NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.45 - ตอนที่ 45


45

หลังเดินทางไกลก็เข้าสู่การสอบกลางภาคทันที
ฉันท่องหนังสือแทบตาย
ฉันได้เรียนรู้จากอาโออิจังว่าปริมาณตำราที่ต้องท่องสำหรับนักเรียนที่ต้องสอบเข้าเรียนต่อจริงๆ หนักหนากว่ากว่าที่จินตนาการไว้ จึงต้องยิ่งเรียนให้หนัก
ถ้าเจอคำถามที่ตอบไมได้ตอนกลางคืนก็จะพุ่งไปถามถึงห้องท่านพี่
เอาเป็นเอาตายจนที่บ้านห่วงเลยล่ะ
แต่ว่าจะปล่อยให้คำชม "สมเป็นท่านเรย์กะ" ตกระดับไปไม่ได้นี่นา~!


 ฉันอัดเข้าไปเท่าที่อัดได้ก่อนไปท้ายทายกับสอบกลางภาค
วินาทีที่การสอบสองวันเสร็จสิ้นลง ก็รู้สึกเลยล่ะว่าคำศัพท์กับสูตรคำนวณร่วงผล็อยไปจากสมองจนเกลี้ยง
ไม่ไหวแล้ว เผาไหม้หมดแล้ว...


วันนี้เป็นวันประกาศผลสอบ
ฉันแสร้งทำท่าอันดับอะไรกันไม่สนใจหรอกค่ะ ขณะมุ่งหน้าไปสู่บอร์ดประกาศผลกับเพื่อนๆ
ในใจเต้นตึกตัก
พระเจ้า พระเจ้าขา ได้โปรดมอบผลลัพธ์แห่งความพยายามให้ข้าน้อยด้วย ! ได้โปรดเมตตาด้วย !
ฉันไล่สายตาไปตามอันดับที่แปะอยู่บนบอร์ดด้วยใจระทึก

................
อ๊ะ เจอแล้ว


อันดับที่ 18      คิโชวอิน เรย์กะ

"อันดับที่ 18 ละค่ะ ! ท่านเรย์กะ !"
"ยินดีด้วยนะคะ ! ท่านเรย์กะ !"

อันดับที่ 18
พวกเด็กๆ รอบข้างพากันปรบมือแสดงความยินดีกับฉัน

.....สำเร็จ
สำเร็จแล้วล่ะตัวฉัน !
สมควรแล้วที่พยายามจนเอาไปเพ้อในฝัน !

"ขอบใจจ้ะ"

รอยยิ้มแห่งความโล่งใจหลุดออกมาอย่างยั้งไม่อยู่
แต่จ้างให้ก็ไม่ยอมบอกหรอกว่าท่องหนังสือมาแทบตายน่ะ
ไม่อยากให้ใครมาแปะป้ายว่าเป็นพวกหนอนหนังสือ

เฮ้อ เท่านี้ก็คงรักษาคำชม "สมเป็นท่านเรย์กะ" เอาไว้ได้ล่ะ ค่อยโล่งใจหน่อย
ถ้าได้อันดับที่ 18 จาก 200 คน ก็ถือว่าฉันทำได้ดีนะ
ฮ้า ดีจริงๆ

ใครๆ พากันส่งเสียงกรี๊ดกร๊าด
"ดูสิ ! ท่านคาบุรากิกับท่านเอ็นโจ !"

อันดับ 1   คาบุรากิ  มาซายะ
อันดับ 2   เอ็นโจ ชูสุเกะ

"ชิงอันดับที่ 1 2 จากนักเรียนข้างนอกมาได้นี่สุดยอดเลยนะคะ !"
"ทำอะไรก็เก่งไปหมดเลย ~"

....จริงด้วยนะ~
พวกเด็กผู้หญิงทำหน้าเคลิบเคลิ้มกันอีกรอบ
ดูไม่มีท่าทีท่องหนังสือเอาเป็นเอาตายแบบฉันเลยซักนิด หรือเป็นความแตกต่างของคนหัวดีอยู่แล้ว
ทั้งที่ตามปกติในสอบครั้งแรก พวกเด็กนักเรียนนอกที่ฝ่าฟันผ่านสงครามสอบเข้ามาได้จะชิงตำแหน่งท็อปแท้ๆ

แหม ยอดจริงๆ
ผิดกับพวกที่ดีแต่ท่าอย่างฉันเลย 
ตั้งแต่อันดับที่ 3 ลงไปส่วนมากมีแต่ชื่อที่ไม่คุ้นทั้งนั้น คงเป็นนักเรียนข้างนอกเกือบหมดละมั้ง

อ๊ะ เจอชื่อคุ้นๆ แล้ว
หืม....

ฉันลองกวาดสายตามองหาคนดังกล่าว แต่หาจากในหมู่คนผมดำไม่เจอ
หมอนั่นคงทำผมสีเงินไม่ได้ละมั้ง ถ้าทำสีผมแบบนั้คงโดนปัดตกไปตั้งแต่ตอนสัมภาษณ์แล้ว

....เอ๊อะ เอาเถอะ


วันนี้คุณฟุคิโอกะเรียกมาหาที่บ้านด้วยล่ะ
เพิ่งเคยไปเที่ยวบ้านเพื่อนตัวจริงเป็นครั้งแรกเลยนะ ดีใจจังเลย !
คุณฟุคิโอกะเป็นคุณหนูที่เรียนโรงเรียนคุณหนูอยู่แล้ว จึงผ่านการตรวจเช็คจากท่านแม่อย่างง่ายดาย

แต่เลือกเพื่อนให้ลูกสาวจากเฉพาะกลุ่มไฮโซแบบนี้ ฉันว่าไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ...
ส่วนขนมที่ท่านแม่ให้ถือติดมือไปเป็นของฝากคือคุกกี้จากร้านขนมฝรั่งที่จะรับเฉพาะการจองล่วงหน้าจากการแนะนำเท่านั้น ไม่รับลูกค้าหน้าใหม่ เป็นไอเท็มเฉพาะกิจประจำตระกูลคิโชวอินเลยล่ะ
หลังจากทำความเคารพคุณแม่ของคุณฟุคิโอกะแล้ว เราก็ขึ้นไปที่ห้องของคุณฟุคิโอกะ

"ช่วยนั่งที่โซฟาตัวนั้นได้ไหม"
"ค่า"

ห้องของคุณฟุคิโอกะเป็นห้องน่ารักๆ สมเป็นเด็กผู้หญิง
ฉันนั่งลงบนโซฟาลายดอกไม้เล็กๆ น่ารักตามที่สั่งอย่างว่าง่าย

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ สบายดีหรือเปล่า"
"สบายดีสิ ก็คุยกันอยู่บ่อยๆ ทางเมล์กับโทรศัพท์นี่นา"

คุณฟุคิโอกะหัวเราะคิกคัก
เวลาผ่านไปแค่ไม่กี่เดือน แต่รู้สึกว่าคุณฟุคิโอกะเองพอเข้าชั้นมัธยมแล้วก็ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเหมือนกันน้า

"จะว่าไป ได้ยินจากทาคุมิแล้วล่ะ เห็นว่าคะแนนสอบดีมากเลยไม่ใช่เหรอคะ ยินดีด้วยนะ"
"ขอบคุณค่ะ แต่ก็บังเอิญน่ะแหละ"

อาคิสะวะคุงเล่าเรื่องแบบนี้ให้คุณฟุคิโอกะฟังด้วยเหรอ
เมื่อกี้ก็มองเห็นจากหน้าต่าง บ้านอาคิสะวะคุงอยู่เฉียงๆ ตรงข้ามบ้านคุณฟุคิโอกะนี่เอง
เป็นบ้านใกล้เรือนเคียงจริงๆ ด้วย
เห็นว่าวันนี้อาคิสะวะคุงจะไปซ้อมที่ชมรมกรีฑา

"คุณฟุคิโอกะ เข้าชมรมอะไรหรือยัง"
"ยังลังเลอยู่เลยว่าจะเข้าชมรมโคโตะหรือชมรมเครื่องเป่าดี คุณคิโชวอินล่ะ ?"
"ตกลงฉันไม่ได้เข้าน่ะ ไม่มีอะไรอยากทำเป็นพิเศษ หลังเลิกเรียนก็ยุ่งๆ ด้วย"
"นั่นสิน้า ฉันก็ต้องซ้อมไวโอลินเหมือนกัน"

เราสองคนพยักหน้ากันหงึกหงัก

"แต่คุณคิโชวอินเรียนอยู่ซุยรันก็คงเป็นสมาชิกของสโมสรอะไรใช่มั้ย ลืมชื่อไปแล้วน่ะ"
"อ้อ  Pivoine "
"ใช่ นั่นแหละ เป็นสโมสรที่มีแต่คนที่ได้รับเลือกถึงจะมีสิทธิเข้าร่วมใช่ไหมล่ะ ขนาดโรงเรียนฉันยังพูดถึงกันอยู่บ่อยๆ เลยนะ"
"เอ๋ ทำไมล่ะ"
"ก็ขนาดที่ซุยรันยังมีแต่พวกคนจากตระกูลพิเศษเท่านั้นที่จะเป็นสมาชิกได้ใช่ไหมล่ะ โรงเรียนฉันเป็นโรงเรียนหญิงล้วนนี่นา อ่อนไหวกับเรื่องนักเรียนชายไฮโซนักล่ะ"
"เห~"

ชื่อนักเรียนชายชั้นสูงของซุยรันถูกหยิบยกขึ้นมาหลายคน มีคนที่ฉันไม่รู้จักอยู่ด้วย ยอดเลย...

"แต่ในสมัยของพวกเรานี่ทูท็อปของซุยรันน่ะมาแรงที่สุดเลยล่ะ"
"อ๋า....."

ไม่ต้องบอกชื่อก็นึกออก

"ทายาทตระกูลคาบุรากิมีฉายาว่าจักรพรรดิใช่ไหม ที่โรงเรียนยูริมิยะก็มีคนที่เรียกว่าเขาว่าจักรพรรดิเหมือนกันนะ"
"เอ๋ ! หรือว่าที่มาของชื่อนั่น..."
"อื้อ ทาคุมิบอกว่าเริ่มเรียกกันหลังงานแข่งกีฬาน่ะ" 

หวา แย่ล่ะสิ
ฉายาตอนแข่งขี่ม้าส่งเมืองกระจายไปถึงโรงเรียนอื่นแล้ว เจ้าตัวรู้เรื่องนี้หรือเปล่านะ
ชักจะสงสารหน่อยๆ แล้วสิ...

"มีอะไรเหรอ"
"เปล่า..แค่สงสัยว่าฉายาจักรพรรดิที่ได้มาตอนแผลงฤทธิ์ในศึกขี่ม้าส่งเมืองนี่มันยังไงๆ อยู่น้า"
"อ้าว งั้นเหรอ คนหล่อจะทำอะไรก็ดีไปหมดนั่นแหละ ที่มาจะเป็นยังไงก็ช่างเถอะ"
"งั้นเหรอ ?"
"ก็งั้นสิ พวกสาวๆ ที่โรงเรียนฉันยังกรี๊ดกร๊าดกับชื่อจักรพรรดินี่กันใหญ่เลย"
"โฮ่"  

งี้นี่เอง 
จะว่าไปตอนฉันอ่าน Kimi Dolce ก็ยังกรี๊ดกร๊าดว่า "จักรพรรดิเท่ห์จังเลยค่า ~!" โดยไม่รู้ที่มาที่ไปเลยนี่นะ

"ว่าแต่ชื่อเรียกฉันน่ะค่ะ"
"คะ ?"
"ไม่ต้องเรียกว่าคุณฟุคิโอกะ เอาเป็นซากุระก็ได้"

ว่าแล้วคุณฟุคิโอกะก็สะบัดหน้าไปอีกทาง

โอ้ ! คุณฟุคิโอกะเดเระแล้ว !

"เอ่อ งั้นเอาเป็นซากุระจัง"
"...ก็ได้ค่ะ"

แอบอมยิ้มอยู่ใช่มั้ย ซึนเดเระซากุระจัง

"งั้นก็ต้องเรียกฉันว่าเรย์กะนะ !"
"เหรอ ก็ได้ คุณเรย์กะ"

เอ๋ ! เรียก "จัง" ไปก็ต้องเรียก "จัง" กลับมาไม่ใช่เหรอ !? ฉันก็อยากให้เพื่อนๆ เรียกว่า "เรย์กะจัง" ให้น่ารักสมวัยบ้างนะ

เหมือนจะเห็นว่าฉันทำท่าไม่พอใจ ซากุระจังจึงถอนใจหนึ่งเฮือก

"เอางั้นก็ได้ค่ะ เรย์กะ"

เอ๋ หลุดจาก "จัง" ไปเป็นเรียกชื่อห้วนๆ เลยเหรอ !?

ไปเที่ยวบ้านปุ๊บ ก็ได้สนิทสนมกับซากุระจังขึ้นมาปั๊บเลยละค่ะ 

 




NEKOPOST.NET