[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 38 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.38 - ตอนที่38


นอบน้อมและหนักแน่น ค่อคตอประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่38

 

มิถุนายนมาถึงแล้ว   และนี่คือฤดูแห่งการไปทัศนาศึกษาค่ะ

ซุยรันเป็นโรงเรียนประถมที่เต็มไปด้วยเด็กรวยๆ   ดังนั้นฉันจึงคิดว่าเราจะได้ไปทัศนาศึกษาต่างประเทศ    แต่จริงๆ แล้วดันไปเกียวโตกับนาราซะงั้น

ธรรมดาจังน้า…..

เอาเถอะ   ยังไงโรงแรมที่พักกับอาหารการกินก็เกินหน้าเกินตาโรงเรียนประถมทั่วไปล่ะนะ   

พวกเรากินอาหารโตเกียวที่เต็มไปด้วยพืชผักสดๆ อันเป็นของขึ้นชื่อ   และอาหารชุด(kaiseki)เต้าหู้ร้อนที่ยอดเยี่ยมพอๆ กัน   เป็นชีวิตที่แสนจะผ่อนคลายในเรียวกังเก่าแก่ชั้นสูงเลยค่ะ

ทั้งหมดนี้มันเลยระดับเด็กประถมไปแล้วล่ะ

แต่ก็นะ   ถ้าเรามาเล่นสงครามปาหมอนในเรียวกังสุดหรูแบบนี้    ปาพลาดขึ้นมาคงจะแย่น่าดู    กระดาษของประตูเลื่อนโชจิต้องเป็นรูแน่นอนค่ะ

ฉันควรจะคอยระวังทุกๆ คนให้ดีซะแล้วสินะคะ   

 

พอคิดถึงความเป็นไปได้ที่ปีนี้ทำไมฉันถึงได้รับเลือกเป็นรองหัวหน้าห้อง     หนึ่งในเหตุผลนั้นก็คงเป็นเพราะทริปนี้นี่แหละค่ะ

ฉันต้องดูแลนักเรียนที่มาสายตรงจุดนัดพบ   กล่าวเตือนทุกคนให้ตั้งใจฟังในขณะที่ไกด์กำลังอธิบายสถานที่ท่องเที่ยว      และเรื่องยิบย่อยอื่นๆ ที่น่ารำคาญอีกมากมาย

แต่ห้องของฉันยังดีหน่อย    ก็พวกเราไม่มีคาบุรางิ  เอ็นโจ  หรือใครก็ตามที่เป็นตัวก่อกวนแบบพวกนั้น    ดังนั้นห้องเรียนของฉันจึงเป็นห้องที่แสนจะว่านอนสอนง่ายค่ะ

สาวๆ รอบตัวฉันเริ่มแรกก็ช่วยซัพพอร์ตฉันด้วยโทรโข่งขยายเสียง    หรือช่วยทำให้แน่ใจว่าเพื่อนๆ ในห้องปิดไฟนอนตามเวลา     ขอบคุณพวกเธอมากเลยค่ะที่ทำให้งานของฉันง่ายกว่าตัวแทนของห้องอื่นสุดๆ เลย

หัวหน้าห้องก็จัดการเด็กผู้ชายได้ดีมากค่ะ

บางครั้งเมื่อบางคนตื่นเต้นมากเกินเหตุก็จะถูกหยุดด้วย  “คิโชวอิน  เรย์กะและพ้องเพื่อน”  ที่จะกระจายตัวโอบล้อมคนๆ นั้นอย่างเงียบๆ ด้วยรอยยิ้ม

อา--   ห้องของฉันเนี่ยเงียบสงบดีจังน้า

ฉันแน่ใจว่าที่อาจารย์มอบตำแหน่งรองหัวหน้าห้องให้ฉันก็เพราะรู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้    ฉันหมายถึงว่ามีเด็กผู้หญิงที่จริงจังกว่าฉันและมีประสบการณ์ในการเป็นตัวแทนห้องมาก่อน    แต่ฉันก็ยังเป็นคนที่ถูกเลือกอยู่ดีค่ะ

ถ้าฐานะของฉันช่วยให้ทริปนี้เป็นไปอย่างราบรื่น  ฉันก็คิดว่าดีแล้วแหละนะ

แต่หัวหน้า-รองหัวหน้าของห้องอื่นดูเหมือนจะมีช่วงเวลาที่น่าสะพรึงกลัวนะคะเนี่ย

 

เห็นได้ชัดเลยว่าตัวแทนห้องไม่สามารถหยุดความเอะอะครึกโครมของเหล่าเด็กผู้หญิงที่ตามติดคาบุรางิและเอ็นโจได้

เอ็นโจก็บอกพวกเธอด้วยตัวเองว่าให้สงบลงหน่อยอยู่หรอกน้า   แต่คาบุรางิไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยนี่สิจนรอบตัวเขากลายเป็นดินแดนไร้กฎหมายไปแล้วค่ะ

ระหว่างนั่งทานอาหารพวกเธอก็ลุกขึ้นไปทางโน้นที-ทางนี้ทีตามความพอใจ  (ตามมารยาทเวลาทานอาหารชุด(kaiseki)ไม่ควรลุกจากที่นั่งค่ะ ^0^)  ทำให้อยากจะถามขึ้นมาเลยค่ะว่า  “พวกเธอใช่ลูกคุณหนูที่เติบโตจากตระกูลผู้ดีจริงไหมเนี่ย ?”

หัวหน้าห้องควบคุมสาวๆ ไม่อยู่     พวกเธอจะกลับเข้าที่นั่งก็หลังจากได้คำเตือนจากอาจารย์ที่ปรึกษาเท่านั้นค่ะ

บรรยากาศตึงเครียดจังเลยน้า   หืมม~

เมื่อพวกเธอทำเอะอะแบบนี้ตอนที่ยังเด็กก็จะดูน่ารักอยู่หรอก   แต่ถ้าทำแบบนั้นตอนโตก็จะเป็นอย่างอื่นไม่ได้นอกจากผู้หญิงที่น่ารำคาญ   และคุณจะต้องใช้ความพยายามอย่างมากให้การจัดการกับพวกเธอ

มีแม้กระทั่งเด็กผู้หญิงที่ดูเหมือนจะกลายเป็นคุณหนูผู้เฉิดฉายในอนาคต   และมันก็ยากอยู่บ้างที่จะอธิบายความเป็นปฏิปักษ์อันซับซ้อนระหว่างแต่ละกลุ่ม

 

หวาา  ดีใจจังค่ะที่อยู่คนละห้อง ~   ก็น้า   เจ้าสองหน่อนั้นไม่เกี่ยวอะไรกับฉันนี่นา   ฉันคิดแบบนั้นในตอนที่หัวหน้าห้องของคาบุรางิกรีดร้องว่า  ‘ได้โปรดช่วยผมด้วยเถอะ !’ ทางสายตาอ่ะนะ

 

ฉันแกล้งทำเป็นไม่เห็นไม่ทันสังเกตค่ะ

แหยะ   ไม่ใช่คนนอกอย่างฉันจะพูดอะไรได้นี่ค่า   และถ้าฉันพูดอะไรออกไป   แล้วคุณก็คงจะถามกลับว่า  “เฮ้อ   ผมจะควบคุมพวกลูกเจี๊ยบนี่ยังไงดีนะ ?”  ใช่ไหมล่ะคะ ?

ตอนนี้ฉันก็ยุ๊งยุ่งกับห้องตัวเองพอแล้วค่า--

 

“คิโชวอินซัง  เอ่ออ  เหมือนว่าหัวหน้าห้อง 3 จะส่งสัญญาณ SOS  ถึงคุณนะครับ  แต่...”

 

อย่ารายงานในเรื่องที่ไม่มีใครอยากจะรู้สิคะ   หัวหน้าห้อง

 

“แหม   ไม่ใช่คุณคิดไปเองหรือคะ ?”

 

“ไม่นะครับ  ก็นะ  แววตาของหัวหน้าห้อง 3 ที่จ้องมาจริงจังน่าดูเลย   และนี่เกือบจะถึงเวลาปิดไฟแล้ว   พวกผู้หญิงก็ยังทำเสียงเอะอะไม่มีวี่แววจะกลับห้องตัวเองเลยนะครับ    ดังนั้น..”

 

“แต่นี่เป็นปัญหาของห้องอื่นเขานะคะ”

 

“ก็ใช่ครับ  แต่มันก็สร้างความเดือดร้อนให้แขกคนอื่นนะครับ”

 

ค่ะ   ฉันก็รู้สึกแย่แทนแขกคนอื่นด้วยเหมือนกัน

เดิมทีแล้ว   โรงเรียนประถมก็มีแต่เจ้าพวกเด็กที่ไม่เข้าใจสุนทรียภาพของผู้ใหญ่    แม้ความงามเหล่านั้นจะกระแทกใส่หน้าเจ้าเด็กพวกนั้นก็ตามทีค่ะ   ดังนั้นมันจึงแปลกประหลาดมากที่นำเจ้าพวกนี้มาทิ้งไว้ที่เรียวกังเก่าแก่ดั้งเดิมและหรูหราแห่งนี้   

 

“ถ้าอย่างนั้นคุณก็ไปสิคะ   หัวหน้าห้อง”

 

“...คุณพูดทั้งๆ ที่รู้ว่ามันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้สำหรับผมงั้นหรือครับ ?”

 

แหม   ก็ใช่ไงค่ะ

สาวๆ ที่อยู่รวมกันเป็นกลุ่มน่าสะพรึงจะตาย   แล้วฉันก็กลัวด้วยเหมือนกันนะคะ

หือ ?  นี่มัน   เหมือนเด็กผู้หญิงห้องอื่นจะเข้ามาร่วมด้วยช่วยล้อม คาบุรางิ  เหมือนกันแฮะ   หัวหน้าห้องของพวกเธอก็ห้ามไม่อยู่สิน้า ?

มันต้องน่ากลัวแน่ๆ   ใช่ไหมล่ะค้า ~   แต่รู้ไหม    ในฐานะที่เป็นตัวแทนห้องเหมือนกัน   ฉันเข้าใจความยากลำบากของพวกคุณน้า

ช่วยไม่ได้แฮะ  

 

คิคุโนะจังค่อนข้างเงียบหน่อยแม้จะอยู่ท่ามกลางสาวๆ ของห้องคาบุรางิที่ส่งเสียงเอะอะ   ดังนั้นฉันจึงเข้าทางเธอค่ะ

 

“คิคุโนะซัง”

 

“อา--  ท่านเรย์กะ”

 

“ค่อนข้างเสียงดังจังเลยนะคะ   ทั้งที่ใกล้จะได้เวลาปิดไฟแล้วแท้ๆ ….”

 

“จริงค่ะ   ผู้หญิงพวกนั้นไม่คิดเลยว่าพวกเธอกำลังรบกวนท่านคาบุรางิอยู่...”

 

คิคุโนะจังตอบด้วยท่าทางไม่พอใจค่ะ

 

“นั่นสินะคะ   ท่านแม่ของท่านคาบุรางิชื่นชอบเรียวกังแห่งนี้มากเลยนะคะ   ทุกครั้งที่ท่านมาเกียวโตก็จะพักที่นี่ตลอด   และถ้า...รู้ว่าบรรดาเด็กผู้หญิงเหล่านี้สร้างความเดือดร้อนให้กับแขกคนอื่น   ไม่รู้ว่าท่านแม่ของท่านคาบุรางิจะคิดยังไงนะคะ”

 

ข้อมูลนี้จากสายข่าวคนสำคัญของฉัน  ท่านไอระค่ะ

 

“เอ๋--   เรียวกังประจำของท่านแม่ของท่านคาบุรางิ !?”

 

สาวๆ ที่ได้ยินบทสนทนาของพวกเรามองมาเขม็งเลยค่ะ

 

“คุณไม่ได้ไปร่วมด้วยดังนั้นมันก็ไม่เกี่ยวกับคุณก็จริงอยู่นะคะคุคิโนะซัง   แต่บางทีคงจะดีกว่าถ้าห้องของคุณไม่สร้างปัญหาให้ทางเรียวกังที่ท่านแม่ของท่านคาราบุงิชื่มชอบ   ไม่งั้นเกรงว่าท่านจะไม่พอใจเอานะคะ   ดิฉันได้ยินมาว่าท่านแม่ของท่านคาบุรางิเป็นสุภาพสตรีที่เข้มงวดเรื่องระเบียบวินัยมากเลยค่ะ”

 

บรรดาเด็กผู้หญิงที่แอบฟังการสนทนาของฉันกับคิคุโนะจังตกอยู่ในความเงียบกันหมดเลยค่ะ

 

“อาา  ได้เวลาปิดไฟแล้วสินะคะ   ราตรีสวัสดิ์ค่ะทุกคน”

 

“ราตรีสวัสดิ์ค่ะ  ท่านเรย์กะ”

 

“ราตรีสวัสดิ์ค่ะ  ท่านเรย์กะ”

 

เฮ้อ--  เหมือนว่าจะไม่เป็นไรแล้วสินะ

มันจะเกิดความขัดแย้งมากขึ้นถ้าฉันเตือนพวกเธอตรงๆ   ฉันไม่ต้องการเพิ่มศัตรูเด็ดขาดค่ะ

และถ้าฉันออกหน้ามากเกินไป    คนก็จะอดหมั่นไส้ไม่ได้ว่าฉันทำตัวเป็นคนดี

ถ้าให้ดี  คาบุรางิ  นายควรเตือนพวกเธอเอาเองสิ   นี่มันเป็นเรียวกังโปรดของแม่นายไม่ใช่รึไงห๊า ?

ถึงไม่ใช่ยังงั้นก็เถอะ  การเอะอะเสียงดังก็เป็นสิ่งไม่ดี   แต่ที่นายทำก็แค่ชำเลืองมองอย่างไม่แยแสสักนิด   ฉันพนันได้เลยว่าในสมองกลวงๆ ของเจ้าเด็กนี้คงเต็มไปด้วยเรื่องจะซื้ออะไรไปฝากท่านยูริเอะดีน้า  ประมาณนั้นสินะ   อืม  ไม่ผิดแน่นอนค่ะ

ก็น้า  ถ้ายังงั้นฉันคงไม่มีทางเลือกแล้วค่ะ   คงต้องแจ้งให้ท่านยูริเอะรับรู้ผ่านทางท่านไอระแล้วล่ะ   และแน่นอนว่าท่านยูริเอะต้องดุเขาสักยกแน่นอน  ฮุฮุ

 

 

 

ในวันนี้   เรามาแวะเยี่ยมชมศาลเจ้าและวิหาร  ต่อด้วยการช้อปปิ้งค่ะ

ในส่วนของบรรดาเด็กผู้หญิงแล้วศาลเจ้าเกี่ยวกับความรักเป็นที่นิยมมากที่สุดเลยล่ะ   คงเพราะเรื่องรักๆ ใคร่ๆ จะอยู่ใกล้ตัวพวกเธอมาก   ดังนั้นจึงทำให้พวกเธอยิ่งภาวนากันอย่างจริงจังเลยค่ะ      

ดูอย่างคิคุโนะจังที่อยู่ห้องเดียวกับคาบุรางิกำลังแนะนำเขาให้เทพเจ้ารู้จักอยู่ค่ะ  “คนที่ยืนอยู่ใต้ต้นหลิวคือท่านคาบุรางิ   มาซายะเจ้าค่ะ  ฉันขอฝากทุกอย่างไว้ในมือท่านเทพด้วยนะเจ้าค่ะ !”

พวกเธอยังต้องการซื้อเครื่องรางและของต่างๆ ที่ให้โชคด้านความรัก   ดังนั้นในเวลาอันจำกัดที่ทางโรงเรียนมอบให้ก็ทำให้พวกเธอวิ่งกันวุ่นเลยล่ะค่ะ

อย่างที่คิดเลยน้าว่ามีแต่เด็กผู้หญิงที่สนุกมีความสุขกับตำนานเรื่องเล่าของศาลเจ้า   แต่ฉันก็ตกใจเล็กๆ ค่ะที่มีผู้ชายบางคนก็ให้ความสนใจด้วยเหมือนกัน 

หัวหน้าห้องเป็นหนึ่งในนั้นแหละ   สงสัยจังค่ะว่าเขาชอบเด็กผู้หญิงคนไหนกันหนอ

 

 

 

ฉันที่ไปพร้อมกับกลุ่มเด็กผู้หญิงก็ได้เซียมซีมาแผ่นหนึ่งด้วยค่ะ

‘โชคดีตามกรรม (末吉)’ 

ฉันไม่แน่ใจว่าควรรู้สึกยังไงดีกับเจ้าเซียมซีที่เสี่ยงได้แผ่นนี้เลยค่ะ…..

 

 

 

 

   

 

 

 

   

 




NEKOPOST.NET