[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 42 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.42 - ตอนที่ 42


 

42

พิธีจบการศึกษาของระดับประถมมาถึง

ยังไงทุกคนก็ได้เลื่อนชั้นขึ้นสู่ระดับมัธยมต้นของซุยรันโดยอัตโนมัติอยู่แล้ว แม้จะอยู่คนละอาคารเรียนแต่ก็อยู่ในอาณาบริเวณเดียวกัน จึงไม่ได้รู้สึกเหงาเป็นพิเศษ

ทุกคนคงคิดเหมือนฉัน เด็กที่ร้องไห้โฮจึงไม่ปรากฎให้เห็น

แต่นี่จะเป็นวันสุดท้ายที่จะได้ใส่ชุดเครื่องแบบสีกรมท่าของระดับประถม ทุกคนจึงตั้งหน้าตั้งตาถ่ายรูปที่่ระลึกกันใหญ่

แน่นอนว่าฉันก็ร่วมถ่ายรูปกับเพื่อนเช่นเดียวกัน
ทรงผมม้วนเกลียวของฉันในวันนี้ ยิ่งม้วนเป็นเกลียวแบบเลิศหรูเข้าไปใหญ่ด้วยคำสั่งจากท่านแม่ในวันพิเศษ

ทั้งคาบุรากิและเอ็นโจต่างก็โดนพวกเด็กผู้หญิงห้อมล้อมแต่เช้า
วีรบุรุษในศึกขี่ม้าส่งเมืองถูกพวกเด็กนักเรียนชายชั้นต่ำกว่าที่อุตส่าห์เข้าร่วมในพิธีขอถ่ายรูปด้วย


ในพิธีจบการศึกษา นอกจากผู้ปกครองแล้ว ท่านพี่ก็ถือช่อดอกไม้มาด้วย ! 

ช่อดอกไม้ที่ท่าพี่มอบให้เป็นช่อดอกกุหลาบสีชมพู ดอกคาร์เนชั่นและดอกเยอบีร่า น่ารักมากเลยล่ะ

ขอบคุณนะคะท่านพี่ ! สมแล้วที่ไม่มอบช่อดอกกุหลาบสีแดงให้ใครง่ายๆ ! สำหรับท่านพี่แล้ว อิมเมจของฉันคือสีชมพูน่ารักแบบนี้สินะคะ !
ขณะกำลังประทับใจอยู่ ท่านพี่ก็ชี้ไปที่ดอกกุหลาบสีเข้มในช่อดอกไม้ 

"กุหลาบนี่มีชื่อว่าอุราระ เป็นดอกไม้ของเรย์กะเลยนะ" 
(หมายเหตุ  : ตัวอักษร อุราระ กับ เรย์ ในชื่อท่านเรย์กะ เขียนด้วยตัวเดียวกัน เฮียแกเลยแซวครับ) 

จี๊ด----------ด !!

ท่านพี่เจ้าคะ ! ท่านพี่เป็นใครกันแน่คะ ?!
ดอกไม้ของน้อง ! กุหลาบของน้อง !
จิตใจสาวน้อยสั่นระรัวจนจะเอาไว้ไม่อยู่แล้วค่า !
ช่วงป๊อบของน้องคงใช้หมดไปกับท่านพี่วันนี้แล้ว !
รอยยิ้มอะไรจะสว่างไสวขนาดนั้น !

ฉันแดดิ้นอยู่ในใจ พวกเพื่อนๆ รอบข้างเองก็เคลิบเคลิ้มไปด้วย

 "ท่านพี่ของท่านเรย์กะวิเศษจังเลย..."

ใข่ไหมล่ะ ใช่ไหมล่า

ท่านพี่ของดิฉันเป็นหนึ่งในโลก !
ยังไม่บรรลุนิติภาวะก็ได้สกิลล์สอยหัวใจสาวน้อยติดตัวมาจากไหนกันนะ ชักเริ่มเป็นห่วงชีวิตส่วนตัวของท่านพี่ขึ้นมานิดหน่อยแล้วสิ

ท่านพี่ไม่ได้ไปทำงานพิเศษประหลาดๆ ที่ไหนแน่นะคะ

ท่านแม่ทำท่าพึงพอใจในบุตรชายของตัวเอง ส่วนท่านพ่อทำตัวลีบที่ไม่ได้ถืออะไรติดมือมา

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ท่านพ่อ เรื่องแบบนี้มันไม่ได้อยู่วัตถุ แต่อยู่ที่ความรู้สึก
ถ้าท่านพ่อผู้ลงพุงทำแบบเดียวกับท่านพี่ ลูกคงผวาล่ะค่ะ

ขณะฉันที่กำลังเป็นปลื้มที่ได้รับช่อดอกไม้ตามชื่อตัวเองถ่ายรูปกับครอบครัวอย่างเพลิดเพลินอยู่ใต้ต้นซากุระ แม่ลูกคู่หนึ่งก็เข้ามาใกล้

"วันนี้ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ ท่านคิโชวอิน"
"โอ้ ! ท่านคาบุรากิ ! ทางผมต่างหากสิครับต้องขอแสดงความยินดีกับการจบการศึกษาของมาซายะคุง !"

อุฮี้-! ร่วงจากสวรรค์ลงนรก !
ทักมาทำไม !

"คุณเรย์กะ ยินดีกับการจบการศึกษาด้วยนะคะ ดอกไม้นั่นก็งดงามมากเลยค่ะ เหมาะกับคุณเรย์กะเลย"
"อ๊ะ ขอบพระคุณค่ะ"

เลดี้คาบุรากิวันนี้สวมชุดสีฟ้าเข้มสดใส ดูงดงามยิ่งกว่าที่พบกันในภัตตาคารครั้งก่อน
ตรงกันข้ามกับฉันและท่านแม่ที่สวมสูทสีขาวหรูหราเลย

"คุณเรย์กะ เข้าชั้นมัธยมแล้วก็ช่วยให้ความสนิทสนมกับมาซายะด้วยนะ"
"แหม ทางนี้ต่างหากล่ะคะ ! มาซายะคุงช่วยสนิทสนมกับเรย์กะด้วยนะคะ นะ คุณเรย์กะ""

ฉันไม่อาจปฎิเสธและตอบรับ ได้แต่ส่งยิ้มกลบเกลื่อน 
เปิดตัวได้แย่ เปิดตัวได้แย่มาก
ขอร้องล่ะ รีบๆ ออกไปจากตรงนี้เถอะค่ะ
แรงภาวนาของฉันสูญเปล่า เรื่องสรวลเสของสองครอบครัวยังไม่จบ
พอมองไปข้างหน้า ก็สบตากับคาบุรากิที่กำลังทำท่าเบื่อหน่าย

ฉันรีบเบนสายตาออก
หวา~ เมินเฉยโดยสิ้นเชิง
ฉันก็ไม่ได้อยากสนิทสนมกับนายหรอกย่ะ !

"คุณเรย์กะ ยังจำที่เคยคุยกันไว้ได้ไหมคะ ไว้แวะมาเที่ยวบ้านเราบ้างนะคะ"
"หา ?"

คาบุรากิขมวดคิ้วจ้องมองมารดา

"ขอบพระคุณค่ะ"

ยิ้มสู้ไว้ก่อน ให้ตายก็ไม่ไปหรอก

ดูนายคาบุรากิทำหน้าเข้า ทำหน้าแบบว่าทำไมเธอต้องมาที่บ้านด้วยเล่า หวา ส่งสายตาอาฆาตมาแล้วค่า !

"แหมๆ คุณเรย์กะ ต้องแวะมาเที่ยวให้ได้เลยนะคะ !"
"ดีจังเลยนะ เรย์กะ แหม เรย์กะชื่นชมมาซายะคุงมานานแล้วล่ะครับ"

ไม่ได้ชื่นชมเลยนะคะ ! ท่านพ่อพูดเพ้อเจ้ออะไรอีกล่ะ !
ท่านแม่ตาเป็นประกายแล้ว !

อ๋า..ทำไงดี..

ทำไมไม่สังเกตเห็นออร่าอารมณ์บูดของคาบุรากิกันเลยล่ะ !
ไม่ได้ชื่นชมซักหน่อย ! ไม่คิดจะไปเที่ยวที่บ้านด้วย ! เลิกจ้องเขม็งด้วยหน้าตาถมึงทึงแบบนั้นได้แล้ว !
แม้จะส่งสายตาอ้อนวอนไปยังท่านพี่ที่อยู่ข้างๆ ท่านพี่ก็ได้แต่จ้องดูความเป็นไปด้วยสีหน้าลำบากใจเท่านั้น

ใครก็ได้ช่วยด้วย ! 

"แม่ครับ พวกชูสุเกะมากันแล้ว ผมไปก่อนนะ"
"อ้าว ชูสุเกะคุง  ?"

เอ็นโจและคนที่ดูท่าทางจะเป็นคุณแม่เดินออกมาจากอาคาร
เพิ่งเคยเห็นคุณแม่ของเอ็นโจ ดูเป็นคนสวยเปราะบางจังเลย ~ 

"โอ้ ท่านเอ็นโจนี่ ! ต้องขออนุญาตแนะนำตัวเสียหน่อย !"

กรี๊ด ! เรื่องชักจะใหญ่โตขึ้นทุกทีแล้ว !

"คุณพ่อ คุณแม่ รู้สึกว่าเรย์กะจะเสียดายที่ไม่ได้ไปทักทายกับเพือนๆ ชั้นประถมเป็นครั้งสุดท้าย ปล่อยน้องไปดีไหมครับ ไหนๆ ก็เป็นพิธีจบการศึกษาทั้งที"

ท่านพี่ !

"แหม แต่ว่า..."
"ผมก็อยากไปดูชั้นประถมกับชูสุเกะให้ทั่วๆ เหมือนกัน"

คาบุรากิเข้ามาผสมโรงด้วย

"ไม่ไหวเลยนะเด็กคนนี้ ก็ได้ ไปเถอะจ้ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะ ท่านคิโชวอิน แกเป็นเด็กเอาแต่ใจน่ะค่ะ"
"แหมๆ ไม่หรอกครับ ได้ยินชื่นเสียงเลิศเลอของมาซายะคุงอยู่เสมอๆ"

คาบุรากิทำความเคารพครอบครัวของฉันแล้วก็รีบเร่งไปหาเอ็นโจ
ฉันก็ต้องรีบตามไป !

"งั้นหนูขอตัวไปหาเพื่อนก่อนนะคะ ท่านคาบุรากิ ขอตัวก่อนนะคะ"

ทำความเคารพแล้ว ฉันก็เร่งเข้ากลุ่มพวกเด็กผู้หญิง
ที่เหลือฝากด้วยนะคะ ท่านพี่ !

นึกว่าหนีจากพวกผู้ปกครองมาพ้นแล้ว แต่เซริกะจังกับคิคุโนะจังที่เฝ้าคอยอยู่ก็รีบซักไซ้ฉันเรื่องแม่ลูกคาบุรากิทันที พอซักทีเถอะ~

พิธีจบการศึกษาทั้งที อยากจะจบไปอย่างครื้นเครงกว่านี้หน่อย
แต่เหตุการณ์แค่ไม่กี่นาทีทำให้ฉันสลด
เดี๋ยวสิ ถ้าพิธีเริ่มการศึกษาเข้าอีหรอบเดียวกันนี่ล่ะจะทำยังไง...

ฉันกอดช่อดอกไม้ของท่านพี่แน่น

แต่แหม อุราระเหรอ ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามีดอกไม้ชื่อนี้ด้วย
โรโคโค่และกุหลาบ อุ๊ ราวกับสร้างมาเพื่อดิฉันเลยค่ะ
นี่แหละการเปิดตัวแบบการ์ตูนสาวน้อยล่ะ แต่ก็น่าเศร้าเล็กน้อยที่คนที่สร้างอีเวนต์แบบนี้ให้ฉันมีเพียงท่านพี่ร่วมสายเลือด แต่จะว่าไปก็ไม่เลวเหมือนกันนะ

นี่ก็คำสาปของเซียมซีไร้โชคเช่นกัน
เลื่อนขึ้นชั้นมัธยมต้นเมื่อไหร่ เรื่องรักๆ แสนหวานต้องรอคอยฉันอยู่แน่


พอกลับมาบ้าน พ่อแม่ที่คึกคักพากันตื้อให้ฉันไปเยี่ยมบ้านคาบุรากิ แต่ฉันเอาตัวรอดโดยอ้างไปว่าคาบุรากิเกลียดผู้หญิง ถ้าไปก็จะยิ่งเป็นการรบกวนเขาเสียเปล่า

แต่แบบนี้คงไม่ยอมเลิกราแน่เลย

ช่วยเลิกทะเยอทะยานแบบลับๆ เสียทีได้ไหมนะ

 




NEKOPOST.NET