NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.44 - ตอนที่ 44


ที่ผ่านมา โรงเรียนสอนพิเศษเป็นโรงเรียนสำหรับเด็กประถมโดยเฉพาะ เมื่อขึ้นชั้นมัธยม ฉันจึงต้องย้ายไปเรียนที่อื่น

ที่นี่ก็เป็นโรงเรียนสอนพิเศษที่ท่านพี่เคยเรียนมาก่อน อาคิสะวะคุงและคุณฟุคิโอกะแยกกันไปเรียนคนละที่ แต่ฉันได้เรียนที่เดียวกับอาโออิจังด้วย !

อาโออิจังเรียนอยู่ในโรงเรียนในเครือสาธิตฯ  แต่แม้จะเป็นโรงเรียนในเครือเดียวกัน ก็ไม่ใช่ระบบแบบเลื่อนขั้นยกชั้นเหมือนอย่างฉัน แต่เป็นการสอบเข้าภายในที่หากทำคะแนนไม่ได้มาตรฐานก็จะถูกเขี่ยตกไปอย่างไม่ปราณี ตั้งแต่เข้าปีใหม่มาเธอจึงพยายามอย่างหนักจนตาเป็นแพนด้า

เมื่อผ่านเข้าชั้นมัธยมได้โดยปลอดภัย เธอจึงได้มาพูดคุยเรื่องโทโระโรนอิโมะทาโร่กับฉันอย่างเพลิดเพลินเหมือนเคย ได้ยินว่าสินค้าใหม่ของโทโระโรนเป็นผ้าเช็ดมือล่ะ ไม่ใช่ทั้งผ้าขนหนูหรือผ้าเช็ดหน้า ทำไมต้องเป็นผ้าเช็ดมือด้วยนะ

ฉันยังพูดคุยกับคุณฟุคิโอกะทางเมล์และโทรศัพท์อยู่ เธอเป็นเพื่อนปากร้ายที่เหมือนจะมีแต่ก็ไม่มี ฉันจึงอยากรักษาไว้ให้ดี

คุยกันด้วยล่ะว่าวันหยุดนี้ไว้นัดมาเจอกันข้างนอก โอ้ เหมือนเพื่อนกันเลย ! พอคิดว่า แล้วไม่ต้องอยู่เล่นกับอาคิสะวะคุงเหรอ ?  เธอก็ว่าวันนั้นเป็นวันที่อาคิสะวะคุงไม่อยู่มีธุระ ก็ว่างั้นละน้า ~


เมื่อเข้าสู่ชั้นมัธยม ฉันก็ออกไปเดินข้างนอกคนเดียวได้ แค่ตอนพักเที่ยงเท่านั้นนะ

วันธรรมดามีเรียน ก็เลยแทบไม่มีเวลาอิสระ แต่วันหยุดได้เดินเตร็ดเตร่ตามลำพังแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ดีใจแทบแย่แล้ว

จะซื้อขนมที่ร้านสะดวกซื้อก็ไม่ต้องยึดที่สอนพิเศษเป็นรังลับ แค่ถือกระเป๋าใบใหญ่แล้วแล้วเอาถุงขนมใส่ในนั้นก็ไม่ต้องกลัวท่านแม่จะมาพบ
ท่านแม่ลงทุนเดิมพันชีวิตกับผิวสวยๆ ไม่มีทางอนุญาตให้ขนมกินเล่นน้ำมันเยิ้มเข้าบ้านเด็ดขาด 

หนำซ้ำ ความทะเยอทะยานลำดับต่อไปของฉันก็คือฟาสต์ฟู้ด
อยากกินจังเลย เดอะ จังค์ฟู้ดเนี่ย ทำไมเฟรนช์ฟรายถึงได้อร่อยขนาดนั้นนะ ต้องจิ้มซอสมะเขือเทศด้วย

แต่ซุยรันเป็นโรงเรียนเอกชน นักเรียนที่มาเรียนมาจากทุกสารทิศ แม้จะเป็นร้านที่ไกลจากบ้านก็ไม่แน่ว่าจะถูกพบเห็น ประมาทไม่ได้
แล้วก็อยากไปร้านแผงลอยตามงานเทศกาลด้วย ! ทางนี้จัดตอนกลางคืนก็เลยยิ่งลำบากหนักเข้าไปอีก ความฝันคงค้างคาเป็นฝันไปอีกซักพัก ยากิโซบะแผงลอยเนี่ยอร่อยจังเลยน้า~ อ๊ะ อยากกินทาโกะยากิด้วยล่ะ ปลาหมึกปิ้งก็ดีน้า~ 

ความฝันยิ่งขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

นึกว่าพอเข้าสู่ชั้นมัธยมแล้วก็จะได้เป็นอิสระ แต่ฉันถูกเสนอชื่อให้เป็นรองหัวหน้าห้องอีกแล้ว

แล้วคนที่จับคู่กันก็คือหัวหน้าห้องที่เผอิญมาอยู่ห้องเดียวกันอีกนั่นแหละ ถูกจับมาเป็นเซ็ทแบบนี้ แต่ฉันไม่เหมือนหัวหน้าห้อง ไม่ได้มีคาแรคเตอร์แบบพวกเด็กเรียนเสียหน่อยนี่นา 
ส่วนหัวหน้าห้องน่ะให้ความรู้สึกว่าเกิดมาเป็นหัวหน้าห้อง ใครๆ ก็เรียกว่าหัวหน้าห้องจนติดปาก ว่าแต่หัวหน้าห้อง ชื่อจริงชื่ออะไรนะ ?


ในเดือนพฤษภาคมจะมีการเดินทางไกล แถมยังปีนเขาด้วย

แหวะ ปีนเขา ไม่อยากไปเลย
ดูเหมือนจะเป็นคอนเซปต์ว่าให้ร่วมประสบการณ์อันยากลำบากเช่นการปีนเขาด้วยกัน เป็นการกระชับความสัมพันธ์ระหว่างเด็กนอกกับเด็กใน แต่ฉันว่าแทนที่จะมาปีนเขาเหนื่อยจนหอบแฮ่กๆ พูดไม่ออก ไปตั้งแคมป์ล้อมรอบกองไฟปิ้งบาร์บีคิวกินกันน่าจะสนิทสนมกันได้เร็วกว่าน้า

น่าเสียดายที่ฉันเข้าไม่ถึงเสน่ห์ของการปีนเขาเลย

แต่หัวหน้าห้องบอกว่าชอบปีนเขามากเลยล่ะ พอถามเขาว่าสนุกตรงไหนเหรอ เขาก็บอกว่าตรงทิวทัศน์ธรรมชาติ อากาศบริสุทธิ์ ความสำเร็จตอนปีนถึงยอดเขา ขอโทษนะ เอาเป็นว่าเข้าไม่ถึงจริงน่ะแหละ

มีแต่พวกคุณหนูที่นั่งรถไปไหนมาไหนขาแข้งไม่มีเรี่ยวแรงกันทั้งนั้น ช่วยอย่าให้ทำอะไรเกินกำลังอย่างปีนเขาได้มั้ย

จะว่าไป สควอชที่เคยทำอยู่ชั่วคราวสมัยประถมก็เลิกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่ก่อนนอนก็ยังยืดเส้นยืดสายอยู่นะ

ระยะนี้เริ่มรู้สึกว่าขาใหญ่ขึ้นมาอีกแล้ว แหม แต่เทียบกับชาติก่อนแล้วก็ยังเล็กกว่าเยอะน่ะนะ

ชาติที่แล้วความสูงฉันหยุดชะงักไปตั้งแต่เช้ามัธยมต้น จนสารอาหารเริ่มไปออกด้านข้างแทนจนหวาดกลัวแทบตาย
พวกเด็กผู้ชายปากเสียเรียกรัวๆ ว่า "ขาหัวไชเท้า" ฉันสาปให้พวกนั้นความสูงหยุดชะงักไปนานแล้ว
มีคนอ้วนกว่าฉันอยู่ตั้งเยอะ ! ฉันน่ะหุ่นมาตรฐานย่ะ ! ขาก็ไม่ได้ใหญ่ด้วย แค่บวมเอง !
ทำไมพวกเด็กผู้ชายม.ต้นถึงด้านชาขนาดนี้นะ เพราะซื่อบื้อหรือเปล่าน้า คงเพราะซื่อบื้อแน่ๆ อื้อ
ฉันสาปให้พวกนั้นไม่มีวันป๊อบด้วย คำสาปนี้เห็นผลทันตาเลย เหะเหะเหะ

ฉันลองไดเอ็ทให้ขาเรียวลงแล้ว แต่แทบไม่ได้ผลเลย เชอะ ชักจะคิดถึงความทรงจำแย่ๆ ในอดีตออกมาแล้วไง
วันหยุดครั้งหน้าลองซื้อที่เหยียบไม้ไผ่มาดีกว่า

ในการปีนเขา กลุ่มของพวกเรารั้งท้ายอย่างรวดเร็ว หัวหน้าห้อง ที่เหลือฝากด้วยนะ ฉันแค่ประคองตัวเองก็แทบไม่รอดแล้ว มีเสียงแปลกๆ ดังออกมาจากปอดด้วย

ลำบากเหลือเกิน ได้แต่จ้องมองดูปลายเท้าเพื่อไม่ให้สะดุดล้ม ไม่ได้เห็นวิวทิวทัศน์เลย นี่มันมีอะไรสนุกตรงไหนกันเนี่ย
พอเหลียวกลับไป ก็เห็นพวกเด็กๆ ทำหน้าจะตายมิตายแหล่แบบเดียวกับฉันโผล่มาเต็ม ...ดีจังเลย เราไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว
พอปีนถึงยอดเขา พวกเด็กๆ ที่ปีนไปถึงก่อนพากันเริ่มกินข้าวกล่องไปก่อนแล้ว

ไหนว่าจะสร้างความสามัคคีด้วยการปีนเขาไงเล่าเฮ้ย

ฉันเหนื่อยหนักไม่มีกะจิตกะใจจะกินข้าวกล่อง กลุ่มเด็กอ่อนแออย่างพวกฉันพากันนั่งตัวงอซึมกระทือ

ในตอนนั้น เสียงหัวเราะระริกระรี้จากพวกเด็กผู้หญิงที่รุมล้อมคาบุรากิกับเอ็นโจที่นั่งอยู่อีกทางหนึ่งก็ดังแว่วมา
พวกเรายังไม่ได้เปิดฝาข้าวกล่องเลยแท้ๆ แต่พวกเขากินกันเสร็จไปแล้ว
พอขึ้นชั้นมัธยม ไม่รู้ทำไมพวกเด็กผู้หญิงที่เริ่มกลายพันธ์เป็นสาวแกลส่วนมากมักจะมีเซนส์ด้านการออกกำลังกายดี น่าอิจฉาจัง

นั่งพักสักครู่เรี่ยวแรงพอจะกินข้าวก็กลับมา พอเหลียวมองไปรอบๆ พวกเด็กผู้ชายกลุ่มข้างนอกกับเด็กผู้หญิงกลุ่มข้างในก็พูดคุยกันอยู่อย่างสนิทสนม

อะไรเนี่ย ! ระหว่างที่พวกฉันยังหอบเฮือกๆ กันอยู่ ความสัมพันธ์ระหว่างเด็กนอกกับเด็กในส่วนหนึ่งก็เริ่มกระชับเข้าหากันแล้วเหรอ ! นี่น่ะเหรอผลการปีนเขา !?

แต่อีเวนท์แสนวิเศษนั้นไม่เกิดขึ้นฉัน เป็นเพราะผมม้วนหลอดกับชุดวอร์มอันแสนจะไม่เข้ากันนี่สินะ
อ้าว ที่อยู่ตรงนั้นมันมิฮารุจังนี่นา

มิฮารุจังทำหน้าที่เป็นรองหัวหน้าห้องอื่น มิฮารุจังก็มีภาพลักษณ์สมเป็นรองหัวหน้าเป๊ะเลยนี่น้า
มิฮารุจังคนนั้นพูดคุยกับเด็กผู้ชายกลุ่มนอก อ๊ะ หัวเราะด้วย

ถ้าเห็นเข้ามีหวังหัวหน้าห้องมีหวังตาลุกโพลงด้วยความอิจฉาแหงๆ แค่มิฮารุจังอยู่ห้องเดียวกับเอ็นโจก็ร้อนใจจะแย่แล้วแท้ๆ 
อีกไม่นานคงวิ่งมาขอคำปรึกษาแหงๆ


เฮ้อ ขากลับส่งเฮลิคอปเตอร์ของบ้านคิโชวอินมารับไม่ได้เหรอ 

 




NEKOPOST.NET