[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 41 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.41 - ตอนที่ 41


"เอ่อ คุณคิโชวอิน ขอคุยด้วยนิดนึงได้ไหม"

ดูจากหน้าหัวหน้าห้องแล้วดูจะมีเรื่องสำคัญ ฉันจึงตามเขาไปที่หลังอาคารเรียนที่ไร้ผู้คน

"ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรเหรอคะ"

ท่าทางอยากพูดมานานแล้วนี่นะ
แต่หัวหน้าห้องมัวแต่อึกๆ อักๆ ไม่พูดออกมาซักที
ดูท่าทางจะเป็นเรื่องพูดยาก รอฟังเงียบๆ ก็แล้วกัน

"เอ่อ บางทีคนหัวดีอย่างคุณคิโชวอินอาจจะรู้แล้วก็ได้"
"อ้าว หัวดีอะไรกันคะ ไม่จริงหรอกค่ะ"

หัวหน้าห้องเห็นฉันมีภาพลักษณ์เป็นเด็กหัวดีงั้นเหรอ
ว่าแต่อยากคุยเรื่องอะไรกันนะ
นึกไม่ออกเลย
อ๊ะ หัวหน้าห้องหน้าแดงแล้ว
เป็นอะไรของเขากันน้า

"ความจริงแล้ว ผม...ชอบคุณฮนดะ"

"..........."

....ขอโทษนะคะ หลงตัวไปหน่อย
เผลอคิดไปว่าบางทีหัวหน้าห้องอาจจะชอบฉันอยู่ก็ได้
ทำเป็นว่าเรื่องอะไรน้า เดาไม่ออกเลย แต่จริงๆ จะสารภาพรักใช่ไหมล่ะ

อ๊------า-------ย !! ฉันเนี่ยน่าอายจังเลย !!

หลงตัวเองไปถึงไหนกันเนี่ย !
เผลอคิดไปว่าช่วงป๊อบของเราจะมาถึงแล้วซะอีก !?
แย่จังเลย ฉันไม่ได้คิดกับหัวหน้าห้องแบบนั้นซักหน่อย เผลอเตลิดไปไกลแบบคนถือไพ่เหนือกว่าด้วย !
ขอโทษค่า ! ขอโทษนะคะที่่ไม่รู้จักสำนึกตัว !
อยากก้มหัวขอโทษหัวหน้าห้องรัวๆ เหมือนตุ๊กตาวัวผงกหัวเลยค่า !

ก็ฉันไม่เคยป๊อบมาก่อนนี่นา
ก็เลยหลงระเริงไปหน่อย
เผลอคิดไปว่าจะเปิดเรื่องแบบการ์ตูนสาวน้อยแล้ว !?

"เอ่อ คุณคิโชวอิน มีอะไรหรือเปล่า"
"...เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรหรอก"

ฉันทำใจเสียใหม่หันไปเผชิญหน้าหัวหน้าห้อง
โชคดี ดูเหมือนหัวหน้าห้องจะไม่สังเกตเห็นความเข้าใจผิดหลงตัวเองของฉัน
เดินเรื่องต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นดีกว่า

"แล้วยังไงเหรอ ทำไมถึงมาบอกฉันว่าชอบคุณฮนดะล่ะคะ"

ใช่แล้ว ทำไมถึงมาเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังล่ะ
จะว่าไป ตัวหัวหน้าห้องเองนั่นแหละที่ทำตัวไม่ชัดเจน
ถ้าชอบมิฮารุจังก็บอกเจ้าตัวไปตรงๆ เลยสิ  ทำไมต้องคอยว่อกแว่กชำเลืองมองฉันแล้วเรียกมาในที่แบบนี้ด้วยเล่า

ฉันไม่เกี่่ยวด้วยซักหน่อย
ก็เลยตั้งท่าโมโหแทน

"ก็คุณคิโชวอินเหมือนจะเป็นลีดเดอร์ของพวกผู้หญิง เลยอยากขอความช่วยเหลือน่ะ"
"ความช่วยเหลือ ? ให้ช่วยในการสารภาพรักน่ะเหรอคะ"
"ไม่ถึงขั้นนั้นหรอก !? แค่อยากให้ช่วยเล่าเรื่องคุณฮนดะให้ฟังหน่อย อ๊ะ ถ้าเป็นไปได้ก็ช่วยใช้นี่ด้วยนะ"

ที่ถูกส่งมาพร้อมท่าทีเขินอายคือภาพหัวหน้าห้องกับคุณฮนดะกำลังทำกิจกรรมชั้นปีด้วยกัน
อยากให้เอาลงอัลบั้มจบการศึกษางั้นสิ

จากนั้นหัวหน้าห้องก็เริ่มพร่ำเพ้อความในใจใส่ฉัน

อย่างเช่นเป็นคณะกรรมการชั้นปีด้วยกันเมื่อปีที่แล้ว จนเกิดชอบเขาบ้างล่ะ
เมื่อหัวหน้าห้องนิ้วเป็นแผล คุณฮนดะก็ให้พลาสเตอร์ยามา รู้สึกประทับใจในความอ่อนโยนสมเป็นเด็กผู้หญิงบ้างล่ะ
คิดว่าปีนี้จะได้เป็นกรรมการชั้นปีด้วยกัน แต่กลับไม่ใช่ก็เลยซึมไป
(ขอโทษนะคะที่เป็นฉัน!)

"แล้วก็อยากให้เขียนนี่ให้ด้วย..." 

ที่ออกมาคือสมุดเฟรนด์ชิป
นึกว่ามีแต่พวกเด็กผู้หญิงที่เห่อสมุดเฟรนด์ชิปกัน เด็กผู้ชายก็เอากับเขาด้วยเหรอเนี่ย
จะว่าไปตอนไปทัศนศึกษา พวกเด็กผู้ชายก็เสี่ยงเซียมซีแห่งรักที่ศาลเจ้าผูกสัมพันธ์ด้วยนี่นา
ดูเหมือนพวกเด็กผู้ชายร่วมชั้นเดียวกับฉันจะมีความเป็นสาวน้อยเกินคาด

"หัวหน้าห้อง ไปเสี่ยงเซียมซีรักที่เกียวโตมาด้วยใช่ไหมคะ"
"ได้โชคดีมากด้วยล่ะ"

หัวหน้าห้องหน้าแดงฉาน
ดีจังเลยนะ ของฉันได้ไร้โชคล่ะ

"เรื่องรูปถ่ายเอาไว้ก่อน สมุดเซ็นชื่อน่ะไปบอกเจ้าตัวตรงๆ ก็ได้นี่คะ ทำไมต้องให้ฉันเป็นคนบอกด้วย"
"ก็อยู่ดีๆ จะขอให้เขียนมันพูดไม่ออกนี่นา ตอนนี้ไม่ได้เป็นคณะกรรมการชั้นปีด้วยกัน แทบไม่มีโอกาสได้คุยกันเลย"
"...ขอโทษนะคะที่ฉันมาเป็นรองหัวหน้าห้อง"

ฉันขัดคอหัวหน้าห้องที่กำลังจะหลงระเริง
หัวหน้าห้องรีบแก้ตัวตามน้ำว่า "ไม่หรอกครับ ! คุณคิโชวอินช่วยได้มากเลย !" ตามคาด
เชอะ

"ทราบแล้วค่ะ ก็ได้ งั้นตอนฉันอยู่กับคุณฮนดะ หัวหน้าห้องลองทำไม่รู้ไม่ชี้เข้ามาขอให้ฉันเขียนสมุดเฟรนด์ชิปดูนะคะ บอกว่าเป็นที่่ระลึกในฐานะที่เคยเป็นคณะกรรมการชั้นเรียนด้วยกัน แล้วฉันจะดึงเรื่องว่า จะว่าไปปีที่แล้ว คุณฮนดะก็เคยเป็นคณะกรรมการด้วยนี่นา ให้ใช้โอกาสนั้นขอคุณฮนดะให้เขียนเป็นที่ระลึกด้วยเลยนะคะ"

"เอ๋ ผมจะเล่นละครแบบนั้นได้หรือเปล่านะ อ๊ะ แต่จะพยายามนะ"

หัวหน้าห้องทำท่าเลิ่กลั่ก
หัวหน้าห้องเป็นคนแบบนี้เองเหรอเนี่ย นึกว่าเป็นคนเอาจริงเอาจังตามสไตล์หัวหน้าห้องซะอีก

วันรุ่งขึ้น หัวหน้าห้องก็ถือสมุดเฟรนด์ชิปมาแสดงละครแบบแข็งทื่อ
มิฮารุจังไม่มีทีท่าจะสังเกตเห็นความในใจของหัวหน้าห้อง รับสมุดเฟรนด์ชิปมาด้วยความยินดี เธอขอให้หัวหน้าห้องเซ็นสมุดเฟรนด์ชิปของเธอด้วย หัวหน้าห้องถึงกับหน้าแดงซ่าน

พอถามมิฮารุจังว่ามีคนที่ชอบหรือเปล่า ก็ได้ข้อมูลว่าไม่มี แต่เสป็คแบบที่ชอบก็คือคนอย่างท่านเอ็นโจ ฉันจึงบอกหัวหน้าห้องไปแบบนั้น เขาถึงกับสลดหดหู่ว่า "เอ็นโจคุงเหรอ..."

เขาไม่ได้บอกว่าชอบเอ็นโจเสียหน่อย แค่ชอบคนเสป็คแบบเอ็นโจต่างหาก หัวหน้าห้องยังมีหวังอยู่นะ ฉันปลอบใจไป แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเท่าไหร่

ชอโทษนะ หัวหน้าห้อง แค่อยากแกล้งนิดหน่อยเอง

นอกจากหัวหน้าห้องแล้ว ดูเหมือนจะมีชายหญิงใช้สมุดเฟรนด์ชิปเป็นเครื่องมือในการเข้าหาอย่างเนียนๆ อยู่อีกหลายคน

แต่ฉันไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ

มองจากตัวฉันที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว เรื่องความรักยังเร็วไปสำหรับเด็กประถม แต่จะยังไงกันน้า

ไม่ได้อคติเสียหน่อย

เฮ้อ ปีหน้าก็จะจบการศึกษาแล้ว
พอไปแผนกมัธยมต้นแล้ว จะมีฤดูใบไม้ผลิมาเยือนฉันบ้างไหมนะ

แต่ไร้โชคแบบนี้ ความหวังก็คงลางเลือน 




NEKOPOST.NET