NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.29 - ตอนที่ 29 คิโชวอิน ทาคาเทรุ/โมโมะโซโนะ อิมาริ


นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉัน! ตอนที่29

 

ดูเหมือนช่วงนี้น้องสาวของผมจะเริ่มไดเอต

และเธอกำลังยืดหยุ่นร่างกายอยู่ในห้องนั่งเล่น

เธอไม่ได้ดูอ้วนเลยสักนิดรู้ไหม    ดูไปแล้ว...เธอไม่ผอมเกินไปหน่อยเหรอ ?

เมื่อผมบอกเธอไปว่าอย่าหักโหม     เธอก็ยิ้มให้ผมอย่างมีความสุข

ยังมีความคิดเรียบง่ายเหมือนเคยเลย

และผมก็ทราบดีถึงความจริงของเสียงประหลาดที่ดังออกมาจากห้องน้องสาว

ผมไม่ได้ยินว่าเธอพูดอะไรออกมาก็จริง   แต่ผมก็ห่วงว่าเธอจะส่งเสียงแปลกๆ ออกมาอีก

 

“พี่ได้ยินเสียงจากห้องของน้องนะรู้ไหม ?”   ผมตั้งใจบอกเธอและเธอก็ตอบออกมาว่า “เอ๋ –  ท่านพี่ได้ยินหรือคะ ?  โอ้  ไม่นะ  ไม่น้าา  ...คราวหน้าฉันต้องระวังหน่อยแล้ว”    เธอตกใจ

ถูกแล้ว   ผมได้ยินเธอและไม่ใช่แค่เสียงประหลาดที่ดังจากห้องเธอ     ตอนนี้ผมได้ยินประโยคพึมพำแปลกๆ ของเธอด้วย   และมันน่ากลัวรู้ไหม

เอาล่ะ   ถือว่าผมจัดการแก้หนึ่งในปัญหาด้านพฤติกรรมประหลาดของน้องสาวแล้ว

ผมจะต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยในปีนี้        และจะขอบคุณมากถ้าน้องสาวของผมอยู่ในร่องในรอย

 

 

 

วันหนึ่ง   น้องสาวของผมทำข้าวต้มมาโดยเรียกมันว่าของว่างยามดึก

ตอนนั้นไม่ได้ห่างจากมื้อเย็นเท่าไหร่  ผมจึงไม่ได้รู้สึกหิวอะไรเลย

และไม่ใช่ว่าผมมีแผนจะอ่านหนังสือทั้งคืนแต่มีแผนจะเข้านอนในอีกราวๆ ชั่วโมงนี้แล้ว

ดังนั้นถ้าผมกินมันเข้าไปแล้วล่ะก็    จะต้องไม่ดีกับร่างกายแทนน่ะสิ....

 

แต่น้องสาวมองมาทางผมด้วยแววตาคาดหวังเต็มเปี่ยม        ต้องการให้ผมรีบกินเร็วๆ

ผมมีปัญหาแล้วล่ะ…

เจ้าหม้อนี่ก็ใหญ่พอให้กินได้สองคนด้วยซ้ำไม่ใช่รึไง

ดวงตาของน้องสาวเปล่งประกายออกมา

ช่วยไม่ได้นะ…

 

ผมเตรียมใจที่จะเจอกับสิ่งที่เลวร้ายที่สุดแล้วเปิดฝาหม้อออก  ด้านในเต็มไปด้วยไข่และต้นหอมเต็มไปหมด

ผมแบ่งข้าวต้มจากหม้อลงในถ้วยและใช้ช้อนซุบตักเข้าปาก

 

.....เค็ม

 

เธอใส่เกลือมากไปแล้วยัยน้องสาว !

ลิ้นชาหมดแล้วเนี่ย    ตอนนี้ผมอยากได้น้ำแล้วล่ะ

อา-  บ้าจริง   น้ำไม่มี

ที่เธอให้ผมมามีแค่ชาร้อน    อาหารร้อนๆ กับเครื่องดื่มร้อนๆ   ...ยัยน้องสาว

 

ผมรีบไปหยิบขวดน้ำออกมาจากตู้เย็นเล็กในห้องแล้วดื่มมันลงไป

ขอบคุณพระเจ้าที่มีตู้เย็นเล็กอยู่ที่นี่

ผมซื้อมาเมื่อก่อนหน้านี้เพราะถ้าอยากจะดื่มน้ำ   ก็ไม่ต้องเสี่ยงออกไปข้างนอกแล้วเผชิญพฤติกรรมแปลกๆ ของน้องสาว

 

“เป็นอย่างไรบ้างคะ    ท่านพี่ ?”

 

มันเค็ม   เธอใส่เกลือมากเกินไป   ไม่ได้ชิมมาก่อนรึไง ?

 

“......อร่อยมาก”

 

เมื่อเธอมองมาที่ผมด้วยดวงตากลมโต   ผมไม่สามารถบอกความจริงออกไปได้เลย

นี่มันแย่ชะมัด   จากช็อคโกแลตไร้รสชาติมาถึงขั้นกว่าคือข้าวต้มรสเกลือ

ผมไม่มีความมั่นใจเลยว่าจะจัดการจนหมดชามได้

แต่....

 

น้องสาวของผมเชื่อผมอย่างหมดหัวใจแล้วยิ้มอย่างมีความสุข

ช่วยไม่ได้น้า...

ผมจะพยายามจัดการข้าวต้มในชามให้หมดก็แล้วกัน

 

ที่สุดข้าวต้มเกลือก็ถูกจัดการจนหมดชาม    น้ำในขวด 500 ml ก็หายไปด้วยเช่นกัน

ผมรีบเปิดอีกขวดทันที

ตามคาด   ผมจัดการจนหมดหม้อไม่ไหวจึงขอโทษเธอและบอกเธอว่าคืนนี้ผมไม่ค่อยหิวเท่าไหร่

น้องผมพูดบางอย่างว่า  “บางทีน้องน่าจะทานด้วย....”   เธอหยิบช้อนตักเข้าปาก

 

“หืมม ?   เหมือนจะเค็มไปหน่อยนะคะ”

 

อ่อ  รู้ตัวแล้วหรือ   ยัยน้องสาว !?

แต่ระดับนี้ไม่ใช่แค่  หน่อย  แล้วมั้ง

ถึงอย่างนั้นน้องสาวก็ทานโดยหน้าไม่เปลี่ยนสีสักนิด

ต่อมรับรสของน้องสาวผมคงพิการไปแล้วสินะ

แล้วเธอกำลังไดเอตไม่ใช่รึไง ?   คาร์โบไฮเดรตก่อนนอนมันน่ากลัวกว่าปีศาจอีกไม่รู้รึไง

 

สุดท้าย   น้องสาวก็จัดการที่เหลือจนหมด

นับจากนี้เป็นต้นไป   ผมคงจะต้องเผชิญการโจมตีจากนรกของว่างยามดึกแน่ๆ   ควรทำยังไงดีนะ

 

“เรย์กะ   ขอบใจนะสำหรับของว่างยามดึก   แต่ถ้าทานมากอาจทำให้พี่รู้สึกง่วงได้   ดังนั้นน้องไม่ต้องห่วงอีกต่อไปแล้ว   เพราะนับจากนี้พี่จะไม่อ่านหนังสือจนดึกดื่นแล้วล่ะ”

 

“งั้นหรือคะ ?”

 

“ใช่    พี่มีความสุขมากที่น้องเป็นห่วง     แต่ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปพี่อาจจะอ้วนก็ได้ถ้ากินก่อนนอนแบบนี้     ใช่ไหมล่ะ ?”

 

“อา-  จริงด้วยค่ะ !”

 

ดูเหมือนว่ามันจะแทงใจดำน้องสาวที่กำลังไดเอต

ขอบคุณพระเจ้า....

นับจากเห็นน้องสาวกับหม้อของเธอ   ท้องของผมก็ป่องจากน้ำและเหนื่อยชะมัด

 

ผมรู้สึกแย่ที่ดื่มน้ำมากเกินไป

บางทีมันอาจจะดีถ้ายกเรื่องอ้วนขึ้นมาพูดแต่แรก

แต่เธอพยายามอย่างมากในการทำข้าวต้มนั่น    ดังนั้นผมต้องรู้สึกไม่ดีแน่ๆ ถ้าจะพูดแบบนั้นกับน้องสาวไปตั้งแต่ทีแรก

และสุดท้ายคืนนั้น   ผมก็ต้องสู้กับความอยากอาเจียนจนอาหารในท้องย่อยจนหมด

 

สำหรับความไร้รสชาติของช็อคโกแลตวาเลนไทน์ที่คาดว่านับจากนี้คงจะได้รับมันทุกปีแน่ๆ    ผมควรจัดการทำอะไรกับมันสักอย่าง     จึงไปคุยกับมินาซึกิซังเด็กสาวที่ไปสวนสนุกด้วยกันเมื่อปีก่อน

 

“ช็อคโกแลตที่น้องสาวของผมทำดูเหมือนจะรสจืดเกินไปหน่อยน่ะ   ผมเลยสงสัยว่าจะสามารถทำอะไรได้บ้างไหมเพราะน้องผมพยายามอย่างมากให้การทำมัน   ต้องขอโทษที่รบกวนนะครับ  แต่อยากให้คุณไปช่วยสอนเธอบ้างได้ไหม  คุณมินาซึกิ ?”

 

เมื่อผมถามเกี่ยวกับเรื่องนี้   เธอก็ถามกลับว่า  “ช็อคโกแลตรสจืด ?”  อย่างละล่ำละลัก  แต่สุดท้ายเธอก็ตอบตกลงอย่างยินดี   และไม่นานนักเธอก็มาทำช็อคโกแลตกับน้องสาวผมที่บ้านของเรา

ไม่กี่วันต่อมา   ช็อคโกแลตที่น้องสาวผมมอบให้มันก็หวานอย่างที่ควรจะเป็นแล้วล่ะ

 

มินาซึกิซังใช้เวทมนต์อะไรนะที่ทำให้ช็อคโกแลตของยัยเด็กนั่นมีรสหวานขึ้นมาได้

เมื่อผมถาม    เธอก็ตอบกลับมาว่า   “ดิฉันไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะว่าทำไม  แต่เธออุ่นช็อคโกแลตในน้ำนานเกินไปรสเลยจืดจางลงล่ะมั้ง   ความผิดพลาดอย่างอื่นก็ไม่เท่าไหร่  แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วค่ะ  เรย์กะซังน่าจะรู้วิธีทำแล้ว   ช็อคโกแลตคงจะอร่อยอย่างที่ควรเป็นแล้วล่ะค่ะ”

ผมโล่งอกขึ้นทันที

 

ผมควรจะให้มินาซึกิซังช่วยในเวลานี้ด้วยดีไหมนะ ?

แต่น้องสาวของผมดูเหมือนจะยกย่องมินาซึกิซังมาก   ถ้าน้องผมทำเรื่องผิดพลาดต่อหน้ารุ่นพี่ที่ตัวเองเคารพ   เธอคงจะเศร้าน่าดู

เพื่อประโยชน์ในอนาคตของเธอ   บางทีผมควรแนะนำให้เธอลงเรียนวิชาทำอาหารน่าจะดี

 

 

 

ต่อหน้าคนอื่นๆ   น้องสาวของผมดูจะเล่นเป็นคุณหนูได้เนียนมากๆ

เหมาะสมคู่ควรกับฐานะบุตรสาวของตระกูลคิโชวอินเลยทีเดียว      ท่านพ่อท่านแม่ก็ไม่ได้รู้สึกตัวเลยว่าบุตรสาวของตนเองนั้นภายในน่าสิ้นหวัง (น่าเวทนา) แค่ไหน

ทั้งนี้เมื่อเวลาผ่านไป   หน้ากากของเธอค่อยๆ แตกออกมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่ออยู่ต่อหน้าผม    ความโง่เง่าและเซ่อซ่าที่เธอซ่อนไว้ภายในเริ่มแสดงตัวออกมาอย่างโจ่งแจ้ง

ที่เป็นแบบนั้นคงจะเพียงแค่เธอเชื่อใจผมมาก   แต่ถ้าเธอทำอะไรแปลกๆ มันก็ทำให้ผมกลัวอยู่ดี   ดังนั้นผมจึงได้แต่หวังว่าเธอจะหยุดมันเสียที 

 

และยัยน้องสาว    อย่าพยายามฝึกโหนบาร์ในตู้เสื้อผ้าของตัวเองสิ   มันน่ากลัวนะรู้ไหม

 

 

 

 

เพื่อนของผม   คิโชวอิน   ทาคาเทรุ   เป็นผู้ชายที่ยอดเยี่ยมอย่างมาก

ตั้งแต่แรกแล้ว  หายากมากที่เขาจะโมโหสักครั้ง

ผมแทบไม่เคยเห็นเขาแสดงอารมณ์อะไรเท่าไหร่   และเขาก็ปฏิบัติกับทุกคนอย่างสุภาพมีมารยาท

ในชมรมยิงธนูที่เขาเป็นกัปตันก็เหมือนกัน   รุ่นน้องทั้งหมดล้วนเคารพและพึ่งพาเขาอย่างมาก

ผลการเรียนทุกครั้งก็อยู่ในลำดับต้นๆ ของชั้นปี  แต่เขาก็ไม่เคยโอ่อวดเกี่ยวกับมันเลยสักครั้ง

 

เพื่อนผมดูเหมือนมนุษย์ที่ไร้ข้อบกพร่องใดๆ      แต่จริงๆ แล้วหัวใจของเจ้านั่นมันเป็นสีดำสนิทแหละ     และก็ชอบใช้ภาพลักษณ์ที่อ่อนโยนยิ้มง่ายชักจูงให้คนอื่นเคลื่อนไหวอย่างที่เขาต้องการ 

มองดูก็เหมือนคนอ่อนโยนผู้ให้การยอบรับกับทุกๆ คนที่เดินเข้ามา   แต่ความจริงแล้วคนที่เขาลดการป้องกันลงมีจำนวนน้อยยิ่งกว่าน้อย

ใจจริงเพื่อนผมเป็นคนตรงไปตรงมา   ยังไงก็ตามสำหรับคนที่เขาเห็นว่าเป็นเพื่อนก็จะได้รับการดูแลเป็นอย่างดี    เขาไม่เคยทรยศเพื่อน   และนี่เป็นส่วนที่ผมถูกใจ

  

ก็นะ   เจ้าทาคาเทรุคนนั้นมีน้องสาวอยู่คนหนึ่ง

 

เธอเป็นเด็กที่น่ารักเหมือนตุ๊กตาตะวันตกที่สร้างขึ้นมาอย่างประณีต

เมื่อเธออยู่เงียบๆ จะเหมือนตุ๊กตามากก็จริง   แต่เมื่อเธอยิ้มก็จะมีลักยิ้มที่มุมปาก    น่ารักสุดยอดเลยล่ะ

เมื่อใดก็ตามที่ผมนำของฝากมาให้    เธอก็จะยิ้มอย่างมีความสุขจากหัวใจเสมอ

ไม่เหมือนพี่ชายสักนิด   เธอไม่มีด้านมืดที่ซ่อนอยู่เลย

บางครั้งเราสามคนจะมานั่งเล่นพูดคุยกัน   และเธอก็จะกินขนมที่ผมเอามาฝากอย่างมีความสุข    

อืม..  เธอชอบขนมมากสินะ   

 

ครั้งก่อนที่พวกเราไปสวนสนุกด้วยกัน   สายตาของเธอจะจ้องไปที่ร้านนั้นร้านนี้ตลอด   และเมื่อผมซื้อขนมที่คิดว่าเธอน่าจะชอบให้      คุณน้องสาวก็ขอบคุณผมอย่างปลาบปลื้ม    นั่นทำผมตกใจไม่น้อย

แค่ขนมไม่กี่ร้อยเยนก็มากพอให้ดวงตาของเธอเปล่งประกายแล้วพูดว่า  “ขอบคุณมากๆ ค่ะ   ท่านอิมาริ !”  แบบนั้นแหละที่ทำให้ผมอยากบอกคุณน้องสาวว่า     เธออยากได้ขนมอะไร     ผมจะซื้อให้หมดทุกอย่างเลยน้า   

มันเหมือนป้อนอาหารลูกนกเลยแฮะ

 

คุณน้องสาวจะมีความสุขทุกครั้งที่ผมเล่าเรื่องของทาคาเทรุให้ฟัง

เธอรักพี่ชายตัวเองมากจริงๆ

ผมสามารถสัมผัสถึงความรู้สึกที่เธอมีให้ ‘ท่านพี่สุดที่รัก’ ได้เลยล่ะนะ

 

สำหรับทาคาเทรุ    เขาทั้งรักทั้งหลงน้องสาวเข้าเต็มเปา

ทาคาเทรุเป็นผู้ชายที่เกลียดคนที่คอยยึดติดกับเขาโดยไม่รู้จักรักษาระยะห่างที่เหมาะสม

แต่สำหรับน้องสาวของเขานั้นมันคนละเรื่องเลยล่ะ

คุณน้องสาวก็น่ารักมากจริงๆ   เธอคิดจริงๆ ว่าทาคาเทรุเป็นคนที่อ่อนโยน   และเป็นท่านพี่ที่แสนวิเศษ

คุณน้องสาวไม่รู้ตัวเลยว่าบางครั้งท่านพี่ที่แสนวิเศษของเธอนั้นกำลังเล่นกับปฏิกิริยาที่เธอแสดงออกมา   

เธอเพียงแค่เต้นอยู่บนฝ่ามือเท่าที่เจ้านั่นต้องการเท่านั้นแหละ

 

เห็นได้ชัดเลยว่าเจ้าทาคาเทรุไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นซิสค่อนเลยสักนิด     แต่จากสายตาของผม       เขาเป็นซิสค่อนที่อาการหนักพอสมควร

เวลาที่เราคุยกันบนโซฟาในห้องนั่งเล่น   เจ้านั่นจะให้คุณน้องสาวนั่งอยู่ข้างตัวตลอด   ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะให้มานั่งข้างๆ ผม

เมื่อเจ้านั่นฟังคุณน้องสาวพูด   รอยยิ้มบนใบหน้าก็ไม่ใช่แบบรูปสลักโบราณสมบูรณ์แบบอย่างที่เคยเป็น    แต่เป็นรอยยิ้มที่แสดงออกถึงความสุขจากใจจริง

พี่น้องคู่นี้สนิทกันดีจัง

ที่ผมมีก็แค่น้องชายจอมอวดดี     บางครั้งผมก็อิจฉาเจ้าทาคาเทรุ     แล้วคิดว่าจะเป็นยังไงนะ   ถ้าผมมีน้องสาวน่ารักๆ มาอ้อนผมแบบนี้บ้าง

 

วันหนึ่งในสโมสร Pivoine   ผมได้ยินทาคาเทรุสนทนากับไอระจังในเรื่องแฮนด์เมกช็อคโกแลต

เมื่อผมถามถึง    เขาก็ตอบมาว่า    “ผมขอร้องให้เธอช่วยสอนน้องสาวทำแฮนด์เมกช็อคโกแลตสำหรับวันวาเลนไทน์น่ะ”

หืมม  วาเลนไทน์เหรอ

เจ้านี่ต้องได้ช็อคโกแลตทำมือจากคุณน้องสาวทุกปีแน่ๆ

เมื่อผมพูดว่า   “สงสัยจังน้าปีนี้   ฉันจะได้ช็อคโกแลตจากคุณน้องสาวด้วยไหมน้า ~ ?”   เจ้านั่นมองผมด้วยใบหน้าตายสนิทไร้อารมณ์และถามกลับว่า   “ทำไมน้องสาวของผมจะต้องให้ช็อคโกแลตวาเลนไทน์กับนายด้วยล่ะ ?”

เจ้าซิสค่อนบ้าเอ๊ย….

 

ครั้งหนึ่ง   ผมอยากจะแกล้งเจ้าซิสค่อนนี่เลยพูดเล่นๆ พร้อมรอยยิ้มไปว่า   “ถ้าคุณน้องสาวกับฉันแต่งงานกัน   นายก็ต้องเป็นท่านพี่ของฉันน่ะสิ   อืม ~  ทำไงดีน้า ?”   จุดจบของผมในเรื่องนี้คือ   ไม่ทันรู้ตัวก็ได้กินหมัดฮุกสุดแกร่งที่ตรงเข้าลิ้นปี่อย่างจัง

….ขอโทษครับ    ผมจะไม่พูดแบบนั้นอีกแล้วล่ะ

 

พวกเขาเป็นคู่พี่น้องที่น่าสนุกจริงๆ

และถ้าเมื่อไรก็ตามที่มีคุณน้องสาวเข้ามาเอี่ยว    เจ้าทาคาเทรุจะยิ่งทำตัวได้น่าสนใจมากๆ

และวันนี้   ผมก็มุ่งหน้าไปที่คฤหาสถ์ตระกูลคิโชวอินพร้อมกับขนมในมือล่ะ




NEKOPOST.NET