NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.47 - ตอนที่ 47


47

พอขึ้นชั้นมัธยม พอจะออกไปเดินๆ ไหนได้ด้วยตัวคนเดียวแล้ว ฉันมีที่หนึ่งที่ตั้งใจมาตลอดว่าอยากลองไป
นั่นก็คือบ้านที่อาศัยอยู่ในชาติก่อน
โลกนี้แทบจะเหมือนกับญี่ปุ่นที่ฉันเคยอาศัยอยู่ในชาติก่อนเป๊ะๆ ทั้งแลนด์มาร์ค ชื่อสถานีหรือที่อยู่
แต่ก็มีจุดที่แตกต่างกันบางส่วน นั่นก็คือโรงเรียนซุยรัน และพวกบ้าน สังคม หรือผู้คนที่ออกมาในเรื่อง Kimi Dolce
แต่นอกเหนือจากนั้นแล้วก็เหมือนกับเมืองญี่ปุ่นที่ฉันรู้จักแทบทุกอย่าง  ถ้างั้นบางทีครอบครัวของฉันอาจจะยังอาศัยอยู่ในบ้านที่ฉันเคยอยู่ก็เป็นได้

ฉันคิดมาตลอด
บางทีเราอาจจะได้พบกันอีกครั้งก็เป็นได้

ครอบครัวของฉันในชาติก่อนอาศัยอยู่ในเมืองไกลจากโตเกียวไปเล็กน้อย
พ่อแม่ ฉันและน้องสาว พวกเราสี่คนอาศัยอยู่ในแมนชั่น
คุณพ่อเป็นซาลารี่แมนธรรมดา พอขึ้นจากอ่างอาบน้ำก็จะเดินร่อนไปร่อนมาในกางเกงขาสั้นตัวเดียวจนโดนทั้งบ้านไล่โห่ คุณพ่อที่เป็นคนไม่เอาไหนเวลาอยู่บ้าน

คุณแม่เป็นแม่บ้าน ทำอาหารเก่ง เวลาฉันกลับจากโรงเรียนรินคังหรือกลับจากทัศนศึกษา แม่จะทำฟุคิโคมิโกะฮัง (ข้าวหุงใส่เครื่อง คือข้าวที่ใส่เครื่องปรุงกับอาหารสดจำพวก หน่อไม้ เห็ด ไก่ลงในหม้อหุงข้าวเพื่อปรุงให้สุกพร้อมกัน) นิคุจากะกับโอเด้งของชอบของฉัน ส่วนของน้องสาวจะเป็นแฮมเบิร์กราดซอสมะเขือเทศ ไข่ตุ๋น แล้วก็ซุปมิโซะใส่เห็ดนาเมโกะ

พอได้กลับมาหลังจากหายไปหลายวัน เปิดประตูออกก็ได้กลิ่นกับข้าวที่ชอบลอยมาเตะจมูก อา สบายใจจังเลยที่ได้ลกับมา

เวลาคุณพ่อกลับมาจากทำงานต่างจังหวัดเป็นยังไงนะ ? อ้อ เปลี่ยนจากเหล้าซ่าๆ เป็นเบียร์เย็นเจี๊ยบนี่นา คุณพ่อดื่มด้วยท่าทางดีอกดีใจ บอกว่า "ยังไงเบียร์ก็คนละชั้น"

ตัวฉันในชาติก่อนมักจะนอนกลิ้งเกลือกอย่างเกียจคร้านไปมาในบ้าน จนโดนคุณแม่โมโหเอา
พอโดนดุว่า "ไปอ่านหนังสือสิ" "รีบๆ ไปทำการบ้านได้แล้ว" ก็หมดกำลังใจจะทำซะงั้น เป็นเพราะอะไรกันนะ

บางครั้งก็เคยทะเลาะกันเพราะแม่เข้ามาเก็บห้องตอนฉันไม่อยู่ ถึงแม่จะเห็นเป็นของของไร้สาระ แต่มันก็เป็นของสำคัญของหนูนะ ทิ้งไปได้ไงเล่า !

ส่วนน้องสาวเป็นเด็กเอางานเอาการ

เวลาเห็นฉันโดนแม่ดุ ก็มีสติปัญญาพอจะหนีเอาตัวรอดไปได้คนเดียว

เวลาผู้ใหญ่บอกว่า "เป็นพี่แล้วนะ อดทนหน่อยสิ" "เป็นพี่แล้วนะ ต้องให้น้องสิ" ฉันก็แค้นเคืองว่าทำไมเล่า เล่นเอาเกลียดน้องไปเหมือนกัน

แต่ตอนกลางคืนหลังดูรายการน่ากลัวๆ เราก็นอนใต้ผ้าห่มเดียวกัน เวลาไปห้องน้ำก็จูงมือกันไป คอยร้องเพลงให้กันอยู่ข้างนอกห้องน้ำ

ในพิธีบรรลุนิติภาวะของฉัน น้องสาวก็ใช้เงินที่ได้จากการทำงานพิเศษซื้อรองเท้าสานและกระเป๋าให้เป็นของขวัญ พลางหัวเราะบอกว่า "ถึงตาฉันก็ขอยืมบ้างนะ"

ส่วนคุณพ่อมักจะนอนกรนอยู่ตรงโซฟา อย่างกับสิงโตทะเลนอนตีพุงแน่ะ แถมคุณแม่ยังดุฉันว่า "ที่ลูกนอนกรนน่ะได้มาจากคุณพ่อแน่ๆ"

แต่พอถึงวันหยุด คุณพ่อก็มักจะบริการครอบครัวด้วยการขับรถพาไปเที่ยวใกล้ๆ บ้าน พาไปเที่ยวทะเลกับภูเขาด้วย ที่กระจกหน้ารถของคุณพ่อ มีเครื่องรางขับขี่ปลอดภัยที่ฉันซื้อมาเป็นของฝากจากการไปทัศนศึกษากับที่โรงเรียน


มาถึงสถานีรถไฟเมืองที่ฉันอยู่แล้ว
หน้าสถานีรถไฟคลับคล้ายคลับคลาเหมือนในความทรงจำของฉัน  มีที่ผิดกันบ้างก็ตรงที่มีซุปเปอร์ฯ ใหญ่ๆ แล้วก็โน่นนี่อีกนิดหน่อย แต่เป็นทิวทัศน์ที่น่าโหยหาจริงๆ

บ้านของฉันเดินไปจากสถานีประมาณสิบนาที เป็นแมนชั่นชั้นเจ็ดที่เดินจากถนนใหญ่เข้าสู่ย่านที่อยู่อาศัย

อีกนิดเดียว อีกเดียวก็จะมองเห็น พอเลี้ยวตรงนั้น...

ที่นั่นไม่มีแมนชั่นที่ฉันเคยอาศัยอยู่

มีอาคารสีเบจเก่าๆ ตั้งอยู่แทนที่แมนชั่นกำแพงอิฐแดง
บ้านที่ฉันเคยอยู่ ครอบครัวของฉัน ไม่อยู่ที่ไหนเลย


ขากลับฉันให้รถของบ้านคิโชวอินขับมารับ
ไม่ได้นั่งรถไฟตั้งนาน ตื่นเต้นไปหมดเลย ให้รถมารับเนี่ยสะดวกสบายกว่าจริงๆ ด้วย
พอชินกับวิถีชีวิตแบบนี้แล้วก็กลับไปใช้ชีวิตแบบสามัญชนไม่ได้แล้วล่ะ
ก็ชีวิตแบบนี้จะคงอยู่ไปเรื่อยๆ เลยนี่นา ช่วยไม่ได้น้า


พอกลับมาที่บ้าน ก็เจอท่านพี่อย่างน่าแปลกใจ
พอเข้ามหาวิทยาลัยแล้วก็ดูเหมือนท่านพี่จะยุ่งมากจนกลับมากินอาหารเย็นด้วยกันไม่ทันบ่อยๆ
ท่านพี่นอนกลิ้งเกลือกอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ฉันจึงลงนั่งแปะซุกตัวอยู่ข้างๆ

"อื๋อ ?  เป็นอะไรหรือเปล่า เรย์กะ"

เปล่าค่ะ ก็แค่อยากทำตัวอ้อนๆ บ้างแค่นั้นเองแหละค่ะ
ไม่ต้องสนใจน้องหรอกค่ะ อ่านหนังสือต่อไปเถอะ

ฉันเอาหัวถูไถเข้ากับแขนท่านพี่
ท่านพี่ก็นิ่งเงียบปล่อยให้ฉันออดอ้อนออเซาะตามใจชอบ


ตอนนั้น...
ฉันคิดว่า อ๋า ว่าแล้วเชียว
ที่นี่คือโลกการ์ตูนนี่นา ไม่มีทางมีอยู่จริงหรอก
แต่ก็แค่คิดว่าเผื่อจะมีโอกาส
อาจจะมีโอกาสได้เจอกันอีกครั้ง
อยากจะบอกเหลือเกินว่ารักมากๆ

ให้คุณแม่สอนทำอาหารไว้ก่อนก็ดีหรอก แบบนี้ก็ไม่มีโอกาสได้กินอาหารรสมือคุณแม่อีกแล้วชั่วชีวิต ก็ฉันไม่เคยช่วยคุณแม่ทำอาหารเลยนี่ ก็สมควรแล้วล่ะ

ถ้าไปนั่งดูเบสบอลกับคุณพ่อไว้บ้างก็ดีหรอก ฉันเอาแต่เก็บตัวอ่านการ์ตูนอยู่ในห้องเพราะไม่สนใจ ฉันก็เป็นลูกสาวสิงโตทะเล ถ้าได้นอนกลิ้งอยู่ในห้องนั่งเล่นด้วยกันบ้างก็จะดีหรอก

ถ้าทำดีกับน้องไว้ให้มากกว่านี้ก็ดีสิ ตอนที่น้องแอบเอาเครื่องประดับของฉันไปใช้แล้วทำหาย เราทะเลาะกันถึงขั้นลงไม้ลงมือ แต่ฉันเป็นพี่สาว น่าจะยอมให้น้องมากกว่านี้หน่อย


ขอโทษนะ ขอโทษนะ ขอโทษนะคะที่หนูไม่เอาไหน
อยากเจอจังเลย
อยากเจออีกครั้งจังเลย
เหงาจังเลย
หนูเหงามาตลอดเลยนะ
คุณพ่อ คุณแม่ ยูกะจัง...


ดูเหมือนฉันจะเผลอหลับไป
มีผ้าห่มปูทับอยู่บนตัวฉันที่นอนอยู่บนโซฟา
ท่านพี่เป็นคนห่มให้หรือเปล่านะ

ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ในห้องนั่งเล่นเลย

ที่นี่คือบ้านคิโชวอิน
ฉันคือคิโชวอิน เรย์กะ
ครอบครัวของฉันในตอนนี้ก็คือท่านพ่อ ท่านแม่ แล้วก็ท่านพี่

คราวนี้ฉันต้องรักษาครอบครัวของฉันเอาไว้ให้ได้
จะต้องปกป้องเอาไว้ให้ได้
ฉันตัดสินใจแล้ว

"อ้าว เรย์กะ ตื่นแล้วเหรอ"
ท่านพี่กลับมาที่ห้องนั่งเล่นพอดี

"เอะเฮะเฮะ"
ฉันโดดเข้าหาท่านพี่

 

 




NEKOPOST.NET