[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 48 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.48 - ตอนที่ 48


 

48

กรอกรายชื่อนักเรียนในห้องพร้อมชมรมที่สังกัดเรียบร้อยแล้ว ก็ต้องนำรายชื่อไปส่งที่ห้องสภานักเรียน ในตอนนั้นเองที่หัวหน้าห้องจู่ๆ ก็ออกปากว่า "ผมไปคนเดียวดีกว่าไหม"

"ทำไมล่ะคะ"
"เอ๋ ก็ได้ยินว่าสภานักเรียนไม่ค่อยถูกกับ Pivoine เท่าไหร่... ยังไงคุณคิโชวอินก็เป็นสมาชิกของ Pivoine  ใช่ไหมล่ะ"

คำว่า "ยังไง" นี่มันยังไงกันยะ เสียมารยาทจริง

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แล้วตัวแทนห้องก็ควรจะโผล่หน้าไปรายงานตัวกับสภานักเรียนซักครั้งด้วย ฉันก็จะไปด้วยค่ะ แค่เอาเอกสารไปส่งก็เสร็จแล้วนี่คะ"
"ถ้าคุณคิโชวอินว่าอย่างงั้นก็ได้"
"งั้นก็รีบไปกันเถอะค่ะ เอาเอกสารไปส่งแล้ววันนี้จะได้กลับกันเสียที"

ฉันโบกกระดาษในมือพั่บๆ ใส่หัวหน้าห้อง เราสองคนเดินไปทางห้องสภานักเรียนด้วยกัน

เพิ่งเคยมาที่ห้องสภานักเรียนครั้งแรกนะเนี่ย
ในหมู่เด็กม.1 ไม่มีใครเป็นสมาชิกของสภานักเรียน จึงแทบไม่มีคนคุ้นหน้าเลย
พวกเราเคาะประตู แจ้งชื่อห้องและธุระเพื่อขออนุญาตเข้าห้อง

"ขออนุญาตค่ะ"

ห้องสภานักเรียนประกอบไปด้วยโต๊ะทำงาน ชั้นหนังสือและล็อคเกอร์ ตรงกลางมีโซฟาและโต๊ะตั้งอยู่ เป็นห้องที่เรียบง่ายเมื่อเทียบกับห้องสโมสรของ Pivoine

แหม แต่ถ้าเอา Pivoine เป็นมาตรฐานซะอย่าง อะไรๆ ก็ดูเรียบง่ายไปหมดล่ะเนอะ
สมเป็นห้องสภานักเรียนมากความสามารถ ยังไงที่นี่ก็ยังเป็นซุยรัน ข้าวของเครื่องใช้ล้วนเป็นของคุณภาพดี
ฉันกับหัวหน้าห้องแนะนำตัวเองแล้วแจ้งธุระอีกครั้ง

"รายชื่อชมรมนะ ใส่กล่องนี่ได้เลย"

หย่อนเอกสารใส่กล่องตามที่รุ่นพี่แนะนำแล้วก็เป็นอันเสร็ต
แป๊บเดียวเอง
ตอนที่ทำความเคารพกำลังจะลากลับนั้นเอง จู่ๆ ประตูห้องสภานักเรียนก็เปิดพลัวะออกมา

"เฮ้ ฉันไปหาเสบียงจากห้องอาหารมาฝาก กินกันซะซี่ ! ความจริงตั้งใจจะไปจิ๊กขนมมาจากพวก Pivoine น่ะนะ !"

หัวใจโลดเต้นแรง

"เดี๋ยวสิประธาน ! เด็กคนนั้นก็ Pivoine นะ!"
"เอ๋"

ดวงตานั้นตรงมาจับที่ฉัน

สายตาคมกล้าราวกับจะทะลุทะลวง รอยยิ้มท้าทาย เจิดจ้าเหมือนดวงอาทิตย์
วินาทีที่เห็นคนๆ นี้ ออเครสต้าในหัวฉันก็ตั้้งต้นบรรเลงดนตรีทันที
เพลงคึกคักที่ชวนให้ใจเต้นตึกตัก เป็นคนที่เหมือนกับเพลง "อา เทพธิดาแห่งชะตากรรม" ของออร์ฟเลย !

"ทำไมเด็ก Pivoine มาอยู่ที่นี่ล่ะ ?"

ทำไงดีล่ะ ละสายตาออกไปไม่ได้เลย
ใจเต้นใหญ่แล้ว ทำไงดี ใจเต้นใหญ่เลย !

"เฮ้"

แย่แล้ว ! ฉันตกหลุมรักแล้วล่ะค่า !

 

หลังจากนั้นฉันก็เรียกสติตัวเองกลับมาได้ ล่าถอยออกจากห้องไป
นับว่าโชคดีที่รุ่นพี่ที่สภานักเรียนตีความเอาเองว่าฉันช็อคกับประโยค "ตั้งใจจะไปจิ๊กขนมมาจากพวก Pivoine น่ะนะ !" จนพูดไม่ออก
ประธานสภาฯ บ่นปอดแปดพลางเตือนฉันด้วยรอยยิ้มเจิดจ้าว่า "เรื่องนี้เก็บเป็นความลับอย่าให้พวก  Pivoine รู้นะ"
ฉันสาบานไว้ในใจว่าต่อให้ตายก็ไม่บอก


บุคคลที่ปรากฎตัวขึ้นอย่างดรามาติคพร้อมกับบทเพลง "อา เทพธิดาแห่งชะตากรรม" คือประธานสภานักเรียนชั้นม.3 รุ่นพี่โทโมเอะ เซ็นจุ
ตอนนี้มีข้อมูลแค่นี้เอง
แต่เท่านี้ก็พอแล้ว
ตั้งแต่นั้นมาในหัวของฉันก็บรรเลงเพลงออเครสตร้าที่กลายเป็นเพลงอิมเมจประจำตัวรุ่นพี่อย่างอึกทึกครึกโครมไม่ยอมหยุด เอนด์เลสเลยล่ะ
อุ่ก แค่นึกถึงหน้ารุ่นพี่ก็ปวดหน้าอกแล้ว !

แต่รอยยิ้มนั่น เท่ห์จังเลยค่ะ...
 "เรื่องนี้เก็บเป็นความลับอย่าให้พวก  Pivoine รู้นะ"
อุฮิ้ว~~~~!!

ฉันนอนกลิ้งๆๆ ไปมาบนเตียง
กว่าจะลุกขึ้นมาได้ก็ตาพร่าไปหมด

แล้วจากนี้ไปจะทำไงต่อล่ะ
เรียนคนละชั้นปีกันด้วย คนที่ไม่ใช่สมาชิกสภานักเรียนอย่างฉันกับรุ่นพี่แทบไม่มีจุดเชื่อมกันเลย
หนำซ้ำเขายังเป็นประธานสภานักเรียนที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากับ Pivoine มานานปี
แทบไม่มีโอกาสเข้าหาเลย
ถ้ารุ่นพี่ไม่ใช่ประธานสภาฯ ก็ดีน่ะสิ !

อื๋อ ?
....เดี๋ยวสิ นี่มันเหมือนโรมิโอกับจูเลียตเลยนี่นา ?
อุกรี๊ดดดดด ! ถ้ารุ่นพี่โทโมเอะเป็นโรมิโอ ฉันก็ต้องเป็นจูเลียตน่ะสิ !!
ได้โปรดทิ้งนามของท่านเถิดเจ้าค่ะ !

....ใจเย็นก่อน
ฉันเป็น Pivoine จึงเข้าเป็นสมาชิกสภานักเรียนไม่ได้ ถึงฉันจะเข้าได้ก็ตามตอนนั้นรุ่นพี่ก็คงเรียนจบม.ต้นพอดี ไม่มีความหมายน่ะสิ
....รุ่นพี่จะเรียนจบ รุ่นพี่โรมิโอะจะเรียนจบ ! รุ่นพี่โรมิโอน่ะเหรอ !!

....ใจเย็นก่อนสิ ฉันเนี่ยล่ะก็
ก่อนอื่นต้องให้เขาจำชื่อกับหน้าฉันให้ได้ก่อน
อ๊ะ วันนี้รุ่นพี่ไปขนเสบียงมาจากห้องอาหารด้วยนี่ หรือว่าหลังเลิกเรียนแล้วจะท้องหิวกันนะ
ลองเอาคุกกี้ทำเองไปให้ดีมั้ยน้า

"อร่อยมากเลย สมเป็นอาหารฝีมือจูเลียตจริงๆ"
"แหม รุ่นพี่โรมิโอเนี่ยล่ะก็"

ถ้าเกิดเขาชมมาแบบนี้จะทำไงดีล่ะ !? ฉันเนี่ย !?
ดีล่ะ เอาตามนี้แหละ !

ที่เหลือก็...
ฉันหยิบเอายางลบก้อนใหม่ออกมาจากลิ้นชัก

แหม แบบว่า...ก็ไม่ได้เชื่ออะไรกับเรื่องแบบนี้หรอกนะ
แต่สมัยอยู่ม.ต้นในชาติก่อน เคยฮิตกันอยู่พักหนึ่ง

เวทมนตร์ที่ว่า "ถ้าเขียนชื่อคนที่ชอบลงบนยางลบก้อนใหม่แล้วใช้จนหมดก้อนได้โดยไม่มีใครมาแตะต้อง ทั้งสองคนจะได้เชื่อมสัมพันธ์กัน"

ฉันก็ไม่ได้เชื่อหรอกน้า~ แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ ~ ลองเล่นดูหน่อยก็ได้
ฉันถอดปลอกยางลบออก ใช้ปากกาแดงเขียนชื่อตัวเล็กๆ

"โทโมเอะ เซ็นจุ"

สวมปลอกกลับเข้าที่แล้ว ฉันก็ตั้งจิตภาวนาต่อหน้ายางลบ

พระเจ้าขา ! ขอโอกาสให้ลูกด้วยเถอะค่า !


พอใช้หัวแล้วก็ท้องว่าง ได้เวลาอาหารเย็นพอดี
ระยะนี้ท่านพี่กลับมาบ้านไว วันนี้ก็กลับมาทันกินอาหารเย็นด้วยกัน
ต้องกินข้าวพร้อมหน้ากันสิถึงจะอร่อยที่สุด
อา...แต่วันนี้หัวใจฉันอาจจะเต็มตื้นจนกินข้าวไม่ลงก็ได้...
ฉันล้มป่วยเป็นไข้ใจเสียแล้ว...

อ้าว แก้มลูกวัวตุ๋นไวน์แดงนี่ของโปรดฉันเลยล่ะ

พอสบตากันท่านพี่ก็ยิ้มแย้มอย่างใจดี
อืม~
ถ้าอิมเมจของรุ่นพี่โรมิโอคือเพลง "อา เทพธิดาแห่งชะตากรรม" แล้ว อิมเมจของท่านพี่ก็คงเป็นเพลง "โบเลโร่" ของราเอลล่ะมั้ง
ของท่านไอริเป็น "ลา คัมปาเนล่า" ของลิซท์ ส่วนของท่านยูริเอะเป็น "อาฟ มาเรีย" ของชูเบิร์ต
เอ็นโจเป็น "Gnossiennes" ของซาติ ของท่านอิมาริเป็น... อะไรดีนะ "ที่ตลาดเปอร์เซีย" ล่ะมั้ง

ของคาบุรากิเป็น "ราตรีในภูเขา" ของมุซซอฟสกี้


ในอีกไม่กี่วันให้หลัง ท่านอิมาริ "ที่ตลาดเปอร์เซีย" ก็แวะมาเที่ยวที่บ้าน ฉันจึงแอบไปปรึกษา

"เอ๋ ! เรย์กะจังมีคนที่ชอบแล้วเหรอ !?"
"ห้ามบอกท่านพี่นะคะ"
"...อา อื้อ"

ฉันอุบไว้ไม่บอกว่าชอบใคร แต่ลองถามหาวิธีเข้าหาผู้ชายดู
น่าเสียดายที่ไม่ได้คำแนะนำดีๆ จากท่านอิมาริ
เพียงแต่บอกว่าคุกกี้ทำเองนั้น ถ้าไม่ใช่คนที่สนิทสนมกันแล้ว อีกฝ่ายอาจจะหนักใจนิดหน่อย ฉันจึงตัดสินใจจะเชื่อตามคำแนะนำ

จะว่าไปที่ซุยรันก็ไม่ค่อยนิยมช็อคโกแลตทำมือในช่วงวาเลนไทน์กันเท่าไหร่ คุกกี้ก็คงเหมือนกันล่ะมั้ง
แต่อุตส่าห์ซ้อมมือมาทั้งทีน้า เชอะ

ฮ้า แต่พอมีความรักแล้วสนุกทุกวันเลย !

 

 




NEKOPOST.NET