[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 31 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.31 - ตอนที่31


นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่31

(yukz: คุณtsukiyuuขอเปลี่ยนตัวมาสค็อตจากเผือกเป็นหัวมันครับ)

 

ถึงแม้ตอนนี้จะล่วงเลยมาถึงฤดูร้อนแล้วก็ตาม   ฉันก็ยังไม่มีความคืบหน้ากับเด็กคนนั้นที่โรงเรียนกวดวิชาเลยค่ะ

แต่ฉันรู้ชื่อเธอแล้วล่ะ  ชื่อของเธอคือ  โยริโนะ  อาโออิจัง

ก็นะ  ฉันแอบดูตอนที่เธอเขียนชื่อลงบนหนังสือล่ะ

รู้สึกเหมือนว่าความสามารถในการสโตรกเกอร์ของฉันยิ่งมายิ่งร้ายกาจขึ้นทุกที

ฉันก็คิดนะว่าตอนนี้ฉันไม่สามารถหัวเราะใส่คาบุรางิได้อีกแล้วสิ

 

แต่โอกาสอันสำคัญก็มาถึงแล้วล่ะค่า

 

ก็เหมือนปกติที่ฉันนั่งถัดจากอาโออิจังและกำลังสังเกตการณ์

ในขณะนั้นเองที่อาโออิจังทำปากกาตก    ฉันชิงหยิบมันขึ้นด้วยความเร็วแสงเลยแหละ !

 

“อ่า-....”

 

เพราะปากกาอยู่ในกำมือของฉัน    อาโออิจังจึงมองมาด้วยความตกใจ

นี่แหละโอกาส !   โอกาสครั้งหนึ่งในชีวิต !

 

“เอ่ออ….”

 

“ฉะ  ฉัน  ดิฉัน  คิโชวอิน   เรย์กะค่ะ !    สวัสดีค่ะ !”

 

อาโออิจังยื่นมือออกมาหมายจะเอาปากกาที่ฉันกำไว้แน่นแต่เธอก็ลังเลแล้วหยุดมือกลางอากาศ    เพราะปากกาแท่งนี้เป็นตัวประกันอันมีค่าของฉัน   ฉันไม่ยอมคืนให้ง่ายๆ หรอกค่ะ...

 

“เอ่อ  ค่ะ…...”

 

อาาา  เธอกลัวฉันแล้วค่ะ

เอ๋  เอ๋   ทำไมล่ะ ?    หรือเป็นเพราะดวงตาของฉันที่กำลังส่องประกายเหมือนนักล่าใช่ไหมเนี่ย ?  หรือเป็นเพราะผมทรงสว่านของฉันกันนะ ?

ม่ายยยย  ฉันไม่น่ากลัวเลยน้า  คุณรู้ไหม ?

จงเปิดใจ   เปิดใจหน่อยสิค้า….

 

“ดิฉันก็ชอบ โทโระโรนอิโมะทาโร่ นะคะ !”

 

“เอ๋--”

  

ฉันตัดสินใจทุ่มทั้งหมดอย่างไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว

ตั้งแต่แรก   เหตุผลที่ฉันอยากเป็นเพื่อนกับเธอก็เพราะฉันเห็นเจ้าตัวไม่เป็นที่นิยมอย่าง โทโระโรน บนกระเป๋าของเธอนี่น้า

 

“ตั้งแต่ที่ดิฉันเห็นคุณ   เอ่อ   เห็นพวงกุญแจโทโระโรนของคุณ     ดิฉันก็อยากพูดคุยกับคุณมาตลอดเลยล่ะค่ะ”

 

อ๊าา   ทำไมมันเหมือนการสารภาพรักแบบนั้นไปได้คะ

มือของฉันกำลังสั่นจากความประหม่า    หัวใจของฉันก็หล่นลงไปที่ตาตุ่ม

 

“ดังนั้น  เอ่อ   อาจบางทีคุณจะช่วยเป็นเพื่อนกับฉันได้ไหมคะ ?”

 

“.....”

 

อุว้ากกก   ฉันกังวลจนอยากจะร้องไห้แล้วล่ะค่ะ

ท่านพี่ขา  น้องตั้งใจจริงที่จะเป็นเพื่อนกับเธอ   แต่น้องดันกระโดดลงหลุมในครั้งเดียวเลยค่า !

ทำอะไรไปกันนะตัวฉัน ?    ใครก็ได้ช่วยฉันทีเถอะค่าาาาา !

 

“....เอ่อ   ปากกาของฉัน   ได้โปรดคืนให้ทีค่ะ”

 

“............”

 

อาาาา    มันจบแล้ว

 

อาโออิจังขมวดคิ้วเหมือนโทโระโรนเลยล่ะค่ะ

นั่นสิเนอะ   เธอคงไม่อยากเป็นเพื่อนกับคนอย่างฉันหรอก

นั่นสิเนอะ   โรโคโค่ปลอมๆ แบบฉันคงเป็นประเภทที่อาโออิจังรังเกียจสินะ

ฉันมันแค่ยัยหัวสว่าน

เข้าใจแล้ว  ฉันเข้าใจแล้ว

ขอโทษด้วยค่ะ    ฉันจะไม่แอบตามเธออีกแล้วล่ะ    หัวสว่านอย่างฉันจะอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว….

ฉันยื่นปากกาคืนให้อาโออิจัง

อย่าร้องนะ   อย่าร้องสิตัวฉัน

 

ท่านพี่ขา   ฉันถูกปฏิเสธซะแล้ว

สิ้นหวังแล้วค่ะ….

 

“.....ต่อไปก็ช่วยดูแลฉันด้วยนะคะ”

 

หลังจากที่รับปากกาไป   อาโออิจังก็ครุ่นคิดเพียงชั่วครู่แล้วเงยหน้าขึ้นมองฉันแล้วพูดออกมาค่ะ

 

หือ ?

 

“ฉัน   โยริโนะ  อาโออิค่ะ”

 

ฉันรู้ค่า  เพราะฉันทำการสโตรกเกอร์อยู่ค่ะ

 

“โปรดเป็นเพื่อนกับฉันด้วยนะคะ”

 

หลังจากพูดแบบนั้น   อาโออิจังก็ยิ้มแหละค่ะ

 

เอ๋---------------------------  !!?

 

“เอาจริงรึคะ ?”

 

“อืม”

 

เอ๋-- ทำไมล่ะ !?  ก็เธอกลัวฉันนี่นาแล้วทำไมกันนะ !?

 

“แต่  คุณกำลังหลีกเลี่ยงดิฉันอยู่ไม่ใช่เหรอคะ ?”

 

เมื่อฉันพูดถึงเรื่องนั้น   อาโออิจังก็ดูอึดอัดใจเล็กน้อย

ฉันดันถามอะไรที่ไม่จำเป็นไปแล้วล่ะค่ะ

 

“เพราะคุณพูดว่า   คุณชอบ เขา น่ะค่ะ”

 

เธอบอกพลางชี้ไปที่พวงกุญแจโทโระโรน

 

“ไม่เคยมีใครบอกว่าชอบ เขา มาก่อนเลยน่ะค่ะ”

 

“เหมือนกันเลยค่ะ !”

 

ฉันไม่เคยถามก็จริง    แต่อย่าว่าแต่ชอบเลย    จะมีคนรู้จัก เขา บ้างรึเปล่าเถอะ   เพราะไม่เคยมีใครพูดถึงเขาด้วยซ้ำ   

 

“ฉันก็อยากคุยกับคุณเรื่องทาโระโรนด้วยค่ะ”

 

“อื้อ !”

 

ทำได้แล้ว !   ฉันทำได้แล้วค่า !

ท่านพี่คะ  ฉันพยายามอย่างสุดความสามารถเลยค่ะ !

และดูเหมือนอาโออิจังจะยินดีเป็นเพื่อนกับฉันด้วยแหละค่ะ !

 

ชั้นเรียนเริ่มแล้ว   เราจึงหยุดคุยกันค่ะ  แต่เมื่อชั้นเรียนจบลง   เราก็เริ่มคุยกันต่อ

 

เราคุยกันเกี่ยวกับว่าคุณปู่ของอาโออิจังอาศัยอยู่ในชนบท     เป็นเมืองที่สร้าง โทโระโรนอิโมะทาโร่ ขึ้นมาแหละค่ะ

และพวงกุญแจนี้เธอก็ซื้อที่นั่นเมื่อปีก่อนตอนที่เธอไปเที่ยวเล่นบ้านคุณปู่

สินค้า โทโระโรนอิโมะทาโร่ จะขายที่เมืองบ้านเกิดของเขาเท่านั้นเองสิน้า

 

“เข้าใจแล้วค่ะ ~    มิน่าล่ะดิฉันค้นหาในอินเตอร์เนตก็ไม่มีใครขายสินค้าของโทโระโรนเลย   เลยสงสัยว่าคุณได้พวงกุญแจนี้มายังไงน้า ?   ดิฉันคิดไปด้วยซ้ำว่าคุณทำมันขึ้นมาเองน่ะค่ะ”

 

“อา ฮ่ะ ฮ่ะ   เขาไม่เป็นที่รู้จักสุดๆ เลยนี่ค่ะ    ดังนั้นก็ย่อมไม่มีขายในอินเตอร์เนตอยู่แล้วล่ะ   แล้วสินค้าของเขาก็ไม่หลากหลายเท่าไหร่เลย   และมันคงขายไม่ค่อยออกหรอกค่ะ   คิดว่านะ”

 

“จริงหรือคะ ?”

 

“ใช่ค่ะ   ที่เมืองของเขาจะขายกระเป๋าทาโระโรนพร้อมรูปถ่ายของเขาด้านใน   และบางครั้งก็จะมีการ์ดบอร์ดแบบพิมพ์ภาพของเขาด้วย   แต่ทุกครั้งที่ฉันไปที่ร้าน   ก็ไม่มีใครซื้อสินค้าของเขานอกจากฉันเลยค่ะ”

 

“ว้า ~”

 

อา   โทโระโรนเป็นเด็กที่น่าสงสารจริงๆ ค่ะ…..

ก็คล้ายกับฉัน   อาโออิจังกลายเป็นแฟนคลับของทาโระโรนเพราะเธอรู้สึกเห็นใจเขาน่ะค่ะ

ทาโระโรนจะสามารถหาแฟนคลับที่ไม่ได้เป็นแฟนคลับเพราะรู้สึกเห็นใจเขาได้ไหมนะ ?

 

“ดูดีๆ แล้ว  เขาก็หน้าตาน่าสนใจดีนะคะ  หืม~   แม้ดูแว่บแรกจะแสนธรรมดาก็เถอะน้า ~”

 

“อื้ม….”

 

ตัวเขาส่วนใหญ่เป็นสีน้ำตาลอ่อน   ดังนั้นจึงยิ่งดูธรรมดาไปกันใหญ่เลย

 

หลังจากนั้น  เราก็พูดคุยกันอย่างสนุกสนานจนชั้นเรียนช่วงที่สองได้เริ่มขึ้น

สนุกจังน้า

เราสัญญาว่าจะนั่งข้างๆ กันไปทุกอาทิตย์เลยล่ะค่ะ    ฉันมีความสุขสุดๆ เลยแหละ

 

 

 

 

 

เมื่อกลับถึงบ้าน   ฉันก็รีบไปรายงานให้ท่านพี่ทราบ

 

“ท่านพี่คะ  น้องทำสำเร็จแล้วค่ะ   น้องเป็นเพื่อนกับอาโออิจังแล้วนะคะ !”

 

“อาโออิจัง ?   เด็กคนที่น้องเคยบอกว่าอยากเป็นเพื่อนกับเธอน่ะเหรอ ?”

 

“ใช่แล้วล่ะค่ะ   วันนี้เราก็มีช่วงเวลาที่ดีร่วมกันในการสนทนากันเรื่องทาโระโรนด้วยนะคะ”

 

“อา    เจ้า...ตัวประหลาดน้อยนั่นน่ะเหรอ    ตัวที่น้องบอกว่าชอบ...”

 

เมื่อก่อนฉันเคยเปิดทาโระโรนในอินเตอร์เนตให้ท่านพี่ดูแหละค่ะ

ท่านพี่ไม่รู้จะพูดอะไรเกี่ยวกับมันได้เลยล่ะ

 

“ท่านพี่คะ   ท่านพี่ยังไม่เข้าใจถึงเสน่ห์ของทาโระโรนอีกเหรอคะ  ?”

 

“ดูเหมือนว่า   พี่คงจะไม่มีวันนั้นน่ะ”

 

“เอ๋----- ?”

 

ท่านพี่ขา  ทำไมท่านพี่ไม่เข้าความน่ารักของมันกันคะ

แต่ท่านพี่ก็ให้คำแนะนำในเรื่องอาโออิจังไม่ใช่เหรอ

เพื่อเป็นการขอบคุณ   ฉันควรจะลงมือทำอาหารเย็นให้เขาอีกดีไหมนะ ?

ท่านพี่คะ   ตั้งตารอได้เลยค่ะ !

 

อาาา   วันนี้เป็นวันที่ดีจังน้า !




NEKOPOST.NET