[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 34 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.34 - ตอนที่34


นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉัน! ตอนที่34

 

ตั้งแต่ผู้คนเริ่มเรียกเขาว่าจักรพรรดิ   ความนิยมของคาบุรางิก็เพิ่มขึ้นอีกแล้วค่ะ

เพราะการแข่งขันขี่ม้าชิงเมืองอันดุเดือดของเขา   ก็ดูเหมือนจำนวนสาวกทางฝั่งเด็กผู้ชายจะพุ่งสูงขึ้น   โดยเฉพาะอย่างยิ่งเหล่ารุ่นน้องทั้งหลาย

ท่ามกลางความครึกครื้นนี้    เห็นได้ชัดว่าบรรดาคุณม้าๆ ของจักรพรรดิก็โอ่อวดในสิ่งนี้ด้วยเหมือนกัน

ฉันไม่สามารถเข้าใจความรู้สึกของพวกเขาได้เลยค่ะ  แต่ตราบเท่าที่ทุกคนมีความสุข  ก็ดีแล้วล่ะนะ

ชื่อเสียงของจักรพรรดิไม่ได้อยู่แค่ชั้นประถมอีกต่อไป   เพราะเรื่องเล่านี้ไปไกลถึงชั้นมัธยมต้นเลยล่ะค่ะ   ฉันได้รับเมล์จากท่านไอระที่เขียนมาว่า  ‘ตอนนี้มาซายะถูกเรียกว่า ‘จักรพรรดิ’ ไปแล้วสินะคะ...’

เมื่อเจ้าพวกเด็กๆ ทั้งหลายแหล่เรียกเขาอย่างตื่นเต้นว่า ‘จักรพรรดิ’ ต่อหน้า   เขาก็จะมองพวกนั้นด้วยสายตาเย็นชา    ในที่สุดทุกคนก็มีข้อตกลงกันอย่างเงียบๆ ว่า ‘จักรพรรดิ’  เป็นฉายาอย่างเป็นทางการที่จะไม่ใช้เรียกต่อหน้าคาบุรางิเป็นอันขาด

ฉันคิดว่าจักรพรรดิทำถูกแล้วค่ะ   เพราะถ้าเขามีธงที่เขียนว่า ฉันคือจักรพรรดิ ปักอยู่บนหัว   แน่นอนว่ามันคงเปลี่ยนเป็นยุคมืดที่จะมีการนอบน้อมอย่างหวาดเกรงตามมาในอนาคต

เพื่อความปลอดภัย   ฉันเลยส่งเมล์กลับไปหาท่านไอระว่า ‘เหมือนว่าเจ้าตัวจะไม่ชอบฉายานั้นอย่างหนักเลยล่ะค่ะ    ดังนั้นได้โปรดระวังด้วยนะคะ’

 

แต่ก็นะ  พอมาคิดว่าฉายา ‘จักรพรรดิ’ นี้มาจากนโปเลียนแล้วล่ะก็

ในฐานะราชินีโรโคโค่ปลอมๆ อย่างฉัน    เขาก็มีฉายาน่าสยองเหมือนกันกับฉันแล้วสินะ

ใน 『  you are my dolce』 เขามักถูกเรียกว่าจักรพรรดิจนเป็นเรื่องปกติเลยล่ะค่ะ     ดังนั้นฉันจึงไม่ค่อยเก็บมาสนใจ     เพราะคิดว่าฉายานี้ได้มาเพราะเขาครอบงำโรงเรียนเหมือนการปกครองแบบระบอบ กษัตริย์น่ะค่ะ

แต่พอมาคิดว่ามันเป็นฉายาเก่าตั้งแต่ประถมที่ได้มาเพราะการแข่งขี่ม้าชิงเมืองนี่มัน...ก็นะ   ถ้ามันถูกบรรยายประวัติความเป็นมาออกมาตอนที่เขาโตแล้วล่ะก็    ไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องที่ดูงี่เง่าไปหน่อยเหรอคะ ?    อุฟุฟุฟุ-!

แต่บังเอิญฉันก็ควรทราบว่า..    ฉันก็มีฉายา  ยัยหัวสว่าน  อันเป็นสิ่งต้องห้ามด้วยเหมือนกัน   ยิ่งกว่านั้น  ฉายานี่มันอะไรกันน่ะ   มันเหมือนการสบประมาทมากกว่านี่สิคะ

 

 

 

 

ทั้งนี้  ไม่เกี่ยวกับความคิดเห็นส่วนตัวของฉันหรอกค่ะ   แต่สาวๆ รอบกายฉันตกหลุมรักฉายา ‘จักรพรรดิ’  กันยกใหญ่เลยล่ะ

 

“ไม่คิดว่าฉายานี้มันเหมาะสมคู่ควรกับท่านคาบุรางิอย่างแท้จริงบ้างรึคะ ?”

 

“ในชั้นเรียนของเรา   ท่านเป็นเหมือนวีรบุรุษที่มาจากในตำนานเลยล่ะค่า ~”

 

“ท่านคาบุรางิเท่มากๆ เลยนะคะในการแข่งขี่ม้าชิงเมือง ~”

 

“อื้มม ~   จักรพรรดิช่างเป็นชายในฝันสุดๆ เลยน้า….”  

 

สายลมอันสดชื่นพัดลอดช่องหน้าต่าง    ฤดูใบไม้ร่วงช่างเป็นฤดูที่ผ่อนคลายจังเลยค่ะ ~

ด้วยท้องที่เต็มอิ่มไปด้วยอาหารของมื้อกลางวัน   ฉันรู้สึกง่วงแล้วล่ะ

 

“ไม่คิดแบบนั้นบ้างรึคะ  ท่านเรย์กะ ?”

 

“เอ๋-- ?”

 

คิดอะไรคะ ?    ฉันไม่ได้ฟังเลยล่ะค่ะ

 

“ท่านเรย์กะไม่คิดว่าจักรพรรดิเท่บ้างรึคะ ?”

 

“ชะ ใช่ค่ะ   ดิฉันก็คิดแบบนั้นค่ะ”

 

จะมีใครสามารถต่อกรกับเสียงส่วนใหญ่ได้กันล่ะ

 

“ใช่ไหมล่ะค่า ~”

 

บรรดาสาวๆ รอบตัวฉันพากันผงกศีรษะเห็นด้วย

เหมือนพวกเธอเป็นคนๆ เดียวกันไม่มีผิด

 

“ฉันคิดว่าท่านเรย์กะเหมาะสมกับจักรพรรดิมากเลยนะคะ”

 

หือ ?

 

“ใช่แล้วล่ะค่ะ  ถึงจะรู้สึกผิดหวัง    แต่ถ้าเป็นท่านเรย์กะฉันก็สามารถยอมรับได้ค่ะ”

 

“ถ้าให้เด็กผู้หญิงธรรมดาๆ มาคู่กับจักรพรรดิฉันไม่ยอมหรอกค่ะ   แต่ท่านเรย์กะนั้นคู่ควรกับท่านคาบุรางิทั้งชาติตระกูลทั้งฐานะเลยนะคะ”

 

“แต่ตอนนี้ฉันก็ยังไม่อยากให้ท่านคาบุรางิเป็นของใครทั้งนั้นแหละค่ะ ~”

 

“ถ้าเป็นท่านเรย์กะ  ฉันจะเอาใจช่วยนะคะ”

 

“ถูกแล้วค่ะ  ท่านเรย์กะ  สู้ๆ นะคะ”

 

...สักครู่นะคะ   ทำไมบทสนทนามันวิวัฒนาการจนเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ ?

คาบุรางิมีท่านยูริเอะมาตั้งแต่แรกแล้ว   ก็นะ  ถึงจะเป็นรักข้างเดียวก็เถอะค่ะ

 

“ทุกคน   ไม่ได้เข้าใจอะไรผิดไปรึคะ ?”

 

“หืม   ยังไงเหรอคะ ?”

 

“ดิฉันไม่ได้มุ่งหมายในตัวท่านคาบุรางิหรืออะไรที่วิเศษขนาดนั้นหรอกค่ะ     ความรู้สึกที่มีก็เป็นเพียงการชื่นชมน่ะค่ะ     ดิฉันไม่คิดฝันกับเรื่องแบบนั้นหรอกนะคะ”

 

จริงๆ นะ  ได้โปรดหยุดเถอะค่าา !

มันเป็นเรื่องความเป็นความตายของฉันเลยนะคะ  เข้าใจไหม ?

 

“แต่   ไม่ใช่ว่าท่านเรย์กะก็ชอบจักรพรรดิหรอกเหรอคะ ?”

 

“มันคือความชื่นชมค่ะ  แค่ชื่นชม   แตกต่างจากความรักเลยล่ะค่ะ”

 

สาวๆ เอียงศีรษะอย่างสับสนงงงวย

 

“ถ้าแบบนั้น  ท่านเอ็นโจล่ะคะ ?   พวกท่านทั้งสองเป็นกรรมการจัดการแข่งขันด้วยกันใช่ไหมล่ะคะ ?”

 

“หืม  ท่านเรย์กะที่แท้อยู่ทีมท่านเอ็นโจเองหรือคะ   อา  แหม  งั้นท่านก็เป็นคู่แข่งของฉันสินะคะ   แต่ท่านเอ็นโจทั้งอ่อนโยนทั้งมีเสน่ห์ใช่ไหมล่ะค่า ~   เมื่อวันก่อนตอนพวกเราชนกัน   ท่านก็ถามฉันว่า   เป็นอะไรรึเปล่า    และยิ้มให้ฉันด้วยแหละค่ะ !”

 

“นี่    เธอแน่ใจนะว่าไม่ได้ตั้งใจชนท่านเอ็นโจจริงๆ น่ะ ?”

 

“ไม่ใช่ซะหน่อย ~ !”

 

ขออภัยที่ทำลายความสุขของทุกคนค่ะ   แต่นั่นมันยังเข้าใจผิดกันอยู่ดีนะค้า !

 

“ดิฉันไม่ได้มีความรู้สึกที่พิเศษให้ท่านเอ็นโจหรอกนะคะ    เป็นธรรมดาที่ดิฉันจะชื่นชมท่านเอ็นโจเหมือนกับทุกๆ คนไงล่ะค่ะ” 

 

“โธ่  เป็นแบบนี้เองรึคะ ?” 

 

“แบบนี้แหละค่ะ”

 

ไหนๆ ก็ไหนๆ ขอพูดให้เคลียร์ไปเลยค่ะ

 

“แล้วใครกันล่ะคะที่ท่านเรย์กะชอบน่ะ ?”

 

“เอ๋-   ….ก็ยังไม่เฉพาะเจาะจงเลยค่ะ”

 

“ท่านเรย์กะ   ยังไม่มีคนที่ชอบเลยหรือคะ ?”

 

“ก็  ไม่มีค่ะ”

 

“สักกะคนเดียวก็ไม่มี ?”

 

“ไม่ค่ะ   ดิฉันยังไม่คิดในเรื่องนี้”

 

“ไม่เคยมีสักคนจริงๆ รึคะ ?”

 

“จะก่อนหรือตอนนี้ดิฉันก็ยังไม่มีคนที่ชอบแบบนั้นเลยจริงๆ ค่ะ”

 

ใช่แล้วล่ะว่า   รักแรกของฉันคงกำลังเดินทางอยู่ค่ะ

 

สายตาของทุกคนเปลี่ยนไปเป็นความเวทนา

 

“อืม   ท่านเรย์กะความจริงแล้วยังเป็นเด็กน้อยอยู่สิน้า”

 

อั่กกก…!   สิ้นหวังแล้วค่า

ฉันถูกยัยเด็กพวกนี้เรียกเป็นเด็กน้อยเนี่ยน้าา

ค่าความเสียหาย(ดาเมจ)อย่างเงียบๆ ที่ฉันได้รับนี่มันอะไรกัน…?

 

ฉันหมายถึง  มันไม่ได้มีเจ้าชายขี่ม้าขาวซะหน่อย  ดังนั้นจึงช่วยไม่ได้ที่ฉันจะไม่มีคนที่ชอบถูกไหม !?

ในอุดมคติของฉัน  คนๆ นั้นจะต้องเป็นคนที่สุขุม   มีเสน่ห์   และอ่อนโยน   เป็นคนที่จะหัวเราะแล้วยกโทษให้กับความเห็นแก่ตัวของฉันค่ะ

ประเภทเอาแต่ใจตัวเหมือนจักรพรรดิก็สุดยอดแค่ในมังงะที่เอาไว้กรีดร้อง  ‘ว้ายย !  จักรพรรดิขาา  น่าหลงใหลสุดๆ เลยค่าา ~~’  เท่านั้นแหละ    แต่ในชีวิตจริงเขาก็เป็นแค่ตัวปัญหาเองค่ะ

ยกตัวอย่างง่ายๆ   อย่างบุกเข้าบ้านสาวที่ตัวเองชอบโดยไม่ได้รับเชิญแบบนี้ ?  ใครมันจะทำแบบนั้นกันล่ะ   คุณก็แค่สร้างปัญหาใหญ่ให้ครอบครัวของเธอและบรรดาเพื่อนบ้านไม่รู้บ้างรึไง

หรือสารภาพรักกลางถนนที่สภาพการจราจรแออัดแบบนี้ ?     อืมมม    ไม่    ไม่มีทางชอบไปได้หรอกคนแบบนั้นอ่ะ

คิดว่าจะได้รับการยกโทษให้ทุกอย่างเพราะแค่คุณเท่รึยังไง ?   มันได้แค่ในมังงะเท่านั้นแหละค่ะ   อย่างน้อยฉันก็คิดแบบนั้นนะ

ดังนั้นแล้ว   ในความรู้สึกของฉันคนที่มีเหตุมีผลและอ่อนโยนดีที่สุดค่ะ  เนอะ ?

ฉันจะหาผู้ชายในอุดมคติแบบนี้ได้ที่ไหนกันน้า   สงสัยจัง ~

หืมม ?

ไม่ใช่ว่าเขากำลังนั่งอยู่ในบ้านของฉันและอ่านหนังสือสอบอยู่หรอกเหรอ ?

 

ทำยังไงดีคะเนี่ย   ฉันอาจจะเป็นบราค่อนไปจริงๆ แล้วก็ได้นะ…?

 

 

 

ต่อมาหลังเลิกเรียน   ฉัน  ยัยเด็กน้อยเรย์กะ  ถูกเชิญไปที่ห้องสต๊าฟค่ะ

 

“คิโชวอินซัง   คุณจะสามารถเข้าร่วมกับคณะกรรมการบริหารด้านการนำเสนอสื่อการเรียนรู้ได้ไหม ?”

 

“ดิฉันต้องขอปฏิเสธค่ะ”

 

เจ้านี่มันยากกว่าคณะกรรมการเทศกาลแข่งขันกีฬาซะอีก    ใครมันจะโง่ไปตอบตกลงกันล่ะ

ไม่ว่าคุณจะประจบหรือล่อลวงยังไง   ฉันก็ไม่ยอมแน่นอนค่ะ

น้ำตาของชายแก่ไม่อาจทำให้หัวใจฉันหวั่นไหวได้หรอกนะคะ

 

นับตั้งแต่ได้ประสบการณ์ในงานเทศกาลแข่งขันกีฬา   ฉันก็มีความกล้าที่จะบอกปฏิเสธแล้วล่ะค่ะ

 

 

 




NEKOPOST.NET