิกตาโตเป็นไข่ห่านเฝ้าจ้องมองนอกหน้าต่างหวังจะได้เห็นท่าทางตอนเรียนพละ

แม้จะกลับมาบ้าน พอเผลอก็เอาแต่คิดถึงรุ่นพี่โรมิโอ เผลอดึงกลีบดอกไม้ทำนายอีกจนได้
ผลจากการทำนายโดยใช้ดอกอุราระออกมาไม่น่าชื่นใจ   ถ้าเป็นดอกไม้ที่ใช้ชื่อฉันก็เข้มแข็งกว่านี้หน่อยซี่ !

พอใช้ชีวิตแบบนั้นทุกวัน ลำดับผลสอบปลายภาคของฉันก็ร่วงลงมากราวรูด
แหงอยู่แล้ว ก็แต่ละวันแทบไม่ได้ตั้งใจเรียนหนังสือเลย เอาแต่หลงระเริง
ขนาดตัวฉันยังไม่คิดเลยว่าจะร่วงขนาดนี้

เมื่อไม่มีชื่อฉันอยู่บนกระดานประกาศผล พวกเด็กๆ รอบข้างก็พากันว่า "น่าเสียดายจังเลยนะคะ~"  แต่ก็เหมือนจะคิดกันว่าคงร่วงลงมาแค่ 2-3 อันดับล่ะมั้ง

ซะที่ไหนล่ะ ร่วงลงมา 30 อันดับแน่ะ
ปากเหวแล้ว นี่มันสถานการณ์อันตรายพอๆ กับยืนเลี้ยงตัวโงนเงนอยู่บนริมขอบเหวเลยนะ
"สมเป็นท่านเรย์กะ" กลายเป็นอดีตไปแล้ว ไม่ท่องตำราสามวันก็ลืมเลือน
คะแนนนี่มันห่วยเกินไปแล้ว...

ขณะกำลังหดหู่อยู่ อาจารย์ที่ปรึกษาก็เรียกตัวไปพบ มิหนำซ้ำยังเป็นที่ห้องปกครอง
สังหรณ์ใจเลวร้ายสุดๆ
จะโดนดุว่าไงน้า ~ ฉันคิดอย่างซึมเศร้าไปพลางขณะเดินไปห้องปกครอง เมื่อไปถึงอาจารย์ที่ปรึกษาก็ถามถึงความรู้สึกเกี่ยวกับผลสอบปลายภาคของฉัน
ยังไงน่ะเหรอ...ก็ได้แต่บอกว่ารู้สึกช็อคที่อันดับร่วงลงมาขนาดนั้นล่ะมั้ง เอ แล้วจะตอบไปยังไงดีนะ
ฉันครุ่นคิดอย่างลางเลือน ขณะที่อาจารย์จ้องมองฉันด้วยสีหน้าปั้นยาก

"พูดตามตรงนะ เกินคาดมากเลยล่ะที่คะแนนของคุณคิโชวอินตกลงขนาดนี้ ครูเห็นคะแนนของเธอสมัยประถมแล้ว เยี่ยมยอดมากนะคะ ถามอาจารย์ท่านอื่นๆ ก็มีแต่เสียงชมเชยว่าคุณคิโชวอินตั้งใจเรียนหนังสือ คะแนนสอบก็ดี เป็นเด็กที่เก่งมาก ครูก็คิดแบบนั้น ไม่เคยต้องเป็นกังวลมาก่อนเลย"

แต่ตอนนี้ อาจารย์ขมวดคิ้ว

"ทำไมถึงคะแนนตกขนาดนี้ล่ะคะ  ถ้ามีอะไรก็ช่วยเล่าให้ครูฟังด้วยนะคะ"

ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ ใครจะบอกออกไปได้ล่ะว่ามัวแต่ตกหลุมรักจนหน้ามืดตามัวไม่เป็นอันเรียนหนังสือน่ะค่ะ

"คงเพราะหนูพยายามไม่พอน่ะค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะ"
"คือว่านะ เรื่องในครั้งนี้ค่อนข้างเป็นปัญหา ไม่ใช่เรื่องผลสอบเท่านั้นนะ แต่เป็นเรื่องทัศนคติของตัวคุณในช่วงนี้ด้วย  อาจารย์หลายท่านคอมเมนต์มาว่าคุณใจลอยไม่เป็นตัวของตัวเอง ถึงได้ผลลัพธ์แบบนี้ อะไรคือสาเหตุกันเหรอ"

เอ๋ กลายเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ แค่ผลสอบฉันตกลงเนี่ยนะ !?
เดี๋ยวสิ ทำไมฉันกลายเป็นเด็กมีปัญหาไปแล้วล่ะ !?
จาก "สมเป็นท่านเรย์กะ" กลายเป็นเด็กมีปัญหาถูกเรียกเข้าห้องปกครองไปแล้ว !

"นี่ คุณคิโชวอิน หรือว่าคุณจะโดนเด็กผู้ชายไม่ดีหลอกลวงอยู่"
"หา ?"

จู่ๆ ถามอะไรเนี่ย

"ส่วนมากเด็กผู้หญิงจะเสียคนก็เพราะมีเด็กผู้ชายมายุ่งเกี่ยวนี่แหละ  คุณคิโชวอินที่เคยเป็นเด็กเรียนดีเปลี่ยนไปขนาดนี้ ก็เป็นเพราะไปคบหากับเด็กผู้ชายไม่ดีหรือเปล่า"

อาจารย์โน้มตัวลงมาถาม
หมายความว่าฉันคบหากับผู้ชายไม่ดี จนตกต่ำลงสู่หนทางแห่งอันธพาล
อะไรจะขนาดนั้น
ระหว่างที่กำลังหลงระเริงอยู่กับความรัก ฉันก็โดนแปะป้ายว่าเป็นเด็กผู้หญิงใจแตกไปแล้ว !

"ไม่นะคะ ไม่ใช่อย่างงั้นเลยค่ะ"

ไม่ใช่เด็กผู้ชายไม่ดีเลยนะคะ เป็นประธานสภานักเรียนที่คะแนนเลิศเลอจนเข้าตาอาจารย์ด้วยซ้ำไปค่ะ
อย่าว่าแต่จะคบกันเลย ตั้งแต่นั้นมายังไม่มีโอกาสได้พูดกันซักคำด้วยซ้ำ
ได้แต่กลิ้งไปกลิ้งมาในห้องกรี๊ดกร๊าดว่า "อุฮิฮิ รุ่นพี่โรมิโอ ~~" แค่นั้นเอง
แค่ปล่อยให้สันดานขี้เกียจของฉันมันหลุดออกมาแค่นั้นเอง ทำไมสถานการณ์ถึงเลวร้ายได้ขนาดนี้ !

"อาจารย์กำลังพูดคุยกันว่าน่าจะติดต่อผู้ปกครองดูซักครั้ง"

เอ๋ ! ปัญหามันสาหัสขนาดนั้นเลยเหรอ !?
นี่ฉันกลายเป็นประเด็นในที่ประชุมอาจารย์ไปแล้วเหรอ !?
เด็กที่คะแนนแย่กว่าฉันยังมีอีกเยอะ ไหงมีแต่ฉันคนเดียวที่กลายเป็นนังเด็กใจแตกต้องอบรมแบบนี้ !

"เอ่อ ไม่มีอะไรจริงๆ นะคะ แค่เผลอตัวหละหลวมไปชั่วครู่เท่านั้นเองค่ะ หนูจะสำนึกผิดแล้วจะตั้งใจใหม่ให้ดีในครั้งหน้านะคะ"
"...ทางโรงเรียนก็เชื่อในตัวคุณคิโชวอินมากนะคะ เรื่องในครั้งนี้ทำให้พวกครูช็อคกันไปพอสมควร ก็เลยอยากจะแนะนำให้ลงเรียนเสริมตอนปิดเทอมหน้าร้อน"
"เรียนเสริม ?"

สำหรับมัธยมต้มช่วงปิดเทอม เด็กที่มีผลการเรียนแย่จะต้องเข้าเรียนเสริม สำหรับเด็กที่อยากเข้าเรียนเองเพิ่มเติมก็มีอยู่เหมือนกัน แต่ก็เป็นส่วนน้อย

เรียนเสริม... "สมเป็นท่านเรย์กะ" จะต้องเรียนเสริม...
แต่ว่า นี่คงหมายความถึงการจับตามองพฤติกรรมช่วงปิดเทอมฤดูร้อนด้วย
เด็กบางคนพอขึ้นเทอมใหม่ก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยนี่นา แบบว่าไปคบเพื่อนไม่ดีมา

แต่อาจารย์คะ หนูน่ะอย่าว่าแต่เพื่อนไม่ดีเลย เพื่อนปกติก็แทบจะไม่มีใครคบด้วยอยู่แล้ว แทบไม่มีใครคบหาด้วยในเวลาส่วนตัวเลยนะคะ...
เด็กที่อยู่บ้านคนเดียวอย่างหนูจะกลายเป็นเด็กใจแตกไปได้ยังไง ?

เอาเถอะ ช่วยไม่ได้ ทำตัวเองแท้ๆ
เมื่อเป็นแบบนี้แล้วก็ต้องกู้ชื่อเสียงคืนมาด้วยตัวเอง

"ทราบแล้วค่ะ หนูจะเข้าเรียนเสริมค่ะ"

ปิดเทอมฤดูร้อนแรกของชั้นม.ต้น ดูจะไร้รสชาติสิ้นดี

 

เรียนเสริมวันแรก ฉันมุ่งหน้าสู่โณงเรียน
พอเปิดเผยเรื่องต้องไปเรียนเสริมที่โรงเรียนกับครอบครัว ก็ดูท่าจะช็อคกันพอดู

ท่านแม่สับสนว่า "คะแนนขนาดนี้ก็ต้องไปเรียนเสริมด้วยเหรอ" แต่ในกรณีของฉันมันไม่ใช่ลำดับคะแนนหรอก แต่เป็นเรื่องต้องสงสัยในพฤติกรรมซะมากกว่า

ถ้าสารภาพไปตามตรงว่า "อาจารย์สงสัยว่าหนูกำลังถูกเด็กผู้ชายเลวๆ หลอกลวงอยู่ค่ะ" มีหวังกลายเป็นเรื่องใหญ่ ฉันจึงอุบเงียบไว้
ท่านพี่มองคะแนนฉันพลางทำท่าครุ่นคิดอะไร
ขอโทษนะคะที่เป็นน้องสาวที่ไม่เอาไหน

แต่เรื่องในครั้งนี้ทำให้ฉันสำนึกผิดอย่างมาก
ถึงจะตกใจว่ากะอีแค่คะแนนลดลงเท่านี้ก็ต้องกลายเป็นเรื่องใหญ่มโหฬารก็เถอะ
ต้องยอมรับว่าฉันเกียจคร้านลงจริงๆ
ทำให้หลายคนต้องเดือดร้อนและเป็นห่วง
อาจารย์สอนพิเศษคารินก็ถึงกับซึม โทษตัวเองว่าเป็นเพราะวิธีสอนไม่ดี

หนำซ้ำความเกียจคร้านนั่นยังนำมาซึ่งปัญหาใหญ่ที่สุด ซึ่งก็คือความอ้วน
ลักยิ้มที่จะโผล่มาเมื่อฉันหัวเราะเริ่มจางลงเพราะเนื้อที่เติมเต็ม
ฉันทำเมินไปเพราะนึกว่าคิดไปเอง แต่พุงกลมๆ ก็เริ่มฟ้องว่า "นี่แหละคือความเป็นจริงของหล่อน !"
ไม่ได้การ ฉันชอบวันพีซทรงบานๆ ก็จริง แต่ก็ไม่อยากให้หุ่นบานไปด้วยหรอกนะ

พุงกลมๆ เหมือนลูกทานุกิแบบนี้ไม่เอาเด็ดขาด !

ฉันตั้งใจว่าฤดูร้อนนี้จะกลับตัวกลับใจเสียใหม่


ชั้นเรียนเสริมไม่ได้แบ่งออกตามห้อง แต่นักเรียนทั้งชั้นปีมารวมตัวกันในห้องเรียนหนึ่ง
เมื่อก้าวเข้าห้องไป พวกนักเรียนที่มาถึงก่อนก็พากันทำหน้าตกตะลึง
สวัสดีค่ะ ทุกท่าน
ทั้งที่ฉันยิ้มแย้มให้อย่างสนิทสนม ทุกคนกลับเบือนสายตาหนี เพราะอะไรกันนะ

พวกนักเรียนในห้องส่วนมากเป็นเด็กคะแนนไม่ดี แถมไม่เด่นสะดุดตาในโรงเรียนทั้งนั้น แหม จะว่าไปก็เป็นกลุ่มชั้นต่ำๆ ชายขอบโรงเรียนล่ะนะ
ส่วนนักเรียนที่มาเพราะอยากเรียนเสริมเองก็มีแต่กลุ่มหนอนหนังสือตัวจริงเสียงจริง

ไม่มีนักเรียนกลุ่มเดียวกับฉันเลยซักคน
ในกลุ่มเดียวกันก็คงมีนักเรียนที่คะแนนแย่กว่าฉันอยู่ แต่เด็กพวกนั้นก็จะไปเรียนกับอาจารย์ติวเตอร์ ไม่มาเรียนเสริมที่โรงเรียนหรอก
แล้วก็ไม่มีเด็กแรงๆ วัยต่อต้านมาด้วย
ที่นี่มีแต่พวกนักเรียนว่าง่ายไร้พิษภัยใช้ชีวิตอย่างสงบในมุมโรงเรียนมารวมตัวกันเท่านั้น

พอฉันนั่งลงข้างหลังห้องเรียน พวกนักเรียนที่นั่งอยู่แถวๆ นั้นก็พากันย้ายที่อย่างเงียบๆ
มีเด็กๆ ที่สนิทกันจับกลุ่มกันอยู่หลายกลุ่ม แต่ตรงที่นั่งฉันกลายเป็นเกาะร้างโดดเดี่ยว

เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็เห็นทิวทัศน์กำลังพร่าเลือน อ้าว หรือว่าจะเป็นภาพลวงตากันนะ
...ไม่ได้ร้องไห้ซักหน่อย


ค่าตอบแทนสำหรับการหลงระเริงในรักช่างใหญ่หลวง
การเรียนเสริมอันโดดเดี่ยวเพิ่งจะเริ่มขึ้นวันนี้เท่านั้น

 

 




NEKOPOST.NET