[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ! ตอนที่ 28 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจในการใช้ชีวิตของฉันค่ะ!

Ch.28 - ตอนที่28


นอบน้อมและหนักแน่น คือคติประจำใจของฉันค่ะ! ตอนที่28

 

เมื่อเร็วๆ นี้ในวิชาวิทยาศาสตร์ที่โรงเรียนกวดวิชา   ฉันค้นพบเด็กสาวคนหนึ่งด้วยล่ะค่ะ

เธอเป็นเด็กสาวตัวเล็กและดูเชื่องมากๆ   และบางครั้งเธอก็นั่งต่อจากฉันด้วยแหละคุณเห็นไหม   และวันหนึ่งเผอิญไปเห็นพวงกุญแจที่ห้อยอยู่บนกระเป๋าของเธอ  ฉันไม่สามารถละสายตาไปจากมันได้เลยค่ะ

 

พวงกุญแจ   โทโระโรนอิโมะทาโร่  ! 

 

“โทโระโรนอิโมะทาโร่”    อย่างที่ทุกคนคาดเขาคือตัวละครที่เป็นมาสคอตค่ะ

เขาเป็นมาสคอตที่เกิดจากเมืองที่ผลิตเผือก  แต่ถึงเขาจะเป็นมาสคอต  ก็เป็นมาสคอตที่สร้างจากแนวคิดที่มีคุณภาพมากๆ เลยค่ะ !

เขามีลักษณะเป็นเผือกที่มีลูกตา   จมูกและปาก   ยิ่งกว่านั้นใบหน้าของเขาก็ดูน่าสงสาร   คิ้วของเขาก็ตกด้วยแหละค่ะ

อาจบางทีเขาคงสิ้นหวังในรูปลักษณ์และความเป็นที่นิยมของตัวเองด้วยล่ะมั้ง          เพราะเวลาที่มีงานเทศกาลมาสคอต     เขาจะอยู่ในมุมเล็กๆ เสมอและหลีกเลี่ยงการเป็นจุดเด่น

เขาจึงเป็นคนที่พิเศษจริงๆ ค่ะ

 

สำหรับฉันแล้ว   ฉันรักตัวประหลาดนี้มากๆ เลยค่ะ

 

เขาคล้ายจะทำให้คุณสงสัยในใจอยู่ตลอดว่าเราไม่สามารถทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ ให้เขาได้เลยหรือ

ในงานเทศกาล  เขาจะโดนกลบมิดโดยมาสคอตดาวเด่น  และมีตัวตนที่แสนจะจืดจาง

แต่ก็ขึ้นอยู่กับโอกาสล่ะนะ   เขาจะสวมเนคไทเล็กๆ ที่สามารถทำให้เขาดูมีตัวตนขึ้นมาหน่อย    และที่จะหลงเหลืออยู่ในจิตใจของเราผู้พบเห็นคือความเศร้าแบบแปลกๆ

 

ครั้งแรกที่ฉันเจอเขา   ฉันคิดเลยว่า  ‘สุดยอด  ไม่เป็นที่นิยมแน่นอน   เขาธรรมดามากๆ  และหน้าตาของเขาก็ไม่น่ารักเลยสักนิด’   แต่หลังจากเห็นเขาอีกสองสามครั้งฉันเริ่มรู้สึกเสียใจแทนเขาแล้วค่ะ   และนับจากนั้นฉันก็เริ่มคิดว่ารูปลักษณ์ที่ดูขี้เกียจของเขาก็เหมือนจะน่ารักอยู่เหมือนกัน

ถึงอย่างนั้นเขาก็เป็นมาสคอตที่สร้างขึ้นเพื่อให้เมืองเป็นที่รู้จัก  แต่ขนาดเขาที่เป็นมาสคอตยังไม่เป็นที่รู้จัก  ก็คงไม่เหลือความหวังอะไรแล้วล่ะนะ

 

‘แต่ส่วนที่ขี้ขลาดและใจเสาะของเขานั้นฉันเข้าใจดี   ฉันก็มีโทโระโรนกับตัวด้วยเหมือนกัน   ถ้าฉันไม่เชียร์แล้วใครจะทำกันล่ะ !’

เหมือนสัญชาตญาณความเป็นแม่ในตัวฉันจะลุกโชนเลยค่ะ

 

นั่นแหละคือ โทโระโรนอิโมะทาโร่   และเด็กสาวคนนี้ที่ห้อย เขา ไว้กับกระเป๋าของเธอนั่งอยู่ด้านขวาของฉัน

ฉันอยากเป็นเพื่อนด้วยจังเลยค่ะ !

 

มันไม่บ่อยเลยที่คุณจะเจอเด็กสาวคนหนึ่งที่ชื่นชอบมาสคอตที่แสนธรรมดาและไร้ซึ่งจุดเด่น

ฉันอยากจะพูดคุยถึงความในใจเกี่ยวกับโทโระโรน

ยิ่งกว่านั้นคือ   ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าจะมีใครกล้าผลิตสินค้าของโทโระโรนขึ้นมาแบบนี้ !

 

แต่ก็ยังไม่มีหนทางดีๆ ในการเป็นเพื่อนกับเธอเลยค่ะ

ถ้าจู่ๆ ไปพูดว่า “ได้โปรดเป็นเพื่อนของฉันด้วยเถอะค่ะ”  มันก็ดูเป็นวิธีการที่น่าสงสัยเกินไปหน่อย

ทำยังไงถึงสามารถทำลายความเงียบแบบนี้ได้กันน้า ?

ที่โรงเรียน   มีคนอยู่รอบกายและให้ความสนใจฉันเป็นคนแรกเสมอ   ดังนั้นฉันเลยไม่เคยเริ่มทำความรู้จักใครก่อนเลยสักครั้ง

อุว้ากก ~  ทำไมตัวเองไร้ประโยชน์ได้ถึงขนาดนี้

ยังไงก็เถอะ  แค่พูดคุยกับเธอแบบสบายๆ ก็น่าจะได้นะ

ใช่แล้ว ! เมื่อคิดถึงอาคิซาว่าคุงที่ดูเป็นมิตรในตอนที่ทักทายฉันครั้งแรก…

 

แต่ถึงแม้จะตัดสินใจทำแบบนั้นอย่างแรกก็ต้องเรียกเธอก่อน   คุณตัวเล็กไม่รับรู้สัญญาณใดๆ ที่ฉันพยายามส่งให้เธอเลยสักนิด    เธอไม่ได้มองมาทางฉันเลยล่ะค่ะ

มันเหมือนมีกำแพงบางๆ รอบตัวเธอ

ไม่  ไม่   ตอนนี้แหละที่โลกต้องการความกล้าในตัวคุณ !

 

“เอ่อ   กระเป๋าของคุณ….”

 

“เอ๋-- !?”

 

เด็กสาวหันมองมาทางฉันแล้วจ้องเขม็งเลยค่ะ

 

“อ้า--  มันขวางทางคุณอยู่สินะคะ   ขอโทษด้วยค่ะ   ฉันจะย้ายมันออกให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ !”

 

“ไม่   คือ….”

 

“ฉันต้องขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะ !”

 

เธอรีบย้ายกระเป๋าพร้อมพวงกุญแจออกไปที่อีกด้านของโต๊ะ   และวางมันห่างจากข้างตัวเธออยู่เล็กน้อย

เหมือนว่าเธอดูคล้ายจะกลัวฉันใช่ไหม ?

หรือว่าตัวฉันนั้นมันน่ากลัวมากเหรอ ?

เวลานี้เธอตั้งป้อมปฏิเสธฉันเลยค่ะ   ดังนั้นฉันเลยขุดหาความกล้าหาญเพื่อพูดคุยกับเธอไม่เจอเลย

เอ๋  เอ๋ ~!?   ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะค่าาา  !?

แต่ฉันไม่ยอมแพ้เด็ดขาด

ทุกครั้งที่นั่งถัดจากเธอ  หรือเข้าใกล้เธอ  ฉันพยายามแสดงออกอย่างเต็มที่ว่า ‘ฉันไม่น่ากลัวเลยน้า รู้ไหม ?’ ออกมาทางออร่า   และตอนที่สายตาเราสบกันฉันก็จะยิ้มให้หวานที่สุด

บางทีเธอคงเริ่มสังเกตว่าฉันมองมาทางเธอ   แต่เธอก็ไม่เคยมองมาที่ฉันก่อนเลยสักครั้ง

ไม่นะ   ไม่เหมือนนะ   ตอนนี้ฉันไม่เหมือน สโตรกเกอร์คาบุรางิ นะเข้าใจกันใช่ไหม ?

 

 

 

 

 

“อืมมม…..”

 

ฉันจ้องมองตัวเองในกระจก

 

“อืมมมมมมม…..”

 

“เรย์กะ   น้องมาพึมพำอยู่หน้ากระจกทำไมเหรอ ?”

 

ในขณะที่ฉันกำลังคิดเกี่ยวกับตัวเองในห้องนั่งเล่น   ท่านพี่ก็นั่งอยู่ด้วยล่ะค่ะ

ประจวบเหมาะพอดีเลย   ฉันจึงถามท่านพี่ของฉัน

 

“ท่านพี่คะ   ใบหน้าน้องน่ากลัวมากรึคะ ?”

 

“หืม ?”

 

ใบหน้าฉันไม่ได้ดูใจร้ายใช่ไหมคะ   ท่านพี่ขาา ?

ความจริงแล้วก็มีคิดอยู่บ่อยๆ ว่าหน้าตาฉันไม่ได้ดูเป็นมิตรสักเท่าไหร่เลยน้า

ก็นะ  ฉันคิดว่าตัวเองดูไม่ค่อยน่าเข้าหาด้วย

 

เพราะรสนิยมของท่านแม่    ผมของฉันจึงเป็นลอนเกลียว     และทุกอย่างที่ฉันสวมใส่ก็เป็นของแบรนเนมทั้งนั้น

ยังไงมันก็เป็นเสื้อผ้าสำหรับเด็ก   เมื่อโตขึ้นเสื้อผ้าเหล่านั้นก็หมดความหมาย    แต่ในฐานะคุณหนูน้อยแห่งตระกูลคิโชวอินแล้ว  ฉันเลยไม่อาจสวมเสื้อผ้าประเภท fast  fashion  (เสื้อผ้าที่ทั้งทันสมัยและราคาถูก) ได้

เนื่องจากฉันมีเสื้อผ้าเยอะแยะมากมาย   จึงแทบไม่เคยใส่ชุดเดิมไปที่โรงเรียนกวดวิชาเลย

 

เพราะแบบนี้รึเปล่านะ ?

การขาดความเปิดกว้างของฉันคือเหตุผลที่คนอื่นๆ พากันกลัวในตัวฉัน

หรือเป็นเพราะ  ฉันดูเอาจริงเอาจังมากเกินไป ?

มันคงจะดีถ้าสาเหตุไม่ได้มาจากหน้าตาที่ดูใจร้ายของฉัน   หรือว่ามันจะใช่จริงๆ…

แต่   แต่   ดวงตาของฉันไม่ได้เฉียบคมซะหน่อย  เนอะ ?

 

“ใครบอกว่าหน้าตาของน้องน่ากลัวกันเหรอ ?”

 

“ไม่ค่ะ  ท่านพี่    ไม่มีเรื่องแบบนั้น”

 

ฉันมองใบหน้าของท่านพี่

อาจบางทีตัวตนภายในของท่านพี่ฉายออกมาทางใบหน้าของเขาหรือเปล่า   เพราะมันไม่ได้ดูอ่อนหวานแบบผู้หญิง   แต่ก็ดูอ่อนโยนมากๆ เลยล่ะ    

ทุกครั้งที่พูดคุยกับท่านพี่   มุมปากของเขาจะยกขึ้นเล็กน้อย   และฉันคิดว่านี่แหละที่ทำให้ท่านพี่ดูเป็นมิตรและเข้าหาง่าย

 

“อ่อ   ไม่ใช่แค่ดวงตา   ริมฝีปากก็สำคัญเหมือนกันสิน้า”

 

เมื่อมองกระจกและยิ้ม

อ่า  ใช่เลย..    ดูน่าสงสัยสุดๆ เลยค่ะตัวฉัน

 

“พี่ไม่คิดว่าใบหน้าของน้องน่ากลัวหรอกนะ   ถึงแม้น้องจะกำลังยืนเปลี่ยนสีหน้าแล้วมองกระจกก็เถอะ   ทำไมจู่ๆ ถึงกังวลในเรื่องนี้มากนักล่ะ ?”

 

“...มีเด็กผู้หญิงที่น้องอยากเป็นเพื่อนด้วยน่ะค่ะ   แต่รู้สึกว่าเธอกลัวๆ น้องอยู่”

 

“หืมม~   เด็กจากโรงเรียนเราเหรอ ?”

 

“ไม่ค่ะ   เธอเป็นเด็กในโรงเรียนกวดวิชาน่ะค่ะ   น้องพยายามอย่างที่สุดแล้วให้ดูเป็นมิตร   แต่ยิ่งพยายามเธอก็ยิ่งกลัว   น้องเลยสงสัยว่าทำไม  หรือเป็นเพราะจริงๆ แล้วหน้าตาของน้องมันดูน่ากลัวมากรึคะ ?”

 

“เด็กคนนั้นเป็นคนแบบไหนกันล่ะ ?     การแสดงออกของน้องก็ควรจะปรับเปลี่ยนตามลักษณะของเธอนะ   ถูกไหม ?”

 

คนแบบไหนเหรอ ?

 

“ดูเชื่องๆ และตัวเล็ก   แต่น่ารักคล้ายสัตว์ตัวน้อยๆ เลยล่ะค่ะ”

 

“แตกต่างจากเด็กผู้หญิงที่ปกติอยู่รอบกายน้องเลยใช่ไหม ?   ในกรณีนี้น่ะนะ  ถ้าน้องแสดงออกมากเกินไปมันก็ถูกแล้วที่เธอจะกลัว   อืม  ถ้ายังไงลองคิดว่าตัวน้องเป็นเด็กคนนั้นดูสิ ?”

 

ถ้าฉันเป็นเด็กคนนั้นเหรอ ?

เด็กสาวที่ไม่ธรรมดา  แต่ดูเป็นคนหัวอ่อน  และก็ไม่ใช่ประเภทเป็นศูนย์กลางของชั้นเรียน

ฉันรู้ได้เลยว่าตัวฉันในชาติก่อนจะต้องเข้ากันกับเธอได้ดี  ไม่มีปัญหาแน่นอน

ฉันไม่ใช่คนหัวอ่อน  แต่ก็เคยมีเพื่อนที่คล้ายๆ กับเธออยู่รอบกายไม่น้อย

แล้วถ้า...ตัวฉันในชาติก่อนจะเป็นเพื่อนกับคนอย่างคิโชวอิน   เรย์กะ…?

...ไม่มีทาง   หืม

ฉันหมายถึง  ฉันสงสัยว่าบทสนทนาของเรามันจะเข้ากันได้จริงเหรอ   และมันคงมีปัญหาหนักแน่ถ้าคุณหนูอย่างเรย์กะเกิดโมโหขึ้นมา

อาาา   แล้วคิดดูนะว่าฉันที่ไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับเธอแต่เรย์กะก็ยังพยายามเข้าหาฉัน    มันต้องเป็นอะไรที่น่ากลัวมากๆ เลยค่า

ความรู้สึกคงเหมือนตอนที่ฉันแหยงๆ สโตรกเกอร์คาบุรางิที่บีบให้ฉันต้องเป็นสปายสินะ  ใช่ไหม ?

แต่ฉันไม่เคยไปดักซุ่มโจมตีเธอเลย   จริงๆ น้า

 

“ถ้าน้องตัดผมและสวมเสื้อผ้าธรรมดาๆ ทั่วไป    เธอคงจะระแวงน้องน้อยลงนะคะ”

 

“พี่ไม่คิดว่าท่านพ่อท่านแม่จะอนุญาตให้น้องทำแบบนั้นหรอกนะ”

 

ใช่ค่า~

ท่านแม่ต้องการให้ฉันแสดงบทเป็นคุณหนูจากตระกูลชั้นสูงนี่นา

มั่นใจเลยว่าท่านแม่มีความคิดของท่านที่จะให้ตัวฉันเป็นแบบไหนอยู่แล้ว

แต่รสนิยมของท่านแม่นี่สิ...ดูอย่างผมเกลียวๆ เป็นต้น   รสนิยมของท่านแม่ค่อนข้างจะคลาสสิกสิเนอะ?

หรือว่าจริงๆ แล้วท่านแม่ต้องการให้ฉันกลายเป็นราชินีโรโคโค่รึเปล่าเนี่ย ?

 

“แล้วน้องควรทำยังไงดีล่ะคะ ?”

 

“ไหนดูสิ..   พี่ว่าคงไม่มีทางอื่นนอกจากพยายามให้เด็กคนนั้นเข้าใจในตัวน้องแล้วล่ะนะ  ถูกไหม ?  เพราะอย่างไรน้องก็มีความจริงใจซ้ำยังเป็นเด็กดีอีกด้วย”

 

ท่านพี่ขาาา!!

 

“เข้าใจแล้วค่ะ!   น้องจะพยายามให้ดีที่สุด!”

 

“อื้ม  น้องของพี่มีความจริงใจจริงๆ  ใช่ไหมล่ะ”

 

นี่เป็นครั้งแรกในรอบไม่กี่วันนี้ที่ท่านพี่ลูบหัวฉันล่ะค่ะ   

อารมณ์ของฉันก็ดีขึ้นมาทันใด

 

จากที่เคยสิ้นหวังในการหาทางพูดคุยกับเด็กคนนั้นเรื่องโทโระโรน   แต่เหมือนที่ท่านพี่ว่า    บางทีฉันควรเข้าหาเธออย่างช้าๆ   

ฉันจะเรียนรู้จากความผิดพลาดของสโตรกเกอร์คาบุรางิ   และพยายามให้ดีที่สุดค่ะ !  




NEKOPOST.NET