NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.32 - ตอนที่32


นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่32

 

ตอนนี้เป็นฤดูใบไม้ร่วง     และเทศกาลการแข่งขันกีฬาก็เวียนมาถึงแล้วค่ะ

 

ปีนี้พวกเราเป็นนักเรียนปีสูงของชั้นประถม    จึงช่วยไม่ได้ต้องทำหน้าที่คณะกรรมการบริหารการแข่งขันกีฬาควบไปด้วยค่ะ

และด้วยเหตุผลบางอย่างฉันก็ได้รับเลือกเป็นคณะกรรมการฝ่ายหญิงของห้องเรียน

ฉันไม่ได้มีพรสวรรค์ด้านกีฬาสักเท่าไหร่    ความสามารถในด้านการวางแผนจัดการและการเป็นผู้นำก็ไม่ใช่อะไรที่จะมีเขียนบอกไว้ที่บ้านสักหน่อย   ทำไมต้องฉันด้วยล่ะค้า ?

ถึงแม้ฉันจะแสนจะสงสัย   แต่เห็นได้ชัดเลยว่าอาจารย์นั่นแหละที่แอบตัดสินใจไปอย่างนั้น    เพราะให้ฉันเป็นคงดีกว่าให้ใครก็ไม่รู้เป็น     โดยที่คนๆ นั้นไม่มีอำนาจมากพอจะรับมือกับบรรดารุ่นน้องได้อย่างราบรื่น

 

พูดตรงๆ เลยนะ   ยุ่งยากเป็นบ้า…

เรายังเป็นแค่เด็กประถมเท่านั้น  ดังนั้นจึงไม่เหมือนคณะกรรมการจริงๆ ที่จัดการเรื่องสำคัญๆ

งานที่ได้รับผิดชอบยกตัวอย่างก็   เก็บรวบรวมรายการความร่วมมือจากแต่ละห้อง   หรือทำงานแปลกๆ ให้บรรดาอาจารย์    มีแต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ทั้งนั้นเลยค่ะ

แล้วในวันเทศกาลกีฬา    พวกเรายังต้องยืนประจำในเต็นท์และจัดการให้แน่ใจว่าทุกอย่างพร้อมสมบูรณ์

 

กรรมการบริหารจากปี 5 และปี 6   ได้มาร่วมประชุมกันก่อนวันเตรียมงานเทศกาลกีฬา   และพวกเราก็แนะนำตัวให้รู้จักกันโดยทั่วถ้วน

ในบรรดาคนเหล่านั้น   ฉันเห็น  เอ็นโจ  ชูซุเกะ  ด้วยล่ะ

สาวๆ พากันตื่นเต้นกันใหญ่เลย   เห็นได้ชัดเลยว่าพวกเธอคิดไม่ถึงว่าเอ็นโจจะเป็นสมาชิกกรรมการบริหาร   ฉันเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกันค่ะ

ฉันมองไปที่คนอื่นๆ     ก็ได้ข้อสรุปว่าเอ็นโจคงได้รับเลือกมาด้วยเหตุผลเดียวกับฉันนั่นแหละ

มีแค่เราสองคนที่เป็นสมาชิกของ  Pivoine 

แต่ไม่เหมือนกับฉันก็ตรงที่ว่า   ฉันคิดว่าเอ็นโจน่าจะปฏิเสธได้น่ะ

หรือว่า  เขาจะเป็นเด็กกิจกรรมกันนะ

พูดถึงตรงนี้   ในเนื้อเรื่องนั้นเอ็นโจก็เหมือนสื่อกลางให้จักรพรรดิกับคนอื่นๆ ไม่ใช่รึไง

 

หลังจากการแนะนำตัวแล้ว     ต่อมาก็อธิบายในด้านหน้าที่ความรับผิดชอบ   เราจะลงมือจัดการก็ต่อเมื่อมีปัญหาเกิดขึ้น

บรรดาสาวๆ กำลังกลุ้มรุมเอ็นโจและไม่มีท่าทางจะทำงานอะไรทั้งนั้น

เอ็นโจเองก็เหมือนว่ากำลังปริ้นโพสเตอร์กับลำดับหมายเลข   และทำงานที่ได้รับมอบหมาย   แต่สาวๆ รอบตัวเขาแค่ชวนเขาคุยนั่นนี่และไม่ทำงานของตนเองเลยแม้แต่น้อย

แม้พวกผู้ชายในคณะกรรมการจะออกมาเตือน     พวกเธอก็ประกาศตัวว่า    “ฉันก็กำลังช่วยท่านเอ็นโจอยู่นี่ไง !”  และห่างไกลจากการทำงานมากขึ้นทุกทีเลยค่ะ

แล้วพวกเธอก็มองพวกผู้ชายอย่างดูถูกและพูดว่า  “คงไม่ใช่พวกนายกำลังอิจฉากันอยู่หรอกนะเพราะพวกนายก็ไม่เป็นที่นิยมเลยนี่ ~?”   และพวกเด็กชายทั้งหลายก็พูดอะไรไม่ออกอีกเลยค่ะ

พอเอ็นโจเอ่ยปากเตือนด้วยตัวเอง    พวกเธอถึงได้เริ่มทำงาน    แต่ถ้าห่างจากเขาสักหน่อยงานที่พวกเธอรับผิดชอบก็จะไม่คืบหน้าเลยแหละ  

นี่สินะ   ความผิดพลาดในการคัดเลือกบุคลากร…..

 

ในขณะที่ทั้งหมดนี่เกิดขึ้นนั้น   ฉันก็นั่งเงียบอย่างห่างจากปัญหาทั้งมวลพลางพับใบโปรแกรมแข่งขันกีฬา

ขอบคุณสำหรับเอ็นโจฮาเร็มค่ะ    ฉันจึงไม่มีคนช่วยและมันก็แย่มากๆ ด้วยสิ

ใบโปรแกรมนี้ถูกสั่งทำขึ้นจากที่อื่น   แต่เพราะอะไรไม่รู้หน้าที่ในการพับมันเป็นสองส่วนได้ถูกโยนให้คณะกรรมการบริหาร

ถ้าคุณจะสั่งพิมพ์จากห้างร้านนั้นๆ   คุณสั่งให้เขาทำให้เสร็จสมบูรณ์ไปเลยไม่ได้รึไงนะ ?   ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ค่ะ

เหมือนกระดาษจะดูดความชื้นในมือฉัน   เลยทำให้หยิบแต่ละแผ่นขึ้นมาได้ยากมาก

ยากจังแฮะ…   คงจะดีถ้ามีปลอกสวมนิ้วน่ะนะ   แต่... 

เมื่อมองหาไปรอบๆ    ฉันก็ไม่เจอเลยสักอัน   เจอแต่ยางรัดของแทน

ฉันจึงนำยางมารัดรอบนิ้วของฉัน

แล้วก็หยิบกระดาษขึ้นค่ะ

โอ้--!    ง่ายขึ้นเยอะเลย

เอาล่ะ    เอาล่ะน้า

หยิบแล้วพับ   หยิบแล้วพับ  ฉันทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาเหมือนเครื่องจักร   ประหนึ่งถูกสิงด้วยแม่บ้านที่รับงานฝีมือมาทำที่บ้าน    ฉันทำงานอย่างมุ่งมั่นเลยล่ะค่ะ

พวกเด็กผู้ชายที่เดินผ่านเหลือบเห็นก็อุทานออกมา  “เอ๋--  ยางรัดของนี่ !?”   ภายใต้การกระซิบกระซาบของพวกเขา    ฉันเมินโดยสิ้นเชิง    คล้ายแม่บ้านสมัยโบราณที่จัดลำดับความสำคัญให้การทำงานมีประสิทธิภาพ

 

เสียงที่มีความสุขดังออกจากฮาเร็มมาถึงที่ๆ ฉันทำงานอยู่     บ้าเอ๊ย..

 

 

 

 

หลังจากนั้น   สาวๆ จากคณะกรรมการยังคงโคจรรอบตัวเอ็นโจและแน่นอนว่าไม่ทำการทำงานอะไร

เห็นได้ชัดว่าเด็กผู้ชายจากคณะกรรมการก็คร้านจะต่อความยาวสาวความยืดกับพวกเธอแล้วเหมือนกัน

และเมื่อเวลาผ่านไป    งานแปลกๆ ก็มากขึ้นทุกทีๆ จนเริ่มรุกไล่ฉันแล้วล่ะค่ะ

เพราะบทเรียนจากเมื่อวาน    วันต่อมาฉันก็มีความก้าวหน้าในการเตรียมปลอกสวมนิ้วมาพร้อมเลยล่ะค่ะ   และตัวฉันก็มีกลิ่นของขี้ผึ้งนวดคลายกล้ามเนื้อจากอาการปวดบริเวณไหล่

ตอนนี้ฉันชินกับงานธุรการพวกนี้แล้วแหละ

การใช้เครื่องถ่ายเอกสารได้กลายเป็นหนึ่งในความสามารถพิเศษของฉันซะแล้วสิ    เพราะความเชี่ยวชาญในการลดขนาด   การขยาย  และการถ่ายเอกสารแบบหน้า-หลังที่ทำได้อย่างคล่องแคล่ว

เด็กชายปี 6 พากันชื่นชมฉันว่า  “สมกับเป็นคิโชวอินซังเลยครับ”  และก็โยนงานเล็กๆ น้อยๆ  ใส่ฉันอีก

พวกคุณคิดว่าฉันเป็นเจ้าโง่ที่หลงไปกับคำยกย่องชื่นชมรึไงกันคะ ?

แต่ฉันก็ไม่สามารถปฏิเสธได้เลย   ดังนั้นเมื่อถ่ายเอกสารเสร็จฉันก็มานั่งเย็บต่อ   แต่ทุกอย่าง   ทุกอย่าง   ทุกอย่าง   งานทุกอย่างก็ผลักมาสุมใส่หัวฉัน

หืม ?   แปลกจริง

ฉันเป็นส่วนหนึ่งของ Pivoine  และแน่นอนว่าฐานะของฉันคือชนชั้นบนสุดของบรรดาเด็กนักเรียนหญิง   แต่กว่าจะรู้ตัว   ฉันก็กลายเป็นหนูถีบจักรหมายเลขหนึ่งซะแล้วค่ะ

หรือว่าที่การสะสางงานของเรย์กะมีประสิทธิภาพอย่างมากเนื่องจากความสามารถจริงๆ ของเธอกันนะ ?

และฉันรู้สึกได้เลยว่างานที่ฉันทำทุกอย่างนั้นคือทำในส่วนของเอ็นโจฮาเร็มค่ะ

 

บ้าเอ๊ยยยยยยยย !  ทำงานด้วยสิ  พวกเธอน่ะ !

 

 

 

 

เมื่อมาถึงจุดๆ หนึ่ง    พวกเราก็ได้รู้ว่ามีหนึ่งในห้องเรียนของรุ่นน้องได้เลือกเข้าร่วมกิจกรรมซ้ำซ้อน    ดังนั้นจึงจบลงที่ฉันจะต้องไปเตือนพวกเขาโดยตรง

ในเวลาแบบนี้  เอ็นโจและฉันจะต้องใช้อำนาจในฐานะสมาชิก Pivoine  แต่ถ้าเอ็นโจเคลื่อนไหวฮาเร็มของเขาก็จะตามไปด้วย   และฉันก็ไม่ต้องการเป็นหนึ่งในขบวนแห่ศาลเจ้าบ้าๆ แบบนั้น   ดังนั้นฉันเลยคิดจะไปเองเลยดีกว่า

ห้องเรียนของปี 3 ที่เป็นปัญหากำลังพักเบรกพอดี   พวกเขาเลยไม่ได้ฟังที่ฉันพูดเลยโดยเฉพาะบรรดาเด็กผู้ชายทั้งหลาย

เพราะความเครียดที่สะสมจากการทำงานของคณะกรรมการ    ฉันเริ่มจะไม่พอใจจริงๆแล้วล่ะค่ะ

 

‘พวกเธอ  คิดว่าฉันเป็นใครหา !?   ฉันคือท่านคิโชวอิน  เรย์กะนะ !!   หนึ่งเดียวไม่มีสองด้วย !!’   ฉันกรีดร้องอยู่ในใจ

 

ฉันไม่มีความกล้าพอจะพูดออกมาจริงๆ อ่ะค่ะ

บ้าเอ๊ยยย !  พวกเขาทุกคนช่าง….!

ขอบคุณที่เด็กผู้หญิงยังฟังฉัน   และพยายามจะช่วยฉันด้วย   แต่พวกเด็กผู้ชายก็ไม่ฟังอะไรอยู่ดี

มากกว่านั้นคือ   คนที่ตั้งใจฟังจริงๆ ก็ดันเป็นพวกที่ไม่มีปัญหาเลือกกิจกรรมซ้ำซ้อนนี่สิ !?  บ้าจริง !

 

“อย่างที่ดิฉันได้กล่าวมา  พวกคุณจะไม่สามารถมีส่วนร่วมในกิจกรรม    โปรดเลือกมาแค่กิจกรรมการแข่งขันเดียว   เพื่อให้นักเรียนคนอื่นๆ ได้ไปเลือกกิจกรรมของพวกเขาเองบ้าง” 

 

“เอ๋   แต่แบบนั้นห้องของพวกเราก็ไม่ชนะน่ะสิ !” 

 

เหมือนฉันสนรึไงคะ  เจ้าตัวถ่วงเอ๊ย

 

“ถึงอย่างนั้น    คุณก็ไม่มีทางเข้าร่วมกิจกรรมสองอย่างในเวลาเดียวได้หรอกนะคะ   เพราะกิจกรรมต่างๆ จะเริ่มขึ้นทันทีที่เทศกาลเริ่มต้น    และคุณไม่มีทางทำกิจกรรมทั้งสองได้ทันเวลาแน่”

 

“งั้นฉันจะเร่งการแข่งขันให้เสร็จเร็วๆ ก็ได้แล้ว”

 

“มันไม่ใช่ปัญหาซะหน่อยนี่”

 

เจ้าเด็กนี่มันโง่สินะ ?   เขาเป็นเด็กซุยรันจริงๆ ง่ะ

เขาทำให้ฉันคิดถึงพวกเด็กผู้ชายของโรงเรียนรัฐในชาติก่อนเลยแฮะ

 

“นี่   ฟังที่ท่านเรย์กะพูดนะ !”

 

“หืม ?   ใครกันล่ะ ?”

 

พูดอะไรออกมาน่ะหา ?

อย่าคิดว่าฉันจะไม่ลงโทษนายนะ !

 

ไม่นาน   เด็กหญิงและเด็กชายก็เลิกสนใจฉันแล้วเริ่มเถียงกันเอง

อาา  ทุกอย่างอยู่เหนือการควบคุมแล้วค่ะ

 

“โอเค  พอได้แล้ว”

 

เอ็นโจตบมือขึ้นในขณะที่เดินเข้ามาในชั้น

 

“คาซึรางิ   คิดจะสร้างปัญหาเล็กๆ น้อยๆ พรรค์นี้ให้เรย์กะซังอีกนานเท่าไหร่กัน ?  แค่รีบไปแก้รายงานลงแข่งกีฬาของนายให้เสร็จตอนนี้ก็น่าจะได้แล้วนะ”

 

เจ้าเด็กมึนนั่นคงคุ้นเคยกับเอ็นโจแน่ๆ  เพราะเขารีบหันมาแล้วเชื่อฟังอย่างไม่ปริปากเลยล่ะ

แม้แต่ชั้นเรียนอันหนวกหูก็เริ่มนิ่งไปตามๆ กัน   และพวกเด็กผู้หญิงก็อยู่ในห้วงตกตะลึงกับการแสดงความเป็นผู้นำของเอ็นโจ

บ้าเอ๊ยยยย   นี่สินะความแตกต่างระหว่างของจริงกับของปลอม !?

 

กับการมาถึงของเอ็นโจ  ปัญหาต่างๆ ก็ได้รับการแก้ไขในทันที  และเราสองคนจึงได้กลับไปที่ห้องของคณะกรรมการ

 

“เรย์กะซัง    ถ้าคุณจะออกมาแบบนี้คุณควรบอกผมด้วยสิ”

 

“รอบตัวท่านเหมือนจะยุ่งๆ น่ะค่ะ   ดังนั้นดิฉันเชื่อว่าท่านกำลังยุ่งอยู่แน่ๆ”

 

ฉันจงใจพูดเสียดสีเขาค่ะ

 

“อาา  พวกนั้นสินะ ?   ผมก็มีปัญหาเกี่ยวกับเรื่องนั้นด้วยเหมือนกัน   และเหมือนว่าจะทิ้งงานให้คุณจัดการไม่น้อย    ผมก็จะช่วยจัดการด้วยนะ”

 

นายคิดจะมาพร้อมกับพวกไร้ประโยชน์ใช้สอยรึยังไง     ไม่ต้องค่ะ  ขอบคุณ

 

“ดิฉันไม่เป็นไรค่ะ   ได้โปรดทำงานของท่านไปเถอะค่ะ   ท่านเอ็นโจ”

 

“อืม   เข้าใจแล้ว”

 

เมื่อเรากลับมาถึง   ผู้หญิงในฮาเร็มก็รุมกันเข้ามาอยู่รอบกายท่านลอร์ดของพวกเธอ

 

“ท่านเอ็นโจ   พวกเราก็อยากไปด้วยนะคะ”

 

“พวกเราทำงานที่ท่านเอ็นโจมอบหมายเรียบร้อยแล้วค่ะ !”

 

ฉันรายงานการแก้ปัญหาให้รุ่นพี่ได้รับรู้   และรวบรวมเอกสารที่เหลือไปที่ห้องสต๊าฟ

 

อาาา    ฉันต้องการพักผ่อนจังค่ะ….




NEKOPOST.NET