[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 286 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.286 - ตอนที่ 286


286.


วันรุ่งขึ้น ริรินะตามฉันต้อยๆ ไปเข้าเรียนเสริมพิเศษฤดูร้อนที่ซุยรันจริงๆ 

"คุณเรย์กะ มื้อกลางวันนัดเจอกันที่โรงอาหาร โอเคนะ"
"นั่นสินะ ตามนั้นแหละ"  

เหมือนในใจริรินะจะตกลงไปเรียบร้อยแล้วว่าเราต้องทานกลางวันด้วยกัน ตอนแรกฉันตั้งใจว่าพอเข้าเรียนวิชาเป้าหมายเสร็จก็จะโผล่หน้าไปห้องชมรม แล้วช่วงบ่ายก็จะไปเรียนที่โรงเรียนสอนพิเศษต่อ แต่ดูท่าริรินะจะตั้งใจว่าวันนี้จะอยู่กับฉันทั้งวัน งั้นสงสัยคงไม่ได้ไปละมั้ง เอาเถอะ นานๆ ทีอยู่เล่นเป็นเพื่อนริรินะบ้างก็ดีเหมือนกัน 

"จริงด้วย ริรินะ เข้าเรียนคนเดียวได้หรือเปล่า มีเพื่อนที่พอจะคุยกันได้ในกลุ่มพวกเด็กๆ ที่เข้าเรียนสริมหรือเปล่า" 

โดยมากเด็กที่เข้าเรียนเสริมของซุยรันมักเป็นพวกเด็กๆ กลุ่มนอกที่เอาจริงเอาจังเสียมากกว่า อาจไม่มีพวกเด็กๆ กลุ่มที่ริรินะสนิทสนมตามปกติมาเรียนก็ได้นะ ฉันเคยผ่านประสบการณ์มาแล้วก็เลยพอเข้าใจ อยู่ดีๆ ให้ไปนั่งหัวโด่ตามลำพังในห้องเรียนมันก็ลำบากใจ... 

"หา? นี่คิดว่าฉันเป็นใครน่ะ"
"เช่นนั้นหรือเจ้าคะ..." 
 
ริรินะพ่นลมทางจมูกหัวเราะอย่างหยิ่งผยอง พลาดจริงๆ ที่ไปห่วงยัยนี่ 

"ริรินะจะเข้าเรียนวิชาอะไรเหรอ"
"วิชาที่อยากลงเรียนในคาบนี้ก็คณิตศาสตร์ละมั้ง" 
"อ้าว ริรินะก็ไม่เก่งคณิตศาสตร์เหมือนกันเหรอ"
 
เลือดข้นกว่าน้ำจริงๆ ด้วย เหมือนฉันเลย ฉันเข้าใจนะ ฉันเข้าใจ

"หา? นี่พูดอยู่กับใครน่ะ วิชาถนัดเลยต่างหาก"
"เช่นนั้นหรือเจ้าคะ..." 

สมแล้วที่เป็นที่ 3 ของชั้นปี...
ถึงจะเปลี่ยนรองเท้า ริรินะก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเดินไปห้องเรียน พวกเราเลยย้ายไปข้างๆ ทางขึ้นลงตรงตำแหน่งที่จะไม่ไปเกะกะนักเรียนอื่น ตั้งหน้าคุยกันเรื่องความเป็นไปในแต่ละครอบครัวช่วงปิดเทอมและเรื่องของญาติๆ 
 
"ท่านป้าบ้านโน้นน่ะ ทำท่าจะชวนท่านพี่ทาคะไปดูตัวกับลูกสาวตัวเองล่ะ เชื่อเขาเลย"
"เอาจริงสิ ตอนนี้ท่านพี่ปฎิเสธงานดูตัวแบบนั้นไปหมดนะ แต่เรื่องแม่สื่อแม่ชักเนี่ยมีมาเพิ่มขึ้นทุกปีๆ  แค่ทำงานท่านพี่ก็ยุ่งพออยู่แล้ว ยังจะเอาเรื่องพวกนี้มากวนใจกันอีก เมื่อไหร่จะเลิกกันซักทีนะ"
"ใช่มะ! แล้วลูกสาวบ้านโน้นก็เหมือนกัน! ยัยคนนั้นน่ะมีงานรวมญาติทีไรก็ต้องหาเรื่องมาพัวพันท่านพี่ทาคะทุกที อะไรจะหน้าด้านขนาดนั้น แถมพอเห็นฉันอยู่ข้างๆ ท่านพี่ทาคะก็ชอบมาพูดจาหาเรื่องใส่ด้วยนะ"
"ริรินะก็ไปตีกับพวกผู้หญิงที่จ้องจะแย่งที่นั่งข้างๆ ท่านพี่ตลอดเลยนี่นะ..."
"นี่ท่านแม่ของฉันเป็นคนเล่าให้ฟังนะ เห็นว่าลูกสาวสมาชิกสภาฯ คนนั้นก็เล็งท่านพี่อยู่ด้วยเหรอ"
"เรื่องนั้นฉันได้ยินมาแล้ว แต่เขาเรียนชงชาอยู่กับอาจารย์ที่ท่านแม่นับถือ ก็เลยได้รับคำชวนไปชมละครไปทานข้าวผ่านทางอาจารย์อยู่บ่อยๆ น่ะสิ ทางนี้ก็ต้องเห็นแก่หน้าผู้ใหญ่ด้วย"
"อะไรเนี่ย รบกวนกันแท้ๆ เลย"
"แต่ฉันเคยเห็นเขาแว้บๆ ในงานปาร์ตี้นะ ออกจะจัดจ้านเกินงามไปซักหน่อย ไม่น่าจะเหมาะกับท่านพี่หรอก"
"ใช่มั้ยล่ะ! จะให้คนแบบนั้นมาแต่งงานกับท่านพี่ รับไม่ได้เด็ดขาด!" 
"แล้วรู้หรือยัง ท่านผู้นั้นที่เพิ่งกลับจากเรียนต่อต่างประเทศก็หวังจะใกล้ชิดท่านพี่..."
"ตายแล้ว! ขืนแต่งงานกับแม่คนมักใหญ่ใฝ่สูงแบบนั้น บ้านคิโชวอินมีหวังถูกยึดแหงๆ" 

เม้าท์พี่สะใภ้กันเพลินเชียวล่ะ

"โอ๊ะ"
"อ้าว" 

ระหว่างที่ฉันกับริรินะปฏิญาณตนเป็นหมู่เหล่าเตรียมกำจัดแมลงร้ายที่มาไต่ตอมท่านพี่อยู่ นายตัวสำรองก็ขึ้นบันไดมาพอดี 

"สวัสดีค่ะ"
"อรุณสวัสดิ์ มาทำอะไรกันตรงนี้น่ะ" 

จะบอกว่าประชุมเพลิงพี่สะใภ้กันอยู่ก็ไม่ได้ ฉันเลยเฉไฉไปว่า "คุยเรื่องสัพเพเหระ..."
นายตัวสำรองตอบรับว่า "งั้นเหรอ" พลางส่งสายตาไปทางริรินะที่ยืนอยู่ข้างๆ ราวกับจะถามว่าแล้วทางนั้นใคร ฉันเลยยื่นมือไปแตะหลังริรินะ แนะนำกับนายตัวสำรองว่า

"นี่ลูกพี่ลูกน้อง โคะโท ริรินะค่ะ"

"สวัสดีค่ะ ประธานนักเรียน"
"อรุณสวัสดิ์ ได้ยินข่าวเรื่องของเธอมาเยอะเลย เห็นว่าเป็นผู้คุมกลุ่มอิทธิพลที่ทรงอำนาจที่สุดในม.5 ทั้งที่ไม่ใช่ Pivoine นี่นะ"
"ริรินะ..." 

เอาจริงๆ นี่เธอไปก่อเรื่องอะไรไว้บ้างน่ะ... ในฐานะลูกพี่ลูกน้องอย่างฉันแล้ว รู้สึกเป็นห่วงมากนะ 

"วันนี้มิซึซากิคุงก็มาทำงานของสภานักเรียนเหรอ"
"อา พอเปิดเทอมมาก็มีงานเลือกตั้งสภานักเรียนแล้ว วันนี้มาเตรียมการน่ะ"
"กำหนดตัวเก็งสำหรับปีหน้าแล้วหรือคะ"
"ก็ในระดับหนึ่งนะ" 

ถึงจะบอกว่าเป็นงานเลือกตั้งประธานนักเรียน แต่ทุกปีก็มีจะตัวเก็งสำคัญที่คัดสรรขึ้นมาจากกรรมการนักเรียนม.5 ในปัจจุบัน  เรียกได้ว่าเป็นการเลือกตั้งพอเป็นพิธีที่ตัวจริงกำหนดเอาไว้แล้วตั้งแต่ก่อนเลือกตั้่ง  แต่พูดถึงงานเลือกตั้งก็คงมีอะไรหลายๆ อย่างต้องเตรียมการละเนอะ 
 
"ประธานนักเรียนรุ่นต่อไปเป็นคนยังไงเหรอคะ"
"เป็นคนที่พูดจาฉาดฉานได้แม้แต่กับ Pivoine ไงล่ะ"
 
หน้าที่สำคัญอันดับหนึ่งของประธานนักเรียนคือการเจรจากับ Pivoine เพื่อการนั้นแล้ว ประธานนักเรียนจึงต้องอบรมบุคลากรให้อยู่ในฐานะที่ไม่น้อยหน้า Pivoine เป็นเวลาถึงหนึ่งปีเต็มๆ 

"อย่าเห็น Pivoine เป็นศัตรูมากนักนะคะ"
"นั่นมันประโยคของทางฉันต่างหาก" 

นายตัวสำรองยักไหล่ จากนั้นก็ถอนหายใจ

"ม.5 ปีนี้ยังไม่ค่อยน่าห่วงเท่าไหร่ แต่ม.4 นี่สิ มีพวกนักเรียนเลือดร้อนเยอะใช่ไหมล่ะ ฉันว่าประธานนักเรียนปีหน้าน่าจะเหนื่อยหนักน่าดู"

เหมือนที่ฉันคิดอยู่เมื่อวานเลย 

"แล้วยังมีเรื่องของเด็ก Pivoine ที่กำลังจะเลื่อนชั้นขึ้นม.4 ในปีหน้าด้วย คิโชวอิน สมาชิก Pivoine ม.3 ตอนนี้เป็นไงบ้างล่ะ"
"ฉันว่าก็ธรรมดานะคะ..." 

ต่อหน้าฉันแล้ว ไม่ว่าเด็ก Pivoine ชั้นปีไหนก็เป็นเหล่ารุ่นน้องผู้น่ารักน่าเอ็นดูว่าง่ายกันทั้งนั้น
หากนายตัวสำรองยังทำท่าเคลือบแคลงคำตอบของฉัน เป็นห่วงเรื่องหลังตัวเองจบการศึกษาไปอยู่นั่นแล้ว 
 
"หลังจบไปแล้ว ถ้าได้ยินว่ารุ่นน้อง Pivoine มีพฤติกรรมไม่เหมาะสม ฉันจะช่วยเตือนอีกแรงนะคะ"
"ฝากด้วยล่ะ"
 
Pivoine  มีสายสัมพันธ์สูงต่ำ แม้จะเรียนจบไปแล้วอิทธิพลก็ยังหลงเหลืออยู่ เช่นเดียวกับท่านโยโกะ อดีตประธาน Pivoine... 
 
"ถ้าริรินะเจอเด็ก Pivoine แผลงฤทธิ์ที่ไหนก็มาบอกฉันด้วยนะ"
"...รู้แล้วน่า"
"ยังไงฝากคุณโคะโทให้ความร่วมมือกับประธานนักเรียนปีหน้าในฐานะเพื่อนรุ่นเดียวกันด้วยนะ"
"..........." 
 
ริรินะเพียงแต่พยักหน้ารับเงียบๆ อย่างเฉยเมยโดยไม่ยอมสบตากับนายตัวสำรองผู้เอ่ยคำขอร้อง อุหวา เสียมารยาทจริง 
 
"เดี๋ยวเถอะ ริรินะ ขอโทษนะคะ มิซึซากิคุง ลูกพี่ลูกน้องคนนี้ไม่รู้จักมารยาทที่ควรแสดงออกต่อรุ่นพี่เลย..."
"ไม่หรอก ไม่ซีเรียส งั้นฉันไปก่อนนะ"
"ค่ะ ไว้เจอกันใหม่" 
 
พอนายตัวสำรองลับสายตาไป ฉันก็เอาศอกกระทุ้งริรินะที่อยู่ข้างๆ  
 
"อยู่ดีๆ ไหงเกิดอารมณ์บูดขึ้นมาล่ะยะ"
"...ไม่เห็นเคยรู้มาก่อนเลยว่าคุณเรย์กะสนิทสนมกับประธานนักเรียนขนาดนี้" 
 
 Pivoine และสภานักเรียนไม่ถูกกัน นี่เป็นสามัญสำนึกของเด็กซุยรันนี่นะ 
 
"ก็เพื่อนร่วมรุ่นกันนี่นา แล้วมาจำกัดตัวเองว่าไม่ควรสนิทสนมกับใครเพราะเขาเป็น Pivoine หรือเป็นคนของสภานักเรียนน่ะมันน่าเบื่อออก" 

ถึงสถานการณ์ตอนนี้จะไม่เอื้อ แต่ถ้าเป็นไปได้ ฉันก็อยากสนิทสนมกับวาคาบะจังอย่างเปิดเผยเหมือนกัน 
 
"หืม... แต่ประธานนักเรียนคนนั้นพูดจาเหมือนยัดเยียดให้ Pivoine เป็นตัวร้ายเลย..."
"เป็นเพราะวัตถุประสงค์การก่อตั้งสภานักเรียนในเบื้องต้นก็เพื่อปกป้องนักเรียนทั่วไปจากอำนาจเบ็ดเสร็จของ Pivoine น่ะสิ  แล้วนายตัวสำ... มิซึซากิคุงยังพยายามหาวิธีประนีประนอม เพื่อให้ Pivoine และสภานักเรียนละทิ้งความบาดหมางในครั้งเก่าก่อนมาตลอดเลยนะ"
"จริงเหรอ" 
"อื้อ แต่ในความเป็นจริงก็ยังยากอยู่น่ะ"

นายตัวสำรองคงอยากฝากความหวังไว้กับรุ่นต่อไปละนะ

"หืม แต่สภานักเรียนปีหน้าก็คงหาทางประนีประนอมกับ Pivoine ไม่ได้หรอก"
"ทำไมล่ะ"
"ก็ไม่รู้หรอกนะว่าใครเป็นตัวเก็งรุ่นต่อไป แต่กรรมการนักเรียนม.5 ตอนนี้มีแต่พวกกระจอกทั้งนั้น"
"งั้นเหรอ...." 

กรรมการนักเรียนที่ถูกริรินะตราหน้าว่าเป็นพวกกระจอกอย่างเต็มปากเต็มคำ... แบบนี้ดูท่าความหวังของนายตัวสำรองจะสูญเปล่าซะละมั้ง
 
"น่าเสียดายนะ"
"แล้วทำไมคุณเรย์กะต้องเสียดายด้วยเล่า"
"ฉันก็คิดเหมือนมิซึซากิคุงน่ะ อย่างที่บอกไปแล้ว ถ้าสนิทสนมกันได้ไม่ว่าจะเป็น Pivoine หรือกรรมการนักเรียน ชีวิตในรั้วโรงเรียนก็น่าจะสนุกสนานกว่านี้นะ"
"หืม..." 
 
ริรินะรับคำไปตามเรื่องตามราวด้วยใบหน้าคล้ายจะบอกว่าไม่ใช่เรื่องของตน ก็แหม หล่อนเป็นถึงหัวหน้ากลุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในชั้นปี จะเป็น Pivoine หรือสภานักเรียนก็ไม่เกี่ยว ใช้ชีวิตในรั้วโรงเรียนได้อย่างรื่นรมย์อยู่แล้วละม้าง

"เมื่อกี้มิซึซากิคุงก็พูดไปแล้ว แต่ถ้าประธานนักเรียนปีหน้ามีปัญหา ริรินะก็ช่วยให้ความร่วมมือกับเขาด้วยล่ะ"
"...แล้วแต่อารมณ์นะ"
"โธ่ ริรินะเนี่ยคงไม่รู้หรอก แต่บางทีนักเรียนกลุ่มนอกหรือพวกเด็กๆ กลุ่มที่หงิมๆ ก็มีปัญหาเหมือนกันนะ"
"รู้แล้วน่า ในกลุ่มฉันก็มีนักเรียนกลุ่มนอกอยู่หลายคนเหมือนกันนะ"

ดูเหมือนจะมีแนวคิดแบ่งแยกชนชั้นรุนแรง หากริรินะกลับดูจะเป็นเจ้าพ่อที่มีผู้คนเชื่อถือศรัทธา ทั้งที่เอาแต่ใจตัวเองแบบนี้เนี่ยนะ... 

"งั้นก็ยิ่งไม่ใช่เรื่องคนอื่นคนไกลเลยไม่ใช่เหรอ"
"หืม อีกฝ่ายจะเป็นใครก็ช่างสิ ฉันไม่ยอมให้มายุ่มย่ามกับพรรคพวกของฉันอยู่แล้วละน่า"
"เช่นนั้นหรือเจ้าคะ..." 

สมกับความเป็นเจ้าพ่อที่ดำรงอยู่ในวิถีคุณธรรมน้ำมิตร ลูกสมุนที่ภักดีก็จะดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดี
ริรินะแค่ไม่ได้เข้าเป็น Pivoine เพราะติดเงื่อนไขการสอบเข้าชั้นประถมเท่านั้น ทั้งฐานะทางบ้านทั้งความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลนับว่าสามารถต่อปากต่อคำกับสมาชิก Pivoine ได้อย่างเท่าเทียม คงไม่มีอะไรต้องหวาดเกรง มิน่าเล่าพวกเด็กๆ ผู้อ่อนแอถึงได้เห็นเป็นที่พึ่ง 

"อ๊ะ ป่านนี้แล้วเหรอ งั้นไปก่อนนะ คุณเรย์กะ ไว้เจอกันที่โรงอาหารนะ"
"จ้าจ้า" 

ริรินะเดินอาดๆ ท่าทางโอ่อ่าผ่าเผยตรงไปยังห้องเรียนชั้นม.5 พวกเด็กๆ ชั้นปีเดียวกันทยอยเอ่ยถ้อยคำทักทายเป็นแถว ส่วนเจ้าพ่อริรินะเพียงแต่ยกมือตอบกลับอย่างเอื่อยเฉื่อย หลังจากมองจนลับตาแล้ว ฉันก็เดินไปยังห้องเรียนเสริมของตัวเอง 

สิ่งที่ทำให้ประธานนักเรียนรุ่นต่อไปต้องหนักใจในการรับมือด้วยมากที่สุด อาจจะไม่ใช่สมาชิก Pivoine แต่เป็นริรินะก็ได้นะ.... 
 

---------------------------------------
 
หมายเหตุ : สำหรับท่านที่จะคอมเมนต์ด้านล่าง ขอความกรุณาให้อยู่ในขอบเขตของการแปลไทยตอนล่าสุด หรือหากต้องการพูดถึงเนื้อหาที่เกินเลยจากนั้น ขอให้ท่านเตือนให้ผู้อื่นรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำการสปอยล์ ด้วยวิธีต่างๆ เช่น  
จากนี้ไปเป็นสปอยล์
.
.
.

ริรินะ ความแมนอัพ 200% ชัดๆ 



NEKOPOST.NET